III OSK 3111/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski Protokolant asystent sędziego Olga Libiszewska po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 848/19 w sprawie ze skargi I.J. i A.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 20 sierpnia 2019 r., nr SKO.4170.91.2019 SK0.4170.103.2019 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi solidarnie na rzecz I.J. i A.P. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 25 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 848/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: Sąd I instancji, WSA) po rozpoznaniu sprawy ze skargi I.J. i A.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 20 sierpnia 2019 r., nr SKO.4170.91.2019 SK0.4170.103.2019 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania sądowego. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziło się Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi (dalej: SKO, Kolegium, organ) i w skardze kasacyjnej zarzuciło zaskarżonemu wyrokowi: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a. art. 62a ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.; dalej: u.i.o.ś.) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Karta informacyjna przedsięwzięcia nie zawiera podstawowych informacji o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiających analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, w szczególności w zakresie zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia i nie stanowi w konsekwencji rzetelnego dowodu w postępowaniu administracyjnym w sytuacji, gdy nie wykazano żadnej wadliwości tego dowodu; b. art. 74 ust. 3a u.i.o.ś. poprzez wydanie wyroku bez dokonania niezbędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności Karty informacyjnej przedsięwzięcia, skutkiem czego była błędna wykładnia tej normy, a polegająca na przyjęciu, że przedmiotowa Karta nie jest dokumentem wystarczającym do oceny zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a tym samym nie może stanowić podstawy do określenia kręgu stron postępowania, gdy nie ma miejsca ani przyleganie nieruchomości do terenu planowanego przedsięwzięcia ani też znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, czy też przekroczenie standardów jakości środowiska; 2. naruszenie przepisów postępowania, które to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego przez uchylenie ostatecznej decyzji SKO w sytuacji, gdy zebrany materiał dowodowy nie dawał podstaw do takiego rozstrzygnięcia, gdyż został zebrany i oceniony w sposób prawidłowy, nie ma miejsca w żaden sposób prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania, a uzasadnienie decyzji odpowiada prawu, w szczególności, gdy Karta informacyjna stanowiła podstawowy dowód w tej sprawie, co powoduje, że wobec braku przymiotu strony zasadnie umorzono postępowanie odwoławcze; b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 141 § 4 i art. 153 p.p.s.a. przez ograniczenie wskazań, co do dalszego postępowania do konieczności "szczegółowego odniesienia się do argumentów I.J. i A.P. o zgłaszanych w toku postępowania na potwierdzenie ich statusu strony postępowania", brak wykazania naruszenia norm postępowania, gdyż sprowadzają się one do ogólników, niepełne przedstawienie oceny prawnej niespójnej w zakresie własnych rozważań, schematyzm i lakoniczność uzasadnienia, brak wykazania, że uchybienia miały wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Wobec tak sformułowanych zarzutów, organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego i rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym wobec zrzeczenia się prawa do rozprawy. W uzasadnieniu Kolegium przedstawiło argumentację przemawiającą za zasadnością skargi kasacyjnej. W ocenie Kolegium, w niniejszej sprawie nie było podstaw do kwestionowania prawidłowości Karty informacyjnej jako dowodu w sprawie. Opracowanie to bowiem zawiera wszystkie niezbędne informacje o planowanym przedsięwzięciu umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś., a ponadto zostało poddane ocenie specjalistycznych organów opiniujących, tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Łodzi. Na podstawie treści tego opracowania organy uznały, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. SKO nadmieniło, że Sąd I instancji także nie zakwestionował przedmiotowego dokumentu, nie wskazał na jego wady, chociażby w zakresie ustaleń co do oddziaływania akustycznego. Stwierdził jedynie, że Kolegium bazowało "w istocie jedynie na dokumentach przedłożonych przez inwestora (Karcie informacyjnej)". Zarzut ten zatem, jak należy domniemywać, nie dotyczy wadliwości, czy nieprawidłowości Karty informacyjnej, a jedynie tego, że była ona jedynym dowodem w sprawie ustalenia oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jeżeli został dopuszczony w toku prowadzonego postępowania dowód w postaci Karty informacyjnej, która spełnia wszystkie wymogi prawa, nie jest wadliwa, to zdaniem Kolegium trudno wywodzić, iż organ administracji ma obowiązek "szukania" innych dowodów, które by zmierzały do jego obalenia, gdyż w ten sposób należy interpretować stanowisko Sądu I instancji wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, skoro Sąd ten twierdzi, iż wydano decyzję "bez wnikliwej refleksji". W ocenie Kolegium, tego rodzaju zarzut wskazuje na to, że Sąd I instancji a priori odrzuca dowód w postaci Karty informacyjnej w sytuacji, gdy dane w niej zawarte nie są poparte innymi dowodami. Następnie podkreślono, że przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowisko orzecznictwa dotyczące przymiotu strony w przypadku podmiotów, którym przysługuje tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia, nigdy nie było kwestionowane przez SKO. Wręcz przeciwnie jest ono stosowane w praktyce orzeczniczej organu. Zdaniem Kolegium Sąd I instancji nie uwzględnia jednak faktu, że kwestia definiowania strony na gruncie przepisów dotyczących decyzji środowiskowych ulegała zmianie. Pierwotnie, wobec braku szczególnej regulacji w tym zakresie, przymiot ten oceniany był na gruncie art 28 k.p.a. Kwestia ta została wyjaśniona w zaskarżonej decyzji. Sytuacja ta jednakże uległa zmianie z dniem 1 stycznia 2018 r., bowiem od tej daty obowiązuje art. 74 ust 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko dodany ustawą z dnia 28 lutego 2018 r. - Prawo wodne, który zawiera już szczegółowe unormowania dotyczące sposobu ustalania stron postępowania. Jak jednoznacznie wynika ze wskazanego przepisu, za prawnie relewantne dla ustalenia kręgu stron postępowania uznaje on tylko oddziaływanie "znaczące", tj. takie, które może prowadzić do przekroczenia na danej nieruchomości standardów jakości środowiska lub do ograniczeń w jej aktualnym zagospodarowaniu. Wobec tego, zdaniem SKO krąg stron postępowania w sprawie dotyczącej środowiskowych uwarunkowań winien być ustalany w oparciu o potencjalne, negatywne oddziaływanie ("uciążliwości") inwestycji na środowisko, w tym na otaczające ją nieruchomości (poprzez hałas, ryzyko zanieczyszczenia gleby, powietrza lub wód itd.), nie zaś każde oddziaływanie, jak chcą tego skarżący i jak zdaje się to sugerować Sąd I instancji. Tym samym, w ocenie Kolegium Sąd I instancji dokonuje w zaskarżonym wyroku błędnej wykładni art. 74 ust. 3a ustawy. Odnosząc się natomiast do zarzutu nieuwzględnienia argumentów skarżących zgłaszanych w toku postępowania na potwierdzenie ich statusu strony, Kolegium podkreśliło, że organy orzekające w tej sprawie przymiot stron postępowania oceniały na podstawie zgromadzonych dowodów oraz obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Zarzuty dotyczące sprzeczności, czy też braku zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego są natomiast zarzutami merytorycznymi pod adresem decyzji. Te zaś, wobec dokonanej oceny o braku przymiotu strony odwołujących się, nie mogły być przedmiotem oceny w postępowaniu odwoławczym. Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do wywodzenia, iż rozstrzygnięcie winno być inne, niż te które zapadło. W ocenie organu materiał dowodowy został zebrany w sposób prawidłowy, a jego ocena jest pełna, bez luk w rozumowaniu, jest ona spójna i logiczna. Fakt, iż pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji nie przystaje do stanowiska strony skarżącej, a także Sądu I instancji nie oznacza automatycznie, że ma miejsce naruszenie art 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Kolegium podkreśliło, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji w pełni odpowiada normie zawartej w art. 107 § 3 k.p.a., gdyż jest wyczerpujące, zawiera odniesienie się do wszystkich zarzutów strony skarżącej i nie jest lakoniczne, czy też niespójne. Zdaniem Kolegium Sąd I instancji niezasadnie uznał, że doszło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., bowiem oczywistym jest, że skoro strona skarżąca nie posiada przymiotu strony w rozumieniu art. 74 ust. 3a u.i.o.ś. w związku z art. 28 k.p.a., to należało zastosować tę normę. Podkreślono, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wskazuje się, że norma ta jest normą wynikową i w tym przypadku wynik prowadzonego postępowania uzasadniał jej zastosowanie. SKO zauważyło również, że w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji, co prawda powołał stosowne normy postępowania, które to w jego ocenie zostały naruszone i lakonicznie wskazał przez co normy te zostały naruszone, ale w żaden sposób nie wykazał, że owe naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazano również, że organowi znane są poglądy obecnie wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż norma zawarta w art. 141 § 4 p.p.s.a. jest także tzw. normą wynikową i samodzielny zarzut naruszenia tej normy nie może być skuteczny, ale w tym przypadku, zdaniem SKO trudno z jednej strony wywodzić o samodzielności tego zarzutu, a z drugiej skala naruszenia tej normy przez Sąd I instancji jest rozległa. W ocenie Kolegium uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest lakoniczne, a wskazania w nim zawarte sprowadzają się do ogólników, bowiem w wyroku wskazano, że organ powinien odnieść się do argumentów strony skarżącej zgłaszanych w toku postępowania na potwierdzenie ich statusu strony postępowania wszczętego wnioskiem inwestora w sytuacji, gdy wystarczy zapoznać się z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji, aby stwierdzić, że odniesiono się do tych argumentów, także z uwzględnieniem ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Co więcej, Sąd I instancji w uzasadnieniu swego wyroku wskazuje na cyt. "naruszenie wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik kontrolowanej sprawy", gdy w sposób precyzyjny i jasny nie wskazuje, które to normy prawa materialnego zostały w tym przypadku naruszone. Można to jedynie domniemywać. W ocenie Kolegium Sąd I instancji używając zwrotu zawartego w zaskarżonym wyroku "bez wnikliwej refleksji" orzeka o uchyleniu decyzji zaskarżonej pomijając zupełnie argumentację zawartą w tej decyzji, pomijając opinie i uzgodnienia dokonane przez uprawnione organy i to organy wyspecjalizowane w sprawach z zakresu szeroko pojętej ochrony środowiska, a zatem dokonuje pobieżnej oceny. Ponadto uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest schematyczne i sprowadzające się do pominięcia stanowiska organu administracji. Jedocześnie zauważono, iż Sąd I instancji nie wywiódł w przekonywujący sposób jakie to postępowanie dowodowe winno być w tym przypadku przeprowadzone, aby wykazać, że dowód w postaci Karty informacyjnej jest nieistotny, nieważny, wadliwy, gdy do tego sprowadza się stanowisko Sądu I instancji. Pismem z 10 czerwca 2020 r. I.J. i A.P. – w odpowiedzi na skargę kasacyjną – wnieśli o jej oddalenie, przyznanie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Pismem z 23 czerwca 2020 r. uczestnik postępowania V. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w Ł. – w odpowiedzi na skargę kasacyjną – wniósł o jej uwzględnienie, uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego uczestnika i obciążenie nimi skarżących oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Pismem z 24 czerwca 2020 r. uczestnik postępowania M.O. – w odpowiedzi na skargę kasacyjną – wniósł o jej uwzględnienie, uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego i obciążenie nimi skarżących oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Pismem z 24 czerwca 2020 r. uczestniczka postępowania B.J. – w odpowiedzi na skargę kasacyjną – wniosła o jej uwzględnienie, uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego i obciążenie nimi skarżących oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Pismem z 24 czerwca 2020 r. uczestniczka postępowania J.K. – w odpowiedzi na skargę kasacyjną – wniosła o jej uwzględnienie, uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego i obciążenie nimi skarżących oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 t.j.), dalej: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Zaistniały w sprawie spór dotyczy ustalenia, czy I.J. i A.P. przysługuje status strony postępowania w sprawie dotyczącej środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, w odniesieniu do którego to Burmistrz R. decyzją z dnia [...] 2019 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Przedsięwzięcie to dotyczy budowy zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej (290 segmentów) wraz z infrastrukturą techniczną. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oparcie rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, odmawiającego I.J. i A.P. przymiotu stron postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań jedynie w oparciu o wniosek inwestora i treść Karty informacyjnej przedsięwzięcia jest niewystarczające, gdyż niezbędne w tym zakresie jest także oparcie rozstrzygnięcia o treść obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają zaś do wykazania, że dla ustalenia kręgu stron postępowania wystarczająca jest jedynie analiza Karty informacyjnej przedsięwzięcia. Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy, że o tym, czy dany podmiot jest stroną postępowania, w dacie wydania decyzji z dnia 20 sierpnia 2019 r. przesądzała treść art. 74 ust. 3a u.i.o.ś., w myśl którego "Stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Przez obszar ten rozumie się: 1) działki przylegające bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie; 2) działki, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska; 3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem". Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, że działki skarżących nie przylegają bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie, więc nie został spełniony warunek z art. 74 ust. 3a pkt 1 u.i.o.ś. Kolegium stwierdziło, że dla ustalenia kręgu stron postępowania przepis art. 74 ust. 3a u.i.o.ś. uznaje tylko oddziaływanie "znaczące", to jest takie, które może prowadzić do przekroczenia na danej nieruchomości standardów jakości środowiska lub do ograniczeń w jej aktualnym zagospodarowaniu. Organ administracji ocenił, że z Karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, iż projektowane przedsięwzięcie nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji zanieczyszczających emitowanych do powietrza. Okoliczność ta odnosi się także do oddziaływania akustycznego. W ocenie organu na działkach skarżących nie zostaną przekroczone standardy jakości środowiska, a co za tym idzie odwołującym nie przysługuje przymiot stron postępowania. Zauważyć jednak należy, że art. 74 ust. 3a u.i.o.ś. składa się z 3 punktów. Regulacja zawarta w punkcie 1 tego przepisu przyznaje status strony podmiotowi, któremu przysługuje prawo rzeczowe do działki przylegającej bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie. Punkt 2 powołanego wyżej przepisu prawo do bycia stroną postępowania wiąże z prawem rzeczowym do nieruchomości, to jest działek, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska. Zaznaczyć więc należy, że analiza organu obejmować powinna nie tylko oddziaływanie w związku z funkcjonowaniem przedsięwzięcia, co zostało uczynione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, ale także etap jego realizacji, czego zabrakło w zaskarżonej decyzji. W art. 74 ust. 3a pkt 3 u.i.o.ś. została zawarta przesłanka, że stroną postępowania jest podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zrównało wymagania zawarte w art. 74 ust. 3a pkt 2, jak i w pkt 3 tego przepisu. Takie rozumienie tego przepisu jest nieprawidłowe. Nie można zrównywać znaczącego oddziaływania, o którym mowa w art. 74 ust. 3a pkt 3 u.i.o.ś. z przekroczeniem standardów jakości środowiska, bowiem do kwestii tej odnosi się art. 74 ust. 3a pkt 2 ustawy statuujący inną przesłankę uprawniającą do bycia stroną postępowania. W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie ustalił, czy w odniesieniu do nieruchomości skarżących została spełniona przesłanka z art. 74 ust. 3a pkt 3 u.i.o.ś., a więc czy działka znajduje się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Pamiętać bowiem należy, że to na organie administracji ciąży obowiązek ustalenia czy odwołującemu przysługuje przymiot strony postępowania. Nie zwalnia to odwołującego od obowiązku współpracy z organem administracji w tym zakresie, ale to w oparciu o art. 74 ust. 3a u.i.o.ś. organ zobowiązany jest do ustalenia, czy odwołującemu przysługuje interes prawny w byciu stroną postępowania. Celem dokonania oceny, czy dany podmiot będzie miał przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, konieczne jest ustalenie nie tylko do jakich nieruchomości przysługuje mu prawo rzeczowe oraz - jeśli nie graniczą one z terenem planowanej inwestycji to czy z uwagi na usytuowanie w stosunku do terenu planowanej inwestycji, inwestycja ta spowoduje przekroczenie standardów jakości środowiska na tych nieruchomościach, ale także w stosunku do działek znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości - jakie jest aktualne i potencjalne przeznaczenie tych nieruchomości. Zasadnie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na konieczność dokonana analizy znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia w oparciu o przepisy prawa miejscowego, to jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie ustalił, czy działki, których właścicielami są odwołujący znajdują się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, jakie jest aktualne przeznaczenie tych nieruchomości oraz czy w przypadku zaistnienia znaczącego odziaływania przedsięwzięcia na tę działkę, oddziaływanie to może wprowadzić ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Przy czym ponownie przypomnieć należy, że pojęcia "znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem" nie można utożsamiać z przekroczeniem standardów jakości środowiska. Rację ma skarżący kasacyjnie organ, że to Karta informacyjna przedsięwzięcia, zgodnie z art. 62a ust. 1 u.i.o.ś., zawiera podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, także co do zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Dodać należy, że Karta informacyjna przedsięwzięcia jest dokumentem prywatnym podlegającym ocenie przez organ administracji. Jednak jej szczegółowa i specjalistyczna treść oraz fakt, że stanowi ona punkt wyjścia do ustaleń faktycznych organów w zakresie cech i parametrów planowanego przedsięwzięcia, nadają jej szczególne znaczenie jako źródła ustaleń faktycznych. Dokumentowi temu przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą, jak autorzy Karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Jednakże nie zwalnia to organu administracji od dokonania szczegółowej analizy tego dokumentu oraz innych dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym także dokonania analizy, w rozpoznawanym przypadku w oparciu o akt prawa miejscowego, czy w sprawie mamy do czynienia ze znaczącym odziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na działki odwołujących się i czy oddziaływanie to może wprowadzić ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Powyższe przesądza o niezasadności zarzutu skargi kasacyjnej co do naruszenia art. 62a ust. 1 u.i.o.ś., także z tego względu, że Sąd I instancji nie zakwestionował, że Karta informacyjna przedsięwzięcia nie zawiera podstawowych informacji o planowanym przedsięwzięciu. Przedstawione powyżej okoliczności przesądzają także o niezasadności zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 74 ust. 3a u.i.o.ś., albowiem Sąd I instancji nie przesądził komu powinien przysługiwać status strony postępowania, ani też nie stwierdził, że Karta informacyjna przedsięwzięcia nie może stanowić podstawy do określenia kręgu stron postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że w sprawie naruszono przepisy postępowania, to jest art. 7 i 77 § 1 k.p.a., albowiem postępowanie dowodowe ograniczono jedynie do analizy i to ogólnikowej Karty informacyjnej z pominięciem innych dowodów w tym planu miejscowego, co skutkuje niezasadnością zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 k.p.a. Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., art. 141 § 4 i art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Analiza tego przepisu wskazuje, że może on zostać naruszony przez pominięcie któregokolwiek z elementów wymienionych w tym przepisie lub takie sformułowanie wywodów sądu, które powoduje, że oceniany przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej. Kontrolowany pod tym kątem wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi nie wykazuje wad przemawiających za koniecznością jego uchylenia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wskazane w zacytowanym powyżej przepisie, a wywody składu orzekającego w sprawie są logiczne i odnoszą się do przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, wskazania co do dalszego postępowania nie ograniczają się jedynie do zacytowanej przez skarżący kasacyjnie organ, konieczności szczegółowego odniesienia się do argumentów zgłoszonych przez odwołujących w toku postępowania na potwierdzenie ich statusu stron, lecz także do dokonania analizy zakresu oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia w oparciu o przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a więc zgodnie z wymaganiami art. 74 ust. 3a pkt 3 u.i.o.ś., czego w zaskarżonej decyzji zabrakło. Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna jako nieoparta na usprawiedliwionych podstawach została oddalona zgodnie z art. 184 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 2 p.p.s.a.