III OSK 2878/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Beata Jezielska (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rady Miejskiej w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Wr 201/21 w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "P." z/s w L. na uchwałę Rady Miejskiej w L. z dnia 2 lutego 2021 r. Nr XXIII/166/21 w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie postanowienia o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, położonych na terenie Gminy Miejskiej L., na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od Spółdzielni Mieszkaniowej "P." z/s w L. na rzecz Gminy Miejskiej L. kwotę 390 (trzysta dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z 26 lipca 2022 r. (sygn. akt II SA/Wr 201/21) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "P." z/s w L. na uchwałę Rady Miejskiej w L. z 2 lutego 2021 r. Nr XXIII/166/21 w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie postanowienia o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, położonych na terenie Gminy Miejskiej w L., na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, na podstawie art. 147 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości oraz zasądził od Gminy Miejskiej L. na rzecz strony skarżącej kwotę 300 zł tytułem zwrotu kosztów postepowania. W uzasadnieniu wyroku podniesiono, że skarżąca Spółdzielnia zarzuciła uchwale sprzeczność z art. 5 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 6c ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. 2020 r., poz. 1439, dalej jako: u.c.p.g.). Skarżąca wskazała, że art. 5 ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. nakłada na właścicieli nieruchomości obowiązek stosowania regulaminu utrzymania czystości i porządku w gminach w zakresie gospodarki odpadami komunalnymi. Skoro zaś organ wyłączył z gminnego systemu gospodarki odpadami nieruchomości w całości stanowiące nieruchomości niezamieszkałe, to powinien w Regulaminie wyłączyć obowiązek stosowania jego norm w zakresie częstotliwości odbioru odpadów, minimalnej pojemności pojemników oraz ilość odpadów wytwarzanych przy różnych rodzajach działalności, bądź w odpowiedni sposób je zmienić, tak aby dawały one możliwość swobodnego kształtowania warunków umów łączących właściciela nieruchomości z operatorem świadczącym usługi odbioru odpadów. Zatem Spółdzielnia - jako właściciel takiej nieruchomości - powinna mieć możliwość ukształtowania usługi odbioru i przekazania do zagospodarowania odpadów komunalnych na zasadach wolnorynkowych ustalonych z wybranym przez siebie operatorem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak interesu prawnego, ewentualnie o jej oddalenie. WSA stwierdzając nieważność zaskarżonej uchwały uznał, że skarżąca dysponuje tytułem prawnym do nieruchomości objętych zaskarżoną uchwałą. W związku z tym w realiach sprawy aktualizuje się naruszenie interesu prawnego skarżącej i tym samym WSA nie dopatrzył się podstaw do odrzucenia skargi. Odnosząc się do meritum sprawy Sąd I instancji wskazał, że stosownie do art. 6c ust. 1 u.c.p.g. każda zamieszkała nieruchomość musi być objęta gminnym system odbioru odpadów komunalnych. Przepis ten nie rozróżnia sytuacji, czy nieruchomość jest zamieszkała w części, a pozostała jej część jest niezamieszkała, czy też nieruchomość jest w całości zamieszkała w tym sensie, że nie ma w niej części niezamieszkałej, na której powstają odpady komunalne. Zdaniem WSA bowiem nieruchomość, na której nie zamieszkują mieszkańcy jest takim określeniem ustawowym, które wyklucza ze swego zakresu nieruchomość w części zamieszkałą. Zatem w ocenie WSA nawet jeśli tylko część nieruchomości jest zamieszkała, to taka sytuacja mieści się w hipotezie powołanego przepisu. Z kolei w myśl art. 6c ust. 2 u.c.p.g. odbieranie odpadów z nieruchomości niezamieszkałej, ale na której powstają odpady komunalne, uzależnione jest od przyjęcia przez radę gminy stosownej uchwały. Wskazano, że zaskarżona uchwała stanowi o nieruchomościach, które w części stanowią nieruchomości zamieszkałe, a w części są nieruchomościami niezamieszkałymi i takie ujęcie nie mieści się w granicach wyznaczonych ustawą. W ocenie WSA prawodawca miejscowy sformułowanie "nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy" (nieruchomości niezamieszkałej) w nieuprawniony sposób zastąpił różniącym się sformułowaniem "nieruchomości, które w części stanowią nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy", co stanowi przekroczenie granic delegacji ustawowej. Przekroczenia tego nie sanuje użycie na końcu przepisu miejscowego sformułowania "w zakresie niezamieszkałych części tych nieruchomości", ponieważ nie zmienia to faktu, że prawodawca lokalny mógł objąć swoją regulacją wyłącznie nieruchomości niezamieszkałe. Wskazano, że wprawdzie art. 6c ust. 3 u.c.p.g. nadaje organowi uchwałodawczemu pewien luz w zakresie ujęcia jej adresatów i przedmiotu wskazując, że uchwała może dotyczyć wszystkich właścicieli nieruchomości lub właścicieli określonych nieruchomości oraz że wśród określonych nieruchomości mogą znaleźć się te, na których prowadzony jest określony rodzaj działalności. Nadal jednak muszą to być nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy. WSA odwołał się do wcześniejszego orzecznictwa NSA, wskazując że rada gminy jest zobligowana do realizowania swojej kompetencji określonej w art. 6c ust. 2 u.c.p.g. w całości, poprzez postanowienie "o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne"; nie ma natomiast upoważnienia do wprowadzania jakichkolwiek postanowień różnicujących podmiotowo i przedmiotowo sytuację prawną właścicieli nieruchomości z terenów niezamieszkałych. Zauważając ewolucję stanu prawnego WSA uznał, że pogląd ten jest nadal trafny i adekwatny do sprawy. W konsekwencji WSA uznał, że Rada przekroczyła zakres swojej kompetencji prawodawczej. Od wyroku tego skargę kasacyjną wywiodła Rada Miejska w L., zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie: I. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez stwierdzenie nieważności uchwały, który w istocie nie była przedmiotem zaskarżenia; II. przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 6c ust. 1 u.c.p.g. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na wadliwym ustaleniu interpretacyjnym, wedle którego nieruchomości, które w części stanowią nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, są w rozumieniu ustawy wyłącznie i w całości nieruchomości zamieszkałymi; - art. 6c ust. 2 u.c.p.g. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na wadliwym ustaleniu interpretacyjnym, wedle którego zakresem powołanego przepisu nie są objęte nieruchomości niezamieszkałe stanowiące część nieruchomości, które w części stanowią nieruchomość zamieszkałą, a w części nieruchomość, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne; - art. 6c ust. 3 u.p.c.g. poprzez niezastosowanie przepisu przyznającego radzie gminy upoważnienie do wyboru rodzajów nieruchomości objętych uchwałą, o której mowa w art. 6c ust. 2 u.p.c.g. Z uwagi na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skarga wniesiona do WSA w istocie nie kwestionowała postanowień uchwały uchwała z 2 lutego 2021 r. zmieniającej uchwałę w sprawie postanowienia o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, lecz uchwały w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku, a dokładniej tego, że Rada nie wprowadziła do tego Regulaminu zmian, które w ocenie skarżącej Spółdzielni winny być wprowadzone w następstwie podjęcia zaskarżonej uchwały. Zatem zarzucono, że WSA wykroczył poza granice danej sprawy, co stanowi naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesiono, że z przyjętej przez WSA wykładni wynika, że nieruchomość zabudowana budynkiem wielolokalowym jest w całości nieruchomością zamieszkałą, choćby w lokalach tych była prowadzona działalność gospodarcza powodująca powstawanie odpadów komunalnych, a w jednym lokalu zamieszkiwał mieszkaniec. Skutkiem takiego rozumienia pojęcia nieruchomości zamieszkałej jest to, że wszystkie nieruchomości w całości zamieszkałe oraz tzw. nieruchomości mieszane (nieruchomości, które w części stanowią nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a w powstają na nich odpady komunalne) są z mocy prawa (art. 6c ust. 1 u.c.p.g.) objęte gminnym systemem gospodarowania odpadami komunalnymi i nie stosuje się do nich art. 6c ust. 2 u.c.p.g. Jednakże WSA pominął przyjętą przez ustawodawcę konstrukcję nieruchomości mieszanej, która składa się jednocześnie z nieruchomości zamieszkałej i nieruchomości niezamieszkałej. Wskazano, że gdyby przyjąć interpretację wyrażoną przez WSA, to należałoby uznać, że gmina, która nie podjęła uchwały na podstawie art. 6c ust. 2 u.c.p.g., ma obowiązek objąć gminnym systemem gospodarowania odpadami komunalnymi niezamieszkałe części nieruchomości mieszanych, ale jedocześnie nie ma podstaw prawnych, aby domagać się uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami dotyczącej części niezamieszkałych nieruchomości mieszanych, gdyż bez podjęcia uchwały na podstawie art. 6c ust. 2 u.c.p.g., nie ma ku temu podstaw (art. 6j ust. 4 u.c.p.g.). Ponadto skoro nieruchomość mieszana to nieruchomość w całości zamieszkała, opłata w takim przypadku powinna być ponoszona jak dla nieruchomości w całości zamieszkałej. Zarzucono, że wykładnia przyjęta przez Sąd I instancji jest oderwana od całokształtu przepisów ustawy oraz konstrukcji gminnego systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, w tym zasad ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zdaniem skarżącej kasacyjnie ustawa przyjmuje konstrukcję, zgodnie z którą jedna nieruchomość w rozumieniu prawa cywilnego jest w części nieruchomością jednego typu (zamieszkałą) i w części nieruchomością drugiego typu (niezamieszkałą), czemu daje wyraz w art. 6c ust. 2b u.c.p.g., który wprost odnosi się do niezamieszkałych części nieruchomości mieszanych. Ponadto art. 6j ust. 4 u.c.p.g., określający sposób ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku nieruchomości, która w części stanowi nieruchomość, o której mowa w art. 6c ust. 1, a w części nieruchomość, o której mowa w art. 6c ust. 2 wskazuje, że w takim wypadku część nieruchomości traktuje się jak nieruchomość zamieszkałą, a część nieruchomości jak niezamieszkałą, zaś opłaty ustalone dla każdej z części sumuje się. Zarzucono, że WSA zbyt rygorystycznie zaaplikował cywilistyczne rozumienie nieruchomości, a tymczasem w świetle u.c.p.g. jedna nieruchomość (w cywilistycznym sensie) składa się z dwóch wyróżnionych przez ustawę rodzajów nieruchomości: zamieszkałej i niezamieszkałej. Ta swoista fikcja jest dla ustawodawcy efektywnym narzędziem regulowania kwestii związanych z postępowaniem z odpadami i organizacją gminnego systemy gospodarki odpadami, adekwatnie do specyfiki danej nieruchomości i przedmiotu regulacji ustawy. Zarzucono, że wyroki, na które powołał się WSA albo odnosiły się do odmiennego zagadnienia, bądź też zapadły przed wejściem w życie art. 6c ust. 3 u.c.p.g., który przyznaje radzie gminy prawo wyboru właścicieli nieruchomości, których obejmie uchwałą podejmowaną na podstawie art. 6c ust. 2 u.c.p.g. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozpoznaniu sprawy, związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna okazała się zasadna, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutu naruszenia art. 134 p.p.s.a., którego skarżąca kasacyjnie upatruje w orzekaniu w zakresie uchwały, który w istocie nie była przedmiotem zaskarżenia. Należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. O naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby zatem mówić, jeśli sąd wykroczyłby poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku, nie wyszedłby poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Natomiast WSA, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Oznacza to, że Sąd I instancji bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu i może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w skardze. W związku z tym Sąd I instancji nie wyszedł poza granice sprawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przedmiotem skargi Spółdzielni była uchwała z 2 lutego 2021 r., gdyż została ona jednoznacznie wskazana w skardze. Natomiast okoliczność, że argumentacja skargi była całkowicie chybiona, z powyższych względów, nie miała znaczenia. Zasadne są jednak podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 6c ust. 1 i 2 u.c.p.g. poprzez ich błędną interpretację. Zarzuty te koncentrują się na podważeniu stanowiska WSA, że nieruchomości, które w części stanowią nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, są w rozumieniu u.c.p.g. w całości nieruchomościami zamieszkałymi, co doprowadziło Sąd I instancji do wniosku, że uchwała wydana na podstawie art. 6c ust. 2 u.c.p.g. nie może obejmować takich nieruchomości, nawet jeśli odnosi się ona do niezamieszkałych części tych nieruchomości, a na których powstają odpady komunalne. Należy zatem wskazać, że zgodnie z art. 6c ust. 1 u.c.p.g. gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Ponadto rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (art. 6c ust. 2 u.c.p.g.). Jedynie zatem w przypadku nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy gmina jest obowiązana, ex lege, do zorganizowania systemu odbierania odpadów komunalnych od ich właścicieli. Natomiast w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, ale powstają odpady komunalne, rada gminy postanawia fakultatywnie, w uchwale stanowiącej akt prawa miejscowego, o odbieraniu takich odpadów od właścicieli tych nieruchomości. Należy zauważyć, że wprawdzie w powołanych przepisach ustawodawca posługuje się pojęciem "nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy" i "nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy", ale w świetle przepisów u.c.p.g. użycie sformułowania "nieruchomość" nie w każdej sytuacji będzie odpowiadać pojęciu nieruchomości w ujęciu cywilistycznym. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska WSA, że nieruchomość, na której nie zamieszkują mieszkańcy jest takim określeniem - w rozumieniu przepisów u.c.p.g. - które wyklucza ze swego zakresu nieruchomość jednocześnie w części zamieszkałą i w części niezamieszkałą. Wręcz przeciwnie – w u.c.p.g. zawarte są regulacje, które wprost odnoszą się do takich nieruchomości, które są w części nieruchomościami zamieszkałymi, a w części nieruchomościami niezamieszkałymi, a na których powstają odpady komunalne. Jako przykład należy wskazać regulację zwartą w art. 6j u.c.p.g. określającą zasady ustalania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnym. Należy bowiem zauważyć, że wprawdzie w przepisach art. 6j ust. 1 i 2 oraz ust. 3 u.c.p.g. zasady ustalania tych opłat są określone oddzielnie dla nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy i oddzielnie dla nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, ale art. 6j ust. 4 u.c.p.g. stanowi, że przypadku nieruchomości, która w części stanowi nieruchomość, o której mowa w art. 6c ust. 1, a w części nieruchomość, o której mowa w art. 6c ust. 2, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi sumę opłat obliczonych zgodnie z ust. 1 - 3. Gdyby zatem ustawodawca nie dopuszczał możliwości traktowania jednej nieruchomości zarówno jako zamieszkałej, jak i niezamieszkałej, to przepis ten byłby całkowicie zbyteczny. Zresztą w orzecznictwie sądów administracyjnych odnoszącym się do kwestii ustalania opłat w oparciu o ten przepis, taki rodzaj nieruchomości został określony jako tzw. nieruchomości mieszane (por. wyrok NSA z 11 października 2017 r. sygn. akt II FSK 2273/17, z 28 stycznia 2016 r. sygn. akt II FSK 1240/14). Za powyższym rozumieniem pojęcia nieruchomości zamieszkałej i niezamieszkałej przemawiają także zapisy art. 6c ust. 2a i 2b u.c.p.g., które wprowadzają zasady, na jakich odbywa się wybór podmiotu, któremu gmina zleca odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy. Zgodnie bowiem z art. 6c ust. 2a u.c.p.g. w przypadku gdy rada gminy w drodze uchwały, o której mowa w art. 6c ust. 2 u.c.p.g. postanowi o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, organ wykonawczy gminy jest obowiązany udzielić zamówienia publicznego na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli tych nieruchomości w trybie przetargu zorganizowanego na podstawie przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych. Zasada ta nie obowiązuje jednak w przypadku, gdy nieruchomości w części stanowią nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy (art. 6c ust. 2b u.c.p.g.). Słusznie zatem podnosi skarżący kasacyjnie, że przepisy u.c.p.g. nie regulują kwestii własnościowych, zaś z powołanych przepisów wynika, że ustawodawca dla celów ustalenia zasad gospodarowania odpadami komunalnymi przyjmuje, że nieruchomość może być jednocześnie w części nieruchomością zamieszkałą i w części nieruchomością niezamieszkałą przez mieszkańców, a na której powstają odpady komunalne. W związku z tym nie ulega wątpliwości, że w przypadku takiej mieszanej nieruchomości obowiązek gminy zorganizowania odbioru odpadów dotyczy tylko tej części, która jest zamieszkała przez mieszkańców. Zatem w odniesieniu do części niezamieszkałej przez mieszkańców, a na której powstają odpady komunalne, gmina może postanowić o ich odbiorze w drodze uchwały, o której mowa w art. 6c ust. 2 u.c.p.g. Naczelny Sąd Administracyjny podziela także zarzut naruszenia art. 6c ust. 3 u.c.p.g. poprzez jego niezastosowanie. Zgodnie z tym przepisem uchwała, o której mowa w art. 6c ust. 2 u.c.p.g., może dotyczyć wszystkich właścicieli nieruchomości lub właścicieli określonych nieruchomości, w szczególności nieruchomości, na których jest prowadzony określony rodzaj działalności. W związku z tym okoliczność, że na mocy zaskarżonej uchwały objęto zorganizowanym system odbioru odpadów komunalnych tylko tzw. nieruchomości mieszane - w części niezamieszkałej przez mieszkańców, a na których powstają odpady komunalne, stanowi realizację uprawnienia wynikającego z tego przepisu. Przy czym zupełnie nieadekwatne było powołanie się przez WSA na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2014 r. (sygn. akt II OSK 281/14), który zapadł w odmiennym stanie prawnym. W dacie podejmowania uchwały zaskarżonej w tamtej sprawie, jak też w dacie orzekania przez NSA nie było jeszcze przepisu art. 6c ust. 3 u.c.p.g., gdyż wszedł on w życie z dniem 1 lutego 2015 r. W związku z tym NSA stwierdził wprawdzie, że rada nie może wprowadzać postanowień różnicujących podmiotowo i przedmiotowo sytuację prawną właścicieli nieruchomości z terenów niezamieszkałych, ale z tego względu, że – jak wskazano – nie ma do tego upoważnienia ustawowego. Tymczasem powołany przepis art. 6c ust. 3 u.c.p.g. stanowi takie upoważnienie ustawowe. Skoro zatem Rada była upoważniona do objęcia uchwałą, o której mowa w art. 6c ust. 2 u.c.p.g., tylko niektórych nieruchomości, to tym samym podjęcie zaskarżonej uchwały nie wykroczyło poza delegację ustawową. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, zaś uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, z mocy art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę, oddalając ją. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.