III OSK 2914/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. i D. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. o wyłączenie sędziego NSA Piotra Przybysza od orzekania w sprawie z wniosku o zbadanie spełnienia przez sędziego NSA Sławomira Wojciechowskiego i sędziego NSA Mirosława Wincenciaka wymogów niezawisłości i bezstronności w sprawie ze skargi kasacyjnej A.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 3231/21 w sprawie ze skargi A.M. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 2 lipca 2021 r. nr ZSPR.440.759.2018.PR.AKU/129433,129432,129431 w przedmiocie przetwarzania danych osobowych postanawia: oddalić wniosek o wyłączenie sędziego NSA Piotra Przybysza od orzekania w sprawie.

Wyrokiem z 18 sierpnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A.M. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z 2 lipca 2021 r. w przedmiocie przetwarzania danych osobowych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący. Pismem z 3 października 2025 r. pełnomocnik uczestniczek – spółek D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz D. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. złożył wniosek o stwierdzenie braku spełnienia wymogów niezawisłości i bezstronności przez sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego Sławomira Wojciechowskiego i Mirosława Wincenciaka. Zgodnie z przeprowadzonym losowaniem do składu orzekającego w przedmiocie rozpoznania wniosku wyznaczeni zostali sędziowie NSA: Roman Wiatrowski, Małgorzata Wolf-Kalamala, Maciej Jaśniewicz, Piotr Przybysz, Marek Kołaczek oraz sędziowie zastępcy: Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz i Marcin Kamiński. Pismem z 28 października 2025 r. sędzia NSA Piotr Przybysz wystąpił z żądaniem wyłączenia go od rozpoznawania wniosku na podstawie art. 19 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej także: "p.p.s.a."). Postanowieniem z 4 listopada 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił żądanie sędziego NSA Piotra Przybysza wyłączenia od orzekania. Pismem z 28 października 2025 r. pełnomocnik uczestniczek złożył wniosek o wyłączenie sędziego NSA Piotra Przybysza, sędziego NSA Henryki Lewandowskiej-Kuraszkiewicz oraz sędziego NSA Marcina Kamińskiego od rozpoznania sprawy w zakresie złożonego wniosku w trybie art. 5a § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm., dalej także: "p.u.s.a."), wskazując, że osoby te zostały powołane na stanowisko sędziów NSA na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukonstytuowanej w oparciu o przepisy ustawy z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3), zaś w złożonym wniosku podniesione zostały twierdzenia dotyczące systemowej wadliwości procedury powołania sędziego NSA Sławomira Wojciechowskiego i sędziego NSA Mirosława Wincenciaka, co oznacza, że rozpoznanie przez nich sprawy będzie prowadziło do naruszenia zasady nemo iudex in causa sua. Oprócz tego wniesiono o nieprzekazywanie do rozpoznania przedmiotowego wniosku o wyłączenie innym osobom powołanym na stanowisko sędziego NSA w takim samym trybie, właśnie z uwagi na okoliczność ich powołania w procedurze konkursowej przed nową Krajową Radą Sądownictwa i przekazanie sprawy do rozpoznania przez właściwy sąd, tj. skład NSA, w którym nie orzekają osoby, co do których istnieje pewność, że nie mają statusu sędziów NSA. Ponadto zażądano niezwłocznego poinformowania pełnomocnika uczestniczek o imionach i nazwiskach członków składu wyznaczonego do rozpoznania powyższego wniosku celem umożliwienia stronie złożenia ewentualnych dalszych wniosków o wyłączenie sędziów. Uzasadnienie wniosku w istocie sprowadza się do rozważań dotyczących statusu sędziów powołanych przy udziale Krajowej Rady Sądownictwa, której skład wynikał z przepisów ustawy z 8 grudnia 2017 r., co w ocenie wnioskodawczyń ma powodować naruszenia w obrębie art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i art. 47 Karty Praw Podstawowych w zw. z art. 19 Traktatu o Unii Europejskiej. Złożenie wniosku w trybie art. 19 p.p.s.a. motywowane jest brakiem niezawisłości i bezstronności sędziów ze względu na wadliwość ich powołania na stanowiska sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego, a tym samym sprzecznością składu sądu z przepisami prawa. Na poparcie swojego stanowiska we wniosku przywołane zostały fragmenty orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Sądu Najwyższego. Sędzia NSA Piotr Przybysz w złożonym oświadczeniu wyjaśnił, że spełnia wymogi niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i postępowaniu po powołaniu. Powołując się na postanowienie NSA z 5 lutego 2020 r. wskazał, że warunkiem koniecznym uznania sędziego za niespełniającego standardów niezawisłości i bezstronności, jest wykazanie okoliczności mających wpływ na orzekanie, takich jak powiązania osobiste, ekonomiczne, służbowe lub inne. Sędzia Przybysz oświadczył przy tym, że nie istnieją między nim, a członkami KRS jakiekolwiek powiązania o których mowa powyżej, jak też nie są mu znane okoliczności wskazujące, że jego przymioty osobiste i zawodowe mogłyby uzasadniać przekonanie o niespełnieniu wymagań do przedstawienia jego kandydatury Prezydentowi RP w celu powołania na urząd sędziego NSA lub też wystąpienia okoliczności po jego powołaniu wskazujących na niespełnienie wymogów niezawisłości i bezstronności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wyłączenie w odniesieniu do sędziego NSA Piotra Przybysza podlega oddaleniu. Stosownie do art. 19 p.p.s.a. niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Doktryna i orzecznictwo podkreśla, że skoro względne przesłanki wyłączenia nie zostały w sposób wyczerpujący zawarte w art. 19 p.p.s.a., należy przyjąć, że przepis ten odnosi się do istnienia okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie, czyniąc go potencjalnie podejrzanym o brak obiektywizmu przy jej rozpoznawaniu (tzw. iudex suspectus). Jednocześnie przyjęcie, że subiektywne przeświadczenie wnioskującego o braku obiektywizmu sędziego może skutkować wyłączeniem sędziego od rozpoznania sprawy, prowadziłoby do negacji spójności i pewności prawa oraz do nieprzewidywalnych skutków w praktyce orzeczniczej (zob. postanowienie NSA z 14 czerwca 2012 r., I OZ 420/12; wszystkie powołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.cbois.nsa.gov.pl). Celem tej regulacji, na co słusznie zwrócił także uwagę sędzia NSA Piotr Przybysz, jest przede wszystkim zapewnienie bezstronności sędziego i eliminacja wpływu, jaki może wywierać występowanie pewnej kategorii powiązań (osobistych, ekonomicznych, służbowych itp.) na orzekanie w postępowaniu sądowym (zob. wyr. TK z 13 grudnia 2005 r., SK 53/04, OTK-A 2005, Nr 11, poz. 134). Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego sprowadza się więc "do eliminowania wszelkich przyczyn, mogących skutkować w otoczeniu jakimikolwiek wątpliwościami co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznawaniu określonej sprawy" (zob.: wyrok TK z 20 lipca 2004 r., SK 19/02, OTK-A 2004, Nr 7, poz. 67; tak np. komentarz do art. 19 p.p.s.a. [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 6, Warszawa 2019; postanowienie NSA z 5 października 2018 r., sygn. akt I OZ 1022/18). Powyższe wskazuje, że o wyłączeniu sędziego nie może decydować subiektywne przekonanie strony o jego stronniczości czy niesprawiedliwości, zaś sam wniosek znajdujący oparcie w art. 19 p.p.s.a. powinien odwoływać się do zobiektywizowanych przesłanek, tak aby wątpliwość co do bezstronności sędziego mogła zostać uznana za mającą realne podstawy. Przykładowo nie będzie ku temu wystarczające występujące u strony podejrzenie, co do braku bezstronności sędziego, czy jej subiektywne przekonanie, odnośnie negatywnego nastawienia sędziego do strony (vide: wyrok NSA z 11 stycznia 2018 r., II OSK 538/17, postanowienia NSA: z 15 marca 2016 r., I OZ 203/16 oraz z 28 stycznia 2015 r., II OZ 40/15). Na konieczność odniesienia względnych przesłanek wyłączenia sędziego do okoliczności danej sprawy sądowoadministracyjnej zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 27 stycznia 2020 r., I OSK 1917/18, gdzie Sąd ten wskazał, że: "wątpliwości co do bezstronności sędziego, w rozumieniu art. 19 p.p.s.a., muszą być każdorazowo odnoszone do konkretnego sędziego w konkretnej sprawie, natomiast inne podstawy wyłączenia sędziego z mocy prawa enumeratywnie wymienia art. 18 p.p.s.a.". W przedmiotowej sprawie pełnomocnik uczestniczek domaga się wyłączenia od rozpoznania sprawy dotyczącej wniosku w trybie art. 5a p.u.s.a. trzech sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, przy czym dwóch z nich zostało wyznaczonych do składu jako sędziowie zastępcy na wypadek gdyby, któryś sędzia ze składu podstawowego nie mógł orzekać, niezależnie od przyczyny takiego stanu. Ewentualne zatem badanie przesłanek wyłączenia od orzekania w sprawie sędziego NSA Henryki Lewandowskiej-Kuraszkiewicz oraz sędziego NSA Marcina Kamińskiego w oparciu o treść art. 19 p.p.s.a. mogłoby się zaktualizować najwcześniej w momencie udziału tychże osób w składzie sądu rozpoznającym sprawę. W konsekwencji wniosek uczestniczek w tej materii uznać należało co najmniej za przedwczesny, bowiem żaden z sędziów zastępców, których wyłączenia domagają się wnioskodawczynie nie bierze stricte udziału w sprawie, przynajmniej do czasu wystąpienia zdarzeń uniemożliwiających wzięcie udziału, któremuś z członków podstawowego składu orzekającego. Jeżeli zaś chodzi o sędziego NSA Piotra Przybysza to jedyną okolicznością wskazywaną we wniosku jest fakt jego powołania na urząd sędziego NSA przy udziale Krajowej Rady Sądownictwa tj. w takim samym trybie jak sędziowie objęci przeprowadzanym testem bezstronności i niezawisłości. Zdaniem uczestniczek sytuacja ta miałaby prowadzić do naruszenia zasady wskazującej, że nikt nie może być sędzią we własnej sprawie (nemo iudex in causa sua), a tym samym naruszenia standardu niezawisłości, niezależności i bezstronności wynikającej w głównej mierze z wadliwości powołania na urząd, powodującej sprzeczność składu sądu z przepisami prawa. Powyższego poglądu nie można podzielić. Sam tryb powołania sędziów nie uzasadnia ich wyłączenia na podstawie art. 19 p.p.s.a. od rozpoznawania wniosku złożonego w oparciu o art. 5a p.u.s.a. Jak wyjaśniono już w postanowieniu oddalającym żądanie sędziego NSA Piotra Przybysza wyłączenia od rozpoznawania sprawy z 4 listopada 2025 r. należy zwrócić uwagę, że po pierwsze uregulowana w art. 5a Prawa o ustroju sądów administracyjnych procedura zwana testem bezstronności i niezawisłości ma zastosowanie do każdego sędziego bez względu na sposób i tryb jego powołania oraz bez względu na organy uczestniczące w tej procedurze, a po drugie sam sposób powołania sędziego, sama wada tkwiąca w systemowej procedurze powołania, nie determinuje i nie przesądza wyniku tego postępowania. Wprawdzie regulacja art. 5a i nast. p.u.s.a. została wprowadzona do ustawy ustrojowej w następstwie uznania za sprzeczne z prawem unijnym rozwiązań przyjętych w ustawie z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, to jednak w ramach tego postępowania ocenie nie podlega już sama ustawowa procedura w wyniku której dany sędzia uzyskał nominację. Można nawet przyjąć, że nie stanowi ona nawet "punktu wyjścia" dla badania spełnienia przez danego sędziego wymogów niezawisłości i bezstronności. Okoliczność, że dany sędzia został powołany przy udziale Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej ustawą z 8 grudnia 2017 r. czy w oparciu o wcześniejsze regulacje prawne jest zatem bez znaczenia dla przeprowadzenia wspomnianego testu i jego wyniku. Istotne są bowiem jedynie "okoliczności towarzyszące" temu powołaniu lub występujące po powołaniu. W grę mogą wchodzić różne sytuacje i okoliczności, takie jak przykładowo: uzyskanie rekomendacji do objęcia stanowiska czy awansu w procedurze konkursowej bez względu na wyraźnie wyższe kwalifikacje i oceny innych kandydatów, pewnego rodzaju zależności od władzy wykonawczej bądź oceny publicznego zachowania powołanego sędziego. W uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 kwietnia 2023 r., I FPS 3/22 - nawiązującej także do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu uchwały połączonych Izb Sądu Najwyższego: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 23 stycznia 2020 r., sygn. akt BSA-I-4110-1/20 - wskazano, że mechanizm kontroli standardu niezawisłości i bezstronności powinien polegać na ocenie zarówno stopnia wadliwości poszczególnych postępowań konkursowych, jak też okoliczności odnoszących się do samych sędziów biorących w nich udział oraz charakteru spraw, w których orzekają (orzekały) sądy z ich udziałem, co oznacza, że przy ocenie wpływu wadliwości procesu powołania na urząd sędziego na dochowanie standardu bezstronności i niezawisłości sądu orzekającego z udziałem takiego sędziego konieczne jest uwzględnienie całego zespołu rozmaitych kryteriów i to one przesądzają o wyłączeniu sędziego na podstawie art. 5a ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych od rozpoznawania konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. Potwierdzeniem takiego stanowiska jest także dotychczasowe orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, choćby w wyroku TSUE z 4 września 2025 r., "R" S.A. przeciwko AW "T" Sp. z o.o., C-225/22, ECLI:EU:C:2025:649, pkt 50 wraz z powołanym w jego treści wyrokiem TSUE z 21 grudnia 2023 r., L. G. przeciwko Krajowej Radzie Sądownictwa, C-718/21, ECLI:UE:C:2023:1015, w którym Trybunał ten orzekł, że wadliwe powołanie nie prowadzi do uznania udziału sędziego w składzie orzekającym za naruszające prawo strony do niezawisłego, bezstronnego sądu ustanowionego ustawą w rozumieniu art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Odmowa uznania przez TSUE statusu niezawisłego i bezstronnego sądu wymaga uwzględnienia wielu innych przesłanek rozpatrywanych łącznie i dotyczących konkretnych okoliczności faktycznych (tak: wyrok TSUE z 21.12.2023 r., L.G. przeciwko Krajowej Radzie Sądownictwa C-718/21, ECLI:UE:C:2023:1015, pkt 77). W konsekwencji należy przyjąć, że sam tryb powołania nie może różnicować sędziów, a tym samym też mieć wpływ na kształt składu wylosowanego stosownie do art. 5a § 10 p.u.s.a. do rozpoznania wniosku "spośród całego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego". Kształtowanie tego składu na skutek żądań i wyłączeń zgłoszonych w oparciu o art. 19 p.p.s.a. tylko ze względu na sam sposób powołania tożsamy – co do zasady – z powołaniem sędziego, którego dotyczy wniosek, nie znajduje zatem uzasadnienia. Trudno przyjąć, że wniosek z art. 5a p.u.s.a. dotyczący sędziego powołanego po 2018 roku powinni rozpoznawać sędziowie powołani przed tym rokiem i odwrotnie skoro sam tryb powołania nie determinuje wyniku przeprowadzonego testu bezstronności i niezawisłości. Opiera się on bowiem na indywidualnej ocenie "okoliczności towarzyszących" powołaniu i postępowaniu po powołaniu z uwzględnieniem dodatkowo wpływu na wynik sprawy na co wskazuje treść art. 5a § 1 p.u.s.a. Z powyższego wynika, że nie można przyjąć, że sędzia wylosowany do składu rozpoznającego wniosek "spośród całego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego" znajduje się w takiej samej sytuacji prawnej jak sędziowie objęci tym wnioskiem tylko z uwagi na taki sam sposób powołania. Tezie tej przeczy przedmiot i zakres postępowania w sprawie z wniosku z art. 5a p.u.s.a. jak i dotychczasowa praktyka orzecznicza nie różnicująca w Naczelnym Sądzie Administracyjnym składów wylosowanych do rozpoznawania wniosków zgłoszonych na podstawie art. 5a p.u.s.a w zależności od sposobu powołania. Jak wielokrotnie zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, nie do zaakceptowania byłaby interpretacja, w myśl której sędzia powołany na wniosek KRS ukształtowanej na podstawie ustawy z 8 grudnia 2017 r. nie posiada przymiotu bezstronności niezbędnego do orzekania w każdej sprawie dotyczącej statusu sędziego sądu administracyjnego. Nie stanowi wystarczających podstaw do uwzględnienia zgłoszonego wniosku okoliczność powołania sędziego na wniosek tak ukształtowanej KRS, gdyż nie opiera się ona na okolicznościach związanych z indywidualną oceną zachowania sędziego lub jego związku ze stronami postępowania (por. postanowienia NSA: z 27.01.2020 r., I OSK 1917/18; z 23.09.2022 r., III OZ 474/22; z 20.03.2023 r., III FSK 2646/21 i III FSK 3128/21; z 10.05.2023 r., I FSK 846/20). Przyjęcie, że sędzia powołany na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa w składzie wynikającym z art. 9a ustawy nowelizującej ustawę o KRS nie posiada przymiotu bezstronności niezbędnego do orzekania we wszelkich sprawach, które mogą skutkować zakwestionowaniem statusu prawnego lub bezstronności innych sędziów, byłoby równoznaczne z pominięciem wymogu odniesienia zagrożenia bezstronności i obiektywizmu orzekania do okoliczności konkretnej sprawy podlegającej rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Dodatkowo, wskazując na rotę ślubowania składaną przy powołaniu sędziego (art. 66 § 1 ustawy z 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 334, ze zm.) w zw. z art. 49 p.u.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny zwracał uwagę, że sam akt powołania sędziego przez Prezydenta RP na wniosek ww. KRS, nie uprawnia do twierdzenia, iż sędzia ten, rozpoznając środki zaskarżenia od orzeczeń wydanych przez sędziów powołanych w tym samym trybie, może podważyć zaufanie do sądownictwa administracyjnego w Polsce (por. postanowienia NSA z 9.02.2023 r., III OZ 28/23 i III OZ 29/23). Analizując złożony wniosek o wyłączenie należy stwierdzić, że poza argumentacją oscylującą wokół kwestii wadliwego zdaniem uczestniczek powołania na urząd sędziego NSA Piotra Przybysza wspartego odniesieniem do fragmentów orzeczeń TSUE, NSA i SN nie zaprezentowano żadnego stanowiska, które wykazywałoby spełnienie przesłanek z art. 18 lub 19 p.p.s.a. w tym konkretnym przypadku. Zgodnie z art. 20 § 1 p.p.s.a. składając wniosek o wyłączenie sędziego należy uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia. Przepis powyższy nie stanowi o jakichkolwiek przyczynach, lecz właśnie o przyczynach wskazanych w art. 18 i 19 p.p.s.a. (tak: NSA w postanowieniu z 4 listopada 2014 r., I OZ 938/14). Skoro zatem wnioskodawczynie nie wskazały na jakiekolwiek przesłanki określone przepisami art. 18 lub 19 p.p.s.a., brak jest podstaw do wyłączenia wskazanego sędziego NSA od orzekania w sprawie z mocy ustawy, jak też z uwagi na uzasadnione wątpliwości, co do jego bezstronności. Ocena wnioskodawczyń, że kwestionowany sędzia został powołany na urząd w sposób niezgodny z prawem nie może zostać uznana za trafną także z tej przyczyny, że taka sytuacja prowadziłaby do wykształcenia nowej przesłanki wyłączenia nieznanej dotąd ustawie. W ślad za stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie należy wyjaśnić, że sędzia sądu administracyjnego, powołany do sprawowania urzędu przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, jest sędzią Rzeczypospolitej Polskiej i sędzią europejskim w rozumieniu art. 2 i art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/30 ze zm.) oraz art. 6 ust. 1-3 TUE w zw. z art. 47 Karty Praw Podstawowych (Dz. Urz. UE C 303 z 14 grudnia 2007 r., s. 1), a także art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.), także wówczas, gdy procedura poprzedzająca jego powołanie mogła być dotknięta wadami (por. wyrok NSA z 4 listopada 2021 r., sygn. III FSK 3626/21). W świetle judykatów TSUE, "sam fakt, iż sędziowie (...) są powoływani przez prezydenta (...) państwa członkowskiego nie musi powodować zależności owych sędziów od tego organu ani budzić wątpliwości co do ich bezstronności, jeżeli po powołaniu osoby te nie podlegają żadnej presji i nie otrzymują zaleceń podczas wykonywania swoich obowiązków", jeżeli "materialne warunki oraz zasady proceduralne podejmowania decyzji dotyczących powoływania sędziów są sformułowane w sposób niedopuszczający do powstania w przekonaniu jednostek uzasadnionych wątpliwości co do niepodatności danych sędziów na czynniki zewnętrzne oraz ich neutralności względem ścierających się przed nimi interesów po tym, jak zostaną oni powołani (§ 56 i 57 wyroku TSUE z 20 kwietnia 2021 r., C-896/19, Repubblika przeciwko Il-Prim Ministru, LEX nr 3163088 oraz wyroki TSUE: A.K. i in. C-585/18, C-624/18 i C-625/18, § 133 i 134 oraz A.B. i in., C-824/18, § 122 i 123, pub. https://curia.europa.eu/)". W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny, nie odnajdując podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku o wyłączenie od orzekania w sprawie sędziego NSA Piotra Przybysza, w oparciu o art. art. 22 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł o jego oddaleniu.