III OSK 2931/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (sprawozdawca) Protokolant: asystent sędziego Kamil Grabiński po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 2010/22 w sprawie ze skargi W.Z. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia 4 lipca 2022 r. nr CKL-489-2022/F/PSP w przedmiocie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 2010/22, oddalił skargę W.Z. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia 4 lipca 2022 r. nr CKL-489-2022/F/PSP w przedmiocie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Centralna Komisja Lekarska (dalej: "organ" lub "CKL") zaskarżonym aktem - na zasadzie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 398 ze zm.; dalej: "ustawa o komisjach lekarskich") - uchyliła orzeczenie Warmińsko-Mazurskiej Rejonowej Komisji Lekarskiej (dalej: "Komisja Rejonowa") z 7 kwietnia 2022 r., nr RKL Ol-489-2022/F/PSP, w przedmiocie zdolności do służby W.Z. (dalej: "skarżący") w Państwowej Straży Pożarnej (dalej: "PSP"). Jednocześnie wydano orzeczenie własne - w trybie zaocznym - na podstawie dokumentacji orzeczniczej zgromadzonej przez Komisję Rejonową do wydania zaskarżonego orzeczenia oraz dodatkowych badań i konsultacji (wymienionych w części A 10), gdzie - oceniając kategorię zdolności do służby skarżącego - wskazano: kategoria C - trwale niezdolny do służby w PSP (część A pkt 12) zaś - jako rozpoznanie (w części A pkt 11) – wskazano m.in. w pkt 1: "zaburzenia osobowości, upośledzające zdolności adaptacyjne" wedle § 90 pkt 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz.U. z 2018 r. poz. 2035 ze zm.; dalej: "Załącznik"). W kolejnych punktach zaskarżonego aktu wpisano nadciśnienie tętnicze - § 51p1r8B Załącznika (pkt 2), żylaki podudzia prawego - §53 p2r8B Załącznika (pkt 3), otyłość upośledzająca sprawność ustroju - §1p4r8B Załącznika (pkt 4), skrzywienie i wady kręgosłupa - §63p1r8A Załącznika (pkt 5), bielactwo - §2p1r8A Załącznika (pkt 6). W pkt 7-10 wpisano inne schorzenia bez wskazania § Załącznika. W części C I orzeczenia powyższe schorzenia wpisano jako rozpoznanie. Jednocześnie CKL wskazał, że schorzenie podstawowe zostało określone w ww. pkt 1, kolejne zaś (pkt 2-10) określono jako schorzenia współistniejące. W części C II wskazano, że skarżący może wykonywać pracę i nie wymaga opieki drugiej osoby przy wykonywaniu podstawowych czynności życiowych. Z kolej w pkt C III zaznaczono, że skarżący jest zdolny do pracy. Dodatkowo zaliczono skarżącego do trzeciej grupy inwalidzkiej. Inwalidztwo uznano za czasowe, istniejące od 4 lipca 2022 r. Kolejny termin badania kontrolnego ustalono na lipiec 2024 r., ze wskazaniem, że przed badaniem należy wykonać konsultację psychiatryczną. Uzasadniając swoje stanowisko CKL wskazała, że uwzględniając wyniki odbytych konsultacji - psychologicznej i psychiatrycznej - orzeka ona o niezdolności skarżącego do służby w PSP z powodu zaburzeń osobowości, upośledzających zdolności adaptacyjne. Podczas badania wypowiedzi skarżącego były niespójne i wzajemnie sprzeczne. Ujawniał on mechanizmy obronne, takie jak zaprzeczanie oraz idealizacja. Negował wszelkie trudności w relacjach z innymi osobami, negował dysfunkcje psychiczne i somatyczne. "Idealizował obraz siebie i otoczenia jednocześnie ujawniając inne treści oraz zachowania zaprzeczające prawidłowemu funkcjonowaniu". Skarżący przejawiał skłonność do dysymulacji, do przedstawienia siebie w lepszym świetle. Ujawniał też obronne nastawienie do badania, sztywność poznawczą, niską refleksyjność, niski wgląd psychologiczny we własne emocje i motywy działania, małą elastyczność w podejściu do rozwiązywania problemów. Pomimo utrzymania rozstrzygnięcia, jednak z powodu zmiany paragrafu, CKL uchyliła zaskarżone orzeczenie i w jego miejsce wydała własne, na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy o komisjach lekarskich. Na powyższe orzeczenie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Dodatkowo skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów z załączonych do skargi dokumentów, tj.: - karty skierowania indywidualnego na badania psychiatryczne z 16 lutego 2022 r. - dla wykazania braku podstaw do stwierdzenia niezdolności do służby w PSP, stanu zdrowia psychicznego skarżącego - konsultacja psychiatryczna lekarza psychiatry P.P. potwierdzone przez Lekarza Orzecznika D. A., - karty wizyty z 5 października 2022 r. (lekarz specjalista psychiatra R.L.) - dla wykazania braku podstaw do stwierdzenia niezdolności skarżącego do służby w PSP, - zaświadczenia z 25 maja 2022 r. wraz z zaświadczeniem z 5 października 2022 r. dla wykazania stanu zdrowia skarżącego - braku podstaw do stwierdzenia jego niezdolności do służby w PSP, - załączonej do skargi notatki dotyczącej przebiegu i warunków jego służby dla wykazania podjętych działań w trakcie konsultacji psychiatrycznej u lekarza psychiatry P.P. przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w X.. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W dodatkowym piśmie procesowym (k. 31-32) uczestnik postępowania - Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w X. - wniósł o oddalenie skargi oraz dopuszczenie dowodów z dokumentów: - notatek służbowych z 20 i 22 września (x3), 15 października oraz 22 listopada 2021 r., dla wykazania podstawy, dla jakiej skierował skarżącego na badania, jego stanu fizycznego i psychicznego, - zaświadczeń lekarskich o niezdolności do pracy za szereg okresów, dla wykazania uprzedniego leczenia psychiatrycznego przez skarżącego i jego problemów zdrowotnych oraz prawidłowości zaskarżonego orzeczenia. W trakcie rozprawy 29 maja 2023 r. Sąd oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze, zaś dopuścił (przy aprobacie pełnomocnika skarżącego) dowód uzupełniający z dokumentów załączonych do pisma procesowego uczestnika postępowania – Komendanta Miejskiego PSP w X. Na pytanie sędziego sprawozdawcy o przyczynę przedłożonych do akt sprawy zwolnień lekarskich skarżący oświadczył, że nie chorował. Jego pełnomocnik prostował, że zwolnienia lekarskie nie były związane z chorobą psychiczną – "miały charakter konsultacji psychologicznych, a nie psychiatrycznych". Przywołanym wyrokiem z 29 maja 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259, ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę, podkreślając, że nie znajduje podstaw, aby zakwestionować zasadność diagnozy postawionej przez wyspecjalizowany organ składający się z lekarzy orzeczników na podstawie zgromadzonej dokumentacji medycznej. Sąd, podobnie jak i skarżący oraz jego pełnomocnik, nie dysponują bowiem wymaganą wiedzą specjalistyczną potrzebną do oceny stanu zdrowia skarżącego. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że wprawdzie trafnie w skardze podnoszono, że uzasadnienie zaskarżonego aktu jest niezwykle lakoniczne, zawarte w nim stwierdzenia pozwalają jednak jednoznacznie określić motywy, jakimi kierował się wyspecjalizowany kolegialny organ administracji, wydając konkretne rozstrzygnięcie. Przywołane bowiem zostały dwie opinie lekarzy specjalistów sporządzone w następstwie badań. Co wynika z akt administracyjnych, przeprowadzono je 6 czerwca 2022 roku (k. 34 i 36 akt. adm.). Dwaj lekarze orzecznicy – psycholog i psychiatra - przedstawiają w nich uzasadnienie dla diagnozy podzielonej ostatecznie przez Centralną Komisję – tak opinia lekarza psychiatry, gdzie określenie "osobowości" opisano jako "sferę emocjonalną" (k. 35 akt adm.) jak i psychologa. W obu wskazano wprost diagnozę choroby ujętej w § 90 pkt 1 Załącznika (ostatnie zdanie opinii psychologa i psychiatry – k. 35 i 35v akt adm.). Lekarze orzecznicy - członkowie składu CKL - nie mieli wobec tego podstaw dla kwestionowania sformułowanych tam ocen, zwłaszcza gdy szerzej je uzasadniono opisując uwagi z konsultacji. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że wbrew wywodom skargi nie może też świadczyć o wadliwym rozpoznaniu schorzenia skarżącego, sama okoliczność, że - w toku badaniu przed Komisją Rejonową - konsultujący lekarz psychiatra nie dopatrzył się przeszkód dla pełnienia służby w PSP przez funkcjonariusza (krótki wpis o braku przeciwskazań na Karcie skierowania indywidualnego z 16 lutego 2022 r.). Opinia psychologiczna była wówczas także jednak dla skarżącego negatywna. Wobec zgodnej oceny dwóch lekarzy orzeczników organu odwoławczego nie zachodziła potrzeba prowadzenia dalszych specjalistycznych badań, nawet w sytuacji, gdy skarżący przedkładał zaświadczenie od innego lekarza, który pozytywnie oceniał stan jego zdrowia w kontekście możliwości pełnienia służby w PSP. Formułowanie ocen w danym zakresie należy bowiem do lekarzy orzeczników komisji lekarskich, zaś wyniki konsultacji nie budziły wątpliwości. Nie było z kolei powinnością CKL odnoszenie się i wyjaśnienie przyczyn, dla których lekarz orzecznik w I instancji bądź diagnozujący skarżącego inny lekarz sformułował odmienne oceny, niż lekarze orzecznicy danego organu. Skoro bowiem sformułowane przez nich diagnozy nie budziły wątpliwości oraz były uzasadnione, członkowie komisji lekarskiej - będący także lekarzami orzecznikami - byli uprawnieni do oparcia na podstawie takiej dokumentacji rozstrzygnięcia. Nie było w danym przypadku konieczne osobiste stawienie się skarżącego przed komisją (orzekano zaocznie), skoro sformułowane diagnozy nie budziły wątpliwości składu orzekającego. W tym świetle chybiony jest narzut naruszenia przepisów postępowania w kontekście powinności właściwie wnikliwego wyjaśnienia sprawy oraz zapewnienia stronie możliwości udziału w sprawie. Organ odwoławczy nie był obowiązany - przed wydaniem rozstrzygnięcia - zapewnić stronie możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonych dokumentacji leczniczej - np. wyników badań lekarzy specjalistów. W tej kwestii stanowisko strony nie mogło wnieść nowych informacji do sprawy. Sąd pierwszej instancji zaznaczył również, że bez znaczenia pozostaje kwestia, jakimi metodami zdiagnozowano skarżącego na etapie orzekania w sprawie albo w toku wizyty u lekarza, gdzie uzyskał on stosowną opinię o zdolności do służby. Konkluzje badań lekarzy konsultujących CKL nie budziły bowiem wątpliwości w kontekście uzasadnienia ich diagnozy (ich fragment powołano w uzasadnieniu orzeczenia). Należy odnotować, że ich ustalenia są spójne z obrazem postawy skarżącego, jaki wynika z treści notatek, przedłożonych przez uczestnika postępowania, jak i zachowaniem samego skarżącego na rozprawie, gdy - wobec pytania Sądu o przyczyny zwolnień - zaprzeczył on, aby w ogóle chorował (jego wypowiedź prostował potem pełnomocnik). Nie może mieć też znaczenia, podkreślona w skardze, ewentualna próba wywierania wpływu na lekarza psychiatrę, formułującego diagnozę przed organem I instancji, skoro sformułowana przezeń ocena była korzystna dla funkcjonariusza. Jak wskazano, trafny był wprawdzie zarzut w kwestii pewnej wadliwości uzasadnienia, gdyż jest ono nazbyt lakoniczne w kontekście zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w szczególności reguł: budowania zaufania do organów państwa oraz przekonywania (odpowiednio zastosowania art. 8 i 11 k.p.a. wobec art. 4 ustawy o komisjach lekarskich). Jak wskazano na wstępie, dane uchybienie przepisom postępowania nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. W takiej sytuacji - przy wnioskowaniu a contrario - jego stwierdzenie nie mogło stanowić przesłanki uchylenia zaskarżonego aktu wobec treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że nie dopuścił dowodów wskazanych w skardze, gdyż wniosek dotyczył dokumentów znajdujących się także w aktach administracyjnych sprawy, a więc znanych Sądowi z urzędu, zaś gdy chodzi o zaświadczenie z 5 października 2022 r. nie mogło być ono pismem istotnym w sprawie. Dotyczyć mogło bowiem tylko opisu stanu faktycznego po dniu wydania zaskarżonego aktu. Dokument ten nie mógł mieć więc istotnego znaczenia dla wyników sprawy, w rozumieniu art. 106 § 3 p.p.s.a. Konkludując Sąd pierwszej instancji uznał, że nie naruszono przywołanych w skardze przepisów o charakterze procesowym bądź materialnoprawnym co do reguł procedowania przed komisjami lekarskimi w zakresie powinności wnikliwego ustalenia stanu faktycznego, jak i jego oceny w kontekście zdolności skarżącego do służby. Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem skarżący wywiódł od niego skargę kasacyjną zarzucając wyrokowi: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 2 i 3 ustawy o komisjach lekarskich, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż w przedmiotowej sprawie nie istniała konieczność skierowania skarżącego na dodatkowe badania lekarskie, a nawet skierowania go na obserwację w odpowiednim podmiocie leczniczym, podczas gdy charakter zaburzeń psychicznych, których skarżący miał doznawać, wymagają rozbudowanej i okresowej obserwacji, gdyż nie da się ich stwierdzić w ciągu wizyt jednorazowych, a opinie lekarskie wydawane w stosunku do skarżącego wskazywały na wzajemnie sprzeczne diagnozy. W wyniku niewłaściwej wykładni norm prawa materialnego i uznanie prawidłowości działania CKL WSA oddalił skargę W.Z. z dnia 20 października 2022 r., podczas gdy zaskarżona decyzja winna być uchylona; 2) naruszenie przepisów postępowania, co miało wpływ na treść wyroku, tj. art. 151 p.p.s.a., poprzez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy decyzja CKL i poprzedzająca ją decyzja Rejonowej Komisji naruszały art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niezgromadzenie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego przez te organy, które to naruszenie nastąpiło w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co powinno skutkować uchyleniem decyzji CKL i poprzedzającej ją decyzji RKL na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. WSA stwierdził w sposób zupełnie błędny, że w obliczu zgodnych ze sobą opinii dwóch lekarzy orzeczników - psychologa i psychiatry - CKL w sposób słuszny stwierdziła, że nie istniały przesłanki do kwestionowania zawartych tam ocen i do skierowania skarżącego na dodatkowe badania, podczas gdy z art. 20 ustawy o komisjach lekarskich wynika, że "członkiem komisji lekarskiej jest lekarz posiadający specjalizację, w szczególności w zakresie następujących dziedzin medycyny: chorób wewnętrznych, chirurgii, kardiologii, neurologii, psychiatrii, medycyny pracy, ortopedii, laryngologii lub neurochirurgii", w związku z czym opinia psychologa nie powinna być brana pod uwagę, gdyż nie ma ona charakteru opinii lekarskiej. Naruszenie przez WSA wskazanych norm postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż oddalił on skargę W.Z., uznając że decyzje wydane przez RKL i CKL są prawidłowe, pomimo faktu, że organy te nie dokonały wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, który to obowiązek jest nałożony na nie w sposób wyraźny przez normę k.p.a.; 3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a., poprzez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy decyzja CKL naruszała art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a., poprzez niezgromadzenie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz niepowołanie dowodu z opinii biegłego psychiatry przez ten organ w sytuacji, gdy istniały uzasadnione wątpliwości co do stanu psychicznego skarżącego, których rozstrzygnięcie nie mogło nastąpić, poprzez analizę notatek służbowych współpracowników skarżącego, a naruszenie to nastąpiło w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co powinno skutkować uchyleniem decyzji CKL na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. WSA uznał, że bez znaczenia jest kwestia, jakimi metodami badano skarżącego, gdyż konkluzje badań CKL były spójne z obrazem skarżącego wynikającym z notatek służbowych. Naruszenie wspomnianych norm postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż ani WSA, ani współpracownicy skarżącego nie posiadają specjalistycznej wiedzy psychiatrycznej, w związku z czym konkluzji badań CKL nie można określić jako potwierdzonych, zwłaszcza że badania te opierają się m.in. na opinii psychologa, która nie powinna być rozpatrywana w kategorii opinii medycznej. WSA w sposób zupełnie nieuzasadniony pominął fakt braku przeprowadzenia rzetelnych badań zarówno przed RKL, jak i CKL, a także pominął przedstawioną przez skarżącego kartę skierowania indywidualnego z dnia 16 lutego 2022 r. oraz zaświadczenie z dnia 25 maja 2022 r., które potwierdzają, że konsultacje oraz szeroko zakrojone badania, tj. Minnesocki Wielowymiarowy Inwentarz Osobowości MMPI-2, Test Bentona oraz Test Płynności Figuralnej Ruffa RFFT, w wyniku czego uznał, że decyzje wydane przez te komisje są zgodne z prawem i powinny zostać utrzymane w mocy, jako oparte na jednoznacznej dokumentacji medycznej, podczas gdy decyzje zostały wydane na niejednoznacznym materiale dowodowym, który powinien być uzupełniony przez opinię biegłego. W wyniku tak istotnych naruszeń przepisów postępowania zaskarżane decyzje winny być uchylone, czego WSA nie uczynił; 4) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a., poprzez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy decyzja CKL naruszała art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez wydanie jej bez prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego, które nie wskazywało w sposób wyczerpujący podstaw faktycznych i prawnych wydania przez CKL decyzji administracyjnej o określonej treści, a naruszenie to nastąpiło w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co powinno skutkować uchyleniem decyzji CKL na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. WSA nie uchylił decyzji CKL pomimo przyznania racji skarżącemu co do lakonicznego charakteru uzasadnienia skarżonej decyzji, podczas gdy uzasadnienie decyzji administracyjnej stanowi jej immanentną część i powinno zawierać elementy wskazane w art. 107 § 3 k.p.a., w związku z czym istniały przesłanki do uchylenia zaskarżanej decyzji. Naruszenie przez WSA art. 151 p.p.s.a. spowodowało utrzymanie w mocy decyzji administracyjnej CKL bez prawidłowego jej uzasadnienia faktycznego i prawnego. Decyzja ta powinna zostać natomiast uchylona, czego WSA bezpodstawnie nie uczynił, pozostawiając wydaną niezgodnie z prawem decyzję administracyjną w obrocie, 5) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych skarżącego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niedopuszczenie przez WSA dowodów z dokumentów w postaci karty skierowania indywidualnego z dnia 16 lutego 2022 r., karty wizyty z dnia 5 października 2022 r. oraz z zaświadczenia z dnia 25 maja 2022 r. wraz z zaświadczeniem psychiatry z dnia 5 października 2022 r. w obliczu uznania, że dokumenty te nie mogły mieć istotnego znaczenia dla wyników sprawy. Wnioskowane przez skarżącego przeprowadzenie dowodu ze wspomnianych dokumentów miało natomiast istotne znaczenie dla wyniku sprawy z uwagi na fakt, że dostarczało informacji o fachowym charakterze, przedstawionych przez lekarzy psychiatrów, a dotyczących istoty niniejszej sprawy, tj. stanu zdrowia psychicznego skarżącego. WSA w sposób bezzasadny nie dopuścił wnioskowanych przez skarżącego dowodów, powołując się na fakt, że zawarte w nim informacje dotyczyły stanu faktycznego po dniu wydania zaskarżonego aktu. Wspomniane pismo miało jednak niebagatelne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż stanowiło kolejne potwierdzenie stanu zdrowia psychicznego skarżącego, który nie odbiega od normy i nie przejawia symptomów choroby lub zaburzeń psychicznych, a przeprowadzenie wnioskowanych dowodów było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości oraz nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W związku z powyższymi zarzutami skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Jednocześnie wnosząc o rozpoznanie sprawy na rozprawie zawnioskował o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Pismem z dnia 17 maja 2024 r., skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie przez NSA dowodu z dołączonego do pisma nagrania zarejestrowanego przez niego podczas lekarskich badań okresowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej: "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Konkretne, zawarte w skardze kasacyjnej, przyczyny zaskarżenia determinują zakres rozpoznania sprawy, czyli badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego wyroku sądu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2), przy czym skarga powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). W skardze kasacyjnej zgłoszone zostały zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W rozpoznawanej sprawie zarzuty z obu podstaw kasacyjnych zostaną jednak rozpoznane zostaną łącznie, gdyż pozostają ze sobą w integralnym związku. Są one nieusprawiedliwione. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentacja skargi kasacyjnej sprowadza się do wytknięcia Sądowi pierwszej instancji oddalenia skargi (zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a.) w sytuacji, gdy CKL nie zgromadziła i nie rozpoznała w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, przez co naruszyła wymienione w zarzutach przepisy k.p.a., jak i ustawy o komisjach lekarskich. Zauważyć należy, że w przedmiotowej sprawie podstawę materialną zaskarżonego orzeczenia stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz.U. z 2014 r., poz. 1898 r.; dalej: "rozporządzenie MSW w sprawie wykazu chorób i ułomności"), wydanego na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art. 8 ust. 2 ww. ustawy o komisjach lekarskich. Ustawa o komisjach lekarskich określa zasady działania komisji lekarskich oraz zasady i tryb orzekania przez te komisje (art. 1 ust. 1). Zgodnie z art. 4 ustawy w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, jako organy administracji publicznej, podejmują rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach, w drodze decyzji administracyjnych (nazywanych w przepisach orzeczeniami), które poddane są mocy obowiązującej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy ww. ustawy jako lex specialis regulują pewne kwestie odmiennie od rozwiązań przyjętych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Jednak w sprawach nieuregulowanych w ustawie, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie w pełnym zakresie (por. wyrok NSA z 13 czerwca 2019 r., I OSK 2042/17, CBOSA). Rozstrzyganie o zdolności fizycznej i psychicznej kandydatów do służby m.in. w Państwowej Straży Pożarnej odbywa się zatem w postępowaniu administracyjnym z wszelkim gwarancjami przewidzianymi w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Istotne znaczenie ma przy tym kwestia zebrania odpowiednich danych dotyczących kwestii medycznych, gdyż właśnie pełna wiedza medyczna pozwala na rozstrzygnięcie o zdolności do służby w PSP. Podkreślenia jednak wymaga, że istotą orzeczenia komisji lekarskiej nie jest stwierdzenie stanu zdrowia osoby objętej badaniem, tak jak w typowym badaniu lekarskim, ale stwierdzenie przydatności do służby w PSP na podstawie wykazu chorób i ułomności, ujętego w ww. rozporządzeniu wykonawczym do ww. ustawy. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., organ ma obowiązek dokładnie zbadać sprawę, tak aby w sposób prawidłowy ustalić jej stan faktyczny. Wzmocnieniem tej reguły jest nałożony na mocy art. 77 § 1 k.p.a. na organ obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego. Dopiero dysponując całokształtem materiału dowodowego organ może ocenić daną okoliczność i uznać ją za udowodnioną, bądź nie (art. 80 k.p.a.). Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, zwłaszcza, gdy powołuje się na nie strona, jest naruszeniem przepisów postępowania skutkującym uchyleniem decyzji. Zgodnie z zawartą w art. 8 k.p.a. zasadą budzenia zaufania obywateli organy administracji prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w świetle konstytucyjnego modelu sądowej kontroli działalności publicznej sąd administracyjny nie posiada co do zasady kompetencji do dokonywania ustaleń stanu faktycznego w będącej przedmiotem jego rozpoznania sprawie administracyjnej. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest zatem zbadanie, czy organ administracji publicznej, dokonując ustalenia stanu faktycznego, nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz zajęcie stanowiska, jaki stan faktyczny został przez sąd przyjęty. Zwrócić należy uwagę, że dokonywana przez sąd administracyjny kontrola orzeczeń komisji lekarskich w przedmiocie zdolności do służby sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia orzekanego, a w szczególności stwierdzenia, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja była zgodna z przepisami określającymi zasady orzekania o zdolności do służby oraz tryb postępowania komisji lekarskich w tych sprawach. Podkreślenia wymaga, że jak słusznie zauważył to Sąd pierwszej instancji, kontrola orzeczeń komisji lekarskich dokonywana przez sąd administracyjny nie może dotyczyć kwestii medycznych. Sąd administracyjny nie jest także uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych u skarżącego badań, a tym samym weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z tego punktu widzenia. Stosownie do art. 33 ust. 1 ww. ustawy rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia. Powyższa regulacja określa zakres materiału dowodowego, jaki winien być uwzględniony w toku oceny stanu zdrowia osoby badanej, który winien być zebrany i rozpatrzony w toku postępowania przeprowadzonego z zachowaniem procedur określonych w powołanych przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec powyższych rozważań należy przypomnieć, że w rozpoznawanej sprawie Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w X. z uwagi na niepokojące go zachowanie psychofizyczne skarżącego pismem z dnia 4 stycznia 2021 r. skierował skarżącego do Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Z. celem ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby (skorygowaną kartę skierowania wystawiono 24 grudnia 2021 r.). Organ pierwszej instancji orzeczeniem z 7 kwietnia 2022 r. (poprzedzonym protokołem badania) uznał skarżącego za trwale niezdolnego do służby w strukturach PSP (kat. "C"), wskazując jako schorzenie podstawowe zaburzenia strefy emocjonalnej znacznie upośledzające sprawność (§ 95p2r.5C – Załącznika). Orzeczenie, jak wynika z akt sprawy, zostało oparte o "wyniki badań lekarzy specjalistów (dodatkowych): dokumentacja w aktach" (część A pkt 10 orzeczenia). Z ich analizy wynika, że skarżący otrzymał dwie karty skierowania indywidualnego na badania laryngologiczne oraz psychiatryczne. Obie konsultacje odbyły się w dniu 3 marca 2022 r. W rozpoznaniu laryngologicznym nie stwierdzono istotnych odchyleń od normy słuchowej. W rozpoznaniu psychiatrycznym nie stwierdzono objawów zaburzeń i choroby psychicznej, jak również niezdolności do służby. Jednocześnie z opinii psychologa z 11 marca 2022 r. wynikało, że w trakcie badania ustalił on, że strefa poznawcza skarżącego, osobowość i umiejętności społeczne, jak również jego strefa emocjonalna (szczegółowo opisane w badaniu) nie predysponują go do pracy w PSP. W postępowaniu odwoławczym CKL na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy uchyliła zaskarżone orzeczenie w całości i wydała nowe orzeczenie, w którym, po uzupełnieniu postępowania dowodowego poprzez przeprowadzenie dodatkowej oceny psychologicznej oraz dodatkowej konsultacji psychiatrycznej z 6 czerwca 2022 r. stwierdziła u skarżącego jako schorzenie podstawowe zaburzenia osobowości upośledzającej zdolności adaptacyjne - § 90 p 1r8C Załącznika, uznając tym samym skarżącego, podobnie jak Komisja Regionalna, za niezdolnego do służby w Państwowej Straży Pożarnej (kat. "C"). Orzeczenie wydano w oparciu o Protokół badania z dnia 4 lipca 2022 r., nr CKL-489-2022/F/PSP, sporządzony przez trzech lekarzy orzeczników, ww. opinie psychologa i psychiatry. Podobnie również u skarżącego rozpoznano opisane w pkt 2-10 części A schorzenia współistniejące. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedstawionych okolicznościach sprawy nie można skutecznie zarzucić CKL, że wydała orzeczenie niezgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., gdyż w sposób wyczerpujący nie zebrała i nie rozpatrzyła całego materiału dowodowego. Organ ten bowiem, będąc związany wynikami przeprowadzonych w sprawie badań przez lekarzy specjalistów, nie mógł wydać rozstrzygnięcia pozostającego w sprzeczności z rozpoznanymi schorzeniami i ułomnościami, które kwalifikowały skarżącego jako niezdolnego do służby w szeregach Państwowej Straży Pożarnej. Zauważyć należy, że stwierdzenie chociażby jednego schorzenia powodującego niezdolność do służby (tak jak w rozpoznawanej sprawie), skutkuje wydaniem orzeczenia o niezdolności do służby. Istotne znaczenie ma przy tym kwestia zebrania odpowiednich danych dotyczących ustaleń medycznych, gdyż właśnie pełna wiedza medyczna pozwala na rozstrzygnięcie o zdolności do służby w PSP. Podkreślenia jednak wymaga – co zaakcentowano już wcześniej - że istotą orzeczenia komisji lekarskiej nie jest stwierdzenie stanu zdrowia osoby objętej badaniem, tak jak w typowym badaniu lekarskim, ale stwierdzenie przydatności do służby i określenie rodzaju tej przydatności na podstawie wykazu chorób i ułomności, ujętego w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy. Należy także zwrócić uwagę, że sądowej ocenie, która nie obejmuje kwestii medycznych, nie podlega też metodologia przeprowadzonych badań medycznych, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny nie może odnieść się do kwestii naruszenia obowiązujących standardów medycznych, których przestrzegania nie jest władny kontrolować. Zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, że jeżeli aktualny stan zdrowia skarżącego - na podstawie zgromadzonej dokumentacji - nie budził wątpliwości Centralnej Komisji, nie ona była zobligowana - wbrew zarzutom skargi kasacyjnej - do przeprowadzenia ponownego badania przez "biegłego psychiatrę" tylko wobec konkretnego żądania skarżącego. Jeżeli bowiem CKL uznała, że zgromadzona w sprawie dokumentacja medyczna jest wystarczająca do wydania orzeczenia, nie miała obowiązku dodatkowego kierowania skarżącego na badania specjalistyczne (art. 32 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich), albo obserwację w podmiocie leczniczym (art. 32 ust. 3 ustawy) – na co skarżący zwracał uwagę również w zarzucie nr 1 oraz w zarzucie nr 3. Odnośnie tego ostatniego, autorowi skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że nie może on skutecznie formułować zarzutu naruszenia art. 84 § 1 k.p.a. dotyczącego powołania biegłego w sytuacji, gdy stanowiąca podstawę orzekania w niniejszej sprawie ustawa o komisjach lekarskich stanowi lex specialis wobec k.p.a. zawiera w swych zapisach odpowiednie regulacje co do uzyskiwania wiadomości (badań) specjalistycznych, które co do zasady posiadają biegli z danej dziedziny (art. 32 ust. 2 i 3 ustawy). W tym miejscu należy dodatkowo podkreślić, że zawnioskowane przez skarżącego dowody w postaci prywatnych wyników badań nie mogły być bezpośrednią podstawą podważenia stanowiska CKL, ze względu chociażby na to, że jej orzeczenie jest kontrolowane według stanu faktycznego mającego miejsce na dzień jej wydania. Tymczasem z treści dołączonych przez skarżącego do akt sprawy zaświadczeń lekarskich psycholog A.W. oraz psychiatry R.L. wynika co prawda, że badania skarżącego zostały przeprowadzone w dniu 25 maja 2022 r., nie mniej jednak same zaświadczenia zostały wystawione w dniu 5 października 2022 r., a więc już po wydaniu zaskarżonego orzeczenia CKL z dnia 4 lipca 2022 r., przez co organ nie miał możliwości odniesienia do zawartych w nich informacji specjalnych, których sąd administracyjny nie może oceniać z uwagi na brak wiadomości specjalnych. Nie można zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że Sąd pierwszej instancji uznał, że stwierdzenie uzasadnionych wątpliwości co do stanu psychicznego W.Z. nastąpiło poprzez analizę notatek służbowych współpracowników skarżącego. Sąd pierwszej instancji stwierdził bowiem jedynie, że ustalenia badań lekarskich są spójne z obrazem postawy funkcjonariusza, jaki wynika z treści notatek, przedłożonych przez uczestnika postępowania, jak i jego zachowaniem na rozprawie, gdy - wobec pytania Sądu o przyczyny zwolnień - zaprzeczył on, aby w ogóle chorował (jego wypowiedź prostował potem pełnomocnik). Za niezasadny należało uznać również zarzut postawiony w pkt 2 skargi kasacyjnej, w którym skarżący zarzuca Sądowi, że wziął pod uwagę opinię psychologiczną skarżącego, w sytuacji, gdy zgodnie z art. 20 ustawy o komisjach członkiem komisji lekarskiej jest lekarz posiadający specjalizację, w szczególności w zakresie następujących dziedzin medycyny: chorób wewnętrznych, chirurgii, kardiologii, neurologii, psychiatrii, medycyny pracy, ortopedii, laryngologii lub neurochirurgii, w związku z czym opinia psychologa nie powinna być brana pod uwagę, gdyż nie ma ona charakteru opinii lekarskiej. Przede wszystkim psycholog oceniający skarżącego nie był członkiem komisji orzekającej, a co z tym idzie nie mają do niego zastosowania wymogi określone w art. 20 ustawy o komisjach lekarskich. Ponadto zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej m.in. na podstawie zleconych badań psychologicznych. CKL na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy miała prawo skierować skarżącego na badania psychologiczne, jeżeli uznała to za konieczne do oceny jego stanu psychicznego. Należy podkreślić, że w sprawie nie kwestionowano faktu, że psycholog nie jest lekarzem. Prawo wykonywania zawodu psychologa reguluje ustawa z dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 187). Tytuł psychologa przysługuje osobom posiadającym dyplom magistra psychologii, które jednocześnie uzyskały wpis do Rejestru Psychologów. Wobec powyższego nie sposób było skutecznie zarzucić CKL, że nie wyjaśniła istotnych okoliczności sprawy. Dokonana przez komisję kwalifikacja zdolności skarżącego do służby była prawidłowa w świetle wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o zdolności do służby w Policji. CKL prawidłowo przeprowadziła postępowanie orzecznicze w tej sprawie, zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, a stwierdzone rozpoznania prawidłowo zakwalifikowała jako wskazane w orzeczeniu schorzenie (ułomność). Z akt sprawy wynikało, że CKL przeprowadziła badanie lekarskie skarżącego, z którego to badania, zgodnie z art. 32 ust. 1 powołanej ustawy, sporządziła protokół. CKL wydała orzeczenie w składzie trzyosobowym, stosownie do art. 45 ustawy, przy czym jej członkami byli lekarze posiadający specjalizacje wymienione w art. 20 ustawy o komisjach lekarskich, niepodlegający wyłączeniu od udziału w postępowaniu na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy. Za nieuprawniony należało uznać zarzut naruszeniu art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., zgodnie z treścią których decyzja musi zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, na które składają się w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Aby skarżący mógł postawić skuteczny zarzut braku uzasadnienia faktycznego i prawnego orzeczenia, powinien przede wszystkim przywołać przepis lex specjalis, tj. art. 39 ust. 5 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich, który zawiera stwierdzenie, że orzeczenie komisji lekarskiej, ustalające trwałą lub całkowitą niezdolność do służby, uzasadnia się szczegółowo. Następnie przepis ten należało powiązać z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie konstrukcji takiej nie zastosowano, co uniemożliwia NSA odniesienie się zarzutu "lakonicznego uzasadnienia decyzji", które jednak umożliwiło sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia. Odnosząc się do ostatniego z zarzutów, tj. naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez pominięcie dowodów z dokumentów dołączonych do skargi należy wskazać, że przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. jest możliwe, jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki: jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie dowodu z dokumentu jest niezbędne, jeżeli bez tego dokumentu nie jest możliwe rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości, przy czym postępowanie przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do dokonania nowych ustaleń faktycznych, bowiem dyspozycja art. 106 § 3 p.p.s.a. nie daje podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji. Natomiast przez nadmierne przedłużenie postępowania należy rozumieć konieczność odroczenia rozprawy (por. wyrok NSA z 25 września 2018 r., I OSK 814/2018). Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. wprowadza odstępstwo od zasady orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a.), a więc na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed tymi organami. Podjęcie decyzji w tym zakresie ustawodawca, z uwagi na sformułowanie "może", pozostawił do swobodnego uznania sądu. Mając na względzie przedmiot rozstrzygnięć organów orzekających w sprawie, to jest ustalenie zdolności fizycznej i psychicznej kandydata do służby w Państwowej Straży Pożarnej oraz zakres kognicji sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach, tj. związanie tego sądu zawartym w ww. orzeczeniach, a dokonanym przez uprawnionych lekarzy specjalistów rozpoznaniem chorób i ułomności, należy uznać, że zarzut ten nie jest zasadny. Jak to już bowiem wyżej wskazano, sądowa ocena orzeczeń wydanych w sprawie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej kandydata do służby w Państwowej Straży Pożarnej nie obejmuje kwestii medycznych. Ocenie sądu nie podlega też metodologia przeprowadzonych badań medycznych. Ponadto kwestie dowodowe w zakresie prywatnych zaświadczeń lekarskich skarżącego z dnia 5 października 2022 r. zostały omówione powyżej. Reasumując należy stwierdzić, iż CKL prawidłowo przeprowadziła postępowanie orzecznicze, bowiem należycie rozważyła okoliczności i fakty istotne dla wyniku postępowania, ustalone na podstawie niezbędnych konsultacji specjalistycznych oraz badań. Ponadto w wystarczający sposób zebrała i oceniła materiał dowodowy. Wyjaśnić należy, że komisje lekarskie w zakresie stwierdzenia zdolności do służby muszą orzekać zgodnie z wiedza medyczną oraz obowiązującymi przepisami, zaś subiektywne odczucie skarżącego co do stanu zdrowia nie ma decydującego wpływu na orzeczenie komisji lekarskiej w określeniu zdolności do służby w PSP. Zasadnie orzeczenie organu odnosi się do oceny stanu zdrowia skarżącego kasacyjnie. Próba polemiki Naczelnego Sądu Administracyjnego z zawartą oceną medyczną byłaby nieuzasadnioną ingerencją w sferę diagnozy medycznej, której opis jest zgodny z postanowieniami rozporządzenia. Podkreślić należy, że ocenie Sądu podlegała prawidłowość diagnozy medycznej z perspektywy jej adekwatności względem obowiązujących przepisów rozporządzenia, czyli ustalenie, czy wskazana w orzeczeniu dysfunkcja lub jednostka chorobowa jest wymieniona w postanowieniach rozporządzenia i czy jej rozpoznanie nastąpiło po przeprowadzeniu procedury ustawą i rozporządzeniem przewidzianej. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O oddaleniu wniosku dowodowego orzeczono na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., uznając, że opisany w piśmie z dnia 17 maja 2024 r. dowód z nagrania zarejestrowanego podczas badań lekarskich okresowych nie był niezbędny dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie.