III OSK 298/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 595/25 w sprawie ze skargi G. T. na bezczynność Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 10 grudnia 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 595/25, po rozpoznaniu sprawy ze skargi G. T.: zobowiązał Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej do rozpatrzenia punktów 2-4 wniosku z dnia 9 czerwca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1), stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt 3) oraz zasądził zwrot kosztów postępowania (pkt 4). W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: G. T., wnioskiem z dnia 9 czerwca 2025 r., zwrócił się do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej o udostępnienie informacji dotyczącej działalności organu – przekazania dokumentów urzędowych wytworzonych w związku z nadzorem nad [...] Komendantem Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej i rozpatrywanych na niego skarg w okresie od 1 marca 2025 r. do dnia udzielenia odpowiedzi, a w szczególności: treści skarg (pkt 1), treści wystąpienia organu nadzoru do organu na którego została złożona skarga (pkt 2), treści wyjaśnień organu skarżonego (pkt 3), treści przekazanych przez skarżony organ dokumentów urzędowych w związku ze skargą (pkt 4), dokumentów określających sposób zakończania postępowania skargowego (pkt 5). Komendant Główny PSP, pismem z 18 czerwca 2025 r., poinformował wnioskodawcę, że we wskazanym przez niego okresie była rozpatrywana tylko skarga wnioskodawcy. Wskazano też, że wszelkie informacje w tym zakresie zostały już wnioskodawcy udzielone pismami: z 5 i 9 czerwca 2025 r. W tych okolicznościach wnioskodawca wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Komendanta Głównego PSP w rozpoznaniu punktów 2-5 wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Powołanym na wstępie wyrokiem, WSA w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: P.p.s.a.) uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie w części. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podniósł, że Komendant Główny PSP jest podmiotem zobowiązanym, w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.), do udzielenia informacji publicznej, ponieważ jest organem władzy publicznej, a żądana w punktach 2-5 wniosku informacja stanowiła informację publiczną. WSA w Warszawie zauważył, że żądania zawarte w punkcie 2 i 3, które dotyczyły dokumentów wytworzonych odpowiednio: przez Komendanta Głównego PSP, tj. wystąpienie do [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP w związku ze skargą wnioskodawcy wniesioną w trybie art. 227 K.p.a. oraz przez [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP, tj. wyjaśnienia złożone przez ten organ Komendantowi Głównemu PSP w związku ze skargą wnioskodawcy w odpowiedzi na wystąpienie Komendanta Głównego PSP, stanowiły żądania udostępnienia informacji publicznej, ponieważ dotyczyły dokumentów urzędowych, wytworzonych w związku z działalnością tych organów w nawiązaniu do skargi wniesionej przez wnioskodawcę w trybie art. 227 K.p.a. Żądanie dotyczyło zatem dokumentów wytworzonych przez organ w nawiązaniu do prowadzonej działalności. Także żądanie zawarte w punkcie 4 wniosku, tj. żądanie udostępnienia treści przekazanych przez organ dokumentów urzędowych w związku ze skargą, jak również dokumentów określających sposób zakończenia postępowania skargowego (pkt 5 wniosku), stanowiły żądania udostępnienia informacji publicznej. Żądanie zawarte w punkcie 4 wniosku nie dotyczyło jakiejkolwiek korespondencji, czy pism przekazanych w związku ze skargą wnioskodawcy przez [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP Komendantowi Głównemu PSP, ale "dokumentów urzędowych". Żądanie nie dotyczyło zatem dokumentacji wewnętrznej, ale w sposób jednoznaczny obejmowało wyłącznie dokumenty urzędowe. Sąd I instancji podkreślił, że bezspornie żądanie dotyczyło informacji publicznej. Komendant Główny PSP, jak wynika z dokumentacji w sprawie, która nie podlegała udostępnieniu wnioskodawcy, był w posiadaniu żądanych dokumentów urzędowych. WSA w Warszawie nie podzielił twierdzenia organu, że żądane przez wnioskodawcę dokumenty należy traktować tak jak korespondencję wewnętrzną, nie przesądzającą o wyniku postępowania skargowego. Twierdzenie organu, że żądane dokumenty służyły wymianie informacji, zgromadzeniu materiałów oraz mogły być fragmentem przygotowań do powstania aktu tj. zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi, nie zmieniało tego, że jako dokumenty urzędowe stanowiły dane publiczne. Wnioskodawca jednoznacznie wskazał w punkcie 4 wniosku na żądanie udostępnienia treści przekazanych przez organ dokumentów urzędowych w związku ze skargą. Żądanie nie dotyczyło zatem pism, które nie przybrały formy dokumentu urzędowego. Sąd I instancji wskazał, że sprawozdanie z czynności wyjaśniających prowadzonych w sprawie skargowej stanowi swoistego rodzaju streszczenie tego, jakie czynności były podejmowane w ramach postępowania skargowego prowadzonego na podstawie przepisów Działu VIII Rozdziału 2 K.p.a., analizę dokonanych ustaleń pod kątem stwierdzenia zaniedbań lub nienależytego wykonywania zadań przez pracowników organu administracji publicznej, naruszenia praworządności lub interesu skarżącego, przewlekłego lub biurokratycznego załatwiania sprawy oraz wnioski z tej analizy płynące. Stanowi więc oficjalny dokument z postępowania w sprawie, podpisany przez funkcjonariusza i złożony do akt sprawy. WSA w Warszawie przyjął, że pismo informacyjne skierowane do wnioskodawcy załatwiające skargę dotyczącą działalności organu, żądane w punkcie 5 wniosku, stanowiło informację publiczną. Sąd I instancji wskazał, że organ, w piśmie z 9 czerwca 2025 r., informował wnioskodawcę m.in., że akta postępowania skargowego są dokumentami o charakterze wewnętrznym, natomiast wnioskodawca żądał udostępnienia dokumentów urzędowych. Z tych względów WSA w Warszawie zobowiązał organ do rozpatrzenia punktów 2-4 wniosku. Sąd I instancji stwierdził jednocześnie, że bezczynność organu w rozpatrzeniu punktów 2-4 wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ organ podjął w tej sprawie działanie w ustawowym terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. WSA w Warszawie podniósł, że w zakresie rozpatrzenia przez organ punktu 5 wniosku Komendant Główny PSP przekazał wnioskodawcy pismo z 5 czerwca 2025 r., będące stanowiskiem kończącym postępowanie skargowe na działalność [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP. Organ skierował do strony, jeszcze przed złożeniem wniosku z 9 czerwca 2025 r., informację o sposobie zakończenia postępowania skargowego, a więc nie pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu punktu 5 wniosku na dzień wniesienia skargi. W skardze kasacyjnej z 14 stycznia 2026 r. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej wniósł o uchylenie punktów 1-2 i 4 wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi kasacyjnej. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: ‒ art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, ust. 2 u.d.i.p. poprzez przyjęcie przez WSA w Warszawie, że wszystkie pisma wymienione w pkt 2-4 wniosku mają charakter dokumentów urzędowych, podczas gdy znaczna ich część stanowiła dokumenty wewnętrzne (robocze) służące wymianie informacji, gromadzeniu materiałów i uzgadnianiu stanowisk, nieprzesądzające o kierunku działania organu; ‒ art. 3 ust. 1 u.d.i.p. przez rozszerzającą wykładnię utożsamiającą prawo do wglądu do dokumentów urzędowych z prawem do wglądu do całych akt postępowania skargowego; ‒ art. 6 ust. 2 u.d.i.p. przez błędne uznanie korespondencji roboczej (w tym e-maili służbowych i notatek) za dokumenty urzędowe; ‒ art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. przez automatyczne uznanie "sprawozdań z czynności wyjaśniających" za dokument urzędowy bez zbadania ich funkcji (finalne sprawozdanie kończące postępowanie vs. wersje robocze/analizy); ‒ art. 1 ust. 1 w zw. z art. 3 u.d.i.p. przez niezastosowanie wymogu precyzyjności żądania (pkt 4 wniosku) skutkującego niewykonalnością wniosku w części;. ‒ art. 133 § 1 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez wyjście przez WSA w Warszawie poza granice sprawy z bezczynności oraz dokonanie niedopuszczalnej merytorycznej oceny i przesądzenia co do kwalifikacji całych kategorii dokumentów jako podlegających udostępnieniu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wnioskodawca wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., w sprawie nie występują. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej zarzucono zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia, przez powołanie konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego kasacyjnie – uchybił sąd I instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, określenia, jaką postać miało to naruszenie, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności (por. wyroki NSA m.in.: z 11 marca 2020 r., sygn. akt I OSK 2125/18, z 2 grudnia 2021 r., sygn. akt II GSK 2187/21, z 14 lipca 2022 r., sygn. akt III OSK 2138/21, z 25 października 2023 r., sygn. akt III FSK 4035/21, z 11 czerwca 2024 r., sygn. akt III OSK 1931/23, z 8 lipca 2025 r., sygn. akt I OSK 2182/23, z 19 marca 2026 r., sygn. akt II GSK 19/23). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające z regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować, uzupełniać czy też korygować zarzutów skargi kasacyjnej. Nie jest też władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów, niż wskazane w podstawach skargi kasacyjnej, a brak konkretnego i popartego stosowną argumentacją zakwestionowania stanowiska wyrażonego w danej kwestii przez wojewódzki sąd administracyjny, powoduje związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem sądu I instancji w danym zakresie i niemożność zbadania jego zasadności. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej (por. wyroki NSA m.in.: z 21 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 556/18, z 10 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 201/19, z 11 października 2022 r., sygn. akt III OSK 1509/21, z 29 marca 2023 r., sygn. akt I GSK 130/23, z 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt III OSK 1084/23, z 4 grudnia 2025 r., sygn. akt III FSK 1219/24, z 11 lutego 2026 r., sygn. akt I FSK 1272/25). Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie w pełni odpowiadała przywołanym wymogom. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 133 § 1 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez wyjście przez WSA w Warszawie poza granice sprawy z bezczynności oraz dokonanie niedopuszczalnej merytorycznej oceny i przesądzenia co do kwalifikacji całych kategorii dokumentów, jako podlegających udostępnieniu nie mogły odnieść skutku. Błędnej oceny przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego nie można skutecznie kwestionować poprzez podniesienie zarzutu naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Przepis ten nakłada na Sąd I instancji obowiązek rozstrzygania sprawy na podstawie stanu faktycznego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub czynności i jednocześnie zakaz uwzględniania w procesie orzekania okoliczności powstałych później lub nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy. Za naruszenie tego przepisu nie można zatem uznać zaakceptowania przez wojewódzki sąd administracyjny, jako zgodnej z przepisami postępowania, oceny materiału dowodowego oraz przyjęcia za prawidłowe ustaleń będących konsekwencją tej oceny, nawet gdyby stanowisko sądu było w tym zakresie błędne i nie uwzględniało całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Naruszenie, określonej w art. 133 § 1 P.p.s.a., zasady orzekania na podstawie akt sprawy może stanowić podstawę kasacyjną wskazaną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., jeżeli polega ono na: oddaleniu skargi, pomimo niekompletnych akt sprawy, pominięciu istotnej części tych akt, albo oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy. Należy to jednak odróżnić od przyjęcia odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach (por. wyroki NSA m.in.: z 22 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 3642/18, z 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I FSK 1816/20, z 23 czerwca 2022 r., sygn. akt II GSK 481/22, z 3 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 1070/22, z 22 października 2024 r., sygn. akt III FSK 1440/22, z 20 maja 2025 r., sygn. akt III OSK 236/22, z 24 lutego 2026 r., sygn. akt III OSK 682/25). Wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przepis art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., którego naruszenie zarzuca organ skarżący kasacyjnie ma charakter ogólny (blankietowy) i określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepis nie może zatem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie, chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zobowiązana jest więc bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie powołanego przepisu jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyroki NSA m.in.: z 30 września 2020 r., sygn. akt II GSK 295/20, z 26 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3225/21, z 7 grudnia 2022 r., sygn. akt III FSK 448/22, z 19 maja 2023 r., sygn. akt II GSK 228/23, z 1 marca 2024 r., sygn. akt III OSK 214/23, z 7 lutego 2025 r., sygn. akt II FSK 1568/24, z 22 kwietnia 2026 r., sygn. akt III OSK 1768/25). Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej powiązał wprawdzie zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. z zarzutem naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a., jednak powiązanie to nie mogło okazać się skuteczne. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego: art. 1 ust. 1, art. 3 i art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, ust. 2 u.d.i.p. należy również uznać za niezasadne. Organ wskazał, że żądane przez wnioskodawcę dokumenty były w istocie dokumentami wewnętrznymi. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosi się, że dokumentem wewnętrznym jest dokument, który nie jest nośnikiem informacji publicznej, nie jest też skierowany do podmiotów zewnętrznych. Dokument taki może służyć wymianie informacji między pracownikami danego podmiotu, może określać zasady ich działania w określonych sytuacjach, może też być fragmentem przygotowań do powstania aktu, będącego formą działalności danego podmiotu (por. wyroki NSA: z 7 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3154/21, z 14 czerwca 2023 r., sygn. akt III OSK 415/22, z października 2024 r., sygn. akt III OSK 619/24, z 24 kwietnia 2025 r., sygn. akt III OSK 2976/24, z 27 lutego 2026 r., sygn. akt III OSK 1904/25). Tym samym dokument wewnętrzny jest dokumentem urzędowym, a więc posiada cechy, o których mowa w art. 6 ust. 2 u.d.i.p., został natomiast wytworzony tylko na potrzeby działalności podmiotu, który go wytworzył i nie przedstawia jego stanowiska na zewnątrz. Trafnie Sąd I instancji zauważył, że w sprawie żądania zawarte w punktach 2-4 wniosku nie dotyczą dokumentów o charakterze wewnętrznym, a informacji publicznej, która podlega udostępnieniu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się szeroką definicję informacji publicznej, gdzie o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Informacja publiczna obejmuje bowiem swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe i nie można zawężać i utożsamiać dostępu do informacji publicznej z dostępem do dokumentów. Informacją publiczną są więc nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i wytworzone przez organy administracji publicznej, ale także te dokumenty, których organ używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań (por. wyroki NSA m.in: z 1 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1911/20, z 26 stycznia 2023 r., sygn. akt III OSK 6998/21, z 10 września 2024 r., sygn. akt III OSK 2399/22). W doktrynie zauważa się, że konstruując definicję pojęcia "informacja publiczna", należy posłużyć się łącznie kryteriami: podmiotowym i przedmiotowym. Kryterium podmiotowe wskazuje podmioty, o których informacja może być uznana za informację publiczną. Krąg tych podmiotów określony został w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Należą do nich organy władzy publicznej, osoby pełniące funkcje publiczne, organy samorządu gospodarczego i zawodowego, a także inne osoby i jednostki organizacyjne, ale tylko w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Definicja przedmiotowa związana jest z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i zawartym w nim pojęciu "sprawy publicznej". Tak więc nie każde działanie organu władzy publicznej będzie przedmiotem informacji publicznej, lecz tylko takie, które zawiera pewien dodatkowy element w postaci "sprawy publicznej". Odnosi się zatem do funkcjonowania państwa i jego organów, dotyczącego interesów szerszej grupy obywateli lub gospodarowania mieniem publicznym (I Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacje publicznej. Komentarz, LEX: WK 2016; por.: E. Jarzęcka-Siwik, Dostęp do informacji publicznej, Kontrola Państwowa 2002, nr 1; M. Jaśkowska, Pojęcie informacji i jej rodzaje, Kwartalnik Prawa Publicznego 2012, nr 3). Informacją publiczną jest zatem każda informacja dotycząca działalności organów administracji publicznej, jeśli ma ona wpływ na wykonywanie przez nie zadań publicznych. Tak ogólna definicja informacji publicznej jest uszczegółowiona przez art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który w przykładowy sposób wymienia rodzaje informacji, które powinny być udostępnione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto w orzecznictwie NSA nie budzi wątpliwości, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej powinny być wykładane z poszanowaniem zasady in dubio pro liberate, a więc tak, aby w przypadku wątpliwości co do charakteru informacji, należy w jej ocenie dokonać wykładni zapewniającej maksymalną możliwą realizację konstytucyjnie gwarantowanego prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne (por. wyroki NSA: z 20 listopada 2024 r., sygn. akt III OSK 650/23, z 27 lutego 2026 r., sygn. akt III 1904/25). Wszystkie wyjątki w zakresie udostępnienia informacji, w tym także te dotyczące uznania określonych danych za dokument wewnętrzny, należy natomiast wykładać w sposób wąski, ponieważ priorytetem powinno być ujawnienie danych (wyrok NSA z 8 kwietnia 2026 r., sygn. akt III OSK 1312/25). Zgodzić się trzeba z WSA w Warszawie, który podkreślił, że we wniosku użyto określenia "dokumenty urzędowe", które zostały też precyzyjnie wskazane. Wystąpienie Komendanta Głównego PSP do [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP w związku ze skargą wnioskodawcy wniesioną w trybie art. 227 K.p.a., złożone wyjaśnienia i przekazane dokumenty przez ten organ Komendantowi Głównemu PSP w związku ze skargą wnioskodawcy stanowią informację publiczną, ponieważ dotyczą dokumentów urzędowych, wytworzonych w związku z działalnością tych organów w nawiązaniu do skargi wniesionej przez wnioskodawcę w trybie art. 227 K.p.a. Żądanie dotyczyło więc dokumentów wytworzonych przez organ w nawiązaniu do prowadzonej działalności. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.