III OSK 275/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: sędzia NSA Artur Kuś Sędziowie: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia del. WSA Arkadiusz Windak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 284/24 w sprawie ze skargi T.O. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 11 grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia I oddala skargę kasacyjną, II zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz T.O. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

T.O. raportem z 10 maja 2023 r., na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 lit. a i b oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu. Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1611 ze zm.), dalej określanego jako "rozporządzenie RM z dnia 4 maja 2005 r." zwrócił się do Komendanta Stołecznego Policji o wydanie zaświadczenia uzasadniającego podwyższenie przysługującej mu emerytury za okres od 1 września 2009 r. do 11 maja 2023 r. Postanowieniem z 24 października 2023 r. nr 49 Komendant Stołeczny Policji ("KSP"), na podstawie art. 219 k.p.a., odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez T.O. służby w okresie od 1 września 2009 r. do 30 kwietnia 2017 r. w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia RM z dnia 4 maja 2005 r. W wyniku rozpoznania sprawy na skutek złożonego zażalenia, postanowieniem z 11 grudnia 2023 r. nr 385 Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Stołecznego Policji. Organ odwoławczy stwierdził, że z dokumentacji będącej w jego posiadaniu nie wynika aby skarżący w trakcie pełnienia służby w Policji, w okresie od 1 września 2009 r. do 30 kwietnia 2017 r. wykonywał czynności o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia RM z dnia 4 maja 2005 r. oraz brak jest podstaw do podważania ustaleń dokonanych w tym zakresie przez organ I instancji. T.O. wniósł na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Odpowiadając na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z 5 listopada 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 284/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w pkt 1) uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Komendanta Stołecznego Policji z 24 października 2023 r. nr 49; w pkt 2) orzekł o kosztach postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że według notatki służbowej z 30 maja 2023 r. Zastępcy Naczelnika Wydziału Ochrony Informacji Niejawnych i Archiwum Komendy Stołecznej Policji, wytypowano dokumentację wymagającą przeprowadzenia kwerendy w odniesieniu do skarżącego. Z notatki służbowej z 20 września 2023 r. Zastępcy Dowódcy Samodzielnego Pododdziału Kontrterrorystycznego Policji w Warszawie (SPKP) wynika, że za okres służby od 1 września 2009 r. do 30 kwietnia 2017 r. analizie poddano Dzienniki Realizacji Bojowych Sekcji II Wydziału Realizacyjnego Komendy Stołecznej Policji, a także informacje dotyczące realizacji za lata 2010-2017. Uwzględniając opis poszczególnych realizacji (zadanie do wykonania, wynik przeprowadzonych działań, opis przebiegu realizacji) Zastępca Dowódcy SPKP stwierdził, że w odniesieniu do: 2010 r. wykazano łącznie 11 zdarzeń; 2011 r. wykazano łącznie 15 zdarzeń; 2012 r. wykazano łącznie 12 zdarzeń; 2013 r. wykazano łącznie 5 zdarzeń; 2014 r. wykazano łącznie 9 zdarzeń; 2015 r. wykazano łącznie 7 zdarzeń; 2016 r. wykazano łącznie 8 zdarzeń; 2017 r. (w okresie od 1 stycznia 2017 r. od 30 kwietnia 2017 r.) wykazano łącznie 3 zdarzenia, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia RM z dnia 4 maja 2005 r. z udziałem skarżącego. Tym samym potwierdzony został udział funkcjonariusza w realizacjach wiążących się z warunkami szczególnie zagrażającymi życiu i zdrowiu. Jednocześnie nie stwierdzono udziału skarżącego w wymaganej liczbie czynności służbowych spełniających kryterium § 4 pkt 1 rozporządzenia RM z dnia 4 maja 2005 r. w okresach: 1 stycznia - 31 grudnia 2010 r., 1 stycznia - 31 grudnia 2013 r., 1 stycznia - 30 kwietnia 2017 r. W okresie od 1 maja 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. wykazano łącznie 7 działań bojowych; w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 10 maja 2023 r. wykazano łącznie 22 działania bojowe, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia RM z dnia 4 maja 2005 r. z udziałem skarżącego. Dokumentacja potwierdzająca pełnienie przez skarżącego służby w warunkach o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia RM z dnia 4 maja 2005 r. za lata 2018-2022 znajduje się w aktach osobowych funkcjonariusza. Zastępca Dowódcy SPKP stwierdził, że istnieje podstawa do wydania skarżącemu zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez niego służby w warunkach o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia RM z dnia 4 maja 2005 r. za lata: 2010-2012, 2014-2016, a także w warunkach o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia za okres od 1 maja 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. oraz od 1 stycznia 2023 r. do 11 maja 2023 r. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, wydanie przez organy obu instancji postanowień nastąpiło z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 218 § 2 k.p.a. Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby organy zbadały źródłowy materiał dowodowy istotny dla rozstrzygnięcia sprawy. Kwestionując wnioski płynące z notatki Zastępcy Dowódcy Samodzielnego Pododdziału Kontrterrorystycznego Policji w Warszawie z 20 września 2023 r. uzupełnionej pismem z 9 października 2023 r. nie wyjaśniły w sposób przekonujący - stosownie do wymogów z art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a. - z jakich względów stwierdziły, że brak jest podstaw do potwierdzenia pełnienia przez skarżącego służby w latach 2009-2017 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Organ I instancji wyrażając wątpliwości co do prawidłowego zakwalifikowania czynności wyszczególnionych w notatce służbowej z 20 września 2023 r. (wykonywanych przez skarżącego w latach 2010-2012, 2014-2016), jednocześnie zaakceptował stanowisko Zastępcy Dowódcy SPKP co do nie zrealizowania przez skarżącego wystarczającej ilości czynności, o których mowa w § 4 pkt 1 ww. rozporządzenia, w latach: 2009, 2013 i 2017. Organ I instancji nie wyjaśnił dlaczego w części podziela wnioski płynące z ww. notatki służbowej, a w części je kwestionuje, pomimo tego, że nie dokonał pełnej analizy archiwalnej dokumentacji źródłowej. Ponadto, jak wynika z notatki służbowej z 30 maja 2023 r., do kwerendy wytypowano zbiory dokumentów, które nie były przedmiotem analizy SPKP, o sygn. arch. 12730/15, 13573/21, 13621/16, 13679/30, 18103/34, 18536/7, 18536/28 (k. 26 akt admin.). W ocenie Sądu I instancji, organy Policji kwestionując ustalenia wyspecjalizowanej komórki organizacyjnej (SPKP KSP), która miała bezpośredni kontakt z istniejącą dokumentacją, nie dokonały samodzielnej analizy dokumentacji archiwalnej. Sąd Wojewódzki wskazał też na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 27 maja 2014 r. sygn. akt U 12/13 podkreślając, że rzeczą organów Policji było ustalenie, czy czynności służbowe funkcjonariusza były wykonywane w sytuacjach, w których istniało szczególne zagrożenie życia lub zdrowia funkcjonariusza, a nie zagrożenie bezpośrednie czy też bezpośrednio dotyczące funkcjonariusza. Tymczasem KSP podkreślał w uzasadnieniu postanowienia, że zagrożenie to winno być realne, rzeczywiste, musi faktycznie wystąpić. Zdaniem Sądu, argumentacja organu I instancji nie pozwala na zakwestionowanie wymienionych w notatce z 20 września 2023 r. konkretnych czynności realizowanych przez skarżącego w określonych dniach, jako czynności podjętych w sytuacjach, w których istniało szczególne zagrożenie życia lub zdrowia. Szczególny charakter tego zagrożenia wynika z posiadania, bądź podejrzenia o posiadanie broni przez osoby zatrzymane - niebezpiecznych przestępców. Znajduje to potwierdzenie w piśmie Dowódcy SPKP z 9 października 2023 r. Organy orzekające nie zbadały dostępnej dokumentacji archiwalnej. Sąd Wojewódzki wskazał, że rozpoznając ponownie wniosek skarżącego o wydanie zaświadczenia żądanej treści organ będzie obowiązany ocenić raz jeszcze, czy zachodzą podstawy do wydania zaświadczenia, uwzględniając wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 maja 2014 r. sygn. akt U 12/13. W tym celu organ podda szczegółowej analizie całą posiadaną dokumentację dotyczącą czynności podejmowanych przez skarżącego. W przypadku, gdyby w ocenie organu nadal brak było podstaw do wydania zaświadczenia żądanej treści, uzasadnienie postanowienia powinno szczegółowo wskazywać jaką dokładnie dokumentację, jakie rejestry, czy ewidencje poddano analizie i winno wyjaśniać w sposób przekonujący, odwołujący się do indywidualnej sytuacji skarżącego, dlaczego organ nie zakwalifikował konkretnie wskazanych czynności, czy zadań przez niego wykonywanych, jako spełniających wymogi z § 4 pkt 1 rozporządzenia RM z dnia 4 maja 2005 r. Mając to na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonego i poprzedzającego go postanowienia organu i instancji. Od wyroku skargę kasacyjną wniósł Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając go w całości i zarzucając mu, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nieuzasadnione uchylenie zaskarżonego postanowienia w związku z przeprowadzeniem błędnej kontroli zaskarżonego postanowienia i dokonanie błędnej oceny dowodów sprowadzającej się do wykazania, że organ naruszył przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w ten sposób, że niesłusznie utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, nie przeprowadził stosownego postępowania wyjaśniającego, a także naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów poprzez wyrażenie własnej oceny notatki z 20 września 2023 r. oraz pisma z 9 października 2023 r. - co nie miało miejsca, bowiem obowiązujące w dacie rozpoznania wniosku strony przepisy postępowania administracyjnego zezwalały organowi wyłącznie na dokonywanie analizy danych znajdujących się w rejestrach, ewidencjach lub innych dostępnych danych, co powoduje, że wyrok jest wadliwy; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 218 § 2 p.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonych postanowień organów Policji w związku z przeprowadzeniem błędnej kontroli i uznanie, że ustalenia dokonane w sprawie są niepełne, a dokumentacja znajdująca się w aktach administracyjnych i osobowych skarżącego nie jest wystarczająca do rozpatrzenia wniosku z 10 maja 2023 r., a w konsekwencji, że dokonana ocena zebranego materiału dowodowego jest nienależyta i przekracza zasadę swobodnej oceny dowodów, podczas gdy organy prowadziły w sposób właściwy postępowanie wyjaśniające, dokonując wnikliwej analizy i oceny dokumentacji związanej z pełnieniem przez skarżącego służby w Policji i w sposób wyczerpujący wykazały, że nie daje ona podstaw do wydania zaświadczenia o żądanej treści, natomiast skarżący nie wskazał żadnego konkretnego dokumentu ani zdarzenia, które mogłyby świadczyć o pełnieniu służby w warunkach szczególnie zagrażających jego życiu i zdrowiu, w żaden sposób nie współdziałał z organem w określeniu zamkniętego wykazu dokumentów mogących potwierdzić jego twierdzenia, a stanowisko skarżącego sprowadza się w zasadzie do oczekiwania nieograniczonego poszukiwania przez organ dokumentów, które potwierdzałyby jego twierdzenia, co w konsekwencji wykraczałyby poza zakres postępowania wyjaśniającego określonego w art. 218 § 2 k.p.a. 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku podstawy rozstrzygnięcia, tj. uchylenie się od wyjaśnienia z jakich przyczyn Sąd uznał, że w sprawie brak jest pełnego materiału dowodowego, a także niewskazanie jakich dokumentów organ nie zgromadził i nie włączył do materiału dowodowego oraz jakie dowody powinny zostać przeprowadzone, co wyklucza kontrolę instancyjną; 4. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niezamieszczenie w uzasadnieniu wszystkich wymaganych elementów, tj. niewskazanie wytycznych co do dalszego postępowania organu, a w konsekwencji nieudzielenie organowi jednoznacznych, zrozumiałych, precyzyjnych wskazówek zmierzających do usunięcia uchybień prawa, co wyklucza kontrolę instancyjną, jak też możliwość prawidłowego wykonania kwestionowanego wyroku. Organ Policji wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona; względnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu. Jednocześnie organ oświadczył, że nie wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Skarżący kasacyjnie zwrócił uwagę, że z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że jeżeli kwestia objęta żądaniem zaświadczenia budzi wątpliwości (jest sporna), organ powinien odmówić wydania zaświadczenia (por. wyrok NSA z 19 sierpnia 2021 r., I OSK 359/21, z 14 lutego 2012 r., II OSK 2284/10). W sprawie sporna pozostaje ocena konkretnych czynności wymienionych w notatce służbowej z 20 września 2023 r. oraz z 30 maja 2023 r., a także w piśmie z 20 września 2023 r. W odpowiedzi na skargę kasacyjną T.O., reprezentowany przez adwokata, wniósł o jej oddalenie. Skarżący podkreślił, że obowiązkiem organu, a nie uprawnieniem, jest zgromadzenie pełnej dokumentacji niezbędnej do rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia i przeprowadzenie jej analizy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Za chybiony należało uznać zarzut skargi kasacyjnej ujęty w pkt 3 i 4 skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymagania i standardy, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd Wojewódzki szczegółowo przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy. Wyjaśnił również motywy podjętego rozstrzygnięcia w sposób, który umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej wyroku. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie organu, z uzasadnienia wynikają czytelne wskazania w zakresie braków w materiale dowodowym sprawy i uchybień organu w ocenie posiadanej dokumentacji, w kontekście zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Sąd wytknął organowi Policji brak w aktach dokumentów źródłowych, archiwalnych, takich jak Dzienniki Realizacji Bojowych Sekcji II Wydziału Realizacyjnego KSP oraz dotyczących realizacji - notatek z realizacji, które były przedmiotem analizy Zastępcy Dowódcy Samodzielnego Pododdziału Kontrterrorystycznego Policji w Warszawie i podstawą sporządzenia notatki z 20 września 2023 r. Nie zostały one poddane weryfikacji orzekających w sprawie organów. Sąd wskazał również na niedołączony do akt zbiór dokumentów o sygn. arch. 12730/15, 13573/21, 13621/16, 13679/30, 18103/34, 18536/7, 18536/28 dotyczących tzw. Konwojów (k. 26 akt), wytypowanych w piśmie z 30 maja 2023 r. do kwerendy właściwej jednostki, które zostały pominięte w analizie Dowódcy SPKP, czego organ nie dostrzegł i nie rozważył. Zdaniem Sądu kasacyjnego, sformułowane w orzeczeniu wytyczne pozostają w logicznym i czytelnym związku z dostrzeżonymi i opisanymi przez Sąd uchybieniami organów w zakresie gromadzenia dowodów i ich należytej oceny. Z lektury uzasadnienia wynikają stwierdzone przez Sąd niedostatki postępowania w sprawie wydania zaświadczenia, które organ Policji winien sanować ponownie rozpoznając sprawę. W uzasadnieniu wymienione zostały konkretnie materiały co do których nie przeprowadzono właściwej weryfikacji w zakresie czynności, czy zadań wykonywanych przez skarżącego w kontekście § 4 pkt 1 rozporządzenia RM z dnia 4 maja 2005 r. Sąd jasno określił, że organ powinien ocenić raz jeszcze cały dostępny materiał dowodowy, aby ustalić czy zachodzą podstawy do wydania skarżącemu zaświadczenia z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 27 maja 2014 r. sygn. akt U 12/13. Z tego względu nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie, jakoby Sąd udzielił nieprecyzyjnych i niezrozumiałych wskazówek co do dalszego postępowania. Wbrew skarżącemu kasacyjnie, Sąd I instancji podał i wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia. Z uzasadnienia wyroku wynika, że został on wydany w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. Tak określona podstawa prawna związana jest ze stwierdzonym przez Sąd naruszeniem przepisów postępowania. Także pozostałe zarzuty kasacyjne ujęte w pkt 1 i 2 skargi kasacyjnej jako naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. i w zw. z art. 218 § 2 p.p.s.a. okazały się niezasadne. W myśl art. 218 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Słusznie zwrócił uwagę skarżący kasacyjnie organ, że w postępowaniu, którego przedmiotem jest wydanie zaświadczenia, nie jest dopuszczalne dokonywanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych, które nie wynikają z posiadanej dokumentacji, tj. z prowadzonych przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego dyspozycji. Przedmiotem postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., mogą być bowiem wyłącznie okoliczności wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów, raportów, notatek i innych danych, których poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia jakiego rodzaju ewidencje lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenie ewentualnych ich dysponentów. Trafnie zauważył Sąd Wojewódzki, że organy nie przeprowadziły należytej analizy istniejącej dokumentacji w celu stwierdzenia, czy istnieją przesłanki uzasadniające podwyższenie wnioskującemu emerytury. Zasadnie zauważył Sąd Wojewódzki, że Komendant Stołeczny Policji, jak i Komendant Główny Policji bez własnej analizy i przekonującego uzasadnienia przyjęły, że zdarzenia opisane w notatkach nie kwalifikują się do czynności służbowych wykonywanych w warunkach zagrożenia życia lub zdrowia. Informacje, które powinny podlegać ocenie organu wydającego zaświadczenie, dotyczące tzw. konwojów, w ogóle nie zostały uwzględnione w postępowaniu. Skoro zaniechana została przez jednostkę SKPK kwerenda określonej części dokumentacji, która zawierać może informacje o czynnościach służbowych funkcjonariusza wydziału realizacyjnego wykonywanych w warunkach zagrożenia życia lub zdrowia, to obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia winno być przeanalizowanie tej dokumentacji. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że z przywołanej notatki służbowej, w której przedstawiono wyniki kwerendy wytypowanej do analizy dokumentacji oraz z pisma z 9 października 2023 r., w wynika, że skarżący w ramach służby w Wydziale Realizacyjnym KSP, realizującym zadania Policji o podwyższonym ryzyku, co najmniej 6 razy w roku podejmował czynności w celu ochrony osób, porządku publicznego w sytuacjach w których istniało szczególne zagrożenie życia lub zdrowia. Tymczasem organ II instancji bez własnej oceny materiału dowodowego stwierdził, że z dokumentacji nie wynika, aby skarżący w trakcie pełnienia służby w Policji, w okresie od 1 września 2009 r. do 30 kwietnia 2017 r. wykonywał czynności, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia RM z dnia 4 maja 2005 r. Niewątpliwie powyższe przekonanie organu oparte zostało na dowolnej ocenie istotnych okoliczności sprawy i nieustaleniu wszystkich faktów determinujących wydanie zaświadczenia, co świadczy o naruszeniu art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 218 § 2 k.p.a. i art. 107 § 3 oraz w zw. z art. 126 k.p.a. Wobec odwołania się przez skarżący kasacyjnie organ do tez prezentowanych we wybranych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego wyjaśnić należy, że każda sprawa oceniania musi być z uwzględnieniem konkretnego stanu faktycznego sprawy. Z tego względu odmiennie należy traktować sytuacje, w których strona domaga się wydania zaświadczenia zaś dokumenty będące w posiadaniu organu nie pozwalają na potwierdzenie określonego stanu rzeczy, od przypadków gdy dokumentacja taka istnieje, lecz wymaga przeanalizowania i wyciągnięcia obiektywnych wniosków - z uwzględnieniem zasady prawdy obiektywnej, zasady uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw dlatego orzekł o jej oddaleniu w oparciu o art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.