III OSK 2849/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) sędzia del. WSA Maciej Kobak protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 17 października 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "X" Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 1937/19 w sprawie ze skargi "X" Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 listopada 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 1937/19, oddalił skargę "X" Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2019 r. nr [...], w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Miejskiej Legionowo uchwalonego uchwałą nr XXVII/360/2012 Rady Miasta Legionowo z dnia 27 grudnia 2012 r. (Dziennik Województwa Mazowieckiego z 2013, poz. 419, ze zm.), właściciele nieruchomości w Legionowie mają obowiązek selektywnego gromadzenia odpadów komunalnych. W sprawozdaniach kwartalnych sporządzonych za I, II, III i IV kwartał roku 2014 "X" sp. z o.o. z siedzibą w W. – dalej: "Spółka", w części V sprawozdania wskazała, że poziom recyklingu i przygotowania do ponownego użycia następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła odebranych z obszary gminy wyniósł 0 (zero). Prezydent Miasta Legionowa wezwał Spółkę do korekty sprawozdań kwartalnych za rok 2014 poprzez uzupełnienie i poprawienie danych zawartych w sprawozdaniach podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy Miejskiej Legionowo za I, II, III i IV kwartał 2014 roku, poprzez podanie w punkcie V sprawozdania osiągniętego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła. Spółka wskazała, że w I, II i III kwartale 2014 r. odbierała z terenu Gminy Miejskiej Legionowo jedynie niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne w ilościach odpowiednio: 5,8 Mg, 4,3 Mg oraz 3,2 Mg, a w kwartale IV nie zostały wykazane żadne odebrane odpady, gdyż nie realizowała takich usług w tym czasie. Spółka stwierdza, że pomimo tego, że w dziale V przedmiotowych sprawozdań za I, II i III kwartał 2014 r. nie wykazała poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia podanych tam frakcji, nie można uznać, że Spółka obowiązku nie wykonała, ponieważ wymagany poziom recyklingu i przygotowania do ponownego użycia podanych frakcji osiągnęła. Prezydent Miasta Legionowa, decyzją z dnia 29 maja 2015 r., orzekł o nałożeniu na Spółkę administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 104,29 zł za nieosiągnięcie w 2014 r. w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych, wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia następujących frakcji odpadów komunalnych: papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła, tj. niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 9g ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Odwołanie od decyzji złożyła Spółka zarzucając decyzji rażące naruszenie przepisów prawa materialnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, decyzją z dnia 4 czerwca 2019 r., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Legionowa z dnia 29 maja 2015 r. Na ostateczną decyzję Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzuciła m. in. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 9x ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez zastosowanie tego przepisu, w sytuacji gdy jego brzmienie uległo zmianie i organ zobowiązany był do zastosowania tego przepisu w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 22 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy Prawo zamówień publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2016, poz. 1020) – dalej: "ustawa o zmianie ustawy Prawo zamówień publicznych oraz niektórych innych ustaw". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie. Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. W ocenie tego Sądu w sprawie doszło do zgodnego z prawem wymierzenia skarżącej spółce administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 104,29 zł za nieosiągnięcie w 2014 r. wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia odpadów komunalnych, tj. niewykonania obowiązku, w którym mowa w art. 9g ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz. U. 2013, poz. 1399, ze zm.) – dalej: "ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach". Sąd meriti wskazał, że stan prawny rozpatrywanej sprawy kształtują przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w brzmieniu obowiązującym w 2014 r., to jest w czasie, gdy skarżąca dopuściła się czynu podlegającego karze administracyjnej na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dacie, gdy do tego czynu doszło. W sytuacji zmiany stanu prawnego, kwestie stosowania w danym przypadku prawa w wersji obowiązującej przed - lub po - wejściu w życie zmian prawa regulują przepisy intertemporalne. W przypadku braku przepisów intertemporalnych zasadą jest, że w zakresie prawa materialnego zastosowanie znajdą przepisy obowiązujące w dacie zdarzenia, a w zakresie przepisów procesowych – z daty orzekania. Z zasady lex retro non agit (wynikającej z zasady demokratycznego państwa prawnego wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP) wynika, że do zdarzeń prawnych stosuje się przepisy prawa materialnego obowiązujące w dacie ich zaistnienia. Gdyby organ II instancji, do stanu faktycznego ustalonego na rok 2014, zastosował normy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w brzmieniu nadanym ustawą z 22 czerwca 2016 r., to niewątpliwie dopuściłby się naruszenia prawa i powołanej zasady. Zauważyć też trzeba, że tego rodzaju delikt administracyjny na gruncie obowiązującej regulacji jest także sankcjonowany administracyjnie. W ocenie Sądu meriti, skarżąca Spółka nie zakwestionowała skutecznie prawidłowości wymierzenia kary administracyjnej za niewykonanie obowiązków, o których mowa w art. 9g ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Jednocześnie Sąd ten nie podzielił zarzutów w zakresie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Organ bowiem klarownie i wyczerpująco wyjaśnił przesłanki wydanego rozstrzygnięcia; dokonał dogłębnej analizy całego zgromadzonego materiału dowodowego, czemu dał wyraz w treści decyzji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2019, poz. 2325, ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", o oddaleniu skargi. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła "X" Sp. z o.o. z siedzibą w W. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, Spółka zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a. poprzez zastosowanie poprzednio obowiązujących przepisów prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy w postaci niestwierdzenia przez Sąd działania przez organ, zarówno I, jak i II instancji na podstawie nieaktualnych przepisów, co doprowadziło do naruszenia zasady praworządności, prawdy obiektywnej, jak również zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, co skutkowało jednocześnie spełnieniem przesłanek, aby powyższe naruszenie zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., a co powinno skutkować zastosowaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisu art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 9x ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez zastosowanie tego przepisu, w sytuacji, gdy jego brzmienie uległo zmianie i w konsekwencji nieuwzględnienie przez Sąd, że organ zobowiązany był do zastosowania tego przepisu w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 22 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy — Prawo zamówień publicznych oraz niektórych innych ustaw; 3) naruszenie przepisów prawa postępowania, tj. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a. poprzez zastosowanie poprzednio obowiązujących przepisów prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy w postaci działania przez organ, zarówno I, jak i II instancji na podstawie nieaktualnych przepisów, co doprowadziło do naruszenia zasad praworządności, prawdy obiektywnej, jak również zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, co powinno skutkować zastosowaniem przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła: 1) na podstawie art. 188 P.p.s.a. - o uchylenie wyroku WSA z dnia 14 listopada 2019 r., uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji Prezydenta miasta Legionowa z dnia 29 maja 2015 r., nr [...] w całości; 2) na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. - o rozpoznanie sprawy na rozprawie, 3) na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. o zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw w postępowaniu kasacyjnym, wg norm przepisanych. W razie nieuwzględnienia powyższych wniosków, skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła: 1) na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. - o uchylenie wyroku WSA i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał orzeczenie, 2) na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. - o rozpoznanie sprawy na rozprawie, 3) na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. - o zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw w postępowaniu kasacyjnym, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka wskazała m.in., że w przedmiotowej sprawie winny znaleźć zastosowanie regulacje prawne w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 czerwca 2016 r. z powodu braku regulacji przejściowych odnoszących się do wymierzenia kary na podstawie art. 9x ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach na podmiot określony w art. 9g tejże ustawy. Organy w przedmiotowej sprawie, zdaniem skarżącej Spółki, dopuściły się rażącego naruszenia prawa, wyczerpując przesłanki, aby zakwalifikować je jako mające podstawę w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., czego Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie nie uznał za zasadne. W doktrynie oraz orzecznictwie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa musi być oczywiste, wyraźne, bezsporne. Można zatem mówić o nim tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W ocenie skarżącej Spółka taka sytuacja w przedmiotowej sprawie miała miejsce, a skutki tegoż naruszenia są nie do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skargach zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. Podstawy, na które można się powołać w skardze kasacyjnej, zostały sprecyzowane w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty dotyczące naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, które miało mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zasadniczo w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W niniejszej sprawie zarzuty te jednak w sposób bezpośredni zostały powiązane z zarzutami naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, stąd ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do istoty problemu w niniejszej sprawie, tj. do poprawności zastosowania, w realiach sprawy, przepisu art. 9x ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zgodnie z art. 9g ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów: 1) przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonych w art. 3aa albo art. 3b ust. 1; 2) ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3c ust. 2 pkt 1; 3) nieprzekraczających poziomów składowania określonych w art. 3b ust. 2a. Niedopełnienie powyższych obowiązków skutkuje nałożeniem sankcji finansowej, o której mowa w art. 9x ustawy. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu, (który odnosi się do rozpatrywanej sprawy); "przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu: 1) przygotowania do ponownego użycia i recyklingu; 2) ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania; 3) składowania.". Metodę ustalania wysokości tej kary określają postanowienia ust. 3 i 4 art. 9x ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Jak wynika z powyższego kara pieniężna za nie wykonanie obowiązku określonego w art. 9g ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach polegającego na osiągnięciu odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami papieru, metali, tworzyw sztucznych i szkła przewidziana w art. 9x ust. 3 tej ustawy należy do kategorii bezwzględnie określanych, a jej wysokość zależy m.in. od brakującej masy odpadów komunalnych, wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami. Przesłanką jej wymierzenia jest obiektywnie pojęta bezprawność administracyjna polegająca na braku realizacji obowiązków wynikających z obowiązku wynikającego z art. 9g ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Skarżąca kasacyjnie upatruje naruszenia postanowień art. 9x ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w niewłaściwym zastosowaniu tego przepisu, w kontekście zmiany brzmienia tego przepisu. Zdaniem Spółki organ zobowiązany był do zastosowania tego przepisu w brzmieniu nadanym mu ustawą o zmianie ustawy — Prawo zamówień publicznych oraz niektórych innych ustaw. Należy zgodzić się z Sądem Wojewódzkim, że stan prawny rozpatrywanej sprawy kształtują przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w brzmieniu obowiązującym w 2014 r., czyli w czasie, gdy skarżąca Spółka dopuściła się czynu podlegającego karze administracyjnej na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dacie, gdy do tego czynu doszło. W sytuacji zmiany stanu prawnego, kwestie stosowania w danym przypadku prawa w wersji obowiązującej przed - lub po - wejściu w życie zmian prawa regulują przepisy intertemporalne. W przypadku braku przepisów intertemporalnych zasadą jest, że zastosowanie znajdą przepisy obowiązujące w dacie zdarzenia, a w zakresie przepisów procesowych – z daty orzekania. W judykaturze sądowoadministracyjnej nie budzi wątpliwości, że sąd bierze pod uwagę stan faktyczny oraz stan prawny na dzień wydania kontrolowanego aktu prawnego. Innymi słowy, w postępowaniu przed sądem administracyjnym obowiązuje zasada tempus regit actum, która oznacza, że dla rozstrzygnięcia sądu istotne są okoliczności prawne i faktyczne istniejące w chwili podjęcia zaskarżonego aktu. Zarówno zasada lex retro non agit (rozumiana jako zakaz retroaktywnego stosowania prawa) i zasada tempus regit actum zawierają w praktyce równoważną dyrektywę nakazującą stosowanie do oceny faktu prawnego przepisów obowiązujących w czasie jego wystąpienia, nie zaś przepisów obowiązujących w chwili wydania aktu stosowania prawa (por. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2023 r., sygn. II OSK 1554/22, LEX nr 3480658). Nie jest także podważane, że sąd administracyjny kontroluje zgodność z prawem zaskarżonego aktu przy uwzględnieniu wszystkich konsekwencji wynikających z art. 133 § 1 P.p.s.a., a mianowicie na podstawie stanu faktycznego i stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu, co oznacza również, że zasadniczo nie podlega uwzględnieniu zmiana stanu faktycznego i prawnego, która nastąpiła po wydaniu kontrolowanego aktu (por. np. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2022 r., sygn. II OSK 1761/21, LEX nr 3512972). Nie mógł zatem odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a. poprzez zastosowanie poprzednio obowiązujących przepisów prawa materialnego, co doprowadziło do naruszenia zasad praworządności, prawdy obiektywnej, jak również zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, i co powinno skutkować zastosowaniem przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W rozpoznanej sprawie podstawą prawną zaskarżonego wyroku był art. 151 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględniania skargi sąd skargę oddala. Zaznaczyć należy, że przepis ten stanowi jedynie wynik kontroli przez sąd zaskarżonego aktu. Warunkiem jego zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Naruszenie tego przepisu jest zawsze następstwem złamania innych przepisów. W przedmiotowej sprawie Sąd Wojewódzki nie stwierdził naruszenia art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a., dlatego prawidłowo oddalił skargę. Skoro zatem, Sąd nie stwierdzi naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej, to nie miał podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. P.p.s.a. Rozstrzygnięcie oparte na podstawie art. 151 P.p.s.a. oznacza, że zainicjowany skargą strony proces kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu nie ujawnił wad postępowania, które obligowałyby sąd do wydania innego rozstrzygnięcia w sprawie. Wobec powyższego uzasadnieniem (wyjaśnieniem) dla rozstrzygnięcia wynikającego z art. 151 P.p.s.a. są przede wszystkim te oceny Sądu, w których zawarta jest aprobata dla poczynań organu odwoławczego. Oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. oznacza przede wszystkim, że Sąd dokonujący kontroli legalności zaskarżonego aktu nie stwierdził żadnej kwalifikowanej wady skutkującej sankcją nieważności oraz że nie wystąpiło takie naruszenie przepisów postępowania, które uzasadniałoby uchylenie postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem skarżącej kasacyjnie o przekroczeniu przez Sąd pierwszej instancji zasad postępowania administracyjnego: legalności działania, prawdy obiektywnej i bezstronności, równego traktowania i pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. Jak podniesiono wyżej Sąd zasadnie ocenił, że organ, na gruncie reguł i norm prawa materialnego, wyprowadził logicznie uprawnione wnioski. Trafnie też ocenił, że orzekające w sprawie organy prawidłowo uzasadniły, z jakich powodów doszło do wymierzenia skarżącej Spółce administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 104,29 zł za nieosiągnięcie w 2014 r. wymaganego poziomu recyklingu i przygotowania do ponownego użycia odpadów komunalnych, tj. niewykonania obowiązku, w którym mowa w art. 9g ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie została oparta na uzasadnionych podstawach, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.