III OSK 2826/24

Dnia 14 stycznia 2026 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędziowie: sędzia NSA Artur Kuś (spr.) sędzia del. WSA Hanna Knysiak - Sudyka Protokolant: starszy asystent sędziego Krzysztof Poseniak po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2026 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 21 sierpnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Łd 54/24 w sprawie ze skargi A. P. na bezczynność Prezydenta Miasta Pabianic w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 21 sierpnia 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 54/24 oddalił skargę A. P. (dalej: "skarżący") na bezczynność Prezydenta Miasta Pabianice (dalej: "Prezydent", "organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne. W dniu 13 stycznia 2017 r. do Prezydenta wpłynęło pismo skarżącego zatytułowane "skarga". W piśmie tym skarżący wskazał, iż istnieje podejrzenie, że właściciel nieruchomości – działki nr [...] położonej w [...] – nie zgromadził dokumentów świadczących o wymiarach – szerokości działki i obliczeniach powierzchni oraz dokumentu świadczącego o włączeniu części działki nr [...] i działki nr [...] do działki nr [...], a także dokumentu świadczącego o odłączeniu części działki nr [...] i działki nr [...] od księgi wieczystej Nr [...]. Z uwagi na powyższe skarżący, na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (wówczas t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm., dalej: "u.d.i.p."), wniósł o udzielenie mu informacji w tej sprawie. Pismem z 26 stycznia 2017 r. Prezydent poinformował skarżącego, iż nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], ujawniona jest w księdze wieczystej [...], gdzie znajdują się wszelkie dokumenty stanowiące podstawę do wpisania Gminy Miejskiej [...] jako właściciela. Ponadto informacje dotyczące gabarytów działki znajdują się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym w Starostwie Powiatowym w [...]. Powyższe pismo zostało doręczone skarżącemu 31 stycznia 2017 r. Pismem z 7 lutego 2017 r., które wpłynęło do organu 8 lutego 2017 r., skarżący zwrócił się do Prezydenta o udzielenie, na podstawie przepisów u.d.i.p., informacji, czy właściciel działki nr [...] zgromadził dokumenty świadczące o włączeniu części działki nr [...] i działki nr [...] do działki nr [...]. Jednocześnie zarzucił organowi, że ten w piśmie z 26 stycznia 2017 r. nie udzielił mu informacji, czy właściciel działki nr [...] zgromadził dokumenty świadczące o włączeniu części działki nr [...] i działki nr [...] do działki nr [...]. W piśmie z 21 lutego 2017 r., które doręczono skarżącemu 24 lutego 2017 r., organ wskazał, iż ponownie wyjaśnia, że nieruchomość stanowiąca ul. [...] w [...] ujawniona jest w księdze wieczystej [...], gdzie znajdują się wszelkie dokumenty, będące podstawą do wpisania Gminy Miejskiej [...] jako właściciela. Ponadto organ podkreślił, że gmina jako właściciel dba o zgodność zapisów księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. W piśmie z 7 lutego 2024 r., stanowiącym skargę na bezczynność Prezydenta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, A. P. wskazał, że organ nie dopełnił i nie dopełnia swego obowiązku nadzorowania nad gospodarowaniem działką nr [...], nie posiada wiedzy albo ukrywa prawdę, czy właściciel działki nr [...] zgromadził dokumenty świadczące o włączeniu części działki nr [...] i działki nr [...] do działki nr [...]. W odpowiedzi na skargę Prezydent wskazał, iż nieprawdziwe jest stwierdzenie skarżącego, że nie otrzymał odpowiedzi na skargę z 7 lutego 2017 r. W załączeniu organ przesłał odpowiedź z 21 lutego 2017 r. na wskazane pismo wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru. W konsekwencji, w ocenie organu, skargę należy uznać za bezzasadną. W dniu 16 sierpnia 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęło pismo skarżącego, stanowiące replikę na odpowiedź na skargę. W powyższym piśmie skarżący wskazał m.in., iż w piśmie z 21 lutego 2017 r. nie ma żadnej odpowiedzi na zadane przez niego pytania. W tym piśmie Prezydent informuje jedynie, iż przekazał pismo skarżącego z 13 stycznia 2017 r. do Starostwa Powiatowego w [...]. Skarżący wskazał, iż domaga się przesłania mu kopii dokumentu z księgi wieczystej, świadczącego o włączeniu części działki numer [...] i działki numer [...] do działki numer [...]. W piśmie z 14 sierpnia 2024 r. pełnomocnik skarżącego z urzędu poparł skargę i wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z odpisu ksiąg wieczystych nr [...] oraz [...], na fakt niemożności uzyskania informacji, o które wnosił skarżący z niniejszych ksiąg wieczystych, braku informacji o włączeniu części działki [...] I [...] do działki nr [...] w księdze wieczystej nr [...], a także braku działki nr [...] w księdze wieczystej nr [...]. Pismem z 19 sierpnia 2024 r. skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Przy piśmie z 20 sierpnia 2024 r. skarżący przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi szereg dokumentów na poparcie skargi, wskazując jednocześnie, iż organ naruszył zasadę prawdy obiektywnej, nie podejmował wszelkich czynności, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do wyjaśnienia sprawy, nie miał na względzie interesu społecznego, słusznego interesu obywateli oraz interesu Państwa Polskiego. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę. Sąd I instancji stwierdził, organ udzielił skarżącemu pełnej odpowiedzi na złożone w styczniu i lutym 2017 roku wnioski o udostępnienie informacji publicznej. Zdaniem Sądu skarżący w piśmie z 13 stycznia 2017 r. nie sprecyzował, uzyskania jakich informacji domaga się od organu. Sąd podkreślił, że skarżący nie domagał się wskazania, jakie są wymiary działki nr [...] położonej w [...], lecz wniósł jedynie o "udzielenie informacji w ww. sprawie". Dlatego też Prezydent trafnie wskazał skarżącemu, gdzie może uzyskać dane, dotyczące zarówno wymiarów działki, jak i jej stosunków własnościowych. Organ odpowiedział przy tym w ciągu 14 dni, a więc w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Podobnie, zdaniem Sądu, należy ocenić wywiązanie się przez Prezydenta z obowiązku udzielenia informacji publicznej w odpowiedzi na pismo skarżącego z 7 lutego 2017 r. Skarżący domagał się bowiem odpowiedzi na pytanie, czy właściciel działki numer 76 zgromadził dokumenty świadczące o włączeniu części działki numer [...] i działki numer [...] do działki numer [...]. Pismem z 21 lutego 2017 r., a więc również z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 13 ust.1 u.d.i.p., Prezydent poinformował skarżącego, że gmina, jako właściciel działki, dba o zgodność zapisów księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, zaś wszelkie dokumenty, będące podstawą do wpisania Gminy Miejskiej [...], jako właściciela nieruchomości, ujawnione są w księdze wieczystej nr [...]. Również w tym przypadku skarżący, wbrew żądaniom przytaczanym w toku niniejszego postępowania sądowego, nie wnioskował o przesłanie mu kserokopii dokumentacji, zawartej w księdze wieczystej przedmiotowej działki. Dlatego też, w ocenie Sądu, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy dokumenty przedłożone w toku postępowania sądowego przez skarżącego i jego pełnomocnika. Sąd ocenił, iż A. P. sformułował swoje wnioski na tyle nieprecyzyjnie, że odpowiedzi udzielone przez organ w pełni wyczerpują obowiązek udostępnienia informacji publicznej. Dlatego też Sąd, na mocy art. 106 § 3 p.p.s.a., oddalił wnioski skarżącego oraz jego pełnomocnika o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z załączonych do akt sądowych dokumentów. Natomiast jeśli skarżącego nie satysfakcjonowały odpowiedzi udzielone przez Prezydenta Miasta Pabianice, winien on ponownie zwrócić się o udostępnienie informacji publicznej, precyzując jednocześnie swój wniosek, choćby poprzez żądanie udostępnienia kserokopii dokumentacji z księgi wieczystej nr [...], czy też wskazania mu wymiarów działki nr [...], czego jednak nie uczynił. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zarzucając naruszenie: I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 149 § 1 pkt 1 i 3 i § 1a p.p.s.a. oraz art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., art. 2 u.d.i.p., art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., art. 10 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p., poprzez niedostateczne wyjaśnienie sprawy oraz błędne przyjęcie, że w sprawie nie doszło do bezczynności Prezydenta, podczas gdy organ udzielił skarżącemu niewyczerpującej odpowiedzi na żądny przez niego wniosek, a ponadto skarżący posiada wątpliwości co do zgodności tej informacji ze stanem rzeczywistym; 2. art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez oddalenie wniosków dowodowych z dokumentów złożonych przez pełnomocnika skarżącego oraz samego skarżącego, pomimo iż dowody te były niezbędne do wyjaśnienia istotnej dla sprawy okoliczności, a mianowicie zgodności z prawdą twierdzeń organu, niewyczerpującej odpowiedzi organu na wniosek skarżącego oraz domagania się przez A. P. przez wiele lat dokumentów świadczących o wymiarach działki nr [...] i kserokopii dokumentów z księgi wieczystej, a przeprowadzenie tych dowodów nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie; 3. art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na bezczynność postępowania, podczas gdy organ nie udzielił skarżącemu właściwej odpowiedzi na złożony przez niego wniosek o udostępnienie informacji publicznej; 4. art. 122 p.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie sprawy na rozprawie pomimo wniosku skarżącego o rozpoznanie sprawy na rozprawie. II. prawa materialnego tj.: 1. art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 2 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz niezobowiązanie Prezydenta do załatwienia wniosku skarżącego, w sytuacji, gdy wniosek miał na celu realizację potrzeb skarżącego w postaci pozyskania informacji publicznych dla celów wskazanych w ustawie, przez co wniosek winien być rozpoznany pozytywnie; 2. art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że organ udzielił odpowiedzi zgodnie z wnioskiem skarżącego, w sytuacji gdy nie była wyczerpująca oraz istnieją wątpliwości co do jej zgodności ze stanem rzeczywistym; Pełnomocnik skarżącego wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów w postaci skargi: z 10 stycznia 2013 r., z 25 kwietnia 2016 r., z 24 czerwca 2016 r., z 30 czerwca 2016 r., z 5 lipca 2016 r., z 3 lipca 2016 r., z 11 sierpnia 2016 r., z 17 sierpnia 2016 r., z 7 listopada 2016 r., z 27 lutego 2017 r., z 19 września 2018 r., z 17 sierpnia 2016 r., z 7 lutego 2019 r., z 10 września 2020 r., z 19 września 2020 r., z 1 lipca 2021 r., z 6 września 2023 r., z 20 września 2023 r., z 10 października 2023 r., na okoliczność wieloletniego składania przez A. P. skarg do Prezydenta Miasta Pabianic, w których domagał się uzyskania dokumentacji świadczącej o wymiarach działki nr [...] oraz dokumentów z księgi wieczystej nr [...], a także przedstawienia mu dowodów na wpisanie działki nr [...] do księgi wieczystej nr [...]. Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oraz w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej o odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości od skarżącego na rzecz organu z uwagi na trudną sytuację majątkową skarżącego. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, wskazując, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. Pełnomocnik skarżącego wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Prezydent nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. 2. Skarżący kasacyjne nie zgadza się z wyrokiem Sądu I instancji, który oddalił skargę na bezczynność Prezydenta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej poprzez brak udostępnienia w wymaganym terminie informacji publicznej na wniosek złożony przez skarżącego w dniu 7 lutego 2017 r. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania (tj. art. 149 § 1 pkt 1 i 3 i § 1a oraz art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 10 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) wskazując, że organ udzielił skarżącemu niewyczerpującej odpowiedzi na żądny przez niego wniosek. Wskazano także na naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a. (bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych) a także art. 151 p.p.s.a., art. 122 p.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. (tj. nierozpoznanie sprawy na rozprawie). W zakresie naruszenia prawa materialnego wskazano z kolei na naruszenie art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Dodatkowo skarżący kasacyjnie wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów wskazanych w skardze. 3. Zdaniem NSA, tak sformułowane zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej umożliwiają odniesienie się do ich w sposób łączny, gdyż ich istota przejawia się w braku załatwienia wniosku skarżącego w postaci pozyskania wnioskowanych informacji publicznych. W ocenie NSA, wszelkie zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej są niezasadne z kilku zasadniczych powodów. Po pierwsze - Sąd I instancji w sposób prawidłowy i obszerny w uzasadnieniu wyroku odniósł się do zasad rozpoznawania spraw w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 120 p.p.s.a. Prawidłowo wskazał, że Sąd rozpoznający sprawę w trybie uproszczonym "może" przekazać sprawę do rozpoznania na rozprawie. Jest to jednak wyłącznie prawo Sądu, nie zaś jego obowiązek. Z treści tego przepisu należy wysnuć również wniosek, iż żądanie przeprowadzenia rozprawy nie wiąże Sądu. Mając zatem na uwadze, że stan niniejszej sprawy był dostatecznie wyjaśniony i jednoznaczny, Sąd I instancji nie stwierdził potrzeby skierowania jej do rozpoznania na rozprawie, zaś art. 119 pkt 4 p.p.s.a. nie zawiera żadnych warunków wstępnych skierowania tego typu sprawy do postępowania uproszczonego. Dlatego też Sąd I instancji zasadnie nie uwzględnił wniosku A. P. o rozpoznanie sprawy na rozprawie. NSA w pełni podziela takie wnioski. Stąd zarzut skargi kasacyjnej wskazując na naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122 p.p.s.a. i art. 119 pkt 4 p.p.s.a. jest całkowicie niezasadny. Po drugie – prawidłowo również Sąd I instancji wskazał na właściwość sądów administracyjnych w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej w kontekście skargi na bezczynność organu. Prawidłowo określono również sam przedmiot sprawy – skargę A. P. na bezczynność Prezydenta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oraz to, że Prezydent jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej a informacje o udostępnienie których wnosił skarżący stanowią informację publiczną. Dotyczą bowiem mienia, stanowiącego majątek gminy, tj. nieruchomości, której właścicielem jest Gmina Miejska Pabianice. Po trzecie – Sąd I instancji zasadnie uznał również to, że organ udzielił skarżącemu pełnej odpowiedzi na złożone w styczniu i lutym 2017 r. wnioski o udostępnienie informacji publicznej, gdyż: - skarżący piśmie z 13 stycznia 2017 r. nie sprecyzował, uzyskania jakich informacji domaga się od organu; - skarżący nie domagał się wskazania mu, jakie są wymiary dz. nr [...] położonej w [...], lecz wniósł jedynie o "udzielenie informacji w ww. sprawie"; - Prezydent wskazał skarżącemu, gdzie może uzyskać dane, dotyczące zarówno wymiarów działki, jak i jej stosunków własnościowych; - Prezydent odpowiedział na wniosek w ciągu 14 dni (tj. w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.); - w kolejnym piśmie z 7 lutego 2017 r. skarżący domagał się odpowiedzi na pytanie: "czy właściciel dz. nr [...] zgromadził dokumenty świadczące o włączeniu części działki numer 3 i działki numer 4 do działki numer 76", - pismem z 21 lutego 2017 r. Prezydent poinformował skarżącego, że gmina, jako właściciel działki, dba o zgodność zapisów księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, zaś wszelkie dokumenty, będące podstawą do wpisania Gminy Miejskiej [...], jako właściciela nieruchomości, ujawnione są w księdze wieczystej nr [...]; - skarżący w piśmie tym nie wnioskował o przesłanie mu kserokopii dokumentacji, zawartej w księdze wieczystej przedmiotowej działki. Biorąc pod uwagę powyższe, zasadnie Sąd I instancji uznał, że tryb postępowania organu w tym zakresie był prawidłowy. Po czwarte – zasadnie również Sąd I instancji wskazał, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy dokumenty przedłożone w toku postępowania sądowego przez skarżącego i jego pełnomocnika nie miały żadnego znaczenia. Słusznie zatem, działając na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sad I instancji oddalił wnioski skarżącego o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z załączonych do akt sądowych dokumentów. Zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. został zawarty również w skardze kasacyjnej. Jednocześnie skarżący kasacyjnie wniósł o przeprowadzenie określonych dowodów w postępowaniu przed NSA. Naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a. mogłoby mieć miejsce w szczególności w przypadku, gdyby brak było jakiejkolwiek wypowiedzi sądu pierwszej instancji co do sposobu rozpatrzenia wniosków dowodowych strony. Strona postępowania ma bowiem prawo uzyskać informację, w jaki sposób jej wniosek dowodowy został rozpatrzony oraz jakie były powody takiego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie informacja taka została zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, który wyraźnie wskazuje motywy, jakimi kierował się sąd w tym względzie. Dodatkowo należy wskazać, że NSA jest sądem kasacyjnym, którego rolą jest kontrola zgodności z prawem orzeczeń sądów administracyjnych I instancji. Postępowanie kasacyjne nie jest co do zasady postępowaniem dowodowym, a jego celem nie jest ponowne ustalanie stanu faktycznego sprawy. Dopuszczenie dowodów na tym etapie ma charakter wyjątkowy i jest możliwe, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Zatem w realiach przedmiotowej sprawy oferowane dowody ocenić przyjdzie jako zbędne z punktu widzenia wyjaśnienia istotnych wątpliwości, których Sąd w tym składzie nie powziął. Po piąte – zasadnie również Sąd I instancji wskazał, że w sytuacji, gdy skarżącego nie satysfakcjonowały odpowiedzi udzielone przez Prezydenta, może ponownie zwrócić się o udostępnienie informacji publicznej, precyzując/uzupełniając/rozszerzając jednocześnie swój wniosek (np. poprzez żądanie udostępnienia kserokopii dokumentacji z księgi wieczystej nr [...], czy też wskazania wymiarów działki nr [...]), czego jednak nie uczynił. Wnioski inicjujące postępowanie o udzielenie informacji publicznej powinny być sformułowane możliwie jasno i precyzyjnie. Wola strony powinna być przedstawiona w sposób jednoznaczny i nie powodujący wątpliwości co do zakresu rzeczywistych intencji wnioskodawcy. W sytuacji, gdy wnioskodawca nie sprecyzował dokładnie swojego żądania to nie można twierdzić, iż udostępnienie mu przez organ żądanej informacji jest niezgodne z jego żądaniem wyrażonym we wniosku. To wnioskodawca jest "gospodarzem postępowania" i określa jego zakres. Jednak wniosek musi być na tyle konkretny i jasny, by określenie adresata wniosku, przedmiotu wniosku i zakresu wniosku nie budziło żadnych wątpliwości. Dodatkowo należy wskazać, że pierwotny wniosek pochodził z 2017 r. a więc sprzed ponad 8 lat. Przez wskazany okres wnioskodawca miał możliwość składania różnych wniosków, pism czy skarg w interesujących go sprawach co znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy. Po szóste – wniosek skarżącego kasacyjnie o "zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, wskazując, że nie zostały one uiszczone w całości ani w części" został przez Sąd I instancji uwzględniony. W pkt 2 sentencji wyroku z 21 sierpnia 2024 r. (sygn. akt II SAB/Łd 54/24) WSA w Łodzi wskazał bowiem, że: "(...) przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adw. Marice Bartnik, prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Łodzi przy ul. kpt. pilota Żwirki 1C lok. 06, kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu". 5. Z wyłożonych względów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.