III OSK 2980/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Protokolant asystent sędziego Przemysław Iżycki po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 lipca 2024 r., sygn. akt II SAB/Bd 49/24 w sprawie ze skargi A.W. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A.W. na rzecz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 17 lipca 2024 r., sygn. akt II SAB/Bd 49/24, oddalił skargę A.W. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. A.A. (dalej: "skarżąca") wnioskiem z dnia 5 marca 2024 r. zwróciła się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej: "organ" lub "PPIS") o udostępnienie informacji publicznych dotyczących szczepień dzieci - zawartych w 20 punktach jej wystąpienia. W odpowiedzi na wniosek organ pismem z dnia 19 marca 2024 r. udzielił skarżącej odpowiedzi na pytania zawarte w punktach 1, 4, 7, 9, 11, 13, 14, 18 (wskazując, że w zakresie podania podmiotów zawartych w pytaniu 4 jest to żądanie informacji przetworzonej), natomiast odnośnie do pytań zawartych w punktach 2, 3, 5, 6, 8, 15, 17, 19, 20 organ wezwał skarżącą na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2176; dalej: "u.d.i.p.") do usunięcia braków formalnych wniosku w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia przez podanie, że za udostępnieniem informacji przemawia szczególnie uzasadniony, istotny interes publiczny. Organ uznał, że wskazane pytania dotyczą informacji przetworzonej, co wymaga wykazania szczególnie uzasadnionego, istotnego interesu publicznego w żądaniu udostępnienia informacji publicznej W odniesieniu do pytań 10, 12, i 16 organ uznał, że informacje nie dotyczą spraw publicznych, gdyż nie pozostają w sferze skonkretyzowanych i objętych dokumentami faktów, które mogłyby stanowić informację publiczną. Pismem z dnia 26 marca 2024 r. (czyli przed terminem zakreślonym przez organ w piśmie z 19 marca 2024 r.) skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność PPIS w przedmiocie udzielenia informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem wskazanym we wniosku z dnia 5 marca 2024 r. Przywołanym powyżej wyrokiem z 17 lipca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał skargę za bezzasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") ją oddalił. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd pierwszej instancji wskazał, że do dnia wniesienia skargi na bezczynność PPIS skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie, ale też nie upłynął jeszcze wyznaczony przez organ termin. Tym samym organ nie mógł zakończyć sprawy wydaniem stosownego aktu na dzień wniesienia skargi, a zatem nie pozostawał w bezczynności. Sąd pierwszej instancji uznał, że wprawdzie organ wadliwie określił rygor niewykonania zobowiązania, gdyż niewykazanie, że występuje szczególnie uzasadniony, istotny interes publiczny w żądaniu udostępnienia informacji przetworzonej wymaga wydania decyzji odmownej, a nie pozostawienia wniosku bez rozpoznania, lecz z uwagi na to, że nie upłynął jeszcze termin do załatwienia sprawy, nie można założyć, że PPIS wadliwie zakończy rozpoznanie wniosku. Organ udzielił skarżącej odpowiedzi na pytania zawarte w punktach 1, 4, 7, 9, 11, 13, 14, 18 wniosku (w zakresie podania podmiotów zawartych w pytaniu 4 jest to żądanie informacji przetworzonej), a co do pytań 10, 12, i 16 organ uznał, że informacje nie dotyczą spraw publicznych. Skarżąca – co podkreślił Sąd - poza ogólnym powołaniem się na nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem, nie wskazała na żadne okoliczności wskazujące na niepełny czy też niewystarczający zakres udzielonej odpowiedzi na wymienione pytania. Na powyższe orzeczenie skarżąca wywiodła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając wyrok w całości. Zarzuciła mu naruszenie prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., poprzez ich niezastosowanie dla oceny działania organu, skutkujące uznaniem, że organ udostępnił skarżącej informacje publiczne zgodnie z wnioskiem skarżącej, podczas gdy organ administracji publicznej nie udzielił pełnych odpowiedzi na pytania. Wobec powyższych zarzutów skarżąca wniosła uchylenie wyroku w całości, przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną PPIS wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skarga kasacyjna w niniejszej sprawie podlegała rozpoznaniu w granicach przytoczonej w niej podstawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd i zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, czyli uzasadnić uchybienia zarzucane sądowi. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. W niniejszej sprawie został postawiony wyłącznie zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez niezastosowanie przepisów art. 13 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 902; dalej: "u.d.i.p.") dla oceny działania organu, skutkujące uznaniem, że organ udostępnił skarżącej informacje publiczne zgodnie z wnioskiem skarżącej, podczas gdy organ nie udzielił pełnych odpowiedzi na pytania. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Z kolei art. 10 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie nawiązano w żaden sposób do naruszenia art. 14 ust. 1 u.d.i.p., jak również art. 10 ust. 1 u.d.i.p. i nie wyjaśniono, w jaki sposób doszło do ich naruszenia przez Sąd pierwszej instancji. Twierdzenia podniesione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej sprowadzają się do tego, że zdaniem skarżącej kasacyjnie podmiot zobowiązany nie udzielił pełnej odpowiedzi na pytania wniosku dostępowego. Skarżąca kasacyjnie nie wskazała jednak, w jakim zakresie jej zdaniem podmiot zobowiązany uchybił swoim obowiązkom. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołano jedynie – dość bezrefleksyjnie – przypadkowe w istocie orzeczenia sądów administracyjnych, konkludując, że odpowiedzi udzielone przez podmiot zobowiązany są niepełne. Skarżąca kasacyjnie nie sprecyzowała jednak, w jakim zakresie organ winien był udzielić bardziej wyczerpującej odpowiedzi. Nie wskazała również, jakiego zakresu wniosku dostępowego dotyczy zarzut, iż "nie wystarczające jest samo stwierdzenie nieposiadania informacji, ale koniecznym jest wyjaśnienie przyczyn takiego stanu rzeczy". Ze względu na wymogi konstrukcyjne skargi kasacyjnej ich sporządzanie zostało powierzone profesjonalnym podmiotom, których fachowość powinna gwarantować prawidłowe skonstruowanie zarzutów, zgodnie z przepisami p.p.s.a. Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego. Podkreślić należy, że zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w uchwale pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, "Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny (...) obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych". Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna powyższych wymagań nie spełnia, nie wskazując w szczególności, na czym miałoby polegać naruszenie art. 14 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.i.p. należy podnieść, że zarzut ten nie jest zasadny, a Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że w dniu wyrokowania podmiot zobowiązany nie pozostawał w bezczynności. Pismem z dnia 19 marca 2024 r. organ udzielił bowiem odpowiedzi na pytania wniosku dostępowego w zakresie, w którym uznał, że informacja powinna zostać udostępniona oraz podjął działania zmierzające do rozpoznania wniosku w pozostałym zakresie, wzywając wnioskodawcę o wykazanie, że za udostępnieniem wnioskowanej informacji przemawia szczególnie uzasadniony interes publiczny. Skoro zatem podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co z kolei skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.