III OSK 2955/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia del. WSA Hanna Knysiak–Sudyka (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 lipca 2024 r. sygn. akt III SA/Gl 184/24 w sprawie ze skargi M.M. na decyzję Dyrektora Centrum Usług Wspólnych [...] z dnia 6 grudnia 2023 r. nr CUWO.D.4424.2.2022 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek Dyrektora Centrum Usług Wspólnych [...] o zasądzenie zwrotu koszów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 31 lipca 2024 r. sygn. akt III SA/Gl 184/24 oddalił skargę M.M. na decyzję Dyrektora Centrum Usług Wspólnych [...] z dnia 6 grudnia 2023 r. nr CUWO.D.4424.2.2022 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. M.M. (dalej: "skarżący", "strona") wnioskiem z 3 stycznia 2022 r. zwrócił się do Dyrektora Centrum Usług Wspólnych [...] (dalej: "Dyrektor") o udostępnienie informacji publicznej w zakresie skanu treści protokołu wraz załącznikami z przeprowadzonego naboru na stanowisko urzędnicze - samodzielny referent. Dyrektor pismem z 20 stycznia 2022 r., anonimizując dane osoby, która nie została wybrana na stanowisko, przekazał skarżącemu skan protokołu wraz załącznikami z przeprowadzonego naboru na stanowisko urzędnicze. Pismem z dnia 21 stycznia 2022 r. skarżący zwrócił się do organu ponownie, precyzując, że domaga się przekazania pełnej treści protokołu, bez stosowania procesu anonimizacji danych osoby niewybranej. Dyrektor pismem z dnia 21 stycznia 2022 r. wystąpił do niewybranego kandydata z zapytaniem, czy wyraża zgodę na przekazanie skarżącemu jego danych osobowych. Kandydat odmówił (w wiadomości e-mail z 1 lutego 2022 r.), co przekazano skarżącemu. Wobec powyższego skarżący wniósł skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji. Wyrokiem z dnia 3 lipca 2023 r., sygn. akt III SAB/GI 135/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził bezczynność Dyrektora, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zobowiązał organ do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od daty otrzymania wyroku wraz z aktami sprawy. Dyrektor decyzją z dnia 17 października 2023 r., nr CUWO.D.4424.2.2022, wydaną na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, zwana dalej: "k.p.a.") oraz art. 4 ust. 1 pkt 4, art. 17 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 2 i art. 16 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176, zwana dalej: "u.d.i.p."), odmówił udzielenia informacji publicznej. Uzasadniając decyzję Dyrektor zwrócił uwagę na konieczność ochrony prywatności osoby fizycznej. Wskazał też, że zgodnie z art. 13 ust. 4 ustawy z 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 530), informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze. Ponadto powołał się również na stanowisko przedstawione przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, zgodnie z którym pracodawca powinien trwale usunąć dane osobowe kandydata (np. poprzez zniszczenie bądź odesłanie), z którym nie zdecydował się zawrzeć umowy o pracę, niezwłocznie po zakończeniu procesu rekrutacji – wskazując, że wniosek dostępowy wpłynął do jednostki po upływie 3 miesięcy od dnia zatrudnienia wybranego kandydata. Od powyższej decyzji skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia 6 grudnia 2023 r., nr CUWO.D.4424.2.2022, Dyrektor Centrum Usług Wspólnych [...], działając na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 4 ust. 1 pkt 4, art. 17 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 2 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ponownie odmówił udzielenia informacji publicznej. W uzasadnieniu Dyrektor ponownie przytoczył argumentację przedstawioną wcześniej w sprawie. Na powyższą decyzję M.M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w powołanym wyżej wyroku oddalił skargę M.M. uznając, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd pierwszej instancji wskazał, że spór pomiędzy skarżącym a Dyrektorem sprowadzał się do oceny tego, jaki zakres informacji kryje się pod pojęciem "informacji ...o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska". Czy jest to zatem tylko informacja o fakcie prowadzenia naboru, czy informacja o wymaganiach stawianych kandydatom czy też pełne dane, łącznie z danymi osobowymi wszystkich kandydatów – zarówno wybranych, jak i niewybranych. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych wynika, iż informacją publiczną są wszelkie informacje dotyczące kandydata w zakresie spełniania przez niego wymagań określonych w ogłoszeniu, ale nie jego dane personalne. Jeżeli informacje dotyczące kandydata mają związek z tymi wymaganiami, podlegają udostępnieniu w trybie przewidzianym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Co za tym idzie, informacją publiczną jest również informacja o uszeregowaniu kandydatów biorących udział w konkursie, a także informacja o ocenie poszczególnych kandydatów. Zarówno uszeregowanie kandydatów, jaki i ich ocena, dotyczą bowiem kwestii spełniania przez kandydatów wymagań określonych w ogłoszeniu, są zatem objęte dyspozycją art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych. Sąd pierwszej instancji wskazał, że ujawnieniu podlegają jedynie dane osobowe kandydata wybranego, o czym stanowi art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o pracownikach samorządowych. Zdaniem Sądu pierwszej instancji gdyby ustawodawca chciał, aby jawne były dane wszystkich osób biorących udział w naborze, wskazałby to jasno w treści art. 15 ust. 2 jako jeden z elementów podlegających ujawnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podkreślił, że celem podania do publicznej wiadomości danych kandydata wybranego jest umożliwienie społecznej kontroli przeprowadzonego konkursu i sprawdzenie, czy wyłoniony kandydat rzeczywiście spełnia jego wymogi - ewentualnie czy spełnia je w stopniu wyższym, niż inni kandydaci. W tym kontekście nie jest potrzebne ujawnianie danych personalnych osób, które wymogów tych nie spełniły albo spełniły w stopniu niższym niż kandydat wyłoniony w konkursie. Wskazanie imion i nazwisk kandydatów niewybranych nie jest niezbędne dla dokonania oceny zachowania warunku przejrzystości i konkurencyjności w trakcie przeprowadzonego naboru, jak i obowiązujących w nim zasad. W ocenie Sądu pierwszej instancji konieczność ochrony prywatności osoby fizycznej przewidziana zarówno w Konstytucji, jak i Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993r., Nr 61, poz. 284) ma istotne znaczenie w badanej sprawie, na co zasadnie zwrócił uwagę również Dyrektor. Mając powyższe na uwadze Sąd pierwszej instancji uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwana dalej: "p.p.s.a.") skargę oddalił. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł M.M., zaskarżając wyrok w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) przepisu art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych, polegające na przyjęciu, że dane personalne kandydatów niewybranych w naborze na stanowisko urzędnicze nie stanowią informacji publicznej, podczas gdy prawidłowo rozumiany przepis art. 13 ust. 4 ww. ustawy obejmuje swym zakresem także dane personalne kandydatów niewybranych, gdyż informacje o kandydatach (wszystkich), którzy zgłosili się do naboru, stanowią informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze, a dane personalne są niezbędne do identyfikacji kandydatów i oceny ich kwalifikacji w kontekście wymagań stanowiska i ustalonej listy rankingowej; 2) przepisu art. 5 ust. u.d.i.p., polegające na przyjęciu, że udostępnienie danych osobowych kandydatów niewybranych w naborze na stanowisko urzędnicze narusza ich prywatność, podczas gdy informacje o osobach ubiegających się o stanowiska w służbie publicznej mają charakter publiczny, a ich ujawnienie służy zapewnieniu transparentności i kontroli społecznej nad procesem naboru, co przemawia za uznaniem, że ujawnienie danych osobowych kandydatów nie prowadzi do naruszenia prywatności osoby fizycznej, gdyż są to informacje służące wyłącznie kontroli prawidłowości i rzetelności sporządzenia protokołu z naboru na wolne stanowisko urzędnicze; 3) przepisu art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g) u.d.i.p. w zw. z art. 1 3 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych, polegające na przyjęciu, że zakres informacji publicznej o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska urzędnicze jest ograniczony do informacji o wymogach stawianych kandydatom i ocenie ich kwalifikacji, podczas gdy prawidłowa wykładnia powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że informacja publiczna w tym zakresie obejmuje również informacje o danych osobowych wszystkich kandydatów, wraz z ich uszeregowaniem na liście rankingowej. Ponadto na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i oddalenie skargi, pomimo że zaskarżona decyzja organu naruszała prawo materialne w sposób oczywisty, tj. poprzez błędną wykładnię przepisy art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g) ustawy o dostępie do informacji publicznej; 2) przepis art. 135 p.p.s.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności rozstrzygnięcia wyroku, w szczególności poprzez zaniechanie zbadania, czy w danym przypadku zachodzi ważny interes publiczny, który uzasadniałby ograniczenie prawa do informacji publicznej; 3) naruszenie zasady praworządności, wyrażonej w przepisie art. 7 Konstytucji RP, poprzez wydanie wyroku, który prowadzi do ograniczenia prawa do informacji publicznej w sposób nieuzasadniony i sprzeczny z zasadami transparentności i kontroli społecznej nad działaniami władzy publicznej. Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącego zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu według norm przepisanych. Ponadto skarżący kasacyjnie zrzekł się rozpoznania rozprawy. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz Dyrektora kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto oświadczył, że nie żąda przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., gdyż skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; wyrok NSA z dnia 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący kasacyjnie wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 135 p.p.s.a. należy zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, iż naruszenie art. 135 p.p.s.a. nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej, ponieważ wspomniany przepis stanowi uprawnienie dla wojewódzkiego sądu administracyjnego do orzekania w granicach danej sprawy, a nie dla wnoszącego skargę na ściśle określony akt lub czynność organu administracji publicznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 października 2022 r., III OSK 5636/21; z 12 marca 2013 r., I OSK 1199/12; z 11 grudnia 2014 r., II GSK 1979/13; z 17 maja 2018 r., I FSK 205/18. Przepis art. 135 p.p.s.a. stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Norma z art. 135 p.p.s.a. wyznacza jedynie zakres kompetencji orzeczniczych sądu, uzależniając uruchomienie przewidzianych przez ustawę środków od "niezbędności" końcowego załatwienia sprawy, której dotyczy skarga. Ustalenie, że poza zaskarżonym aktem konieczne jest jeszcze wzruszenie (zweryfikowanie) innych aktów organu administracji, powoduje po stronie sądu obowiązek zastosowania tego przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lutego 2011 r., II GSK 50/10). W tej sprawie Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i nie korzystał z uprawnień zawartych w art. 135 p.p.s.a., przepis ten zatem nie miał w ogóle w sprawie zastosowania. Natomiast przepis ten nie służy celom, jakich w nim upatruje skarżący, to jest kwestionowaniu braków w zakresie ustaleń stanu faktycznego sprawy. Na marginesie należy wskazać, że skarżący kasacyjnie nie wskazał jako naruszonego przepisu, z którego miałby wynikać obowiązek badania przez Sąd pierwszej instancji kwestii, czy w sprawie zachodzi ważny interes publiczny, który uzasadniałby ograniczenie prawa do informacji publicznej. Omawiany zarzut jest zatem bezzasadny. Zasadność pozostałych podnoszonych zarzutów naruszenia przepisów postępowania mogłaby stanowić konsekwencję zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego, zatem to te zarzuty muszą zostać omówione w pierwszej kolejności. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy takim przepisem odrębnym, określającym zakres udostępnianej informacji publicznej o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska w urzędzie gminy, jest art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych, w myśl którego informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze. Przepis ten stanowi bez wątpienia rozwiązanie odrębne, którego ratio legis wynika z tego, iż co prawda przeprowadzenie postępowania w przedmiocie naboru kandydatów do zatrudnienia w urzędzie organu jest informacją publiczną o działalności organu, lecz informacja ta odnosi się do osób znajdujących się na zewnątrz aparatu administracyjnego, które dopiero ubiegają się o zatrudnienie w administracji samorządowej. Do wątku tego Naczelny Sąd Administracyjny wróci w dalszych rozważaniach. Wobec treści art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych niewątpliwie spełnienie przez kandydata lub kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska wymagań formalnych niezbędnych do objęcia określonej funkcji urzędniczej lub zatrudnienia w urzędzie administracji publicznej stanowi informację publiczną. Jest to bowiem informacja o sprawach publicznych w rozumieniu i zakresie przyjętym w art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych. Z przepisu art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych wynika bowiem, iż informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informacje publiczną w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze. W tym zakresie mamy do czynienia z osobami prywatnymi, które dopiero ubiegają się o zatrudnienie w organie administracji publicznej, co uzasadnia ograniczenie pojęcia informacji publicznej co do kandydatów. Przekładając powyższe na rozpoznawaną sprawę, zgodzić należy się ze stanowiskiem organu, iż zgodnie z przepisem art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informacje publiczną w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze. W świetle art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych zakres pojęcia informacji publicznej został ograniczony w odniesieniu do kandydatów, którzy zgłosili się do naboru, do dopełnienia bądź nie dopełnienia wymagań zawartych w ogłoszeniu o naborze. Wnioskodawca natomiast domagał się udostępnienia informacji w postaci skanu protokołu wraz z załącznikami z przeprowadzonego naboru na stanowisko urzędnicze – samodzielny referent. Organ taką informację udostępnił, anonimizując dane osoby (kandydata), która nie została wybrana na stanowisko. Z przepisu art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych wynika jednoznacznie, iż informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informacje publiczną w zakresie wymagań związanych ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze. A contrario art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych wyłącza prawo dostępu do innych, niewymienionych w tym przepisie informacji. Protokoły wytworzone w postępowaniach konkursowych, jako dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., podlegają zgodnie z przepisem art. 6 ust. 1 pkt 4a u.d.i.p. udostępnieniu co do treści i postaci. W tym zakresie organ udostępnił protokół w sposób wynikający z art. 7 ust. 1 pkt 1 i art. 10 ust. 1 u.d.i.p. i terminie przewidzianym przepisami art. 13 u.d.i.p., anonimizując dane osoby, która nie została wybrana w postępowaniu konkursowym. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż z powyższych regulacji prawnych wynika, że informacją publiczną są wszelkie informacje dotyczące kandydata w zakresie spełniania przez niego wymagań określonych w ogłoszeniu konkursowym, ale nie stanowią takiej informacji dane osobowe (personalne) kandydata niewybranego w konkursie. Ujawnieniu podlegają wyłącznie dane osobowe kandydata wybranego w konkursie, o czym przesądza brzmienie art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o pracownikach samorządowych. Zgodnie z art. 15 ust. 1 powyższej ustawy niezwłocznie po przeprowadzonym naborze informacja o wyniku naboru jest upowszechniana przez umieszczenie na tablicy informacyjnej w jednostce, w której był przeprowadzony nabór, oraz opublikowanie w Biuletynie przez okres co najmniej 3 miesięcy. Zgodnie z ust. 2 powołanego przepisu informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera: 1) nazwę i adres jednostki; 2) określenie stanowiska; 3) imię i nazwisko wybranego kandydata oraz jego miejsce zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego; 4) uzasadnienie dokonanego wyboru albo uzasadnienie nierozstrzygnięcia naboru na stanowisko. Niewątpliwie zatem ujawnieniu podlegają wskazane wyżej dane osobowe wyłącznie wybranego kandydata, a nie pozostałych kandydatów, którzy wzięli udział w konkursie. Rację ma Sąd pierwszej instancji wskazując, że gdyby ustawodawca chciał, aby jawne były dane wszystkich osób biorących udział w naborze, to wskazałby na to jasno w treści art. 15 ust. 2 jako na element podlegający ujawnieniu. Wobec powyższego nie są zasadne zarzuty naruszenia prawa materialnego sformułowane w punktach 1 i 3. Nie jest zasadny także zarzut naruszenia art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a to z tej przyczyny, że powyższy przepis ma zastosowanie w sytuacjach, gdy dane informacja stanowi informację publiczną. Zgodnie z powyższym przepisem prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Tymczasem w sprawie niniejszej, jak wyżej wskazano, żądanie wniosku w zakresie obejmującym dane osobowe kandydata niewybranego w konkursie nie dotyczy informacji publicznej. Konsekwencja bezzasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego jest bezzasadność pozostałych zarzut naruszenia przepisów postępowania. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji RP, gdyż kontrola decyzji w postępowaniu sądowym została przeprowadzona zgodnie z zasada praworządności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ma charakter wynikowy, określa kompetencje orzecznicze sądu pierwszej instancji, a jego naruszenie może być konsekwencją naruszenia innych przepisów, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Powołany przepis nie znajdował jednakże w sprawie zastosowania, gdyż Sąd pierwszej instancji oddalając skargę orzekał na podstawie art. 151 p.p.s.a., a nie na podstawie przepisu powołanego w omawianej podstawie skargi kasacyjnej. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. W pkt 2 sentencji wyroku oddalono wniosek Dyrektora o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, ponieważ odpowiedź organu na skargę kasacyjną, nie została sporządzona przez pełnomocnika będącego radcą prawnym lub adwokatem, a zatem nie miał zastosowania art. 205 § 2 w zw. z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.