III OSK 2714/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie: Sędzia NSA Artur Kuś Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 781/23 w sprawie ze skargi [...] z siedzibą w [...] na bezczynność [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w przedmiocie wniosku z dnia [...] czerwca 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od [...] z siedzibą w [...] na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 maja 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 781/23 oddalił skargę Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na bezczynność [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. w przedmiocie wniosku z dnia 22 czerwca 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. (dalej "Stowarzyszenie", "skarżący",) wnioskiem z dnia [...] czerwca 2022 r. wystąpiło do [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka", "[...]") o udostępnienie informacji, poprzez wskazanie składu osobowego wykonawcy/wykonawców badania roślin, zwierząt i grzybów (badania w zakresie siedlisk przyrodniczych i gatunków flory, bezkręgowców, ryb, płazów, gadów, ptaków i ssaków w tym nietoperzy), którzy opracowali inwentaryzację przyrodniczą dla przebiegu wariantów W41, W42, W43 i W44 na terenie województwa dolnośląskiego w ramach "Studium Techniczno-Ekonomiczno-Środowiskowe dla budowy linii kolejowej nr [...] na odcinku Łódź - Sieradz Północny i linii kolejowej nr [...] na odcinku Sieradz Północny - Kępno - Czernica Wrocławska - Wrocław Główny". Stowarzyszenie wniosło o przesłanie wyżej wymienionych informacji na podany adres email, czyli [...] Pismem z dnia 8 lipca 2022 r. Spółka poinformowała Stowarzyszenie, że zatrudnione osoby nie są funkcjonariuszami publicznymi, a zgodnie z poglądami wyrażonymi w orzecznictwie "Listy pracowników zatrudnionych na umowę o pracę i umowy cywilnoprawne nie są informacją publiczną". W piśmie z dnia 18 października 2023 r. Stowarzyszenie wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie i o zasądzenie kosztów postępowania, podtrzymując dotychczas wyrażane stanowisko, że żądana informacja nie jest informacją publiczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga nie była zasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem Spółka [...] nie pozostawała w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku strony skarżącej z dnia 22 czerwca 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że nie budzi wątpliwości Sądu, że [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. w świetle art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 z późn. zm., zwana dalej: "u.d.i.p.") jako Spółka Skarbu Państwa powołana na mocy art. 11 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o Centralnym Porcie Komunikacyjnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1089) do przygotowania i realizacji Programu wieloletniego [...] obejmującego budowę nowego lotniska centralnego dla Polski oraz koordynacji i realizacji inwestycji towarzyszących, w tym nowej sieci linii kolejowych, dróg ekspresowych, autostrad i pozostałej infrastruktury przesyłowej, jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Oceniając przebieg postępowania Sąd uznał, że w niniejszej sprawie wniosek skarżącego stowarzyszenia dotyczył wskazania "składu osobowego wykonawcy/wykonawców badania roślin, zwierząt i grzybów (badania w zakresie siedlisk przyrodniczych i gatunków flory, bezkręgowców, ryb, płazów, gadów, ptaków i ssaków w tym nietoperzy), którzy opracowali inwentaryzację przyrodniczą dla przebiegu wariantów W41, W42, W43 i W44 na terenie województwa dolnośląskiego w ramach "Studium Techniczno-Ekonomiczno-Środowiskowe dla budowy linii kolejowej nr [...] na odcinku Łódź - Sieradz Północny i linii kolejowej nr [...] na odcinku Sieradz Północny - Kępno - Czernica Wrocławska - Wrocław Główny". Nie ulega zatem wątpliwości, że w istocie odpowiedź na tak sformułowany wniosek musiałaby stanowić podanie imion i nazwisk osób, które wykonały wskazaną we wniosku inwentaryzację przyrodniczą. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, tego rodzaju informacja nie stanowi informacji publicznej. Zdaniem Sądu I instancji z analizy treści zawartego w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. katalogu informacji, które stanowią informację publiczną, wynika, że informacja – jak w niniejszej sprawie – w zakresie danych osobowych (tj. imienia i nazwiska) stanowi informację publiczną, wówczas gdy dotyczy osób sprawujących funkcję publiczną (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p.). A contrario, dane osobowe pozostałych osób zatrudnionych w podmiotach wymienionych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., ale niesprawujących funkcji publicznych, nie stanowią informacji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2017 r. sygn. akt I OSK 3365/15). W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że pozostaje zatem ustalić, czy osoby, których dotyczył wniosek z dnia [...] czerwca 2022 r., były osobami sprawującymi funkcję publiczną. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r. sygn. K17/05 (OTK 2006, seria A, nr 3, poz. 30), wskazał, że pojęcie "osoba publiczna" nie jest równoznaczne z pojęciem "osoba pełniąca funkcje publiczne". Zdaniem Trybunału, nie jest też możliwe precyzyjne i jednoznaczne określenie, czy i w jakich okolicznościach osoba funkcjonująca w ramach instytucji publicznej, będzie mogła być uznana za sprawującą funkcję publiczną. Nie każda osoba publiczna będzie tą, która pełni funkcje publiczne. Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym, w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem, w ocenie TK, odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Sąd I instancji wskazał, że skoro w rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego Stowarzyszenia dotyczył wykonawców konkretnej inwentaryzacji przyrodniczej, a zatem działania, które samo w sobie nie stanowiło działania o charakterze władczym, to oznacza, że osoby, których dotyczył wniosek nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że informacja, której domagała się strona skarżąca we wniosku z dnia 22 czerwca 2022 r. nie stanowi informacji publicznej. W konsekwencji nie ma znaczenia, czy organ powołał się na treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (choć z pisma organu z dnia 8 lipca 2022 r. taka konkluzja nie wynika), bowiem wyłączenie zawarte w tym przepisie może znaleźć zastosowanie jedynie, gdy żądana informacja stanowi informację publiczną, a taka sytuacja – jak wyjaśniono – nie zaistniała w tej sprawie. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu, skoro w świetle poczynionych rozważań żądana przez stronę skarżącą informacja nie stanowiła informacji publicznej, należy uznać, że udzielona w piśmie z dnia 8 lipca 2022 r. odpowiedź organu stanowi realizację obowiązków wynikających z wyżej powołanych przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, w związku z czym nie można zarzucić organowi bezczynności w tej sprawie. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosło Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 Nr 78 poz. 483 z późn. zm.), poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie skarżącemu informacji o składzie osobowym wykonawcy, który opracował inwentaryzację przyrodniczą w ramach "Studium Techniczno-Ekonomiczno-Środowiskowe dla budowy linii kolejowej nr [...] na odcinku Łódź - Sieradz Północny i linii kolejowej nr [...] na odcinku Sieradz Północny - Kępno - Czernica Wrocławska - Wrocław Główny", pomimo podstaw do jej udostępnienia na zasadach wskazanych w u.d.i.p., 2. art. 1 ust. 1 u.d.i.p., poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie skarżącemu informacji o składzie osobowym wykonawcy, który opracował inwentaryzację przyrodniczą w ramach "Studium Techniczno-Ekonomiczno-Środowiskowe dla budowy linii kolejowej nr [...] na odcinku Łódź - Sieradz Północny i linii kolejowej nr [...] na odcinku Sieradz Północny - Kępno - Czernica Wrocławska - Wrocław Główny" pomimo, iż była to informacja publiczna w rozumieniu u.d.i.p. 3. art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, zwana dalej: "k.p.a."), poprzez brak przekonywującego wyjaśnienia przesłanek nieudostępnienia skarżącemu wnioskowanej przez niego informacji. II. naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na treść orzeczenia, tj.: art. 141 § 4 w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), art. 3 § 2 pkt 8 poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi na bezczynność organu, wskutek wadliwego przyjęcia, iż organ nie był zobowiązany do udostępnienia informacji, ponieważ wniosek nie dotyczył informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie wniosło o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i rozpoznanie skargi. Jednocześnie Stowarzyszenie wniosło o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także oświadczyło, iż zrzeka się rozpoznania skargi na rozprawie. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm prawem przepisanych, a także oświadczył, iż zrzeka się rozpoznania skargi na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 Nr 78 poz. 483 z późn. zm.), poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie skarżącemu żądanej informacji. W zarzucie tym strona skarżąca kasacyjnie sama przyznała, że Sąd I instancji nie stosował tego przepisu, a więc nie mógł go naruszyć. Nadto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne w świetle brzmienia art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisu prawa "poprzez jego niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., I OSK 1807/07; wyrok NSA z dnia 14 maja 2007 r., I OSK 1247/06; wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., I OSK 31/07; postanowienie NSA z dnia 2 marca 2012 r., I OSK 294/12). Przyjmując nawet dopuszczalność w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej sformułowanie zarzutu w taki sposób, to podniesiony zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji jest niezasadny. Skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie upatruje naruszenia tego przepisu w nieudostępnieniu skarżącemu informacji o składzie osobowym wykonawcy, który opracował inwentaryzację przyrodniczą w ramach "Studium Techniczno-Ekonomiczno-Środowiskowe dla budowy linii kolejowej nr [...] na odcinku Łódź - Sieradz Północny i linii kolejowej nr [...] na odcinku Sieradz Północny - Kępno - Czernica Wrocławska - Wrocław Główny". Zauważyć należy, że niezastosowanie prawa materialnego oznacza błąd w zakresie subsumcji stanu faktycznego wobec treści normy prawnej. Może być zatem konsekwencją wcześniejszych błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, jak i błędnej wykładni prawa materialnego, ale może mieć miejsce również wtedy, gdy prawidłowe są ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego oraz wykładnia prawa materialnego, a wadliwość przejawia się wyłącznie w zestawieniu stanu faktycznego ze stanem prawnym sprawy. W rozpatrywanej skardze kasacyjnej nie zakwestionowano skutecznie ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy. W treści omawianego zarzutu nie zakwestionowano również prawidłowości wykładni wskazanych w nim przepisów. Wobec powyższego, w realiach niniejszej sprawy omawiany zarzut mógłby odnieść skutek jedynie w przypadku wykazania, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w przyjętym przez ten Sąd stanie faktycznym i prawnym sprawy dokonał ich wadliwego zestawienia. Błędu subsumcji strona skarżąca kasacyjnie jednak nie wykazała, co czyni omawiany zarzut nieskutecznym. Nadto należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11). Jeżeli skarżące Stowarzyszenie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy strona skarżąca nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09). Z tych samych powodów niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 u.d.i.p., poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie skarżącemu informacji o składzie osobowym wykonawcy, który opracował inwentaryzację przyrodniczą w ramach "Studium Techniczno-Ekonomiczno-Środowiskowe dla budowy linii kolejowej nr [...] na odcinku Łódź - Sieradz Północny i linii kolejowej nr [...] na odcinku Sieradz Północny - Kępno - Czernica Wrocławska - Wrocław Główny". Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 11 k.p.a. poprzez brak przekonywującego wyjaśnienia przesłanek nieudostępnienia skarżącemu wnioskowanej przez niego informacji. Nie negując możliwości powołania się na ten przepis, jako zasadę ogólną k.p.a. podkreślić należy, że sąd administracyjny nie stosuje wprost przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, stąd też jego związanie tymi przepisami sprowadza się do obowiązku sformułowania oceny prawnej, czy proces podjęcia decyzji stosowania prawa przez organ administracji był prawidłowy. Nie budzi wątpliwości, że sformułowanie tej oceny wymaga odpowiedzi na szereg pytań, pytań takich samych jak te, na które musi odpowiedzieć organ administracji bezpośrednio stosujący te przepisy. To jednak nie wojewódzki sąd administracyjny stosuje te przepisy, lecz posługuje się nimi jedynie, jako matrycą porównawczą, w celu ustalenia, czy postępowanie organu w tym zakresie jest zgodne z ustalonym porządkiem prawnym. I w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku Sąd I instancji dał wyraz swojej argumentacji odnosząc się do całokształtu sprawy i zgromadzonego przez organy administracyjne materiału dowodowego. Uchybienie przez sąd przepisom regulującym postępowanie organów administracji publicznej ma charakter pośredni i wynikać może jedynie z uchybienia przez sąd I instancji przepisom p.p.s.a. Oznacza to, że procedując wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje przepisów k.p.a., lecz kontroluje, czy postępowanie organów odpowiadało tym przepisom. W konsekwencji zarzucając naruszenie jednej z zasad ogólnych skarżący kasacyjnie powinien powiązać ją z naruszeniem przez Sąd I instancji odpowiednich przepisów Prawa o postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz z przepisami ustawy o dostępie do informacji publiczne j– czego w niniejszej skardze kasacyjnej nie uczynił. Kolejny, podany jako naruszony, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku i ma charakter formalny. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie wyroku nie spełnia określonych w nim warunków. W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, podano zarzuty sformułowane w skardze, stanowisko organu oraz wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala zatem na prześledzenie toku rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i poznanie motywów, jakimi kierował się podejmując rozstrzygnięcie w sprawie. Podkreślenia wymaga, iż za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, czy procesowego. Fakt reprezentowania odmiennego poglądu prawnego przez skarżącego kasacyjnie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Artykuł 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. nie zawiera samodzielnej treści normatywnej, określa zakres kontroli sądów administracyjnych i nie może być podstawą zarzutu kasacyjnego bez powiązania z innymi przepisami procesowymi. Przepis ten ma charakter ustrojowy, który w sposób najbardziej ogólny i generalny określa zakres sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy administracyjne. Z naruszeniem tego przepisu mielibyśmy do czynienia tylko wówczas, gdy sąd administracyjny pomimo poprawnie sformułowanego przedmiotu skargi dotyczącego bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłego prowadzenia postępowania w przypadku określonym w pkt 4a odmówiłby przeprowadzenia kontroli, albo też dokonałby kontroli bezczynności lub przewlekłości działań organu administracyjnego, które nie mieszczą się w ramach wyznaczonych tym przepisem – co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. W konsekwencji nie zasadny jest także zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a., gdyż ma on charakter wynikowy. Jego zastosowanie przez sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie nie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, które uzasadniałoby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej. Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wykazał dlaczego w niniejszej sprawie skargę oddalił. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. art. 205 § 2 p.p.s.a.