III OSK 326/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski (spr.) sędzia del. WSA Maciej Kobak Protokolant: starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 października 2021 r., sygn. akt II SA/Po 913/20 w sprawie ze skargi H.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 września 2020 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 13 października 2021 r., sygn. akt II SA/Po 913/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi H. K. (dalej także jako: "skarżący", "skarżący kasacyjnie") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej także jako: "Organ odwoławczy", "Organ II instancji", "Kolegium", "SKO") z dnia 30 września 2020 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego: oddalił skargę. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: W dniu 14 listopada 2019 r. spółka [...] S.A. w [...] (dalej także jako: "inwestor", "wnioskodawca"), działająca za pośrednictwem pełnomocnika, zwróciła się do Wójta Gminy [...] (dalej także jako: "Organ I instancji", "Wójt Gminy", "Wójt") z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – w związku z ubieganiem się o pozwolenie na budowę dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obiektu telekomunikacyjnego nr [...] na działce nr ew. [...] w obrębie [...]. Wniosek ten został pozostawiony bez rozpoznania (zawiadomienie z dnia 10 stycznia 2020 r.), wobec czego inwestor złożył ponowny wniosek w dniu 4 lutego 2020 r., do którego załączył m.in. kartę informacyjną przedsięwzięcia, kopię map ewidencyjnych, analizę środowiskową projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, kwalifikację przedsięwzięcia, a także wypis ze "zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" wraz z rysunkiem zmiany planu (uchwała nr XX/144/2012 Rady Gminy [...] z dnia 27 czerwca 2012 r.), z którego wynika, że działka, na której zlokalizowane będzie przedsięwzięcie, przeznaczona jest pod teren zabudowy obiektów produkcyjnych, składów, magazynów czy usługowych (PU) oraz częściowo pod teren zieleni izolacyjnej (Zl). W toku postępowania Wójt wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej także jako: "RDOŚ"), Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...] (dalej także jako: "Dyrektor Zarządu Zlewni") o wydanie opinii w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko oraz określenia ewentualnego zakresu raportu dla tego przedsięwzięcia. Do organu wpłynęły liczne protesty stron postępowania i społeczeństwa przeciwko realizacji inwestycji. Dyrektor Zarządu Zlewni w piśmie z dnia 10 marca 2020 r. znak [...] nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej także jako: "Wojewódzki Inspektor Sanitarny") w piśmie z dnia 6 czerwca 2020 r. znak [...] wyraził opinię, że dla przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W trakcie postępowania inwestor na wezwanie organu przedstawił w pismach z dnia 11 marca 2020 r. i 30 marca 2020 r. obszar ponadnormatywnego oddziaływania promieniowania elektromagnetycznego planowanej stacji bazowej oraz lokalizację budynków względem wieży radiotelekomunikacyjnej oraz zasięgu występowania ponadnormatywnego promieniowania. RDOŚ w piśmie z dnia 29 maja 2020 r. znak [...] odmówił zajęcia stanowiska w sprawie, wydania opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obiektu telekomunikacyjnego nr [...] na działce o nr ewid. [...], obręb [...]. RDOŚ stwierdził, że planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzją z dnia 3 lipca 2020 r. znak [...] Organ I instancji (Wójt Gminy) umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa obiektu telekomunikacyjnego nr [...], na działce o nr ewid. [...], obręb [...]" wszczęte na wniosek inwestora. Decyzja ta został wydana na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej jako: "k.p.a.") w związku z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2020 r., poz. 283 ze zm.; dalej jako: "u.u.i.ś."). Podstawę rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie przez organ I instancji, że planowane przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839; dalej także jako: "rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r.", "rozporządzenie z dnia 10 września 2019 r.", "rozporządzenie"). Wójt w toku postępowania dokonał niezbędnych zawiadomień, obwieszczeń i doręczeń, w tym obwieścił o wydaniu decyzji i możliwości zapoznania się z jej treścią oraz dokumentacją sprawy. Innym stronom niż inwestor decyzję doręczono poprzez obwieszczenie. Odrębne odwołania od decyzji o umorzeniu postępowania wniosły następujące strony postępowania: skarżący (pismo z dnia 17 lipca 2020 r.), A. B. i P. B. (pismo z dnia 21 lipca 2020 r.), E. Z.-B. (pismo z dnia 21 lipca 2020 r.). W swoich stanowiskach (ujmowanych łącznie) strony zakwestionowały prawidłowość przeprowadzonego postępowania, w tym powoływały się na stanowisko organu architektoniczno-budowlanego, który odmówił zatwierdzenia projektu i pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Organ odwoławczy (SKO) decyzją z dnia 30 września 2020 r. nr [...], wydaną w wyniku rozpatrzenia sprawy z odwołania ww. stron postępowania, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 3 lipca 2020 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ II instancji motywując swoje rozstrzygnięcie odwołał się do treści art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 u.u.i.ś. oraz § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. Kolegium wskazało na to, że inwestor we wniosku określił parametry planowanej inwestycji i takie parametry muszą być brane pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy, bowiem organ nie może modyfikować wniosku i wydaje rozstrzygnięcie dla przedsięwzięcia określonego przez inwestora. Charakteryzując planowane przedsięwzięcie, organ II instancji stwierdził, że przedmiotowa inwestycja polegać ma na budowie obiektu telekomunikacyjnego nr [...] na działce o nr ewid. [...], obręb [...]; zgodnie z kartą informacyjną przedsięwzięcia wnioskodawca planuje budowę wieży telekomunikacyjnej o wysokości do 42,8 m n.p.t.; na wieży ma pracować 9 anten sektorowych, w trzech sektorach skierowanych na azymuty 60°, 200° i 300°, w paśmie 800/900 MHz, 1800/2100 MHz, 2600 MHz, a także anteny radiowe; wysokość zawieszenia anten sektorowych wyniesie 42,8 m n.p.t. Organ odwoławczy zauważył też, że z przedstawionej dokumentacji wynika, że równoważna moc promieniowana izotropowe, wyznaczona dla pojedynczej anteny, ma się kształtować w przedziale od 2302 W do 4052 W. Organ odwoławczy stwierdził, że planowane przedsięwzięcie to instalacja radiokomunikacyjna emitująca pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowe wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2000 W i nie więcej niż 5000 W. Przy tym zaznaczył, że równoważną moc promieniowaną izotropowe wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana, lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. W związku z tym organ II instancji wyjaśnił, że kwestie te nie pozostały w uznaniu organów administracyjnych i organ I instancji nie mógł inaczej uwzględniać ich mocy, niż zgodnie z wyraźnym przepisem rozporządzenia, mówiącym o mocy określonej dla pojedynczej anteny, które to regulacje obowiązują od 31 sierpnia 2007 r. W tym względzie Kolegium odwołało się do poglądów zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Po 700/19, dotyczących przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 poprzednio obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Organ stwierdził, że w obecnym stanie prawnym ustawodawca nie przewidział żadnych zmian w tym zakresie, a ponadto "takie podejście do kwalifikacji jest zgodne ze stanowiskiem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i resortu środowiska". W konsekwencji Kolegium uznało, że "sumowanie mocy wszystkich anten skierowanych na dany azymut" stanowiłoby naruszenie prawa. Idąc dalej, organ II instancji zaznaczył, że przepisy prawa dokładnie określają dla jakiej częstotliwości i mocy anteny przedsięwzięcie będzie kwalifikować się jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Organ wyjaśnił, że będzie tak, jeżeli stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, albo stosownie do § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e tego rozporządzenia miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Organ odwoławczy zauważył również, że przez miejsca dostępne dla ludności, stosownie do art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2020 r., poz. 1219 ze zm.; dalej jako: "p.o.ś."), rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Ponadto dodał, że rozwiązanie takie wprowadzono do regulacji ustawowej w dniu 25 października 2019 r., stąd też poprzednie orzeczenia sądów w tym zakresie mogą nie być aktualne na dzień wydawania przedmiotowej decyzji. Kolegium stwierdziło, że po analizie wniosku wraz z załącznikami i jego uzupełnieniach doszło do tego samego wniosku, co organ I instancji i RDOŚ. W jego ocenie, w osi głównej wiązki promieniowania anten przewidzianych do realizacji w ramach planowanej instalacji do 150 metrów od środka elektrycznego nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności w rozumieniu przywołanego przepisu prawa. W tym zakresie organ odwoławczy zauważył, że w złożonej dokumentacji [przedsięwzięcia] znajdują się załączniki graficzne z zaznaczonymi miejscami dostępnymi dla ludności, które znajdują się w odległości do 100 m, jak i od 100 do 150 m od środka elektrycznego anten sektorowych, wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania (w pionie), uwzględniając azymut 60°, 200° i 300° oraz pochylenie tych osi (tilt 0°, tilt 8° i tilt 11°). Dodał, że złożone w sprawie załączniki graficzne obrazują miejsce położenia miejsc dostępnych dla ludności oraz przebieg osi głównej wiązki promieniowania poszczególnych anten, uwzględniając planowane pochylenie tych osi i azymuty. Organ zauważył przy tym, że aktualne pozostaje stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 27 lipca 2017 r. sygn. akt II OSK 2922/15 co do tego, że "przez miejsca dostępne dla ludności (...) należy rozumieć miejsca dostępne dla ludzi przy stanie zagospodarowania terenu istniejącym w dniu kwalifikowania przedsięwzięcia emitującego promieniowanie elektromagnetyczne, w przestrzeni od 0,3 m do 2 m nad powierzchnią ziemi albo nad innymi powierzchniami, na których w normalnych warunkach mogą przebywać ludzie". Wyjaśnił też, że w przypadku powstania nowych zabudowań właściciel (podmiot korzystający ze środowiska) będzie zgodnie z art. 121 p.o.ś. zobowiązany do zachowania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r., poz. 2448). Zdaniem organu odwoławczego analiza złożonej dokumentacji wykazała, że w odległości od 100 m do 150 m, w osi głównej wiązek promieniowania pojedynczych anten, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Ponadto organ zauważył, że nawet gdyby przyjąć odmienne rozumowanie i sumować moc anten w danym sektorze, to nadal (tym razem w odległości do 200 m) brak jest miejsc dostępnych dla ludności, licząc od środka elektrycznego anten sektorowych, wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania. W najbliższej odległości do wiązki, jako miejsca dostępne dla ludności, znajdują się zabudowania leżące poniżej osi głównej wiązki anteny sektorowej skierowanej na azymut 300° - tilt 8°, jednak nawet one nie znajdują się w osi wiązki. Organ zaznaczył, że przyjęto do obliczeń wysokość zabudowań na wysokość 10 m n.p.t. i "żadna z wiązek »nie wpada" ani »nie przecina« na ustalonej rozporządzeniem odległości obszaru dostępnego dla ludności"; obszar taki nie leży w osi głównej wiązki promieniowania anteny w odległości do 150 m, a nawet do 200 m od środka elektrycznego. Kolegium zaznaczyło, że dodatkowo przenalizowało również kwalifikację przedsięwzięcia z § 2 rozporządzenia z 10 września 2019 r., które doprowadziło skład orzekający do tych samych wniosków, bowiem sytuacja ta tym bardziej nie dotyczy odległości do 100 m od środka elektrycznego. Organ odwoławczy końcowo stwierdził, że w przedmiotowej sprawie dotyczącej instalacji emitującej pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2000 W i nie więcej niż 5000 W, a w odległości nie większej niż 100 m, ale też nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Wobec tego uznał, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie kwalifikuje się ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, czyli nie mieści się w zakresie objętym dyspozycją przepisów § 2 oraz § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. To z kolei, zdaniem Kolegium, zobowiązuje organy administracyjne do umorzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jako bezprzedmiotowego. Organ II instancji wyjaśnił, że wydanie decyzji merytorycznej możliwe jest jedynie dla przedsięwzięcia, które można zakwalifikować jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 2 albo § 3 rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. Dalej wyjaśnił, że w tej sytuacji organ nie dokonywał oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, bowiem nie ma podstaw, by prowadzić postępowanie wyjaśniające w tym względzie, skoro według ustawodawcy przedsięwzięcia o parametrach określonych przez inwestora nie są przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko. Kolegium dodało również, że organ nie może zmieniać ani kwestionować w niniejszym postępowaniu przepisów prawa, a jedynie się do nich stosować i to rozporządzenie określa takie, a nie inne sposoby kwalifikacji przedsięwzięcia oraz ustalania odległości dla tego typu przedsięwzięcia. Kolegium wyjaśniło również, że w związku z tym nie mogło uwzględnić zarzutów stron odnoszących się do subiektywnej oceny co do zbyt bliskiej odległości inwestycji od zabudowań, negatywnego oddziaływania promieniowania, czy też sugerować się wątpliwościami dzierżawcy terenu. Ponadto Kolegium zauważyło, że w sprawie administracyjnej organy nie są związane decyzjami innych organów administracyjnych, jeżeli takiej korelacji wyraźnie nie przewiduje przepis prawa. Wobec tego stwierdziło, że przywoływane w odwołaniach decyzje Starosty [...], jak i Wojewody [...] nie są w przedmiotowej sprawie wiążące, "a nadto wydane zostały pod reżimem ustawy Prawo o ochronie środowiska w wersji, gdzie inaczej definiowano miejsca dostępne dla ludności". Organ odwoławczy zauważył, że to Wójt Gminy (oraz organ II instancji) jest organem właściwym rzeczowo i miejscowo w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, odpowiedzialnym za prawidłową jego kwalifikację, a nie Starosta ani Wojewoda. Kolegium podniosło przy tym, że wyspecjalizowanym organem, który wypowiedział się w niniejszej sprawie i również uznał, że przedsięwzięcie nie kwalifikuje się według rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, był RDOŚ. Organ odwoławczy stwierdził również, że nie dopatrzyło się żadnych naruszeń procedury administracyjnej uznając, że organ I instancji prawidłowo ustalił przedmiot sprawy, dokonał prawidłowej oceny i kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia i nie był zobowiązany do szerszego prowadzenia postępowania wyjaśniającego w tej sprawie. Skargę na decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł skarżący, który decyzji tej zarzucił naruszenie art 105 § 1 w powiązaniu z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z: 1) art. 7-9, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 k.p.a.; 2) art. 6 ust 2 p.o.ś. (Dz.U. z 2017 r., poz. 519 ze zm.) w powiązaniu § 2 ust. 1 pkt 7 [lit.] a-d w związku z § 3 ust 8 pkt 1 [lit.] a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. "poprzez ich błędną interpretację z uwagi na nieuwzględnienie maksymalnych mocy, tiltów anten"; 3) art. 8 § 1, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a.; 4) niepodaniem mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta; 5) niedokonaniem wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów. Przy tak sformułowanych zarzutach, rozwiniętych i umotywowanych w uzasadnieniu poprzez odwołanie się do stanowiska orzecznictwa, skarżący wniósł o "uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia". W odpowiedzi na skargę, Kolegium podtrzymało w całości stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 11 października 2021 r. tutejszy Sąd, po rozpoznaniu wniosku [...] Stowarzyszenia [...] w [...] na podstawie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; "p.p.s.a.") dopuścił to Stowarzyszenie do udziału w sprawie, w charakterze uczestnika postępowania. W swoim wniosku z dnia 20 września 2021 r. stowarzyszenie [...] przedstawiło argumentację na poparcie skargi skarżącego, odwołując się do wskazanego orzecznictwa sądów administracyjnych i kwestionując wyroki WSA w Poznaniu, w których zdaniem uczestnika postępowania pojawiają się poglądy korzystne dla spółek telekomunikacyjnych. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 października 2021 r., sygn. akt II SA/Po 913/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu: oddalił skargę. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wywiódł skarżący zaskarżając go w całości i zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisów prawa, tj.: 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 7, 8, 9, 11, 107 § 3 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż niedopuszczalne jest sumowanie mocy EIRP anten w każdym sektorze oraz uwzględnienie maksymalnych mocy, tiltów anten. Ponadto z wyroku oraz decyzji nie wynika, jaki jest sens kwalifikacji pojedynczych elementów w sytuacji, w której EIRP jest sumą wszystkich anten w danym sektorze; 2) art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w związku z art. 71 ust. 2 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w powiązaniu § 2 ust 1 pkt 7 a – d w związku z § 3 ust 8 pkt 1 a – g oraz § 2 ust 2 pkt 1 oraz 2 oraz § 3 ust 2 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w powiązaniu z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., poprzez ich błędną wykładnię i tym samym przyjęcie, iż przedmiotem kwalifikacji podlegają pojedyncze elementy przedsięwzięcia i to bez uwzględnienia maksymalnych mocy anten oraz pochyleń. Skarżący kasacyjnie podniósł, że powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe zarzuty kasacyjne skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych w tym zastępstwa procesowego. Ponadto, skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z dnia 23 maja 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako: "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Oznacza to, że jeżeli – tak jak w rozpoznawanej sprawie – nie zachodzi nieważność postępowania zakres postępowania kasacyjnego wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Jak już wskazano, z przepisów tych wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Dalej, wskazać należy, że zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 1511/22, CBOSA). Rozpoznawszy skargę kasacyjną z uwzględnieniem powyższych uwarunkowań, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu. W rozpatrywanej sprawie skarżący kasacyjnie oparł skargę kasacyjną, wskazując obie podstawy – naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; wyrok NSA z dnia 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący kasacyjnie wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22, CBOSA). Nie są zasadne zarzuty skargi kasacyjne podniesione w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, tj. naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wszystkie te elementy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera, w tym podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz szczegółowe wyjaśnienie powodów, dla których Sąd I instancji oddalił skargę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest wystarczające i pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej. Natomiast zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować oceny prawnej wojewódzkiego sądu administracyjnego. Ponadto, w świetle uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło. Natomiast obowiązek odniesienia się do zarzutów skargi, wynikający z art. 141 § 4 p.p.s.a., nie oznacza obowiązku szczegółowego odniesienia się do każdego zarzutu, ale rozpoznania sprawy w granicach wyznaczonych tymi zarzutami, co w tej sprawie niewątpliwie nastąpiło. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził tego rodzaju wadliwości. Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut podnoszący naruszenie normy o charakterze ustrojowym tj. art. 3 § 1 p.p.s.a., która wyznacza zakres kognicji sądów administracyjnych, której to zakresu Sąd I instancji niewątpliwie nie przekroczył dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Jest to przepis ogólny o charakterze kompetencyjnym stanowiący, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Dyspozycja art. 3 p.p.s.a. określa zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, tj. zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. wskazuje cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jednostek redakcyjnych wskazanych przepisów nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu rozstrzygnięcia sprawy przed tym sądem (por. wyrok NSA z 4 września 2008 r. sygn. akt I OSK 266/08, pub. w Lex nr 490087). Naruszenie art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tych przepisach lub wyjdzie poza przedmiot tej kontroli określony w § 2. Natomiast okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, jak to ma miejsce w realiach niniejszej sprawy, nie oznacza naruszenia tego przepisu (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 635/16, pub. w Lex nr 2450637). Żadna z powyższych sytuacji nie zaistniała w tej sprawie. Ponadto nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut podnoszący naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. Pomimo powołania wielu przepisów procedury administracyjnej, zarzut ten w istocie nie został uzasadniony. Zgodzić się należy jednak ze stanowiskiem Sądu I instancji, że organy prawidłowo, z poszanowaniem art. 7 – 12 i art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., zebrały i oceniły kompletny materiał dowodowy, w tym dokonały analizy rzeczywistych parametrów technicznych inwestycji, czego wyrazem są wyczerpujące uzasadnienia poddanych kontroli sądowej decyzji, zgodne z art. 107 k.p.a. Dokonując zatem kontroli legalności zaskarżonej decyzji, poprzez analizę dokumentów zawartych w aktach administracyjnych, Sąd I instancji zasadnie nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanego rozstrzygnięcia. Po wnikliwej analizie materiału sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie stwierdził że organy wypełniły zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Ponadto uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślić należy, iż fakt, że skarżący kasacyjnie odmiennie ocenia dowody zgromadzone w sprawie i w konsekwencji wyciąga z nich odmienne wnioski, nie oznacza, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie jest wadliwe. Wręcz przeciwnie, jak już wyżej wskazano organy podjęły niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydały trafne rozstrzygnięcia w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny pragnie dostrzec, że autor skargi kasacyjnej nie zakwestionował w sposób skuteczny ustaleń stanu faktycznego, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania służą m.in. kwestionowaniu ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy, co oznacza, że brak zarzutów naruszenia przepisów postępowania czy też ich nieskuteczność powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej przyjmuje, jako niezakwestionowany punkt odniesienia, stan faktyczny i jego ocenę przyjęte przez sąd pierwszej instancji. Nieskuteczne okazały się również zarzuty naruszenia prawa materialnego. Autor skargi kasacyjnej w zakresie podniesionego zarzutu naruszenia prawa materialnego wskazał, że "istnieje możliwość obejścia przepisów prawa, jeżeli moc EIRP rozbijemy na kilka anten, pominiemy moce, maksymalne oraz ich pochylenia. W istocie uwzględniając nawet moc EIRP przyjętą w niniejszej sprawie w każdym sektorze, która jest wspólna dla wszystkich anten inwestycja, jako przedsięwzięcia wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lecz już dla pojedynczych jego elementów nie. W istocie z wyroku wynika, wprost, że moc EIRP nie ma żadnego znaczenia dla kwalifikacji przedsięwzięcia, ponieważ dokonujemy oceny jego pojedynczych elementów, z czym nie sposób się zgodzić". Natomiast uzasadnienie skargi kasacyjnej nie stanowi z kolei własnej argumentacji skarżącego, a jest jedynie zbiorem tez wyroków sądów administracyjnych wydanych w sprawach dotyczących realizacji przedsięwzięć dotyczących inwestycji w postaci stacji bazowych telefonii komórkowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest zasadne stanowisko skarżącego kasacyjnie w zakresie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Kwestia sumowania pól elektromagnetycznych poszczególnych anten oraz obliczania tych wartości dla maksymalnych i minimalnych "TILT" była przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22. Zgodnie z tą uchwałą, której treścią na mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. związany jest Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu przedmiotowej sprawy, przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71, ze zm.; dalej jako: "rozporządzenie"), jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia wynika, iż parametr równoważnej mocy promieniowanej izotropowo – jako warunek zakwalifikowania instalacji radiokomunikacyjnych pod przepisy rozporządzenia, który implikuje konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tej inwestycji – należy przyjmować w odniesieniu do "pojedynczej anteny". Instalacja będzie wymagała uzyskania decyzji środowiskowej jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli w jej składzie została zaprojektowana co najmniej jedna antena odpowiadająca wymaganiom zawartym w przepisie. Wielkość równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (dalej: EIRP) "pojedynczej anteny" została w nim powiązana z odległością wyznaczaną od środka elektrycznego anteny, w osi głównej wiązki jej promieniowania. Oba te parametry, tj. moc i odległość służą ustalaniu, czy w zasięgu instalacji nie występują miejsca dostępne dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2018 r., poz. 799). Przepis § 3 rozporządzenia skonstruowany jest tak, że w kolejnych punktach oznaczonych literami od "a" do "g" punktu 8 ustępu pierwszego stopniuje, tj. zwiększa moc anteny i jednocześnie powiększa odległość terenu, na którym należy przeprowadzić badanie pod kątem występowania miejsc dostępnych dla ludności. Ustalenie, że w danej odległości od środka pojedynczej anteny o mocy podanej w § 3 ust. 1 pkt 8 znajduje się miejsce dostępne dla ludności powoduje, że przedsięwzięcie staje się przedsięwzięciem mogącym potencjalnie oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie, wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ustalenie z kolei, że takie miejsce w otoczeniu instalacji nie występuje, skutkuje jej zwolnieniem z tego obowiązku. Za tym, że parametr EIRP odnosi się do pojedynczej anteny, przemawia zatem nie tylko samo użycie w § 3 ust. 1 pkt 8 (podobnie jak w § 2 ust. 1 pkt 7) takich sformułowań jak "wyznaczona dla pojedynczej anteny", czy "w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny", ale również cel posłużenia się tą wielkością w konstrukcji ww. przepisu, jego wewnętrzna budowa i zakodowany w nim sposób wyznaczania obszaru. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów doszedł do przekonania, że zasadność sumowania równoważnych mocy promieniowanych izotropowo nie wynika również z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, albowiem przepis ten nie może mieć zastosowania do instalacji wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Warunkiem jego zastosowania jest bowiem ustalenie, że na terenie jednego zakładu lub obiektu obok planowanej inwestycji (w tym przypadku instalacji radiokomunikacyjnej) występuje jeszcze inne dodatkowe "przedsięwzięcie", które albo jest realizowane, albo zostało już zrealizowane. Treść tego przepisu nie nasuwa wątpliwości, jasne jest, że chodzi w nim o dodatkowe uwzględnienie parametrów – planowanego, realizowanego lub zrealizowanego – a w każdym razie innego "przedsięwzięcia tego samego rodzaju". Należy wyjaśnić, że "przedsięwzięcie" definiuje art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko jako "zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty". W świetle powyższego, w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej za "przedsięwzięcie" nie może być uznana każda z anten z osobna. Stacja bazowa jako całość technologiczna stanowi bowiem jedno "przedsięwzięcie" w rozumieniu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Już chociażby z tego względu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia nie może znaleźć zastosowania do instalacji składającej się z kilku anten. Pod względem językowym, nie budzi wątpliwości również druga część przepisu § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia o treści: "przy czym równoważną moc promieniowana izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna". Wyraźnie, poprzez użycie tych samych zwrotów i sformułowań "na terenie jednego zakładu lub obiektu", "na terenie tego samego zakładu lub obiektu", nawiązuje i odnosi się do przepisu § 3 ust. 2 pkt 3. Cytowany fragment § 3 ust. 1 pkt 8 wskazuje, że nawet w sytuacji, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu miałyby znaleźć się dwie lub więcej instalacji radiokomunikacyjnych, to o ich kwalifikacji jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko decydować ma "pojedyncza antena", a w szczególności wystąpienie w jej zasięgu na linii prowadzonej od jej środka elektrycznego i w oznaczonej odległości miejsca dostępnego dla ludności. I jest to także logiczne. Tak jak ustawodawca nie wymaga decyzji środowiskowej dla instalacji składającej się z anten o równoważnych mocach promieniowanych izotropowo mieszczących się w przedziałach określonych w § 3 ust. 1 pkt 8 przy braku występowania w jej otoczeniu miejsca dostępnego dla ludności, tak samo zwalnia z tego wymogu każde kolejne realizowane tego rodzaju przedsięwzięcie dokładnie z tego samego właśnie względu, tj. z braku miejsca dostępnego dla ludności w jego otoczeniu. Czy to będzie jedna instalacja czy kilka, sposób kwalifikowania każdej z nich będzie zależał od parametrów odnoszących się do "pojedynczej anteny". Z treści badanych regulacji § 3 ust. 1 pkt 8 i ust. 2 pkt 3, przy uwzględnieniu zasad logiki, nie można zatem wyprowadzić wniosku, że ten ostatni mógłby być podstawą sumowania parametrów anten jednej instalacji jako jednego przedsięwzięcia. Argumenty tezy przeciwnej odwołujące się do wykładni systemowej i funkcjonalnej, nie uzasadniają w ocenie Sądu podejmującego ww. uchwałę odstąpienia od wykładni literalnej. Badanie treści § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w kontekście pozostałych przepisów rozporządzenia i innych regulacji, odnoszących się do szeroko rozumianej ochrony środowiska, podważa pogląd, że parametr EIRP podlega sumowaniu. Zauważyć należy, że w przypadku innych przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1, które można określić jako przedsięwzięcia "progowe", ich parametry, które w myśl § 3 ust. 2 pkt 3 podlegają zsumowaniu (oczywiście przy założeniu, że chodzi o ich sumowanie z parametrami innego przedsięwzięcia, a nie parametrami tego samego przedsięwzięcia, jak w przypadku stacji bazowej), określone są wielkościami charakteryzującymi ich skalę i rozmiar. Przykładowo: "instalacje do produkcji betonu w ilości nie mniejszej niż 15 t. na dobę" (pkt 21), "instalacje do produkcji wyrobów ceramicznych za pomocą wypalania, o zdolności produkcyjnej nie mniejszej niż 50 t. na rok" (pkt 25). W przypadku tych przedsięwzięć zsumowanie ich parametrów to matematyczne działanie polegające na dodaniu wskazanych wielkości, niesprawiające większych problemów interpretacyjnych. Natomiast ujęcie w rozporządzeniu instalacji emitujących pola elektromagnetyczne, jak należy wnioskować z treści § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 nastąpiło nie tyle z uwagi na ich skalę i rozmiar, ile ze względu na możliwość wystąpienia w ich otoczeniu miejsc dostępnych dla ludności (za wyjątkiem § 2 ust. 1 pkt 7 lit. d, który nie ma jednak zastosowania w niniejszej sprawie). Prawodawca, kierując się wskazaniami wiedzy technicznej i medycznej, założył jakie odległości od anten instalacji są bezpieczne dla zdrowia i życia człowieka, a w jakich zaistnieje potrzeba zbadania jej rzeczywistego oddziaływania w postępowaniu środowiskowym. Zsumowanie EIRP nie spowoduje, że przedsięwzięcie określane jako "podprogowe" ten próg osiągnie. Podkreślono przy tym, że zakwalifikowanie przedsięwzięcia do wdrożenia postępowania środowiskowego na podstawie powołanych przepisów rozporządzenia, a zbadanie rzeczywistego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko weryfikowane w oparciu o regulacje dotyczące dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych to dwa różne zagadnienia. W ocenie Sądu podejmującego ww. uchwałę, brak rozróżnienia tych dwóch kwestii niesłusznie spowodował sięgnięcie do wykładni funkcjonalnej uzasadnianej potrzebą ochrony życia i zdrowia. Ciężar tej ochrony spoczywa bowiem na innych niż rozporządzenie z 2010 r. regulacjach prawnych – w ustawie Prawo ochrony środowiska w Dziale VI zatytułowanym "Ochrona przed polami elektromagnetycznymi" zawarte są regulacje (art. 121-126), których zadaniem jest ochrona przed polami elektromagnetycznymi. Na etapie rozstrzygania o charakterze danego przedsięwzięcia nie ma podstaw do badania rzeczywistego oddziaływania instalacji na środowisko, zaś § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zawiera kompleksową i wyczerpującą metodę ustalania charakteru przedsięwzięcia. Parametr EIRP z § 3 ust. 1 pkt 8 ani się nie sumuje, ani nie kumuluje, gdyż nie ma ku temu podstaw. W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny dodatkowo podkreślił, że w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, niż wskazanym przez inwestora w karcie przedsięwzięcia, czy dokumentacji projektowej. Podane przez inwestora parametry, m.in. układ i nachylenie do gruntu anten są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji. W konsekwencji uznać należało, że sformułowana przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku ocena prawna jest prawidłowa, a na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 u.u.i.ś. w zw. z art. 6 ust. 2 p.o.ś. w powiązaniu § 2 ust. 1 pkt 7 a – d w związku z § 3 ust. 1 pkt 8 (błędnie wskazany w skardze kasacyjnej jako § 3 ust. 8 pkt 1 a – g rozporządzenia) w związku z § 2 ust. 2 pkt 1 i w związku z § 3 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia. Konkludując prawidłowo Sąd pierwszej instancji podniósł w argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż dla uznania instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej za "przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko" – a w konsekwencji wymaganie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – niezbędne jest przeprowadzenie wyłącznie weryfikacji, czy w osiach głównych wiązek pojedynczych anten, w odległościach zależnych od ich równoważnej mocy promieniowanej izotropowe, znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Kryterium z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nie podlega sumowaniu ani kumulowaniu, gdyż nie ma ku temu podstaw prawnych. Poza tym, tego rodzaju sumowanie czy kumulacja nie znajduje również oparcia w aspektach technicznych. Moc równoważna promieniowana izotropowo dotyczy ze swej istoty pojedynczej anteny, a dana antena sektorowa ma jedną wiązkę główną i jedną jej oś. Stąd też nawet zwielokrotnienie liczby anten nie zmieni metody badania występowania miejsc dostępnych dla ludności w odległości odpowiadającej równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla konkretnej anteny. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że sformułowany zarzut dotyczący naruszenia art. 6 ust. 2 p.o.ś. (zasada przezorności) nie został szerzej uzasadniony. Ponownie jednak zauważyć należy, że jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanej wyżej uchwale, ciężar ochrony zdrowia i życia ludzi spoczywa na innych niż rozporządzenie z 2010 r. regulacjach prawnych. W ustawie Prawo ochrony środowiska w Dziale VI zatytułowanym "Ochrona przed polami elektromagnetycznymi" zawarte są regulacje (art. 121 – 126 p.o.ś.), których celem jest ochrona przed polami elektromagnetycznymi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, oznacza to, że brak jest podstaw do badania na etapie postępowania w sprawie z wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, oddziaływania tego rodzaju przedsięwzięcia w zakresie wykraczającym poza wnioskowany przez inwestora, ponieważ inwestor będzie mógł legalnie realizować to przedsięwzięcie tylko w tym zadeklarowanym zakresie. Z zasady przezorności nie wynika obowiązek badania oddziaływania przedsięwzięcia przy założeniu, że inwestor będzie je realizował w sposób wykraczający poza uregulowany w tym zakresie stan formalnoprawny. W konsekwencji powyższych rozważań uznać należało, że z argumentacji przytoczonej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wynika, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przy rozstrzyganiu sprawy przyjął właściwą interpretację wymienionych wyżej przepisów. W rekapitulacji przedstawionych argumentów należało więc stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i orzekł o jej oddaleniu, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a.