III OSK 275/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) sędzia del. WSA Beata Jezielska protokolant asystent sędziego Olga Malicka po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 299/22 w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia 7 grudnia 2021 r. nr OI/K.111.235.2021.EA w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 28 października 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 299/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. B. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z 7 grudnia 2021 r., nr OI/K.111.235.2021.EA, w przedmiocie zwolnienia ze służby. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Pismem z 11 sierpnia 2021 r. Dyrektor Aresztu Śledczego w W. zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby na podstawie art. 96 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2021 r., poz. 1064 t.j; dalej "ustawa o SW") w związku z upływem 12 miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Decyzją z 20 sierpnia 2021 r., nr D/K.111.1210.2021.RJ, Dyrektor Aresztu Śledczego, powołując w podstawie prawnej art. 61 § 1 i 4 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 96 ust. 2 pkt 7, art. 98 ust. 1, art. 218 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 4 ustawy o SW, zwolnił skarżącego ze służby w Służbie Więziennej w związku z upływem 12 miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wskazał, że Prokurator Prokuratury Okręgowej Warszawa-Praga w Warszawie postanowieniem wydanym w sprawie o sygn. akt PO I Ds.94.2019 zastosował wobec skarżącego środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych. Środek ten został zastosowany bezterminowo. Decyzją Dyrektora Aresztu Śledczego z 21 sierpnia 2020 r., nr 944, strona została zawieszona w czynnościach służbowych z dniem 20 sierpnia 2020 r. na okres 3 miesięcy. W związku z informacjami przekazanymi do organu przez Prokuraturę Okręgową Warszawa-Praga w Warszawie Wydział I Śledczy oraz Sąd Rejonowy dla Warszawy-Pragi Północ w Warszawie III Wydział Karny okres zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych został przedłużony do 12 miesięcy. W dniu 28 czerwca 2021 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło pismo z Prokuratury Okręgowej Warszawa-Praga w Warszawie Wydział I Śledczy zawierające informację o zakończeniu śledztwa przeciwko skarżącemu (sygn. akt PO I Ds. 94.2019) i skierowaniu aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie. Okoliczność ta nie potwierdziła ustania przesłanek do przywrócenia skarżącego do służby, co skutkowało zwolnieniem ze służby na podstawie art. 96 ust. 2 pkt 7 oraz art. 94 ust. 4 ustawy o SW. Decyzją z 7 grudnia 2021 r., nr OI/K.111.235.2021.EA, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżona decyzja zawiera wszystkie niezbędne (konstytutywne) elementy i została prawidłowo doręczona skarżącemu w dniu 20 sierpnia 2021 r. Zaznaczył przy tym, że brak numeru decyzji nie skutkuje jej nieważnością, nie stanowi również podstawy do uchylenia decyzji. Organ drugiej instancji stwierdził, iż w zaskarżonej decyzji wyjaśnione zostały motywy rozstrzygnięcia - organ pierwszej instancji wskazał bowiem, że charakter zarzucanych skarżącemu czynów w postępowaniu karnym nie pozwala na dopuszczenie do sytuacji, w której skarżący nadal będzie pełnił służbę. Nie ulega wątpliwości, że występki zarzucane skarżącemu negatywnie wpływają na odbiór społeczny Służby Więziennej. Zaskarżona decyzja nie przesądza jednak w żadnym stopniu o winie skarżącego ani nie narusza zasady domniemania niewinności. Organ drugiej instancji wskazał, że decyzja wydana na podstawie art. 96 ust. 2 pkt 7 ustawy o SW ma charakter fakultatywny. Z regulacji tej wynika, że przy zwolnieniu funkcjonariusza ze służby należy wziąć pod uwagę jedynie okres zawieszenia w czynnościach służbowych oraz aktualność przyczyn tego zawieszenia. Nie są zatem istotne - w świetle powołanego przepisu i stanu faktycznego niniejszej sprawy - podane przez skarżącego okoliczności związane z jego predyspozycjami do dalszego pełnienia służby w Służbie Więziennej. Okoliczność, że postępowanie karne nie zostało zakończone nie wpływa na możliwość wydania decyzji o zwolnieniu ze służby, jeśli upłynął 12 miesięczny okres zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Zdaniem organu przedłużające się postępowanie karne i długotrwałe zawieszenie w czynnościach służbowych, skutkujące niewykonywaniem przez funkcjonariusza czynności służbowych przez okres ponad 12 miesięcy, ujemnie wpływa na wypełnianie przez jego jednostkę organizacyjną ustawowych zadań Służby Więziennej. Taki stan utrudniał właściwy proces organizacji służby i należyte wykonywanie powierzonych jej zadań. Zdaniem organu odwoławczego sprawie w sposób niebudzący wątpliwości wykazano dlaczego nie uwzględniono słusznego interesu skarżącego i przyjęto, że interes społeczny - w tym przypadku interes służby - przemawiał za zwolnieniem skarżącego ze służby. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ drugiej instancji wskazał, że skarżący był zawieszony w czynnościach służbowych od 20 sierpnia 2020 r. do 21 sierpnia 2021 r. zarówno na mocy zastosowania środka zapobiegawczego w postępowaniu karnym, jak i na mocy decyzji wydanych przez Dyrektora Aresztu Śledczego. Skarżący nie kwestionował prawidłowości ww. decyzji, zatem pozostają one w obrocie prawnym i nie mogą podlegać ocenie w ramach niniejszego postępowania. Zdaniem organu dla biegu terminu przewidzianego w art. 96 ust. 2 pkt 7 ustawy o SW nie jest istotne, czy zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych nastąpiło w trybie administracyjnym, czy na skutek zastosowania wobec niego środka zapobiegawczego. Decydujące znaczenie w tym zakresie ma wyłącznie data zawieszenia, a nie podstawa prawna zastosowania takiej instytucji. Do 12 miesięcy zawieszenia, po upływie których dopuszczalne jest zwolnienie funkcjonariusza ze służby, wlicza się zatem wszystkie okresy jego zawieszenia w czynnościach służbowych. Odnośnie podnoszonej w odwołaniu kwestii podpisania decyzji z 21 maja 2021 r., nr 534, organ drugiej instancji wskazał, że mjr A. M. posiada od 14 grudnia 2020 r. odrębne upoważnienie do załatwiania w imieniu Dyrektora Aresztu Śledczego w W. spraw osobowych funkcjonariuszy w pełnym zakresie. Zaznaczył, że niepowołanie się w decyzji na posiadane upoważnienie nie jest tożsame z podpisaniem decyzji przez osobę nieupoważnioną, a co za tym idzie nie pociąga za sobą skutków w postaci nieważności decyzji, o ile upoważnienie takie istniało w dacie wydania tej decyzji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie wniósł skarżący. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w W. wniósł o jej oddalenie. Oddalając skargę, Sąd pierwszej instancji wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 96 ust. 2 pkt 7 ustawy o SW, zgodnie z którym funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Zdaniem Sądu powołany przepis ma charakter względnie uznaniowy, bowiem przesłanką do wydania takiej decyzji jest upływ 12 miesięcznego okresu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. W ocenie tego Sądu w sprawie przesłanka upływu 12 miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych skarżącego, o której mowa w ww. przepisie, została spełniona. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z 20 sierpnia 2020 r., PO I Ds.94.2019, Prokurator Prokuratury Okręgowej Warszawa-Praga w Warszawie zastosował wobec skarżącego, podejrzanego o czyn z art. 231 § 2 Kodeksu karnego, środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza Służby Więziennej. Na datę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy decyzją skarżący nadal pozostawał zawieszony w czynnościach służbowych funkcjonariusza Służby Więziennej, co wynika zarówno z pisma Prokuratora Prokuratury Okręgowej Warszawa-Praga w Warszawie z 28 czerwca 2021 r., jak i pisma Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie z 22 lipca 2021 r., III K 717/21. Skarżący został również zawieszony w czynnościach służbowych na podstawie decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego z 21 sierpnia 2020 r. na okres od 20 sierpnia 2020 r. do 20 listopada 2020 r. Następnie okres zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych był przedłużany co trzy miesiące na podstawie decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego: z 20 listopada 2020 r. nr 1745 na okres od 21 listopada 2020 r. do 21 lutego 2021r., z 22 lutego 2021 r. nr 256 na okres od 22 lutego 2021 r. do 22 maja 2021 r. oraz z 21 maja 2021 r. nr 534 na okres od 23 maja 2021 r. do 20 sierpnia 2021 r. W ocenie Sądu z powyższego wynika, że zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych miało miejsce na podstawie przepisów pragmatyki służbowej w postępowaniu administracyjnym oraz jako środek zapobiegawczy w postępowaniu karnym. Zdaniem Sądu w obu przypadkach zastosowany środek prawny ma ten sam skutek w sferze praw i obowiązków funkcjonariusza. Sąd wskazał, że to dzień zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych funkcjonariusza Służby Więziennej w toku postępowania przygotowawczego (tj. 20 sierpnia 2021 r.) otwiera 12 miesięczny okres ochronny, o którym mowa w art. 96 ust. 2 pkt 7 ustawy o SW. Skarżący został zwolniony ze służby decyzją Dyrektora Aresztu Śledczego z 20 sierpnia 2021 r. z dniem 21 sierpnia 2021 r., tj. po upływie 12 miesięcy od daty zawieszenia w czynnościach służbowych. Oznacza to, że przesłanka warunkująca możliwość zwolnienia funkcjonariusza ze służby w oparciu o ww. przepis została w niniejszej sprawie spełniona. Zdaniem Sądu bez istotnego znaczenia dla oceny prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji pozostaje okoliczność jej wydania w ostatnim dniu 12 miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. W art. 96 ust. 2 pkt 7 ustawy o SW ustawodawca ustanowił zakaz zwolnienia funkcjonariusza ze służby przed upływem ww. okresu ochronnego. Jednakże taki zakaz oznacza jedynie to, że przed upływem 12 miesięcy od dnia zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych nie może dojść do rozwiązania stosunku służbowego, nie zaś, że w czasie okresu ochronnego nie można wydać decyzji o zwolnieniu. Przedmiotowa ochrona ma wyraźnie określone granice, a ponadto dotyczy ona daty zwolnienia ze służby a nie daty wydania decyzji. Stwierdzając upływ 12 miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych organy miały podstawy do uznania, że w niniejszej sprawie brak jest przesłanek do pozostawienia skarżącego w służbie. W ocenie tego Sądu z uzasadnienia decyzji organów obu instancji w sposób jasny wynika z jakich względów skarżący został zwolniony ze służby. Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, które znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, Sąd stwierdził, że organy miały postawy do tego, aby skorzystać z uprawnienia, o którym mowa w art. 96 ust. 2 pkt 7 ustawy o SW. Wydane w sprawie decyzje nie są arbitralne, ani dowolne. W sprawie nie doszło do naruszenia zasady praworządności (art. 6 k.p.a.), zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz zasady zaufania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Organy nie dopuściły się również naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi nie doszło do wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Wszystkie fakty, które miały istotne znaczenie z punktu widzenia zastosowania art. 96 ust. 2 pkt 7 ustawy o SW, zostały przez organy prawidłowo ustalone i rozważone. Uzasadnienia obu wydanych w sprawie decyzji są przekonujące i spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu w sprawie nie doszło również do naruszenia art. 15 k.p.a. – organ drugiej instancji ponownie rozpoznał sprawę merytorycznie i wyczerpująco ustosunkował się do zarzutów odwołania. Na poparcie swego stanowiska odnośnie faktycznych podstaw zwolnienia skarżącego ze służby przedstawił dodatkową argumentację, co jednak nie stanowi o naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących wadliwości decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego z 21 sierpnia 2020 r. oraz z 21 maja 2021 r. w przedmiocie zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, Sąd wskazał, że przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest zwolnienie funkcjonariusza ze służby, a nie jego zawieszenie w czynnościach służbowych. Jakkolwiek okres zawieszenia w czynnościach służbowych jest przesłanką do zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 96 ust. 2 pkt 7 ustawy o SW, to jednak samo zawieszenie w czynnościach służbowych następuje w odrębnym postępowaniu, a odrębność dotyczy zarówno przedmiotu jak i trybu rozstrzygnięcia. Zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych jest obiektywnym elementem stanu faktycznego, który organ musi uwzględnić z urzędu rozpoznając sprawę zwolnienia funkcjonariusza ze służby. W sprawie Dyrektor Aresztu Śledczego wydał kolejno cztery decyzje w przedmiocie zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych na podstawie art. 94 ust. 2 - 4 ustawy o SW. Decyzje te stały się ostateczne oraz prawomocne w administracyjnym toku instancji. Do dnia wyrokowania w niniejszej sprawie decyzje te nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego w przewidzianym do tego trybie. Podniesione w skardze zarzuty dotyczące wadliwości ww. decyzji nie mogły więc odnieść zamierzonego skutku w przedmiotowym postępowaniu. Z uwagi na odrębny - w sensie materialnym - charakter sprawy zwolnienia skarżącego ze służby, Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do tego, aby zakresem rozpoznania objąć sprawy zawieszenia w czynnościach służbowych. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, zaskarżając wyrok w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. na zasadzie art 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 15 k.p.a. poprzez faktyczne nieprzeprowadzenie postępowania przez organ drugiej instancji, pomimo wystąpienia istotnych kwestii do wyjaśnienia, jak również poprzez próbę dokonania przez organ drugiej instancji uzasadnienia działań organu pierwszej instancji, co stanowi uchybienie zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, skutkujące nieważnością postępowania z uwagi na treść art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; 2. na zasadzie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której w niniejszej sprawie doszło do naruszania przepisów prawa materialnego tj. art. 96 ust 2 pkt 7 ustawy o SW poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie doszło do spełnienia przesłanek ustawowych przewidzianych w tym przepisie. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę wystąpienie przesłanek nieważności postępowania. W tej sprawie sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (por. uchwała pełnego składu sędziów NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. Zarzuty skargi kasacyjnej oparte zostały na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W zarzucie pierwszym naruszenie prawa tj. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. polegało na niezastosowaniu tego przepisu, w sytuacji gdy doszło do naruszenia art. 15 k.p.a., skutkujące nieważnością postępowania z uwagi na treść art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zarzut ten jest nieuzasadniony. Zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem nie jest dopuszczalne w świetle brzmienia art. 174 p.p.s.a. formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisu prawa "poprzez jego niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyrok NSA z 1 czerwca 2004 r., OSK 284/04, niepubl., wyrok NSA z 3 grudnia 2008 r., I OSK 1807/07; wyrok NSA z 14 maja 2007 r., I OSK 1247/06; wyrok NSA z 28 marca 2007 r., I OSK 31/07; postanowienie NSA z 2 marca 2012r., I OSK 294/12; wyrok NSA z 25 kwietnia 2012 r., II OSK 329/12; wyrok NSA z 6 grudnia 2013 r., I OSK 2255/12; wyrok NSA z 8 września 2017 r., I OSK 3080/15 – publik. CBOSA). Zarzut taki mógłby okazać się skuteczny jedynie wówczas, gdyby autor skargi kasacyjnej, zarzucając niezastosowanie określonego przepisu, jednocześnie wskazał przepis, który w jego przekonaniu został wadliwie zastosowany zamiast przepisu przez niego wskazywanego - wraz z podaniem uzasadnienia tego stanowiska. Wymogu tego skarga kasacyjna nie spełnia, gdyż ani zarzut w swej treści, ani uzasadnienie nie wskazują przepisów, które zostały zdaniem autora skargi kasacyjnej błędnie zostały zastosowane, w miejsce przepisu wskazanego w zarzucie, który powinien był zostać zastosowany. Takiej roli nie pełnią przepisy art. 15 i 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż ich naruszenie miałoby być potraktowane jako przesłanka do zastosowania art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W przypadku konstrukcji zarzutu jako "niezastosowanie" określonego przepisu wymagane jest zaś wskazanie tego przepisu, który został faktycznie zastosowany w miejsce przepisu błędnie zdaniem skarżącego kasacyjnie niezastosowanego, a nie przepisów naruszonych, uzasadniających zastosowanie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W zarzucie drugim naruszenie prawa, tj. art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a., polegało na niezastosowaniu tego przepisu w sytuacji, gdy doszło do naruszenia przepisu art. 96 ust. 2 pkt 7 ustawy o SW poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie doszło do spełnienia przesłanek ustawowych przewidzianych w tym przepisie. Zarzut ten jest nieuzasadniony. W przypadku tego zarzutu doszło do wskazania przepisu, który nie został zastosowany, gdyż błędnie zastosowano przepis materialny art. 96 ust. 2 pkt 7 ustawy o SW, a błędność jego zastosowania wiązała się z niespełnieniem ustawowych przesłanek. Pośrednio w zarzucie tym (przez niezastosowanie w związku z błędnym zastosowaniem) doszło do zakwestionowania przyjętego stanu faktycznego, lecz nastąpiło to przez podniesienie zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 96 ust. 2 pkt 7 ustawy o SW. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd pierwszej instancji nie może następować jednakże przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12; wyrok NSA z 6 marca 2013 r., II GSK 2327/1). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11; wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, ponieważ wadliwie oceniono długość okresu jego zawieszenia w obowiązkach służbowych, to zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię nie mógł osiągnąć skutku. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych (również jako następstwo ich błędnej wykładni) zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważył skutecznie okoliczności faktycznych sprawy - jak to miało miejsce w realiach niniejszej sprawy, zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami zasadniczo bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA: z 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09). Okoliczności faktyczne sprawy mogły być skutecznie zakwestionowane zarzutami naruszenia przepisów postępowania skierowanymi przeciwko poprawności procesu dowodzenia, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.