III OSK 3124/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Rafał Stasikowski po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 3124/21 w sprawie ze skargi kasacyjnej Wojewody Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 29/20 w sprawie ze skargi Gminy T. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Ś. z dnia [..] października 2019 r. nr [..] w przedmiocie regulaminu ustalania dodatków do wynagrodzenia dla nauczycieli postanawia: oddalić wniosek.

Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 3124/21 Naczelny Sąd Administracyjny w punkcie pierwszym oddalił skargę kasacyjną Wojewody Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 29/20, zaś w punkcie drugim oddalił wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego od Wojewody Ś. na rzecz Gminy T., w sprawie ze skargi Gminy T. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Ś. z dnia [.] października 2019 r. w przedmiocie regulaminu ustalania dodatków do wynagrodzenia dla nauczycieli. Wnioskiem z dnia 5 lipca 2021 r. pełnomocnik Gminy T. wystąpił o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 3124/21 w zakresie punktu drugiego wyroku poprzez wpisanie w miejsce słów: "oddala wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego od Wojewody Ś. na rzecz Gminy T." słów: zasądza od Wojewody Ś. na rzecz Gminy T. kwotę 295,20 zł, w tym podatek od towarów i usług w wysokości 55,20 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik stwierdził, że w punkcie drugim w/w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego na skutek oczywistej omyłki pisarskiej znalazło się błędne wskazanie, iż Naczelny Sąd Administracyjny oddala wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego od Wojewody Ś. na rzecz Gminy T. Pełnomocnik podał, że jak wynika z uzasadnienia wyroku odpis skargi kasacyjnej został doręczony Gminie T. w dniu 23 września 2020 r., zaś nadanie na poczcie odpowiedzi na skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego miało miejsce w dniu 8 października 2020 r., a więc po upływie 14-dniowego terminu na dokonanie tej czynności procesowej. Pełnomocnik podniósł, że stwierdzenie to jest nieprawdziwe, ponieważ odpis skargi kasacyjnej Wojewody Ś. został doręczony pełnomocnikowi Gminy T. w dniu 15 lipca 2020 r., a nie w dniu 23 września 2020 r.; odpowiedź na skargę kasacyjną została nadana listem poleconym w dniu 29 lipca 2020 r., w ostatnim dniu 14 - dniowego terminu do złożenia odpowiedzi na skargę, a nie w dniu 8 października 2020 r., jak zostało wskazane w uzasadnieniu. Powyższe, zdaniem pełnomocnika, należy traktować jako oczywistą omyłkę pisarską, a zatem zasadnym jest sprostowanie orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej P.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, a która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Błąd pisarski natomiast to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy zaś to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w przepisie art. 156 § 1 P.p.s.a. jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej (por. post. NSA z 14 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 728/19). Sprostowanie orzeczenia nie może jednak prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (por. postanowienia NSA: z dnia 28 kwietnia 2011 r., II GSK 346/10 i z dnia 13 stycznia 2015 r., II OZ 1401/14). Należy zgodzić się z pełnomocnikiem Gminy T., iż w tej sprawie odpis skargi kasacyjnej Wojewody Ś. doręczony został mu 15 lipca 2020 r., przy czym, jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki, osobą kwitującą odbiór korespondencji był upoważniony pracownik kancelarii prawnej pełnomocnika strony skarżącej. Należy uznać słuszność twierdzeń pełnomocnika, że odpowiedź na skargę kasacyjną została nadana w placówce pocztowej w dniu 29 lipca 2020 r., a więc w ustawowym terminie do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Kwestionowane przez pełnomocnika strony skarżącej we wniosku o sprostowanie orzeczenia stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu wyżej wskazanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak również samo rozstrzygnięcie Sądu zawarte w punkcie drugim wyroku dotyczące kosztów postępowania kasacyjnego, nie podlegają jednak sprostowaniu w trybie art. 156 § 1 P.p.s.a. Nie noszą one bowiem znamion niedokładności, błędu pisarskiego albo rachunkowego lub innej oczywistej omyłki, o której mowa w tym przepisie i nie mogą zostać w tym trybie usunięte. Niezależnie od niedopuszczalności sprostowania podnoszonych przez pełnomocnika okoliczności w trybie art. 156 § 1 P.p.s.a. wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono pogląd, iż po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie sądowoadministracyjnej można domagać się wzruszenia w trybie wznowienia postępowania prawomocnego postanowienia niekończącego postępowania w sprawie, a w postępowaniu takim odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy art. 272 § 2, 275, 276, 278-285 P.p.s.a. (por. post. NSA z 22 czerwca 2006 r., sygn. akt I GZ 2/06, CBOSA). Właściwym trybem procedowania co do okoliczności, na które wskazuje pełnomocnik, może być zatem postępowanie w sprawie wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a.