III OSK 2763/23

Dnia 7 stycznia 2026 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Artur Kuś (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Mirosław Wincenciak sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: asystent sędziego Dominika Daśko po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2026 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] następca prawny [...] sp. z o.o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 czerwca 2023 r. sygn. akt IV SA/Wa 275/23 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] następca prawny [...] sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 22 listopada 2022 r. nr KOA/4131/Ni/22 w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 czerwca 2023 r. sygn. akt IV SA/Wa 275/23 oddalił skargę [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] następca prawny [...] sp. z o.o. (dalej: "skarżąca", "Spółka") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: "SKO", Kolegium") z 22 listopada 2022 r. nr KOA/4131/Ni/22 w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne. Decyzją z 29 sierpnia 2022 r., Burmistrz Miasta i Gminy [...] (dalej: "Burmistrz") na podstawie art. 9x ust. 2 pkt 1, art. 9zb ust. 1 i art. 9zd ust. 1, ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2022 r., poz. 1297 ze zm., dalej: "u.c.p.g.") nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 1 793,13 zł za nieosiągnięcie przez podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielami nieruchomości poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu za rok 2021, płatną w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Burmistrz ustalił, że w celu osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych podmiot powinien przekazać do przygotowania do ponownego użycia i recyklingu 14,00 Mg odpadów. Jak wynika ze sprawozdania podmiotu masa odpadów przekazanych do ponownego użycia i recyklingu wyniosła 7,5081 Mg. W związku z tym do osiągnięcia wymaganego poziomu Spółce zabrakło 6,4919 Mg odpadów komunalnych przekazanych do ponownego użycia i recyklingu, co stanowi ok. 50% wymaganej masy. Burmistrz wyjaśnił, że kwota tej kary pieniężnej policzona została jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych recyklingu, przygotowania do ponownego użycia (art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g.). Zgodnie z załącznikiem nr 2 Obwieszczenia Ministra Klimatu z dnia 9 września 2020 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska (Dz.U. RP z 2020 r., poz. 961) za rok 2021 przedmiotowa opłata wynosiła 276,21 zł/Mg. Burmistrz wskazał, że z analizy danych przekazanych w sprawozdaniu podmiotu wynika, że w celu osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych Spółka powinna przekazać do przygotowania do ponownego użycia i recyklingu 14,00 Mg (70,00 Mg * 20% = 14,00 Mg) odpadów. W związku z tym do osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w wysokości co najmniej 20 % wagowo Spółce zabrakło 6,4919 Mg (14,00 Mg - 7,5081 Mg = 6,4919 Mg) odpadów komunalnych przekazanych do ponownego użycia i recyklingu. Burmistrz ustalił, że należna kara za nieosiągnięcie przez Spółkę wynosi 1 793,13 zł [6,4919 Mg (brakująca masy odpadów komunalnych) x 276,21 zł/Mg (jednostkowa stawka opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku) = 1 793,13 zł]. Decyzją z 22 listopada 2022 r. nr KOA/4131/Ni/22, SKO utrzymało w mocy powyższą decyzję i stwierdziło, że Burmistrz bardzo szczegółowo wyjaśnił zarówno podstawę prawną, jak i mechanizm naliczenia kary pieniężnej. Podstawy do obliczenia tej kary ustalono w oparciu o zacytowane w decyzji w sposób prawidłowy przepisy prawa, na podstawie sprawozdania za 2021 rok, złożonego przez skarżącą. Dane pochodzące z tego sprawozdania, wykonane działania matematyczne i uzyskane obliczenia wykonane zostały należycie i nie były i nie są kwestionowane przez Spółkę. Zarówno poziom recyklingu zakładany do osiągnięcia, jak i rzeczywiście osiągnięty, jak również wysokość wyliczonej kary pieniężnej, zostały wskazane prawidłowo. SKO podkreśliło, że w aktach sprawy brak informacji, by Spółka przekazała Burmistrzowi informacje o niedopełnieniu przez choćby jednego właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych. W ocenie SKO, brak było zatem podstaw do uznania, że Spółka nie ma możliwości przymuszania właścicieli do przekazywania odpadów segregowanych, jak również do tego, by materiał zgormadzony w aktach sprawy nie był wystarczający by dokładnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy. W ocenie SKO, Spółka nie wykazała żadnych okoliczności, które uzasadniałyby uwolnienie jej od odpowiedzialności pieniężnej z tytułu kary za nieuzyskanie właściwego poziomu recyklingu. Organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem Spółki, że uczyniła wszystko czego można było od niej rozsądnie wymagać by do naruszenia przepisów nie dopuścić, ponieważ na tę okoliczność nie przedstawiła żadnego dowodu. Zgodnie z danymi zawartymi w sprawozdaniu w roku 2021 Spółka zawarła jedną umowę na odbiór odpadów komunalnych z terenu gminy Piaseczno i odbierała odpady wyłącznie z tej nieruchomości. Zawierając umowy z właścicielami nieruchomości, Spółka czyniła to w ramach swobody umów - nie miała ustawowego obowiązku i przymusu podpisania umów na warunkach, które mogłyby okazać się dla niej niekorzystne. Z danych zawartych w sprawozdaniu wynika, że ponad 88% odebranych odpadów stanowiły niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne o kodzie 20 03 01. Odbierając głównie odpady zmieszane Spółka miała świadomość, że osiągniecie wymaganego przepisami prawa poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych będzie niemożliwe. Zważywszy na fakt, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 u.c.p.g. właściciele nieruchomości są zobowiązani do zbierania w sposób selektywny powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych. W związku z czym zmieszane (niesegregowane) odpady komunalne nie powinny zawierać odpadów surowcowych. W kwestii znikomej wagi naruszenia prawa, z uwagi na ilość odpadów jakiej dotyczyło postępowanie, SKO podniosło, że te przepisy jednoznacznie nakładają na przedsiębiorcę obowiązek osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Z analizy danych zawartych w sprawozdaniu Spółki wynika, że w celu osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych podmiot powinien przekazać do przygotowania do ponownego użycia i recyklingu 14,00 Mg odpadów. Jak wynika ze sprawozdania podmiotu, masa odpadów przekazanych do ponownego użycia i recyklingu wyniosła 7,5081 Mg. W związku z tym do osiągnięcia wymaganego poziomu zabrakło Spółce 6,4919 Mg odpadów komunalnych przekazanych do ponownego użycia i recyklingu, co stanowi ok. 50% wymaganej masy. W tej sytuacji SKO nie podzieliło stanowiska Spółki, jakoby waga naruszenia prawa była znikoma. SKO podzieliło stanowisko Burmistrza, że nie ma podstaw do odstąpienia od nałożenia na spółkę kary pieniężnej za nieosiągnięcie w roku 2021 wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Spółka wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 775, dalej: "k.p.a."), z uwagi na fakt, że w momencie wydania decyzji, tj. 22 listopada 2022 r., nie istniał podmiot [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie. Ponadto zarzuciła naruszenie: 1) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. oraz zasady pogłębiania zaufania (art. 8 k.p.a.), zasady informowania stron (art. 9 k.p.a.) i zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.), poprzez brak dokonania wszechstronnej i wyczerpującej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (dokonanie jego wadliwej oceny), w szczególności braku ustalenia przez organy, czy Spółka uczyniła wszystko czego można od niej rozsądnie wymagać, aby nie doszło do naruszenia art. 9g u.c.p.g. w zw. z art. 9x ust. 2 u.c.p.g., a także ustalenia czy waga naruszenia prawa była znikoma, oraz czy zaprzestano naruszania prawa, co uzasadniałoby odstąpienie od nałożenia kary na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.; 2) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 189f § 2 i § 3 k.p.a. oraz zasady pogłębiania zaufania (art. 8 k.p.a.), zasady informowania stron (art. 9 k.p.a.) i zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.), poprzez brak dokonania wszechstronnej i wyczerpującej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i dokonanie jego wadliwej oceny, skutkujących brakami w uzasadnieniu wydanej decyzji poprzez brak wyczerpującej analizy wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 189f § 2 i 3 k.p.a., które umożliwiały odstąpienie od nałożenia kary, podczas gdy SKO jedynie sposób bardzo pobieżny odniósł się do przesłanek wskazanych w tym przepisie, 3) art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. oraz § 2 i § 3 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza pomimo ziszczenia się przesłanek umożliwiających odstąpienie od wymierzenia kary, opisanych w tych przepisach. 4) art. 189d k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak uwzględnienia przesłanek wskazanych w tym przepisie przy nakładaniu kary określonej w art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 u.c.p.g. w zw. z art. 9g pkt 1 u.c.p.g.; 5) art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 u.c.p.g. w zw. z art. 9g pkt 1 u.c.p.g., poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Burmistrza w sytuacji, gdy brak osiągnięcia przez skarżącą wymaganych poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami wynikał z przyczyn niezależnych od Spółki, a tym samym pominięcie faktu, że odpowiedzialność administracyjna nie może mieć charakteru absolutnego, a podmiot naruszający przepisy prawa może uwolnić się od odpowiedzialności poprzez wykazanie, iż uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać, by do naruszenia przepisów nie dopuścić; 6) zasad postępowania, tj. zasady praworządności (art. 6 k.p.a.), zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony (art. 7a k.p.a.), zasady równego traktowania, pogłębiania zaufania obywateli i utrwalonych praktyk rozstrzygania spraw (art. 8 k.p.a.), zasady informowania stron (art. 9 k.p.a.) oraz zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.). W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Sąd I instancji odnosząc się do zarzutu nieważności zaskarżonej decyzji wskazał, że z dołączonego do skargi wydruku informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców wynika, że rzeczywiście [...] z siedzibą w Warszawie została wykreślona 21 listopada 2022 r., to jednak datą prawomocnego wykreślenia Spółki z tego rejestru jest 16 grudnia 2022 r., zatem wydanie zaskarżonej decyzji (22 listopada 2023 r.) oraz jej doręczenie (8 grudnia 2026 r.) nastąpiło przed uprawomocnieniem się wykreślenia [...] sp. z o. o, z siedzibą w Warszawie z rejestru przedsiębiorców. Następnie Sąd I instancji wskazał, że w sprawie bezsporne pozostają pomiędzy stronami te ustalenia faktyczne, z których wynika, że w roku 2021 Spółka prowadziła działalność gospodarczą w zakresie odbioru odpadów komunalnych na podstawie umowy z właścicielami nieruchomości. Bezspornym pozostaje również, że we wskazanym okresie Spółka nie osiągnęła wymaganego prawem 20% przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Dokonane w tym zakresie ustalenia faktyczne, jak i zasadność zastosowania wskazanych przepisów prawa materialnego nie budzą wątpliwości Sądu. Ponadto zarówno sposób obliczenia przedmiotowej kary, jak i jej wysokość nie są kwestionowane przez Spółkę. Sąd I instancji stwierdził, że to na skarżącej, jako podmiocie odbierającym odpady komunalne na podstawie umów z właścicielami nieruchomości ciążył m.in. obowiązek do osiągnięcia w 2021 r. w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych odpowiednich poziomów przygotowania do recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami. Nieosiągnięcie wymaganych poziomów przez przedsiębiorcę jest deliktem administracyjnym zagrożonym karą, o której mowa w art. 9x ust. 2 u.c.p.g. obliczanej zgodnie z art. 9x ust. 3 u.c.p.g. Sąd I instancji stwierdził, że w równym stopniu jak gminę, obowiązek osiągnięcia wynikających z przepisów poziomów recyklingu oraz przygotowania do ponownego użycia i od odzysku innymi metodami obciąża przedsiębiorcę. Zdaniem Sądu zasadne jest stanowisko, że skoro skarżąca świadoma obowiązujących w tym względzie regulacji zdecydowała się na prowadzenie na terenie danej gminy działalności gospodarczej polegającej na odbieraniu odpadów komunalnych na podstawie umowy z właścicielami, a więc w warunkach zgodnie z treścią art. 9g u.c.p.g., to na niej spoczywał obowiązek osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odbieranych przez siebie w takich warunkach odpadów komunalnych, odpowiednich poziomów przygotowania ich do ponownego użycia i recyklingu. Przedsiębiorca powinien bowiem podjąć we własnym zakresie wszelkie działania umożliwiające mu osiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu odpadów. Sąd stwierdził, iż Spółka nie wykazała, że uczyniła wszystko co można było od niej rozsądnie wymagać, by do naruszenia przepisów nie dopuścić. Jak wynika z akt sprawy i co podkreślono w zaskarżonej decyzji, ponad 88% odebranych odpadów stanowiły niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne o kodzie 20 03 01. Odbierając głównie odpady zmieszane Spółka miała świadomość, że osiągnięcie wymaganego przepisami prawa poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych nie będzie możliwe. W związku z powyższym Sąd I instancji stwierdził, że brak było podstaw do przyjęcia, że skarżąca nie miała wpływu na nieosiągnięcie obowiązującego w 2021 r. poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odebranych odpadów komunalnych. W ocenie Sądu, w sprawie nie zaszły też przesłanki umożliwiające odstąpienie od nałożenia kary, określone w art. 189f k.p.a. Sąd analizując art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. podniósł, że przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń), jak i podmiotowym (np. czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy), przy czym decydujące znaczenie należy przyznać skutkom naruszenia dóbr chronionych przez daną dziedzinę prawa administracyjnego. W ocenie Sądu I instancji w niniejszej sprawie nie można przyjąć, by naruszenie prawa było znikome. Sąd wskazał, że poziom recyklingu wymagany od Spółki wynosił 14,00 Mg odpadów. Według ustaleń Burmistrza, masa odpadów przekazanych do ponownego użycia i recyklingu wyniosła 7,5081 Mg, a zatem około 50% wymaganej masy. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie byłoby możliwe również spełnienie warunku zaprzestania przez Spółkę naruszania prawa, skoro kara została wymierzona za brak osiągnięcia poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu w 2021 r., a więc zdarzenie to odnosiło się do konkretnego minionego okresu czasu. Z tego też powodu całkowicie nietrafna jest argumentacja Spółki, że naruszenie polegające na braku osiągniecia wymaganych w 2021 r. poziomów poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych "siłą rzeczy uległo bowiem automatycznemu zaprzestaniu wraz z końcem odpowiednio 2021 r., gdyż za każdy kolejny rok kalendarzowy, dla którego oblicza się osiągnięty poziom, należy rozpatrywać odrębnie". Odnosząc się do kwestii niezastosowania art. 189d k.p.a., Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 189a § 2 k.p.a. ww. przepisu w tym zakresie nie stosuje się. Sąd wskazał, że u.c.p.g. zawiera wszystkie przesłanki wymiaru kary administracyjnej, a zwłaszcza sposobu obliczenia kary, która jest wprost uzależniona od obiektywnych i stałych wartości (masa odpadów, stawka z rozporządzenia). Zatem w tej sytuacji przepis art. 189d k.p.a. nie znajdował zastosowania. W ocenie Sądu organy obu instancji nie dopuściły się też naruszenia art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 7a § 1 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. i art. 11 k.p.a., w sytuacji gdy brak jest podstaw do przyjęcia, aby treść art. 9g u.c.p.g. i art. 9x ust. 2 i 3 u.c.p.g., stanowiących materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji, budziła wątpliwość w zakresie jej interpretacji w odniesieniu do stanu prawnego niniejszej sprawy. Sąd I instancji stwierdził, że sprawa została w postępowaniu administracyjnym dostatecznie wyjaśniona i rozważona w zakresie niezbędnym do jej końcowego załatwienia, zgodnie z przepisami prawa materialnego. Organ prowadzący postępowanie wypełnił określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Ponadto wypełnił obowiązki wynikające z art. 80 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji w pełni odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Spółka wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku zarzucając naruszenie: I. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi i błędne uznanie, że decyzja SKO nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w sytuacji gdy wskazana decyzja (wydana 22 listopada 2022 r.) została skierowana do [...] sp. z o.o., która utraciła byt prawny 2 listopada 2022 r., a więc do nieistniejącej spółki, co stanowi kwalifikowaną wadę decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., II. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez oddalenie skargi i błędne uznanie, że skierowanie zaskarżonej decyzji do podmiotu nieistniejącego, to jest [...] sp. z o.o., nie jest obarczone nieważnością, podczas gdy Spółka ta została przejęta przez [...] sp. z o.o. w trybie art. 492 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2024 r., poz. 18 ze zm. dalej: "k.s.h") w zw. z czym [...] sp. z o.o. powinna być adresatem decyzji, co stanowi kwalifikowaną wadę decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., III. naruszenie prawa materialnego tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 493 § 2 k.s.h. w związku z art. 694s § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm., dalej: "k.p.c.") poprzez błędną wykładnię i uznanie, że data uprawomocnienia się wpisu o wykreśleniu spółki [...] sp. z o.o. z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego świadczy o momencie utraty przez nią bytu prawnego; IV. prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, polegające na zdawkowym (lakonicznym) odniesieniu się do zarzutów skargi, braku rozważenia argumentów podnoszonych w skardze, m.in. błędów w zastosowaniu i interpretacji przepisów prawa przez organy, podczas gdy uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego Sąd uznał zaskarżone rozstrzygnięcie za zgodne z prawem, 2. art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe pominięcie w podstawie wyrokowania zarzutów skargi i oparcie się tylko na twierdzeniach organów zawartych w decyzjach, podczas gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien wyrokować na podstawie całości akt sprawy, 3. art. 151 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe oddalenie skargi i błędne uznanie, że organy administracji zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji nie naruszyły art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 u.c.p.g. w zw. z art. 9g pkt 1 u.c.p.g. w zw. z art. 2 Konstytucji, poprzez nałożenie na spółkę kary pieniężnej za brak osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami, w sytuacji w której Skarżąca obiektywnie nie miała możliwości wypełnienia tego obowiązku, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia przez organy i błędnego potwierdzenia przez WSA w Warszawie, iż odpowiedzialność wynikająca z ww. przepisów ma charakter odpowiedzialności absolutnej, podczas gdy skarga powinna zostać uwzględniona, gdyż stan taki zaistniał na skutek okoliczności, za które Spółka nie ponosi odpowiedzialności i zgodnie z zasadą demokratycznego państwa prawa nie może w takiej sytuacji podlegać odpowiedzialności. 4. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez błędne przekonanie, że organy obu instancji dokonały wszechstronnej i wyczerpującej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do uznania przez WSA, że Spółka nie wykazała, że uczyniła wszystko, co można było od niej rozsądnie wymagać, aby nie doszło do naruszenia art. 9g u.c.p.g. w zw. z art. 9x ust. 2 u.c.p.g., a w konsekwencji tego oddalenia skargi Spółki; 5. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. oraz § 2 i § 3 k.p.a., poprzez błędne uznanie, iż organy prawidłowo oceniły, iż w niniejszej sprawie nie ziściły się przesłanki umożliwiające odstąpienie od wymierzenia kary, w konsekwencji uznanie, że ta regulacja nie ma zastosowania i oddalenia skargi Spółki. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest niezasadna. 1. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu I instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. 2. Istota sprawy sprowadza się do oceny zgodności z prawem wyroku Sądu I instancji, który oddalił skargę spółki od decyzji SKO w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 1793,13 zł za nieosiągnięcie przez podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielami nieruchomości poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu za rok 2021. Przypomnieć trzeba, zgodnie z art. 184 Konstytucji, NSA został powołany do kontroli działalności administracji publicznej, sprawowanej w oparciu o kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.) a nie do oceny słuszności czy celowości rozwiązań krajowych czy też wynikających z prawa unijnego. Problem braku osiągnięcia ambitnych poziomów dotyczących selektywnego zbierania i recyklingu odpadów (komunalnych, ale również innych np. powstających z opakowań czy sprzętu elektrycznego i elektronicznego) dotyczy nie tylko Polski, ale wszystkich krajów Unii Europejskiej. Wyniki osiągane w poszczególny latach wskazują na ryzyko nieosiągnięcia celu dla roku 2025 (55%) oraz celów wyznaczonych na następne lata (60% - 2030, 65% - 2035 – por. informacja Ministra Klimatu i Środowiska 7 marca 2025 r. DGO-OK.050.3.2025.AAG 3661821.14516244.11736103). Istotą recyklingu jest odzysk odpadów polegający na przetwarzaniu odpadów na produkty, materiały lub substancje nadające się do dalszego wykorzystania (por. art. 3 ust. 1 pkt 23 u.o.). Zgodnie z obowiązującym art. 9g u.c.p.g. podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów: 1) przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonych w art. 3aa albo art. 3b ust. 1; 2) ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3c ust. 2 pkt 1; 3) nieprzekraczających poziomów składowania określonych w art. 3b ust. 2a. Zatem adresatem wskazanego obowiązku jest podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który działa na podstawie umowy zawartej z właścicielem nieruchomości. Należy zwrócić uwagę, że ustawodawca nie użył określenia "przedsiębiorca", lecz "podmiot". Oznacza to, że takim podmiotem może być nie tylko przedsiębiorca, lecz także gminna jednostka organizacyjna (por. D. Danecka, W. Radecki, Utrzymanie czystości i porządku w gminach. Komentarz, wer. el. WKP 2023). Nieosiągnięcie wymaganych poziomów przez przedsiębiorcę jest deliktem administracyjnym zagrożonym karą administracyjną, o której mowa w art. 9x ust. 2 u.c.p.g. obliczaną zgodnie z art. 9x ust. 3 u.c.p.g. Kara pieniężna za niewykonanie obowiązku określonego w art. 9g u.c.p.g. należy do kategorii bezwzględnie określanych, a jej wysokość zależy m.in. od brakującej masy odpadów komunalnych, wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami. Przesłanką jej wymierzenia jest obiektywnie pojęta bezprawność administracyjna polegająca na braku realizacji obowiązków wynikających z obowiązku wynikającego z art. 9g u.c.p.g. (por. wyrok NSA z 17 października 2023 r., sygn. akt III OSK 2849/21). Jest to obowiązek ściśle zindywidualizowany, którego realizacja jest związana z wynikami osiąganymi w tym zakresie przez dany podmiot (por. wyrok NSA z 23 lipca 2025 r., sygn. akt III OSK 3455/23). Przypomnieć należy, że skarżąca spółka jest profesjonalistą w danej branży i powinna być świadoma obowiązujących w tym względzie regulacji prawnych i innych okoliczności faktycznych związanych z taką działalnością. Skoro zatem spółka zdecydowała się na prowadzenie na terenie danej gminy działalności gospodarczej polegającej na odbieraniu odpadów komunalnych na podstawie umowy z właścicielami, czyli w warunkach, w których zgodnie z art. 9g u.c.p.g. - to właśnie na niej spoczywał obowiązek osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu masy odbieranych przez siebie w takich warunkach odpadów komunalnych, odpowiednich poziomów przygotowania ich do ponownego użycia i recyklingu. Przedsiębiorca taki powinien podjąć zatem we własnym zakresie wszelkie działania umożliwiające mu osiągnięcie wymaganych poziomów odpadów i realizację nałożonych przez prawo obowiązków. Skarżąca, jako podmiot profesjonalny, wiedziała jakie zasady obowiązują przy prowadzeniu tego rodzaju działalności oraz jakie wiążą się z tym konsekwencje. Planując swoją działalność powinna czynić to w taki sposób, aby wypełnić wymagania przewidziane powszechnie obowiązującym prawem. Jeśli bowiem podmiot profesjonalny chce wykonywać określoną działalność gospodarczą, czyli zarobkową, przyjmuje na siebie zobowiązania wynikające z przepisów i ponosi odpowiedzialność za ich niewypełnienie. Powinien zatem w pełni rozważnych czy tego typu działalność będzie uzasadniona ze względu na jego zdolności ekonomiczne, organizacyjne czy techniczne. W niniejszej sprawie w celu osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych podmiot powinien przekazać do przygotowania do ponownego użycia i recyklingu 14,00 Mg odpadów. Jak wynika ze sprawozdania podmiotu masa odpadów przekazanych do ponownego użycia i recyklingu wyniosła 7,5081 Mg. W związku z tym do osiągnięcia wymaganego poziomu Spółce zabrakło 6,4919 Mg odpadów komunalnych przekazanych do ponownego użycia i recyklingu, co stanowi ok. 50% wymaganej masy. 3. W skardze kasacyjnej zarzucono zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.). Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do kilku głównych zagadnień, wskazujących na naruszenia: a) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 4 k.p.a. oraz w zw. z art. 493 § 2 k.s.h. w zw. z art. 694 (5) § 2 k.p.c., tj. skierowania decyzji do nieistniejącej spółki; b) art. 141 § 4 p.p.s.a. (wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku), art. 133 § 1 p.p.s.a. (pominięcie zarzutów skargi) i inne naruszenia prawa procesowego (art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a.), c) art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 u.c.p.g. w zw. z art. 9g pkt 1 u.c.p.g. w zw. z art. 151 p.p.s.a., art. 2 Konstytucji (skarżąca nie miała możliwości wypełnienia obowiązku ustawowego), d) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 oraz § 2 i § 3 k.p.a. (brak "odstąpienia" od wymierzenia kary). W ocenie NSA, skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie i żaden z jej zarzutów nie mógł odnieść zamierzonego skutku z kilku zasadniczych powodów. 4. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu (podnoszonego również w skardze do Sądu I instancji) wskazującego na wydanie decyzji z "rażącym" naruszeniem prawa i jej skierowanie do "błędnego adresata", tj. innego podmiotu. Zarzut ten jest niezasadny z kilku powodów. Po pierwsze - wnosząca skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (następca prawny spółki [...] z siedzibą w Warszawie) zarzuciła, że w momencie wydania decyzji SKO, tj. w dniu 22 listopada 2022 r. nie istniał podmiot "[...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie". Tymczasem już w skardze do Sądu I instancji wskazano, że: - 2 listopada 2022 r. doszło do połączenia spółek [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (jako spółki przejmującej) i [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (jako spółki przejmowanej); - informacja o połączeniu została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego; - połączenie nastąpiło na podstawie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h. (tj. przez przeniesienie całego majątku spółki przejmowanej na spółkę przejmującą); - zatem spółka [...] sp. z o.o. siedzibą w [...] od 2 listopada 2022 r. weszła w prawa i obowiązki strony w niniejszym postępowaniu; - spółka [...] z siedzibą w Warszawie została wykreślona z KRS 21 listopada 2022 r. ale datą prawomocnego wykreślenia Spółki z rejestru jest dzień 16 grudnia 2022 r.; - wydanie zaskarżonej decyzji (22 listopada 2022 r.) oraz jej doręczenie (8 grudnia 2022 r.) nastąpiło przed uprawomocnieniem się wykreślenia [...] sp. z o. o, z siedzibą w Warszawie z rejestru (16 grudnia 2022 r.). Po drugie – zasadnie wskazał Sąd I instancji, że zgodnie z art. 694(5) k.p.c.: "§1. Wpis do Krajowego Rejestru Sądowego następuje na podstawie postanowienia, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej. § 2. Postanowienia o wpisie są skuteczne i wykonalne z chwilą ich wydania, z wyjątkiem postanowień dotyczących wykreślenia podmiotu z Krajowego Rejestru Sądowego". Postanowienie o wykreśleniu podmiotu z rejestru, na podstawie którego dokonuje się wpisu do rejestru - co oznacza wprowadzenie danych z tego postanowienia do systemu informatycznego (art. 20 ust. 1 i 2 ustawy o KRS) - jest skuteczne i wykonalne z chwilą uprawomocnienia (art. 694(5) § 2 - por. postanowienie Sądu Najwyższego z 25 czerwca 2014 r., sygn. akt I CSK 360/13). Po uprawomocnieniu się takiego postanowienia sąd rejestrowy wydaje z urzędu postanowienie zarządzające wykreślenie wzmianki o nieprawomocności i wpisanie wzmianki o uprawomocnieniu się postanowienia wraz z podaniem daty uprawomocnienia. W orzecznictwie (por. wyrok WSA w Warszawie z 19 lutego 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1887/08) wskazuje się, że wykreślona z rejestru handlowego na podstawie nieprawomocnego postanowienia sądu rejestrowego spółka kapitałowa, nie traci osobowości prawnej, do chwili uprawomocnienia się tego postanowienia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 29 czerwca 2001 r., sygn. akt I CZ 73/01). Takie stanowisko znalazło oparcie w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 15 marca 1991 r., sygn. akt III CZP 13/91 (OSNCP 1991, nr 7. poz. 77). W uchwale tej stwierdzono, że wykreślona spółka z rejestru handlowego, na podstawie nieprawomocnego postanowienia sądu rejestrowego, zachowuje osobowość prawną do chwili uprawomocnienia się tego postanowienia a w momencie uprawomocnienia się takowego postanowienia, podmiot wpisany w KRS traci swą osobowość prawną czyli przestaje istnieć w świetle prawa. Po trzecie – w orzecznictwie (por. wyrok WSA w Warszawie z 12 września 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 740/07) wskazuje się, że postanowienia o "wykreśleniu wpisu z rejestru" zalicza się do postanowień rozstrzygających do co istoty sprawy, od których przysługuje środek odwoławczy. Stąd skutki prawne wywiera dopiero po uprawomocnieniu się. Błędny jest zatem pogląd skarżącej o utożsamieniu daty wydania postanowienia o wykreśleniu z rejestru z datą uprawomocnienia się tego postanowienia i rozpoczęciem wywoływania skutków prawnych przez to postanowienie. Po czwarte - w rozpatrywanej sprawie, wydanie zaskarżonej decyzji (22 listopada 2022 r.) oraz jej doręczenie (8 grudnia 2022 r.) nastąpiło przed uprawomocnieniem się wykreślenia [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] z rejestru przedsiębiorców (16 grudnia 2022 r.). Wobec tego zarzut wydania zaskarżonej decyzji z "rażącym" naruszeniem prawa oraz skierowania jej do osoby niebędącej stroną (art. 156 1 pkt 2 i pkt 4 k.p.a.) okazał się chybiony. Decyzja SKO utrzymywała bowiem w mocy decyzje organu I instancji, który nałożył na [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] karę pieniężną we wskazanej wysokości za nieosiągnięcie przez podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielami nieruchomości poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu za rok 2021. Z kolei Sąd I instancji rozpoznawał już skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] jako następcę prawnego [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Zasadnie zatem SKO po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] Nr 5/2022 z 29 sierpnia 2022 r. (również skierowaną do [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]). Dopóki zatem [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] nie została prawomocnie wykreślona z rejestru przedsiębiorców, dopóty organy administracji miały obowiązek doręczania decyzji takiemu adresatowi. W przeciwnym razie, gdyby SKO wydało i doręczyło decyzję spółce przejmującej (czyli [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]) a uchwała o przejęciu spółki w trybie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h. (tj. przez przeniesienie całego majątku spółki przejmowanej na spółkę przejmującą) została unieważniona/uchylona lub nie stała się w inny sposób wykonalna – to organ właśnie wtedy wydałby/doręczył decyzję podmiotowi nie będącemu stroną w sprawie. Po piąte – w literaturze podnosi się, że z chwilą połączenia (wpisu do rejestru) następuje przejście wszystkich praw i obowiązków spółek uczestniczących w łączeniu per unionem. Spółką, na którą przechodzą prawa i obowiązki łączących się spółek, jest zawsze spółka kapitałowa (por. K. Paterak-Kondek, Status spółki nowo zawiązanej w łączeniu się spółek metodą per unionem, PPH 2013, nr 1, s. 52). Zatem to z dniem połączenia następuje skutek w postaci sukcesji uniwersalnej (a więc w przypadku łączenia per unionem z chwilą wpisu nowej spółki do rejestru). Dodatkowo w orzecznictwie przyjęto, że o ile wpis połączenia do rejestru ma charakter konstytutywny, gdyż z tą chwilą następują wszelkie skutki materialnoprawne (w tym w postaci utraty bytu prawnego przez spółkę przejmowaną bądź spółki łączące się przez zawiązanie nowej spółki), o tyle wykreślenie stanowi jedynie proceduralne odzwierciedlenie tego skutku, a więc ma charakter czysto formalny i deklaratoryjny (zob. postanowienie SN z 19 stycznia 2006 r., sygn. akt IV CZ 144/05, OSNC 2006/10, poz. 172; postanowienie SA w Rzeszowie z 8 lutego 2013 r., sygn. akt I ACz 30/13 oraz wyroki WSA w Warszawie: z 21 marca 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 221/16 oraz z 20 listopada 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1321/17). Zatem konsekwencją połączenia spółek w trybie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h. jest utrata bytu prawnego przez spółkę przejmowaną, w której wszystkie prawa i obowiązki wstępuje spółka przejmująca, co następuje z chwilą połączenia, a więc z dniem wpisania połączenia do rejestru właściwego według siedziby, odpowiednio spółki przejmującej, co powoduje jednocześnie wykreślenie spółki przejmowanej z rejestru (art. 493 § 1 i 2 oraz art. 494 § 1 k.s.h.). Sukcesja uniwersalna, a więc wstąpienie spółki przejmującej we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej, wywołuje zatem także skutki w sferze praw i obowiązków publicznoprawnych. W konsekwencji uznać należy, iż skoro następstwo prawne występuje pod tytułem ogólnym, to nie mamy do czynienia z zakończeniem działalności spółki przejętej, lecz z kontynuacją tej działalności przez spółkę przejmującą (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 1740/17). W związku z tym, biorąc pod uwagę zasadę bezpieczeństwa obrotu prawnego, decyzje administracyjne skierowane i doręczane do spółki przejmowanej (tj. [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie) będą wywoływały konsekwencje prawne wobec spółki przejmującej (tj. [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]). Po szóste - podkreślić trzeba, że w k.s.h. regulacja instytucji dnia połączenia spółek została dokonana w trzech różnych grupach przepisów. Regulacja art. 493 § 2–5 k.s.h. jest zamieszczona wśród przepisów ogólnych i znajduje zastosowanie zarówno do łączenia spółek kapitałowych między sobą, jak i do łączenia z udziałem spółek osobowych. Dodatkowo ustawodawca wprowadził symetryczne regulacje dotyczące łączenia spółek kapitałowych (art. 507 § 2–3 k.s.h.) oraz łączenia z udziałem spółek osobowych (art. 523 § 2 i 3 k.s.h.). Regulacja zawarta w przepisach ogólnych odnosi się do zagadnień ustrojowych, podczas gdy art. 507 k.s.h. i art. 523 k.s.h. regulują kwestie techniczno-prawne związane z procedurami rejestracyjnymi. Już zatem taka konstatacja powoduje, że w niniejszej sprawie nie można twierdzić, że naruszono art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (wydanie decyzji z "rażącym" naruszeniem prawa). W sposób "rażący" może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2025 r., sygn. akt I OSK 660/24). Dodatkowo należy wskazać, że skutek łączenia w analizowanym trybie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h. (tj. przez przeniesienie całego majątku spółki przejmowanej na spółkę przejmującą) powoduje skutek w postaci sukcesji uniwersalnej w dwóch aspektach: a) materialnym - z chwilą wpisu nowej spółki do rejestru, b) ustrojowym – z chwilą uprawomocnienia się postanowienia o wykreśleniu spółki przejmowanej z KRS (dopiero wtedy podmiot wpisany w KRS traci osobowość prawną czyli formalnie przestaje istnieć). Twierdzenie takie poparte jest również orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości (por. wyrok z 5 marca 2015 r. w sprawie C-343/13), który przyjął, że: "połączenie przez przejęcie w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 78/855 powoduje przeniesienie na spółkę przejmującą obowiązku zapłaty grzywny nałożonej ostateczną decyzją po tym połączeniu za wykroczenia w świetle prawa pracy popełnione przez spółkę przejmowaną przed wspomnianym połączeniem (...) gdyby wykluczyć przeniesienie takiej odpowiedzialności, połączenie stanowiłoby dla spółki sposób uniknięcia konsekwencji popełnionego przez nią wykroczenia, ze szkodą dla danego państwa członkowskiego lub innych ewentualnych zainteresowanych". 5. Kolejne zarzuty skargi kasacyjnej związane z naruszeniem art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 u.c.p.g. w zw. z art. 9g pkt 1 u.c.p.g. w zw. z art. 151 p.p.s.a. i art. 2 Konstytucji są również niezasadne. Mechanizm wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 9x ust. 2 w zw. z art. 9g u.c.p.g. ma charakter w pełni zobiektywizowany. Oparty jest na prostym algorytmie, sprowadzającym się do ustalenia czy został osiągnięty wymagany poziom przygotowania odpadów do recyklingu, a jeśli odpowiedź jest przecząca - do obliczenia kary w sposób określony w art. 9x ust. 3 u.c.p.g. Przyjęcie stanowiska skarżącej kasacyjnie spółki, że nie może ona ponosić odpowiedzialności za nienależyte segregowanie odpadów przez właścicieli nieruchomości, prowadziłoby do podważenia fundamentów systemu gospodarki odpadami komunalnymi, którego kluczowym elementem jest osiąganie odpowiednich poziomów przygotowania odpadów do ponownego użycia i recyklingu. Rację ma Sąd I instancji wskazując, że w niniejszej sprawie w żaden sposób skarżąca nie wykazała, aby z niezależnych od niej przyczyn nie miała możliwości odzysku z odbieranych przez nią odpadów zmieszanych poszczególnych frakcji segregowanych, co również mogłoby doprowadzić do realizacji ciążącego na niej z mocy art. 9g u.c.p.g. obowiązku. Brak jest też dostatecznych podstaw do przyjęcia, aby niewywiązanie się przez spółkę z obowiązku wynikającego z art. 9g u.c.p.g. było następstwem działania w 2020 r. w warunkach rozprzestrzeniającej się wówczas epidemii spowodowanej COVID-19. Powoływane w tym względzie okoliczności nie zostały dostatecznie wykazane, a tym bardziej nie pozwalają na akceptację formułowanych przez skarżącą wniosków co do ich wpływu na obiektywną możliwość realizacji obciążającego ją obowiązku. Zatem zasadnie Sąd I instancji wskazał, że brak było podstaw do przyjęcia, że skarżąca nie miała wpływu na nieosiągnięcie (zgodnie z art. 9g u.c.p.g.) obowiązujących w 2021 r. poziomów recyklingu. 6. Zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 oraz § 2 i § 3 k.p.a. również nie jest zasadny. Sąd I instancji prawidłowo wskazał również, że organy w niniejszej sprawie w sposób właściwy obliczyły wysokość kary pieniężnej i nie zastosowały w sprawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. czyli "odstąpienia" od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Aby można było odstąpić w trybie art. 189f k.p.a. od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu, waga naruszenia prawa musi być "znikoma", a strona musiałaby zaprzestać naruszenia prawa, zaś obie te przesłanki muszą zostać spełnione łącznie (por. wyrok NSA z 14 marca 2024 r., sygn. akt II GSK 1614/23). Przesłanka "znikomości" uchybienia nie może być rozstrzygnięta przez Sąd I instancji, bowiem ocena ta należy do organu. To organ powinien ocenić, czy w sprawie zaszły przesłanki do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej (por. wyrok NSA z 6 czerwca 2023 r., sygn. akt III OSK 2411/21). Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że organy prawidłowo wskazały, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka "znikomości" naruszenia. Biorąc pod uwagę znaczenie segregacji odpadów dla dobra chronionego jakim jest środowisko, nie sposób mówić o "znikomości" naruszenia prawa w przypadku osiągnięcia przez Spółkę wyniku przygotowania odpadów do recyklingu i ponownego użycia o wskaźnik znacząco niższy od ustalonego w normie sankcjonowanej. Zatem już taka konstatacja wyklucza zastosowanie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. i nie było potrzeby analizowania, czy spełniona została przesłanka "zaprzestania" naruszania prawa. 7. Niezasadne są również zarzuty odnoszące się do naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Sąd I instancji właściwie ocenił również przebieg postępowania administracyjnego. Wskazał, że niniejsza sprawa została w postępowaniu administracyjnym dostatecznie wyjaśniona i rozważona w zakresie niezbędnym do jej końcowego załatwienia zgodnie z przepisami prawa materialnego. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało również uzasadnione w sposób odpowiadający art. 107 § 3 k.p.a. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło. Obowiązek odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów skargi oznacza obowiązek rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej w granicach wyznaczonych tymi zarzutami, ale nie oznacza obowiązku wyraźnego odniesienia się do każdego zarzutu skargi. Z kolei orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia bierze pod uwagę jedynie okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jego wydania. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy mogłoby stanowić skuteczną podstawę kasacyjną na przykład w sytuacji oddalenia skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy. Podkreślenia wymaga konieczność odróżnienia poddania sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, ale z przyjęciem odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach. Zasadniczo art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego. Nie służy on również zwalczaniu wniosków, jakie zostały wyprowadzone przez sąd z materiału dowodowego sprawy. Naruszenie art. 151 p.p.s.a. mogłoby mieć miejsce jedynie wówczas, gdyby Sąd - wydając zaskarżone orzeczenie - stwierdził naruszenie prawa, które powinno skutkować uwzględnieniem skargi, a pomimo powyższego ją oddalił. Taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie. 8. Prowadząc postępowanie w sprawie organ właściwy nie bada innych okoliczności sprawy, takich jak stopień przyczynienia się przedsiębiorcy do nieosiągnięcia przewidzianych ustawą poziomów recyklingu, zawinienia zobowiązanego, czy też sytuacji rynkowej (por. wyrok NSA z 17 października 2023 r. sygn. akt III OSK 2849/21). Nie ma żadnego wpływu na prawidłowość wyroku Sądu I instancji twierdzenie skarżącej, że obowiązek edukowania mieszkańców w zakresie segregacji odpadów, na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 8 u.c.p.g. spoczywa na gminie. To, że nieosiągnięcie przez spółkę wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu nie spowodowało braku osiągnięcia przez Miasto i Gminę [...] wskazanego poziomu w 2021 r. również nie ma znaczenia. Przypomnieć trzeba, że adresatem obowiązków wynikających z art. 9g u.c.p.g. jest konkretny podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości. To do niego należy takie zorganizowanie przedsiębiorstwa, które zapewni spełnienie wskazanych wymagań. Powinien dołożyć wszelkiej staranności, żeby osiągnąć wielkości wynikające z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. W szczególności może wpływać na odpowiednie kształtowanie treści postanowień umowy, które zapewnią możliwość osiągnięcia wielkości wskazanych w ustawie i rozporządzeniach. Przedsiębiorca, który dąży do wywiązania się z tych obowiązków, powinien oszacować swoje możliwości techniczne i systematycznie monitorować osiągane poziomy. W razie potrzeby może renegocjować umowy, jeżeli zauważy np. obniżanie się zdolności do uzyskania właściwych poziomów recyklingu. 9. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw. ----------------------- #