III OSK 339/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Maciej Kobak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 908/24 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 5 kwietnia 2024 r. nr 70 w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz M. K. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 grudnia 2024 r. (II SA/Wa 908/24), w pkt 1 na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej także: "p.p.s.a.") uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji z 5 kwietnia 2024 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z 31 stycznia 2024 r., w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego; w pkt 2 zasądził od organu na rzecz skarżącego M. K. kwotę 480 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Orzeczenie to zapadło w oparciu o niżej ustalony stan faktyczny sprawy. Raportem z 18 stycznia 2024 r. skarżący wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. (KWP) z prośbą o zwolnienie go ze służby z dniem 26 lutego 2024 r. KWP uwzględnił w całości żądanie strony dokonując adnotacji na raporcie "Zgoda" oraz opatrując go pieczęcią i własnym podpisem w formie parafy. Rozkazem personalnym z 18 stycznia 2024 r. nr 100/2024 KWP, działając na podstawie art. 104 ust. 2 w zw. z art. 6f ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r. poz. 171 z późn. zm.; dalej także: "u.o.p.") oraz § 8 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2015 r. poz. 1236 z późn. zm.; dalej także: "rozporządzenie"), podwyższył skarżącemu dodatek funkcyjny I kategorii od dnia 1 lutego 2024 r. do dnia 29 lutego 2024 r. o kwotę 3.050 zł do wysokości 6.500 zł miesięcznie. Decyzję tę doręczono stronie w dniu 19 stycznia 2024 r. Rozkazem personalnym z 18 stycznia 2024 r. nr 101/2024, Komendant Wojewódzki Policji w O. zwolnił skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 3 u.o.p. z dniem 26 lutego 2024 r. Decyzję tę doręczono stronie w 19 stycznia 2024 r. W dniu 24 stycznia 2024 r., w imieniu Komendanta Głównego Policji (KGP), przeprowadzono kontrolę w trybie uproszczonym, na podstawie ustawy z 15 lipca 2011 r. o kontroli w administracji rządowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 224), w jednostce podległej Komendzie Głównej Policji, tj. w Komendzie Wojewódzkiej Policji w O., której celem było zweryfikowanie prawidłowości przyznawania dodatków do uposażenia funkcjonariuszom Komendy Wojewódzkiej Policji w O. oraz jednostek jej podległych. Wstępna analiza wydanych decyzji administracyjnych wykazała wysokie prawdopodobieństwo, iż decyzja dotycząca strony obarczona jest wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z uwagi na powyższe, w dniu 25 stycznia 2024 r. KGP wydał postanowienie nr 12, którym wstrzymał, na podstawie art. 159 k.p.a., wykonanie rozkazu personalnego KWP z 18 stycznia 2024 r. nr 100/2024. Postanowienie to zostało doręczone stronie w dniu 12 lutego 2024 r. W wyniku zaskarżenia wymienionego postanowienia, w dniu 7 marca 2024 r. KGP wydał postanowienie nr 89, którym utrzymał w mocy postanowienie z 25 stycznia 2024 r. nr 12. W dniu 31 stycznia 2024 r. KGP wydał decyzję, którą na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stwierdził nieważność rozkazu personalnego nr 100/2024 KWP z 18 stycznia 2024 r. Decyzji tej, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, natomiast została ona doręczona stronie 23 lutego 2024 r. Wskutek ponownego rozpoznania sprawy, organ decyzją z 5 kwietnia 2024 r., na podstawie art. 138 § 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje stanowisko KGP w pierwszej kolejności odwołał się do art. 15, art. 16 i art. 156 § 1 k.p.a., przedstawiając reguły postępowania odwoławczego i zasady postępowania nieważnościowego. Powołano się również na treść § 8 rozporządzenia, dokonując jego wykładni, w powiązaniu z opisem dotychczasowego przebiegu służby skarżącego. W ocenie organu zaprezentowane przez niego w treści uzasadnienia okoliczności powodowały, że decyzja o podwyższeniu dodatku funkcyjnego skarżącemu nie miała żadnego uzasadnienia, bo nie była podejmowana w oparciu o ocenę, o której mowa w § 8 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia. KWP w ogóle nie ustalił stanu faktycznego pozwalającego na dokonanie oceny w oparciu o ten przepis, która pozwalałaby na tak rażąco niewspółmierne podwyższenie dodatku funkcyjnego w stosunku do należnego skarżącemu, wobec czego nie można w tym przypadku mówić o przekroczeniu granic uznania administracyjnego, ale o skrajnej dowolności, rażąco naruszającej powołany przepis rozporządzenia. W sytuacji natomiast, gdy organ zastosował inne kryterium niewypełniające przesłanki objętej tym przepisem, to również świadczy to w dobitny sposób o tym, że ocena zawarta w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji ma charakter jedynie pozorny, co w konsekwencji bezsprzecznie dowodzi o rażącym naruszeniu tego przepisu. Zdaniem KGP kwestionowana decyzja o podwyższeniu dodatku funkcyjnego uwzględniała wyłącznie partykularny interes zwalnianego ze służby policjanta. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który powołanym na wstępie wyrokiem ją uwzględnił, uchylając obie decyzje Komendanta Głównego Policji. Sąd meriti wyjaśnił, że kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie jest to, czy Komendant Wojewódzki Policji w O., wydając względem skarżącego rozkaz personalny w przedmiocie podwyższenia skarżącemu dodatku funkcyjnego "rażąco naruszył prawo". Dokonując kwerendy przepisów k.p.a. wraz z przeglądem doktryny i orzecznictwa, a także postanowień rozporządzenia, Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się takich okoliczności, które uzasadniałyby uznanie, iż sporny rozkaz personalny KWP rażąco narusza prawo, co uzasadniałoby konieczność stwierdzenia jego nieważności. O ile zgodzić należy się ze stanowiskiem organu, iż uzasadnienie podwyższenia skarżącemu dodatku funkcyjnego o wskazaną kwotę, można było uznać za dość skąpe i lakoniczne, o tyle nie można stwierdzić w sprawie, iż wydane rozstrzygnięcie nie było prawnie dopuszczalne oraz aby wybór jakiego dokonał organ (wysokość dodatku), nie nastąpił po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy z punktu widzenia obowiązujących przepisów. Komendant Główny Policji miał prawo uznać, iż przedstawione uzasadnienie rozkazu personalnego jest niewystarczające, a Komendant Wojewódzki Policji w O. rozstrzygnięcie swoje podjął dowolnie. Dostrzec jednak należy, iż nawet wykazanie przypadku oczywistości naruszenia prawa nie może stanowić podstawy do uznania, że mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa. Przesłanką rażącego naruszenia prawa nie mogą, zdaniem Sądu a quo, być objęte te części treści decyzji uznaniowej, które wiążą się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (celowości administracyjnej, czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. Poprzez nadzwyczajny tryb, jakim jest postępowanie nieważnościowe, nie jest dopuszczalne – w takim zakresie jak uczynił to organ w tej konkretnej sprawie - wkraczanie w kompetencje organów i ocenianie słuszności realizowanej przez nie polityki kadrowej. Naruszenia prawa mają charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji oraz treść decyzji stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Z takim jednak przypadkiem nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, stąd też Sąd pierwszej instancji uznał, że obie decyzje Komendanta Głównego Policji wydane zostały z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 8 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia, dlatego też należało je wyeliminować z obrotu prawnego. Końcowo WSA, wyjaśnił, iż oddalił wnioski dowodowe skarżącego, uznając, że wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały ustalone. Sąd zwrócił bowiem uwagę, że zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu nieważnościowym, które rządzi się określonymi regułami. W takim postępowaniu nie rozstrzyga się sprawy ponownie, nie gromadzi dowodów, nie ustala stanu faktycznego. Postępowanie nadzwyczajne ma na celu wyłącznie zweryfikowanie określonego rozstrzygnięcia pod kątem wad kwalifikowanych. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, a także zasądzenie na rzecz organu "kosztów zastępstwa według norm przepisanych", oświadczając jednocześnie, iż zrzeka się rozprawy, zarzucił: I. na podstawie na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to mogło mieć wpływ na treść wyroku, a to art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez uchylenie prawidłowej decyzji KGP nr 70 z dnia 5 kwietnia 2024 r. pomimo, iż sąd błędnie i niezgodnie z materiałami sprawy uznał, iż KWP dysponował materiałem dowodowym, którego nie podważył organ w trybie nadzorczym, umożliwiającym dokonanie mu oceny wywiązywania się strony z obowiązków służbowych w stopniu adekwatnym do kwoty, o która został podwyższony jej dodatek funkcyjny, oraz brak wskazania, w oparciu, o jakie dowody Komendant Wojewódzki Policji w O. dokonał oceny wywiązywania się skarżącego z obowiązków służbowych; II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego: tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. § 8 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia poprzez błędne przyjęcie, iż w sytuacji, gdy KWP wydał rozstrzygnięcie, które można by uznać za blankietowe lub szczątkowe (w ocenie KGP - niedopuszczalne), został spełniony wymóg polegający na należytym umotywowaniu decyzji o przyznaniu lub podwyższeniu dodatku funkcyjnego na podstawie kryteriów określonych w § 8 ust. 5 pkt 1 cyt. powyżej rozporządzenia, a jednocześnie nie ziściła się przesłanka do uznania, iż "decyzja organu I instancji" została wydana w warunkach określanych, jako rażące naruszenia prawa, co w efekcie doprowadziło do niezasadnego uchylenia decyzji KGP nr 60 [70 – przyp. NSA] z 5 kwietnia 2024 r. wydanej w trybie nadzorczym, mimo że zarówno rodzaj naruszenia prawa, jego oczywistość jak też nie akceptowalność pozostawienia decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. w obrocie prawnym wywołałaby skutki niedające się pogodzić z zasadą praworządności. Podniesione zarzuty zostały rozwinięte w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej. Odpowiadając na skargę kasacyjną, skarżący wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania kasacyjnego, według norm przepisanych o ile nie zostanie złożony spis kosztów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznanie sprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym następuje w granicach złożonej skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi także żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które NSA rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA, który w odróżnieniu od Sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., albowiem skarżący kasacyjnie organ zrzekł się przeprowadzenia rozprawy, zaś skarżący składając odpowiedź na środek zaskarżenia nie zażądał jej rozpoznania na rozprawie. Skargę kasacyjną oprzeć można na dwóch podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a., tj.: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Organ w złożonym środku zaskarżenia zawarł zarzuty z obu tych podstaw, dlatego też, co do zasady w pierwszej kolejności weryfikacji należy poddać zarzuty pozostające w sferze naruszenia przepisów postępowania, ponieważ to od prawidłowości poczynionych ustaleń w obrębie stanu faktycznego sprawy lub też skutecznego podważenia jego przebiegu, uzależnione jest zweryfikowanie prawidłowości zastosowania odpowiedniego przepisu prawa materialnego pod określony stan faktyczny, czyli jego subsumpcja. Słowem wstępu do dalszych rozważań należy zauważyć, że zbliżonym do niniejszej sprawy przypadkiem o podobnych uwarunkowaniach faktyczno-prawnych zajmował się już NSA, w ramach sprawy III OSK 87/25. W takim układzie przechodząc do rozważań nad pierwszym zarzutem dotyczącym naruszenia przepisów postępowania, który skoncentrowany jest na wytknięciu Sądowi meriti uchylenia decyzji KGP pomimo, iż sąd błędnie i niezgodnie z materiałami sprawy uznał, iż KWP dysponował materiałem dowodowym, którego nie podważył organ w trybie nadzorczym, umożliwiającym dokonanie mu oceny wywiązywania się strony z obowiązków służbowych w stopniu adekwatnym do kwoty, o którą został podwyższony jej dodatek funkcyjny oraz brak wskazania w oparciu, o jakie dowody KWP dokonał oceny wywiązywania się skarżącego z obowiązków służbowych. Przypomnieć jednakże trzeba, że clue sprawy stanowi ustalenie czy ziściła się przesłanka określona przepisem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. umożliwiająca stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji na mocy której funkcjonariuszowi przyznany został dodatek funkcyjny. Skoro bowiem KGP zdecydował się na wzruszenie decyzji KWP w nadzwyczajnym trybie, jakim jest postępowanie nieważnościowe badaniu podlegają wyłącznie te okoliczności, które wskazywać mogą na "rażące naruszenie prawa". Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela zapatrywania Sądu pierwszej instancji, iż decyzja KWP nie wykraczała poza przyznane mu kompetencje na gruncie przepisów ustawy o Policji i rozporządzenia. Prawidłowo WSA stwierdził, że decyzje wydawane na podstawie § 8 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia cechują się luzem decyzyjnym i pozostają w sferze ocennej podmiotu wydającego akt administracyjny. Zważyć przy tym trzeba, że w treści uzasadnienia rozkazu personalnego przyznającego sporny dodatek funkcyjny znalazły się sformułowania wskazujące na dokonanie przez organ oceny wywiązywania się przez tego konkretnego policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych na co wskazuje sformułowanie, że: "jest funkcjonariuszem zdyscyplinowanym, sumiennie wywiązuje się z obowiązków oraz w sposób odpowiedzialny realizuje zadania i czynności służbowe na zajmowanym stanowisku służbowym. Cechuje go pełne zaangażowanie w realizację zadań służbowych. Jest konsekwentny w działaniu [...]". W dalszej części uzasadnienia KWP wskazał także na wzorową ocenę wywiązywania się przez policjanta z obowiązków, która uzasadniała jego zdaniem podwyższenie dodatku funkcyjnego. Skarżący kasacyjnie organ zarzuca jednakże brak wskazania przy tym w oparciu o jakie konkretnie dowody ocena ta została zrealizowana, starając się tym sposobem obejść zakres kontroli związanej z postępowaniem dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Faktem jest lakoniczność użytych przez KWP w uzasadnieniu swojej decyzji sformułowań, co nie podważa jednakże legalności zrealizowanego przez niego uprawnienia do przyznania takiego dodatku funkcyjnego. Pobocznie zauważyć trzeba, iż w aktach sprawy zalega teczka osobowa funkcjonariusza obejmująca przebieg służby tego policjanta, posiadanych przez niego kwalifikacji zawodowych, osiągnięć w służbie, stopień wywiązywania się z obowiązków służbowych oraz realizacji zadań i czynności służbowych, co także wskazuje, że ocena KWP pod kątem przyznania przedmiotowego świadczenia zrealizowana została w oparciu o analizę tej dokumentacji, co podważa twierdzenia organu o braku wystarczającego materiału dowodowego i jego analizy. Brak natomiast faktycznego wymienienia determinantów oceny Komendanta Wojewódzkiego Policji w wydanej przez niego decyzji nie może natomiast świadczy, że taka ocena kryteriów przyznania dodatku nie została zrealizowana lub miała ona charakter pobieżny, tudzież arbitralny. O przekroczeniu granic uznania nie może świadczyć także fakt uprzedniego przyznawania dodatku funkcyjnego w kwocie znacznie niższej, jak sugeruje to skarżący kasacyjnie organ, bowiem nie to jest przedmiotem oceny postępowania zmierzającego do wyeliminowania z obiegu decyzji, wskutek stwierdzenia jej nieważności. Ponadto kwestionowany decyzją KWP dodatek funkcyjny przyznany został wyłącznie na czas określony, a nie jak poprzednie dodatki, mające co do zasady charakter stały, w istocie stając się świadczeniem jednorazowym, bowiem przyznanym za ostatni miesiąc pełnienia służby przed przejściem w stan spoczynku, co w porównaniu z dodatkami o charakterze stałym nie mogło stanowić znaczącego obciążenia dla budżetu, naruszając w jakikolwiek sposób dyscyplinę finansów publicznych. Podkreślić należy i jak zresztą sam stwierdza skarżący kasacyjnie organ, że w postępowaniu nieważnościowym nie bada się sprawy merytorycznie, a wyłącznie czy zapadłe rozstrzygnięcie, jak w tym konkretnym przypadku, nie narusza granic uznania administracyjnego. Zakres kontroli decyzji uznaniowych sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. W takich przypadkach kontrola dotyczy procesu wydania decyzji, czyli spełnienia przez organ wymogów proceduralnych, ustalania stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. Dotyczy ona zatem tej części treści decyzji uznaniowej, która jest powiązana z określonymi i ostrymi kryteriami prawnymi. Natomiast nie obejmuje ona tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (celowości administracyjnej, czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. Takiej dowolności nie dopatrzył się jednak Sąd pierwszej instancji i ocenę tą podziela również Naczelny Sąd Administracyjny. W konsekwencji jako chybiony ocenić należało zarzut nr I, zważywszy, że uzasadnienie stanowiska Sądu meriti zawierało wszystkie elementy o jakich mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Do naruszenia bowiem wskazanego przepisu dochodzi w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom w nim wskazanych, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. W opozycji do argumentacji KGP z przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wynika, jakoby Sąd pierwszej instancji zobligowany był do wskazania konkretnych dowodów na których oparte zostało jego rozstrzygnięcie, co wyklucza również charakter postępowania nieważnościowego. Przepis ten nakazuje bowiem, ażeby uzasadnienie zawierało zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zaskarżony wyrok posiada natomiast wszystkie powyższe elementy i można z niego wyczytać czym kierował się sąd wydając rozstrzygnięcie, a zatem poddaje się także kontroli. Nie sposób także doszukać się naruszenia przez WSA dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. skoro jest to przepis wynikowy i wyznacza wyłącznie kompetencje sądu w fazie orzekania. Wprawdzie autor skargi kasacyjnej powiązał wskazany przepis z innym przepisem postępowania, jednakże wyżej zaprezentowana przez NSA argumentacja wykluczała możliwość stwierdzenia naruszenia tego stopnia, iż miało ono wpływ na wynik sprawy, wbrew odmiennym zapatrywaniom na tą kwestię Komendanta Głównego Policji. Analogicznie, jako chybiony ocenić należało drugi postawiony w skardze kasacyjnej zarzut, odnoszący się do naruszenia przepisów prawa materialnego, który możliwy jest do poddania rozważaniom z braku skuteczności zarzutów ukierunkowanych na przepisy proceduralne. Ponownie zauważyć należy, że przedmiotowa sprawa dotyczy ustalenia czy wydana przez Komendanta Wojewódzkiego Policji decyzja dotknięta jest wadą kwalifikowaną o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Postępowanie nieważnościowe jest przy tym szczególnym rodzajem postępowania w którym nie dokonuje się ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. Stanowi ono wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 in extenso k.p.a., stąd przesłanki określone przepisem art. 156 k.p.a. muszą być interpretowane w sposób ścisły czy wręcz ścieśniająco, ograniczając możliwości interpretacyjne. Wady kwalifikowane wynikające z powołanego przepisu należy wszakże odróżnić od wad, które mogłoby ostatecznie skutkować uchyleniem decyzji w ramach postępowania zwykłego, ale nie w trybie nadzwyczajnym do jakiego zalicza się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji. Nie jest jednak rolą sądu odczytywanie intencji skarżącego kasacyjnie podmiotu skoro zdecydował się na wybór takiego, a nie innego trybu wzruszenia decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji, lecz ocena podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, co zresztą sygnalizowano na wstępie rozważań prawnych. Oceniając z kolei ziszczenie podanej przez organ przesłanki rażącego naruszenia prawa, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. muszą zostać spełnione łącznie trzy odrębne elementy, na co także zwracał uwagę Sąd pierwszej instancji: po pierwsze oczywistości naruszenia prawa, po drugie uwzględnienia charakteru przepisu oraz po trzecie oceny skutków społeczno-gospodarczych decyzji niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia obowiązującej zasady praworządności. Zatem brak któregokolwiek elementu uniemożliwia stwierdzenie nieważności decyzji. O tyle o ile ostatecznie z pewnym zastrzeżeniami, warunkowo i w niepełnym zakresie możliwe byłoby podzielenie stanowiska organu odnośnie skutków społeczno-gospodarczych związanych z niepotwierdzoną wszakże żadnym dowodem przez organ praktyką przyznawania funkcjonariuszom, którzy przechodzą w stan spoczynku różnego rodzaju dodatków i w tym zakresie obciążeniem Skarbu Państwa z tego tytułu, a także dysfunkcją w tej materii w zestawieniu z innymi grupami zawodowymi, które nie mogą liczyć na podobne świadczenia, o tyle nie sposób stwierdzić, że spełnione zostały pozostałe dwa elementy objęte analizowanym przepisem. Warto natomiast zwrócić uwagę, że służba w Policji ma specyficzny charakter, wymaga wielu wyrzeczeń i poświęceń, stąd ustawodawca zdecydował się na przyznanie tej konkretnej grupie zawodowej dodatkowych korzyści, co ostatecznie nie może przesądzać o dyskryminującym charakterze względem pozostałych grup zawodowych, które także w istocie mogą korzystać z przyznanych im przywilejów (jak choćby nauczyciele czy górnicy). Jak sygnalizowano podstawę przyznania dodatku funkcyjnego stanowił przepis art. 104 ust. 2 u.o.p. wedle którego: "Policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny". Skonkretyzowanie tego przepisu, w ramach delegacji ustawowej zawartej w ust. 6 cytowanego przepisu znalazło odzwierciedlenie w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Zgodnie z § 8 ust. 1 tego rozporządzenia dodatek funkcyjny przyznaje się policjantowi na czas pełnienia przez niego służby lub obowiązków na stanowisku służbowym uprawniającym do tego dodatku. Stosownie do ust. 4 dodatek funkcyjny przyznaje się policjantowi w stawce kwotowej, w wysokości uzależnionej od rangi zajmowanego stanowiska służbowego, zakresu ponoszonej odpowiedzialności, ze szczególnym uwzględnieniem szczebla działania i wielkości kierowanej przez tego policjanta jednostki lub komórki organizacyjnej Policji oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez niego kwalifikacji zawodowych. W świetle ust. 5 pkt 1 rozporządzenia dodatek funkcyjny można w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych podwyższać na stałe lub na czas określony w granicach stawek wynikających z ust. 4. Konstrukcja powołanego przepisu rozporządzenia potwierdza, iż decyzja właściwego organu w przedmiocie przyznania dodatku funkcyjnego pozostawiona została uznaniu administracyjnemu. Sporna decyzja KWP wydana została w ramach "luzu decyzyjnego", mieszcząc się przy tym w widełkach wynikających z § 8 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 4 rozporządzenia, a zatem nie można stwierdzić, iż niewątpliwie doszło do naruszenia prawa, biorąc pod uwagę także charakter zastosowanego w sprawie przepisu, uprawniającego organ do wydania takiej decyzji. Nie sposób zatem podzielić zapatrywań skarżącego kasacyjnie organu, że ziściła się przesłanka rażącego naruszenia prawa uprawniająca do wyeliminowania z obiegu prawnego wydanej przez KWP decyzji wskutek stwierdzenia jej nieważności, nawet wobec lakoniczności czy ogólnikowości jej uzasadnienia, bowiem cechy te nie zaliczają się do katalogu uchybień procesowych stanowiących rażące naruszenie prawa. Podobnie jak i nie zaistniała sprzeczność rozstrzygnięcia Komendanta Wojewódzkiego Policji z przepisem art. 104 ust. 2 u.o.p. w powiązaniu z § 8 ust. 5 rozporządzenia. Skarżący kasacyjnie organ, poza przedstawieniem własnego, subiektywnego oglądu na sprawę, a tym samym wyłączną polemiką z twierdzeniami Sądu meriti nie dostarczył żadnego wiarygodnego dowodu, tudzież przekonywującego argumentu uprawniającego do uznania, iż doszło do "rażącego naruszenia prawa" w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., które uprawniałoby do stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji. Wprawdzie Sąd zarzucił organowi, że ten nie podważył oceny KWP wywiązywania się policjanta z powierzonych mu obowiązków, a następnie zasygnalizował, że ocena taka była wyłączona w świetle uwarunkowań prawnych związanych z nadzwyczajnym trybem wzruszenia decyzji administracyjnej, jednakże sprzeczność takiego stanowiska nie jest na tyle kluczowa w niniejszej sprawie, że mogłaby mieć wpływ na jej ostateczny wynik. Innymi słowy okoliczność ta nie była przesądzająca o treści zapadłego wyroku. Ostatecznie zwrócić także uwagę należy na jeszcze jeden aspekt, a mianowicie wadliwość konstrukcyjną sformułowanego przez autora skargi kasacyjnej zarzutu w zakresie prawa materialnego, bowiem przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. nie przewiduje zarzutu naruszenia przez "błędne przyjęcie", tworząc tym samym konstrukcję nieznaną ustawie, co także przesądzało o jego nieskuteczności. Z wyłożonych względów, Naczelny Sąd Administracyjny nie odnalazł podstaw do uwzględnienia złożonej skargi kasacyjnej, stąd orzekł o jej oddaleniu w oparciu o art. 184 p.p.s.a. Podstawę zasądzenia kosztów postępowania stanowił art. 204 pkt 2 p.p.s.a.