III OSK 2695/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Maciej Kobak Protokolant: starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 574/23 w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2023 r. nr KOA/1809/Oś/21 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o zezwoleniu na przetwarzanie odpadów oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 lipca 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 574/23, wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w R. (dalej jako "skarżąca" lub "spółka") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej jako "organ" lub "SKO") z dnia 27 stycznia 2023 r. nr KOA/1809/Oś/21 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o zezwoleniu na przetwarzanie odpadów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie obowiązujący tekst jednolity Dz.U. z 2026 r. poz. 143), zwanej dalej "p.p.s.a.", oddalił skargę. W sprawie został ustalony następujący stan faktyczny. SKO decyzją z dnia 27 stycznia 2023 r., nr KOA/1809/Oś/21 po rozpoznaniu wniosku spółki o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ") nr KOA/3063/Oś/20 z 9 kwietnia 2021 r. stwierdzającą nieważność decyzji Starosty Powiatu Żyrardowskiego znak: OŚ.6233.25.2016.MP z 12 sierpnia 2016 r., udzielającej spółce zezwolenia na przetwarzanie odpadów, na terenie wydzielonej części działki nr ew. [...] położonej w M. przy ul. [...], powiat żyrardowski - jako wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości. Decyzja była wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej. Decyzją znak: OŚ.6233.25.2016.MP z 12 sierpnia 2016 r. Starosta Powiatu Żyrardowskiego orzekł o udzieleniu spółce. zezwolenia na przetwarzanie odpadów, na terenie wydzielonej części działki nr ew. [...] położonej w M. przy ul. [...], powiat żyrardowski. W piśmie z dnia 28 września 2020 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska skierował do SKO wystąpienie o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty Powiatu Żyrardowskiego. Decyzją nr KOA/3063/OŚ/20 z 9 kwietnia 2021 r. SKO stwierdziło nieważność decyzji Starosty Powiatu Żyrardowskiego znak: OŚ.6233.25.2016.MP z dnia 12 sierpnia 2016 r. jako wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że pole do bioremediacji urządzone na terenie Spółki stanowi instalację i służy do przetwarzania odpadów niebezpiecznych, zatem jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Spółka złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia 27 kwietnia 2023 r. wyjaśniło, że przedmiotem rozważań o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej może być jedynie ustalenie czy dana decyzja dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 kpa. Stąd też organ rozpoznający sprawę musi ograniczyć się jedynie do zbadania prawidłowości przedmiotowej decyzji w kontekście cytowanego przepisu w zestawieniu z odnośnym obowiązującym w tym zakresie przepisem prawa materialnego. Organ przytoczył treść art. 41 ustawy o odpadach (t. j. Dz. U z 2021r., poz. 779) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, tj. w dniu 9 kwietnia 2021 r. Z ust. 3 tego przepisu wynika, że organem właściwym do wydania zezwolenia na zbieranie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów jest: 1) marszałek województwa: a) dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, b) dla odpadów innych niż niebezpieczne poddawanych odzyskowi w procesie odzysku polegającym na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych, jeżeli ilość umieszczanych w wyrobisku lub zapadlisku odpadów jest nie mniejsza niż 10 Mg na dobę lub całkowita pojemność wyrobiska lub zapadliska jest nie mniejsza niż 25 000 Mg, c) dla regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych i dla instalacji określonych w wojewódzkim planie gospodarki odpadami jako regionalne instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych; 2) starosta-w pozostałych przypadkach. SKO podkreśliło, że biorąc pod uwagę treść art. 41 ust. 6 ustawy o odpadach w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji uznać należało, że stanowisko SKO zaprezentowane w decyzji nr KOA/3063/Oś/20 z dnia 9 kwietnia 2021 r. stwierdzającej nieważność decyzji Starosty Powiatu Żyrardowskiego znak: OŚ.6233.25.2016.MP z dnia 12 sierpnia 2016 r., było zasadne i zgodne z obowiązującym w dniu wydania decyzji prawem. Organ wskazał bowiem, że Marszałek województwa jest organem właściwym do wydania decyzji dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, niezależnie od tego czy proces odzyskiwania odpadów ma miejsce na terenie instalacji czy też poza instalacją. Organ podkreślił, że kompetencje właściwego organu określone zostały w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach i nie można ich domniemywać. Są one uzależnione od rodzaju i ilości przetwarzanych odpadów. Jak wynikało z akt sprawy ilość przetwarzanych odpadów o kodach ex 17 05 03* (gleba i ziemia zawierające substancje ropopochodne) wynosi 24 500 Mg/rok. Organ wyjaśnił, że na mocy rozporządzenia Ministra Środowiska z 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów, odpadami niebezpiecznymi w katalogu odpadów są odpady oznakowane indeksem górnym w postaci gwiazdki "*" przy kodzie rodzaju odpadów. Zatem wymienione w skarżonej decyzji odpady o kodzie ex 17 05 03* są odpadami niebezpiecznymi. Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach, prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Natomiast organem właściwym do wydania zezwolenia był marszałek województwa, natomiast w niniejszej sprawie decyzję o udzieleniu zezwolenia na przetwarzanie odpadów wydał starosta powiatu żyrardowskiego. Z tego powodu organ uznał, że decyzja została wydana przez organ niewłaściwy, ponieważ jeżeli decyzja dotyczy przetwarzania odpadów niebezpiecznych, to organem właściwym do wydania decyzji jest marszałek województwa, co wynika z art. 41 ust. 6 ww. ustawy stanowiącym, że w przypadku prowadzenia w tym samym miejscu przedsięwzięć, o których mowa w ust. 3, organem właściwym do wydania zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów jest marszałek województwa. Odnosząc się do zarzutu niezasadnego uznania, że płyta remediacyjna użytkowana przez skarżącą, zlokalizowana na części działki nr ew. [...], stanowi "instalację", SKO uznało, że przedmiotowe pole do remediacji jest instalacją w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a ponieważ służy do przetwarzania odpadów niebezpiecznych, to jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Spółka wniosła skargę na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając decyzję w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę za wskazał w motywach swego, że SKO prawidłowo stwierdziło nieważność decyzji Starosty Powiatu Żyrardowskiego z 12 sierpnia 2016 r., która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775, dalej: k.p.a.), co uzasadniło wyeliminowanie jej z obrotu prawnego wobec braku przesłanek negatywnych, wymienionych w § 2 tego przepisu. Sąd I instancji podzielił również stanowisko organu, że przedmiotowe przedsięwzięcie stanowi instalację zdefiniowaną w art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2022 r., poz. 2556 ze zm.), dalej - p.o.ś. Płyta remediacyjna oczyszczania gleby i ziemi, składa się z utwardzonej płyty jako izolowanej od podłoża powierzchni, zaś izolację stanowi np. płyta ze stabilizowanego cementem gruntu (stabilizacja chemiczno-hydrauliczna) lub płyty betonowe z geomembraną uszczelniającą, a ponadto, składa się z systemu drenażu, zbiornika na odcieki, namnażalnika preparatu, bioreaktora i systemu zraszania odpadu. Wg informacji, zawartych w karcie, zamknięty układ pracy instalacji oraz szczelna płyta zapewni eliminację niekorzystnego wpływu na środowisko. Zatem, jak podkreślił Sąd, już w karcie informacyjnej posłużono się terminem "instalacja", co koreluje ze stanowiskiem Sądu I instancji i organów administracji, że każdy z elementów (oprócz samej płyty), stanowi urządzenie techniczne, a ich całość - to zespół takich urządzeń, przy czym przymiot ich stacjonarności wynika nie tyle z faktu ich trwałego połączenia z podłożem, lecz przeznaczenia do użytkowania w dłuższym okresie czasu, a nie tylko – jednorazowo (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2454/18 dostępny w CBOSA). Jednocześnie Sąd przywołał treść przepisu art. 41 ust. 1 i ust. 3 ustawy o odpadach i zestawił te unormowania ze stanem faktycznym wynikającym z akt administracyjnych. W tym zakresie Sąd stwierdził, że z akt tych wprawdzie wynika, że podczas przetwarzania odpadów (gleba i ziemia zawierająca substancje ropopochodne, urobek z pogłębiania zawierający lub zanieczyszczony wyłącznie substancjami ropopochodnymi) w procesie odzysku R5 nie będą wykorzystywane stacjonarne urządzenia techniczne lub ich zespół powiązany technologicznie, ale niewątpliwie powstaną budowle nie będące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisję a zatem będzie to instalacja. Ukształtowanie terenu w formie obwałowania pryzm nawożonego gruntu wraz z wykonaniem zabezpieczenia podłoża piaskiem oraz geomembraną i folią PEHD, przegłębienie terenu w celu wykonania zbiornika bezodpływowego o określonym spadku przeznaczonym do zbierania odcieków z pryzm dowodzi, że powstanie budowla nie będąca urządzeniem technicznym ani ich zespołem w wyniku eksploatacji, której powstanie emisja związana z odprowadzaniem z pryzmy odcieków zawierających wodę, pozostałości użytych podczas odzysku preparatów czy podlegających odzyskowi substancji ropopochodnych. W konsekwencji, jak przyjął Sąd, powstanie budowla ziemna, której użytkowanie spowoduje emisję określonych substancji. Taka charakterystyka odpowiada pojęciu instalacji z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo ochrony środowiska. Z powyższych okoliczności Sąd wyprowadził wniosek, że skoro jest to instalacja służąca do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych jakimi są substancje ropopochodne zawarte w gruncie o jakiej mowa w § 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r., poz. 1071), to planowane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko a w konsekwencji organem właściwym do wydania decyzji o zezwoleniu na przetwarzanie odpadów w procesie odzysku R5 będzie Marszałek Województwa w myśl art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy o odpadach. Sąd wyjaśnił przy tym, że okoliczność, że wnioskodawca powołuje się na odzysk wskazanych we wniosku odpadów w procesie R5, który jest dopuszczony wyjątkowo jako odzysk poza instalacjami nie dowodzi tego, że prowadzony przez niego odzysk będzie odbywał się poza instalacją. Zaprezentowany we wniosku proces odzysku wskazuje bowiem, że będzie on następował w instalacji w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo ochrony środowiska. Wobec powyższych ustaleń WSA w Warszawie uznał, że zarówno rozstrzygnięcie i zastosowane przepisy organu I i II instancji należało uznać za właściwe w przedmiotowej sprawie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, wniosła spółka, reprezentowana przez adwokata. Spółka wystąpiła o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Skarżąca kasacyjnie wniosła też o zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Oświadczyła, że wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a - naruszenie przepisów postępowania, a to: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. jak również art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") poprzez oddalenie przez WSA Skargi, a w konsekwencji zaakceptowanie przez WSA naruszenia przez organ II instancji (jak również organ I instancji) zasady praworządności, której wyrazem jest naruszenie przy wydaniu przez te organy decyzji szeregu norm prawa procesowego oraz materialnego, wskazanych i opisanych w niniejszej skardze kasacyjnej (w tym art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 47 ust. 8 w zw. z ust. 2, 3 i 5 ustawy o odpadach i w zw. z art. 107 § 2 k.p.a. oraz art. 41a ust. 1, 2, 3 i 6 ustawy o odpadach w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw oraz w zw. z art. 9 ust. 1, lb pkt 1, art. 9a ust. 1 i 2 i art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o inspekcji Ochrony Środowiska); 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. jak również art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi i w konsekwencji akceptację przez WSA wadliwego działania SKO, polegającego na: a) nie zapewnieniu skarżącej, przed wydaniem decyzji organu li instancji, możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; wskazane naruszenie zasady czynnego udziału strony miało znaczenie dla rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy - skarżąca została bowiem pozbawiona możliwości przedłożenia dalszych dowodów w sprawie; b) akceptacji działania SKO, jako organu pierwszej instancji, polegającego na pominięciu zawiadomienia skarżącej w trybie art. 10 § 1 k.p.a. o zakończeniu zbierania materiału dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w sytuacji w której nie dokonanie takiego zawiadomienia pozbawiło skarżącą możliwości złożenia jeszcze na etapie rozpoznawania sprawy w pierwszej instancji, dowodu z opinii eksperckiej (opinii technicznej) - skarżąca mogła przedłożyć przedmiotowy dowód dopiero przy rozpoznaniu sprawy po złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy; taki stan rzeczy narusza zasadę dwuinstancyjności (dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia sprawy), a więc miał wpływ na rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. jak również art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a. i art. 127 § 3 k.p.a. i wyrażonej w tym przepisie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (in concreto rozumianej jako prawo strony do zwrócenia się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy), poprzez akceptację przez WSA wadliwego działania SKO (działającego jako organ II instancji przy rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) wynikającego z zaniechania ponownego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy i poprzestania na dokonaniu kontroli orzeczenia wydanego w pierwszej instancji; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. jak również art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 84 § 1 k.p.a., art. 85 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6, 7 i 8 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie przez WSA, że "zarówno rozstrzygnięcie i zastosowane przepisy organu I i II instancji należało uznać za właściwe w przedmiotowej sprawie" i w konsekwencji akceptację przyjętego przez SKO (działającej jako organ I i II instancji) rozstrzygnięcia oraz naruszeń, których dopuściło się SKO, podczas gdy organ II wydając decyzję organu II instancji (a wcześniej organ I instancji): a) zastosował przepisy prawa materialnego pomimo braku niezbędnych przesłanek tam określonych; b) nie zastosował prawa materialnego w zakresie, w jakim wymagał tego przedmiot postępowania; c) wadliwie ustalił stan faktyczny w sprawie w zakresie istnienia podstawy stwierdzenia nieważności zezwolenia na przetwarzanie odpadów, co nastąpiło w szczególności poprzez: - zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych i akceptację działania SKO na etapie pierwszej instancji, polegającego na niedopuszczeniu dowodu z opinii biegłych (z zakresu ochrony środowiska oraz prawa budowlanego), - zaniechanie przeprowadzenia oględzin części działki nr ew. [...], na której znajduje się płyta remediacyjna i akceptację przez SKO działania podjętego w toku rozpoznania sprawy w pierwszej instancji, polegającego na nieprzeprowadzeniu oględzin, - pominięcie w toku postępowania (w uzasadnieniu Decyzji Organu II instancji) faktu, iż decyzja z dnia 12.08.2016 r. podlegała zmianom - na mocy decyzji z dnia 17.12.2020 r. znak OŚ.6233.1.2020.MM oraz decyzji z dnia 26.01.2023 r" znak: OŚ.6233.2.2023.MG.; 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. jak również art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez akceptację przez WSA poglądu SKO (wyrażonego przez ten organ w obu instancjach), że decyzja Starosty Powiatu Żyrardowskiego z dnia 12 sierpnia 2016 r. została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości; 6) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. jak również art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 47 ust. 8 w zw. z ust. 2, 3 i 5 ustawy o odpadach w zw. z art. 107 § 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję organu II instancji pomimo istnienia podstaw do uchylenia tej decyzji (i poprzedzającej ją decyzji SKO z dnia 9 kwietnia 2021 r.) z uwagi na niewskazanie w decyzji organu II instancji (i poprzedzającej jej decyzji SKO z dnia 9 kwietnia 2021 r.) terminu, w jakim skarżąca (jako posiadacz odpadów) jest obowiązana do usunięcia odpadów i negatywnych skutków w środowisku lub szkód w środowisku w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie, w ramach prowadzonej działalności objętej zezwoleniem, którego nieważność stwierdzono, i które to rozstrzygnięcie jest obligatoryjnym elementem decyzji stwierdzającej nieważność zezwolenia na przetwarzanie odpadów, co ma istotne znaczenie w szczególności w przypadku stwierdzenia nieważności zezwolenia w sytuacji, gdy trwa (jest w toku) proces przetwarzania odpadów; 7) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez nie odniesienie się przez Sąd I instancji w wyroku (w uzasadnieniu wyroku) do wszystkich zarzutów poniesionych przez skarżącą w skardze na decyzję organu II instancji; 8) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez: a) niedoniesienie się przez Sąd I instancji w wyroku (w uzasadnieniu wyroku) do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą w skardze na decyzję organu II instancji - a w zasadzie ograniczenie się przez WSA do szerokiego wyjaśnienia dotychczasowego przebiegu sprawy (9 stron uzasadnienia) i znikomego uzasadnienia przyczyn oddalenia skargi (zaledwie 2 strony uzasadnienia), jak również wycinkowego rozpoznania skargi w odniesieniu do niektórych zarzutów naruszenia prawa materialnego z pominięciem zarzutów naruszenia prawa procesowego, b) przyjęciu niemających oparcia w stanie faktycznym sprawy domniemań, co do możliwości powstania budowli, których eksploatacja może spowodować emisję, w sytuacji, w której sprawa dotyczy działalności już prowadzonej przez skarżącą, a zatem dotyczy istniejącej płyty remediacyjnej, na której prowadzona jest działalność objęta zezwoleniem, którego dotyczy niniejsze postępowanie, c) oparcia swojego stanowiska o braku podstaw do uwzględnienia skargi na nieistniejącym Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (w dniu 26 maja 2017 r. nie wydano w Naczelnym Sądzie Administracyjnym wyroku o sygnaturze II OSK 2454/18), w konsekwencji czego nie jest możliwe zdekodowanie kompletu przesłanek, jakimi kierował się Sąd I instancji oddalając skargę i umożliwić Skarżącej obronę swoich praw (doprowadzając do pozostawienia w obrocie prawnym zaskarżonej, wadliwej, decyzji); 7) art. 2432 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (dalej: "k.p.c.") w zw. z art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie (nierozstrzygnięcie) przez WSA o wynikach postępowania dowodowego z przeprowadzonego dowodu z dokumentów powołanych w skardze do WSA, na okoliczność ich treści oraz wykazanie faktów powołanych w treści skargi, przy jednoczesnym braku wydania postanowienia o pominięciu tych dowodów zgodnie z art. 2432 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a.. W odniesieniu do tego ostatniego zarzutu skarżąca kasacyjnie wyjaśniła, że zarzut ten postawiła z ostrożności procesowej - na wypadek uznania przez NSA, iż "odpowiedniość" stosowania przepisów Kodeksu postępowania cywilnego do postępowania dowodowego w postępowaniu sądowoadministracyjnym wymaga wydania postanowienia dowodowego nie tylko w przypadku pominięcia dowodu z dokumentów, ale również w przypadku dopuszczenia takiego dowodu (a więc odmiennie niż w postępowaniu cywilnym); Zdaniem spółki naruszenia te mogły mieć (i miały) istotny wpływ na wynik sprawy, doprowadziły bowiem do niezasadnego oddalenia skargi, a w konsekwencji utrzymania przez WSA w obrocie prawnym decyzji naruszającej przepisy prawa materialnego oraz wydanej w postępowaniu, w którym organ II instancji naruszył szereg zasad ogólnych postępowania administracyjnego oraz przepisów dotyczących obowiązków organów administracji publicznej w zakresie zbierania i oceny materiału dowodowego, jak również nie zawierającej obligatoryjnych elementów. Ponadto z uwagi na fakt, iż uzasadnienie Wyroku zupełnym milczeniem pomija szereg zarzutów stawianych decyzji organu II instancji, w istocie nie jest możliwe zdekodowanie kompletu przesłanek, jakimi kierował się Sąd I instancji oddalając skargę (doprowadzając do pozostawienia w obrocie prawnym zaskarżonej, wadliwej, decyzji). Z kolei, w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a –skarżąca kasacyjnie spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, a to: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. w zw. z art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (dalej: "POŚ") poprzez niezasadne uznanie, że zarówno organ II instancji (jak również organ I instancji) nie dopuścił się naruszenia przepisów art. 3 pkt 6 POŚ i w konsekwencji słusznie przyjął, że płyta remediacyjna użytkowana przez Skarżącą, zlokalizowana na części działki nr ew. [...], stanowi "instalację" w rozumieniu przedmiotowego przepisu, a przesłankami umożliwiającymi kwalifikowanie płyty jako "instalacji" jest m.in. posłużenie się w karcie informacyjnej terminem "instalacja", podczas gdy naruszony przepis POŚ nie uzależnia kwalifikacji urządzenia jako instalacji od określeń, którymi posłużono się w karcie informacyjnej przedsięwzięcia; kwalifikacja taka wymaga dokonania szczegółowych ustaleń faktycznych, popartych wiedzą z zakresu ochrony środowiska (okoliczność powodowania emisji) oraz prawa budowlanego (dla oceny kwalifikacji urządzeń jako budowli); 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. w zw. z art. 30 ust. 2 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach w zw. z pkt 16 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku poza instalacjami i urządzeniami oraz art. 3 pkt 6 POŚ poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi na decyzję Organu II instancji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji przy jednoczesnym przyjęciu, że "(...) okoliczność, że wnioskodawca powołuje się na odzysk wskazanych we wniosku odpadów w procesie R5, który jest dopuszczony wyjqtkowo jako odzysk poza instalacjami nie dowodzi tego, że prowadzony przez niego odzysk będzie odbywał się poza instalacjq" podczas gdy ze wskazanych przepisów wynika, iż wolą ustawodawcy było uznanie, iż odzysk odpadów w procesie RS dokonuje się "poza instalacjami" - a więc, skoro odzysk taki prowadzony jest na płycie remediacyjnej, wolą samego ustawodawcy płyta remediacyjna została wykluczona z zakresu pojęcia "instalacja"; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. w zw. art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (dalej: "Prawo budowlane") poprzez błędne uznanie przez WSA, że organ II instancji (jak również organ I instancji) słusznie przyjęły, że płyta remediacyjna, na której skarżąca prowadzi proces bioremediacji, znajdująca się na działce nr [...], stanowi "budowlę" w rozumieniu przytoczonego przepisu, podczas gdy płyta remediacyjna ziemi i gleby nie stanowi budowli, gdyż nie mieści się w zakresie określonym w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (nie jest wymieniona w tym przepisie), który to przepis ma charakter zamknięty; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. w zw. z art. 41 ust. 3 pkt 2 ustawy o odpadach poprzez błędne uznanie przez WSA, że zarówno organ II instancji (jak również organ I instancji) nie dopuścił się naruszenia przepisu art. 41 ust. 3 pkt 2 ustawy o odpadach, gdyż przepis ten nie miał zastosowania w sprawie, ponieważ decyzja powinna zostać wydana przez marszałka województwa (art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o odpadach), podczas gdy brak było podstaw do kwestionowania właściwości Starosty Żyrardowskiego, z uwagi na fakt, że płyta remediacyjna nie stanowi instalacji w rozumieniu art. 3 pkt 6 POŚ, nie jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i zgodnie z treścią przepisów prawa materialnego przytoczonych w zarzucie wskazanym w pkt 11.2) powyżej proces remediacji metodą R5 - wolą ustawodawcy - dokonuje się poza instalacjami; 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. w zw. z art. 41a ust. 1, 2, 3 i 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw oraz w zw. z art. 9 ust. 1, lb pkt 1, art. 9a ust. 1 i 2 i art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (dalej: "u.l.O.Ś.") poprzez niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów i oddalenie skargi na decyzję organu II instancji utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji stwierdzającą nieważność zezwolenia na przetwarzanie odpadów posiadanego przez skarżącą, w postępowaniu wszczętym w wyniku wystąpienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, które to wystąpienie oparte zostało na protokole kontroli sporządzonym w toku kontroli, która obejmowała swoim przedmiotem zagadnienia wykraczające poza zakres kontroli dopuszczalnej w związku z wnioskiem skarżącej o zmianę zezwolenia, tj. dokonanie kontroli ogółu działalności skarżącej w zakresie gospodarowania odpadami, w sytuacji gdy art. 41a ust. 1 w zw. z ust. 6 ustawy o odpadach obejmuje przeprowadzenie kontroli jedynie w zakresie spełniania wymogów ochrony środowiska przez miejsca magazynowania odpadów; 6) art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. w zw. z art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (dalej; "Prawo przedsiębiorców") poprzez uznanie przez WSA, że zarówno Organ II instancji (jak również Organ I instancji) nie dopuścił się naruszenia przepisu art. 46 ust. 3 Prawa przedsiębiorców, podczas gdy decyzja organu II instancji (jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji) została oparta na protokole kontroli nr PL85/2020, będącym dokumentem sporządzonym w toku kontroli z naruszeniem przepisów ustawy, w szczególności art. 41a ust. 1 i 6 ustawy o odpadach, a to wskutek objęcia kontrolą, którą dokumentował ww. protokół kontroli, zagadnień wykraczających poza zakres kontroli dopuszczalny w związku z wnioskiem Skarżącej o zmianę zezwolenia, tj. dokonanie kontroli ogółu działalności Skarżącej w zakresie gospodarowania odpadami, w sytuacji gdy wskazane przepisy obejmują przeprowadzenie kontroli jedynie w zakresie spełniania wymogów ochrony środowiska przez miejsca magazynowania odpadów, która to okoliczność miała istotny (a nawet wręcz kluczowy) wpływ na wyniki kontroli, wbrew zakazowi dowodowemu ustanowionemu w tym przepisie; które do naruszenia miały wpływ na wynik sprawy - doprowadziły bowiem do oddalenia skargi dotyczącej decyzji naruszającej prawo materialne, w szczególności wydanej w oparciu o ustalenia wadliwej kontroli. Także i w odniesieniu do tej grupy zarzutów skarżąca kasacyjnie zajęła stanowisko, że zarzuty naruszenia prawa materialnego zamieściła z ostrożności procesowej - w związku z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. W ocenie skarżącej kasacyjnie (co zresztą wynika, jej zdaniem, z treści niniejszej skargi kasacyjnej) na obecnym etapie sprawy (zarówno przed WSA, jak i NSA) zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego w ogóle nie powinny być rozpatrywane, a to z uwagi na naruszenia przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy (w szczególności - nie zawarcie w obu decyzjach SKO wszystkich obligatoryjnych składników wynikających z ustawy o odpadach). Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Oznacza to, że jeżeli – tak jak w rozpoznawanej sprawie – nie zachodzi nieważność postępowania zakres postępowania kasacyjnego wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Jak już wyżej wskazano z przytoczonych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Rozpatrzenie zarzutów skargi kasacyjnej należy poprzedzić pewną uwagą wstępną. Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych i zarzutów skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 1688/07). Wprawdzie nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych w sytuacji, gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 p.p.s.a. (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09), jednakże Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku, ani prawa samodzielnie poszukiwać wzorca kontroli kasacyjnej, czy też domniemywać intencji strony, tudzież konkretyzować zarzuty kasacyjne sformułowane przez stronę postępowania, w tym domyślać się i uzupełniać przedstawioną w rozpoznawanym środku prawnym argumentację. Dlatego też do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie należy wyciąganie z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej przytoczonych tam zarzutów i wiązanie ich z powołanymi tam przepisami w celu uzupełnienia przytoczonej w petitum skargi kasacyjnej podstawy kasacyjnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2007 r., sygn. akt I FSK 1448/06). Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji, a w przypadku kiedy przepis składa się z wielu jednostek redakcyjnych wskazanie konkretnej jednostki redakcyjnej, której naruszenie zarzuca strona skarżąca kasacyjnie i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji. Oznacza to, że związanie sądu kasacyjnego zarzutami podniesionymi w skardze kasacyjnej oznacza zatem, że sąd ten – co do zasady – nie ma kompetencji do kontroli legalności postępowania pierwszoinstancyjnego poza granicami zaskarżenia. Dalej, wskazać należy, że zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 1511/22, CBOSA). W rozpatrywanej sprawie skarżący kasacyjnie oparł skargę kasacyjną, wskazując obie podstawy – naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; wyrok NSA z dnia 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący kasacyjnie wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22, CBOSA). Rozpoznawszy skargę kasacyjną, w tak zakreślonych granicach, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczącego uchybienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przepisów postępowania, który sprowadza się do podnoszonego naruszenia dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez nie odniesienie się przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów poniesionych przez skarżącą w skardze na decyzję organu II instancji oraz ponownie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedoniesienie się przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą w skardze na decyzję organu II instancji, przez znikome uzasadnienie przyczyn oddalenia skargi i wycinkowe rozpoznanie skargi. Zgodnie z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., jeżeli nie wiadomo, jaki stan faktyczny Sąd pierwszej instancji przyjął, jako podstawę wyrokowania, a także w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy wada uzasadnienia nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się, bowiem w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to, więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (zob. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, wyrok NSA z 12 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1620/10 oraz wyrok NSA z 19 grudnia 2024 r., sygn. akt III OSK 2718/23). Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem, dlaczego nie stwierdził czy stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, czy też przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1985/09). Wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego. Za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. niemożliwe jest także skuteczne kwestionowanie stanowiska sądu co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Dodać także należy, że z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wynika dla sądu administracyjnego obowiązek szczegółowego omówienia w uzasadnieniu każdej okoliczności, czy każdego argumentu lub twierdzenia, jakie pojawiło się w badanej sprawie. Uzasadnienie wyroku ma być "zwięzłe", co należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny powinien się odnieść wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, aby nie czynić wywodu nadmiernie rozbudowanym, a przez to niejasnym (zob. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1801/06). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymagania i standardy, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji, bowiem zastosował się do dyspozycji tego przepisu, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie niezbędne elementy, co wynika z przytoczonej wyżej argumentacji Sądu I instancji, a więc umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie. Należy jeszcze się odnieść, w tym miejscu do zarzutu powołania się przez Sąd I instancji na nieistniejący wyrok o sygnaturze ( III OSK 2452/18 ). Faktycznie nie można odnaleźć wyroku NSA o wskazanej sygnaturze, co nie ma większego znaczenia dla zasadności i prawidłowości uzasadnienia WSA. Niezależnie od tego czy przytoczona argumentacja została zaczerpnięta z uzasadnienia do wyroku NSA, którego nie można zidentyfikować, czy byłaby wytworem intelektualnym danego sądu, to trudno się z nią nie zgodzić. Fakt, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, nie poddaje się kontroli kasacyjnej, czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Co więcej, również brak odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do niektórych zarzutów lub twierdzeń zawartych w skardze samo w sobie nie stanowi uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku, albowiem jest, czy też może nim być – to jest uchybieniem stanowiącym uzasadnioną podstawę uchylenia wyroku – pominięcie zarzutów i argumentów istotnych oraz – co istotne – wykazanie w skardze kasacyjnej takiego właśnie ich charakteru, a mianowicie, że należycie je oceniając oraz prawidłowo identyfikując z ich punktu widzenia istotę spornego w sprawie zagadnienia, sąd ten mógłby jednak inaczej orzec w sprawie" (wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2025 r., II GSK 1073/22). Należy jeszcze wskazać na treść art. 134 § 1 p.p.s.a., że niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ten ma prawo, a jednocześnie i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy w skardze dany zarzut nie został podniesiony. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Przyjmuje się, że dla skuteczności zarzutu skargi kasacyjnej opartego na tym przepisie należy wykazać, że Sąd I instancji dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy; a także w przypadku gdy powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił, i że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale również wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania administracyjnego bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez sąd pominięte, względnie, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że bez względu na treść zarzutów sąd pierwszej instancji nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (por. wyrok NSA wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2025 r., sygn. akt III OSK 2869/22). Nadmienić należy także, że na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących przez ten organ (por.m.in. wyroki NSA z dnia: 25 marca 2011 r., sygn. akt I FSK 1862/09; 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 610/06; 15 października 2015 r., sygn. akt I GSK 241/14). Jak już wcześniej wskazano, nie można podważać też zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów, ani prawidłowości oceny materiału dowodowego, co bezpośrednio ma związek z omawianym wyżej zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Z powyższych względów podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 141 § 4 p.p.s.a. nie mógł zatem odnieść zamierzonego skutku. Przechodząc do rozpoznania pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy wskazać, że wszystkie podnoszone naruszenia w skardze kasacyjnej skonstruowane są w oparciu o naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. jak również art. 151 p.p.s.a. w związku z szeregiem przywołanych w związku z nimi przepisów k.p.a., w tym zasad wyrażonych w: art. 6 k.p.a., 10 § 1 k.p.a., 15 i 127 § 3 k.p.a., nadto art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 84 § 1 k.p.a., art. 85 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6, 7 i 8 § 1 k.p.a., 156 § 1 pkt k.p.a. i art. 47 ust. 8 w zw. z ust. 2, 3 i 5 ustawy o odpadach w zw. z art. 107 § 2 k.p.a. W pierwszej kolejności należy odnieść się do konstrukcji zarzutów naruszenia przepisów postępowania i wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a., których naruszenie zarzuca skarżąca kasacyjnie, podobnie zresztą jak art. 146 § 1, art. 147 § 1 czy art. 149 § 1 mają charakter ogólny (blankietowy) i określają kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepisy nie mogą zatem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c czy art. 151 P.p.s.a. zobowiązana jest więc bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd pierwszej instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie ww. przepisów jest bowiem zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (zob. w tej materii m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 kwietnia 2015 r.; sygn. akt I OSK 1701/14; z dnia 9 lutego 2021 r.; sygn. akt II GSK 811/19; z dnia 17 kwietnia 2024 r.; sygn. akt III OSK 4281/17 oraz z dnia 16 stycznia 2026 r.; sygn. akt III OSK 670/23). Przepisy te wzajemnie się też wykluczają, gdyż pierwszy z nich dotyczy uchylenia zaskarżonego aktu a drugi oddalenia skargi. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. W przypadku oddalenia skargi przez Sąd pierwszej instancji można mu zarzucić naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie spełni dyspozycji tej normy prawnej i nie uchyli zaskarżonego aktu. Natomiast, jeśli z kwestionowanego wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia takich przepisów, to nie można zarzucić oddalającemu skargę Sądowi pierwszej instancji naruszenia omawianego unormowania, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją, stosowanej przez wojewódzki sąd administracyjny, normy prawnej. Przy czym w rozpoznanej sprawie WSA w Warszawie nie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., a zatem nie mógł go naruszyć. Podstawą prawną zaskarżonego wyroku był natomiast art. 151 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględniania skargi sąd skargę oddala. Okoliczność oddalenia skargi nie mogła, więc stanowić bezpośrednio argumentu mającego świadczyć o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Podobnie bowiem, jak przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., również przepis art. 151 p.p.s.a. stanowi – co już zostało wskazane – jedynie wynik kontroli przez sąd zaskarżonego aktu. Warunkiem ich zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia, czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Wobec tego prawidłowe postawienie zarzutu naruszenia ww. przepisów wymaga powiązania ich ze wskazaniem innego jeszcze naruszenia prawa – i wprawdzie skarżąca kasacyjnie powiązała przepis wynikowy z naruszeniem szeregu przepisów k.p.a. oraz przepisów ustaw: prawa ochrony środowiska, prawo o odpadach, prawo budowlane i prawo przedsiębiorców, jednak w orzecznictwie sądów administracyjny podnosi się, że w przypadku przedstawienia swoistej, niespójnej zbitki przepisów – szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć Sąd pierwszej instancji, bez wskazania konkretnie na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe. Pogląd taki był wielokrotnie wyrażany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. w tej materii m.in wyroki z dnia: 18 października 2011 r.; sygn. akt II FSK 797/10; 20 stycznia 2022 r.; sygn. akt III FSK 2147/21 oraz z dnia 14 lipca 2022 r.; sygn. akt III OSK 1434/21) i Sąd w składzie rozpoznającym wniesioną skargę kasacyjną w pełni ten pogląd aprobuje. Ponadto mając zatem na względzie powiązanie przez skarżącą kasacyjnie przepisu wynikowego z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 10 § 1, art. 15, art. 80, art. 84 § 1 i art. 85 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. podkreślenia wymaga, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie ustala stanu faktycznego, lecz bada, czy w trakcie postępowania administracyjnego zostały ujawnione wszystkie okoliczności istotne dla wydania zaskarżonego aktu, czy były one uwzględnione przy jego wydaniu i w jaki sposób zostały ocenione przez organ (por. wyrok NSA z 16 maja 2008 r., II OSK 554/07). Sąd wojewódzki nie stosuje bowiem przepisów k.p.a., natomiast kontroluje w tym zakresie organ prowadzący postępowanie administracyjne w sprawie. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że stosownie do przytoczonego w podstawie kasacyjnej, m.in. art. 77 § 1 k.p.a., na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy niezbędnego do jej wyjaśnienia. Postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organ administracji publicznej powinno być zakończone po zbadaniu wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla danej sprawy, których zakres określają przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w sprawie. Z kolei w uzasadnieniu decyzji organ powinien m.in. wskazać dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 k.p.a.). Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organy administracji publicznej są również zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Rozpatrzenie całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie było związane z zasadą swobodnej oceny dowodów, która była dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, poprzez analizę dokumentów zawartych w aktach administracyjnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanych rozstrzygnięć. Po wnikliwej analizie materiału sprawy i procedur poprzedzających wydanie zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, że organ prowadzący kontrolowane postępowanie wypełnił zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Przyjęta w sprawie faktyczna podstawa rozstrzygnięć ustalona została z uwzględnieniem wymogów wynikających z przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ ustalił wszystkie istotne do załatwienia sprawy okoliczności faktyczne i prawne, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ma walor kompletności, zaś jego ocena nie nosi znamion dowolności. Na gruncie reguł i norm procesowych wyprowadził logicznie uprawnione i merytorycznie trafne wnioski. W tych okolicznościach zgodzić należy się z Sądem pierwszej instancji, który w całości podzielił ustalenia organu i wyrażoną przez niego ocenę prawną stanu faktycznego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest spójne wewnętrznie i logiczne, nie zawiera przy tym luk ani sprzeczności. Kolejnym z zarzutów procesowych jest podnoszony zarzut naruszenia art. 2432 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (dalej: "k.p.c.") w zw. z art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie (nierozstrzygnięcie) przez WSA o wynikach postępowania dowodowego z przeprowadzonego dowodu z dokumentów powołanych w skardze do WSA, na okoliczność ich treści oraz wykazanie faktów powołanych w treści skargi, przy jednoczesnym braku wydania postanowienia o pominięciu tych dowodów zgodnie z art. 2432 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przywołany w skardze zarzut odnosi się do ujętego w 12 punktach wykazu różnych dokumentów powstałych w latach 2020 – 2023. Są to między innymi decyzje administracyjne: z pkt 1 - dotyczy zmian adresowych siedziby spółki skarżącej kasacyjnie, z pkt 2 decyzja – dotyczy innego podmiotu wraz z postanowieniem prostującym tę decyzję, z pkt 4 dotyczy innego podmiotu i jest zanonimizowana, z pkt 6 decyzja dotyczy udzielenia pozwolenia skarżącej na prowadzenie działalności na innej działce w dniu 32 grudnia 2021 roku, pkt. 3 zwiera oświadczenie skarżącej dotyczące ilości procesu przetwarzania odpadów, pkt. 5 pismo wojewody Opolskiego informujące o odmowie udzielenia skarżącej informacji publicznej, pkt 7 to protokół kontroli z 04.09. 2020 PL 85/2020, pkt 8 stanowisko podmiotu kontrolowanego i pkt 10 oświadczenie podmiotu kontrolowanego, pkt 9, 11 i 12 to bilanse skarżącego za lata 2020, 2021 i 2022. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że w świetle art. 106 § 5 p.p.s.a. w związku z art. 2432 k.p.c. dokumenty znajdujące się w aktach sprawy lub do nich dołączone stanowią dowody bez wydawania odrębnego postanowienia. Pomijając dowód z takiego dokumentu, sąd wydaje postanowienie. W konsekwencji, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający sprawę uwzględnił przy dokonywaniu kontroli zaskarżonego wyroku przedstawione przez Skarżącą dokumenty dołączone do skargi bez wydawania odrębnego postanowienia w tym zakresie. To, że dokumenty te w większości nie wnosiły żadnych istotnych okoliczności dla rozpoznania sprawy i nie były przedmiotem analizy Sądu I instancji, chociażby w odniesieniu się do nich w uzasadnieniu nie stanowi o istotności naruszenia przepisów powołanych w tym zarzucie, czy wręcz jego naruszenia. Uzasadnienie Sądu nie musi odnosić się do wszystkich okoliczności podnoszonych przez skarżącego a jedynie do tych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, co było przedmiotem wcześniejszych wywodów. Wszystkie przedstawione przez skarżącą dokumenty wydane zostały zresztą już po dacie wydania decyzji z 2016 roku. Sądy administracyjne dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonych decyzji wydanych w trybie stwierdzenia ich nieważności muszą uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dniu jej wydania. W konsekwencji okoliczności faktyczne zaistniałe po dacie wydania decyzji ostatecznej, które dotyczą, bądź mogą dotyczyć postępowania o stwierdzenie jej nieważności nie mogą stanowić podstawy do przypisania sądowi wojewódzkiemu naruszenia przepisów postępowania polegającego na niewydaniu formalnego postanowienia. Dokumenty te również, poza protokołem i stanowiskiem kontrolującego nie miały też żadnego wpływu na rozstrzygnięcie Sądu I instancji. Dokonując dalszej analizy podnoszonych w skardze naruszeń przepisów postępowania należy również odnieść się do wskazanego jako naruszonego przepisu art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1pkt 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Omawianie tego zarzutu w istocie trudno oddzielić od rozpatrywania i analizy podniesionych zarzutów prawa materialnego. Konstrukcja więc tych zarzutów procesowych ale i naruszenia prawa materialnego oparta na art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., z przywołaniem szeregu przepisów, naruszonych według skarżącego kasacyjnie przez organy administracji, przez to i Sąd I instancji, umożliwia ich łączne rozpoznanie z uwagi na ich komplementarny charakter, którego istota koncentruje się wokół twierdzenia, że w niniejszej sprawie nie wykazano by zaistniała przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji ze względu na naruszenie przepisów o właściwości. W konsekwencji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jako niezasadne okazały się zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jak również 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz naruszenia przepisów prawa materialnego sformułowanych w skardze kasacyjnej. Przez instalacje w rozumieniu art. 3 pkt 6 POŚ. kwalifikuje się: 1. stacjonarne urządzenia techniczne, 2. zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu, 3. Budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisję. Płyta remediacyjna użytkowana przez skarżącą, zlokalizowana na części działki nr ew. [...], stanowi "instalację" w rozumieniu przedmiotowego przepisu, a przesłankami umożliwiającymi kwalifikowanie płyty jako "instalacji", niezależnie od jej określenie w karcie informacyjnej urządzenia terminem "instalacja" jest jej przeznaczenie w procesie przetwarzania odpadów na terenie działki. Nie należy zapominać, że w procesie przetwarzania odpadów płyta remediacyjna oczyszczania gleby i ziemi, składa się z utwardzonej płyty jako izolowanej od podłoża powierzchni, zaś izolację stanowi np. płyta ze stabilizowanego cementem gruntu (stabilizacja chemiczno-hydrauliczna) lub płyty betonowe z geomembraną uszczelniającą, a ponadto, składa się z systemu drenażu, zbiornika na odcieki, namnażalnika preparatu, bioreaktora i systemu zraszania odpadu. Szczelność takiej płyty ma zapewnić eliminację niekorzystnego wpływu na środowisko. Zważywszy jednak na fakt, że w procesie przetwarzania odpadów skarżący kasacyjnie przetwarza odpady o kodach ex 17 05 03* (gleba i ziemia zawierające substancje ropopochodne) w ilości 24 500 Mg/rok. to na mocy rozporządzenia Ministra Środowiska z 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów, odpadami niebezpiecznymi w katalogu odpadów są odpady oznakowane indeksem górnym w postaci gwiazdki "*" przy kodzie rodzaju odpadów. Zgodnie natomiast § 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, skoro płyta remediacyjna użytkowana przez skarżącą, zlokalizowana na części działki nr ew. [...] służy do przetwarzania odpadów niebezpiecznych, to jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Powyższa analiza przytoczonych przepisów wskazuje jednoznacznie skoro odpady o kodzie ex 17 05 03* są odpadami niebezpiecznymi., to zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach, prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Natomiast organem właściwym do wydania zezwolenia od początku był marszałek województwa, gdyż proces ten był przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z art. 41 ust. 3 pkt. 1 lit. a). Natomiast w niniejszej sprawie decyzję o udzieleniu zezwolenia na przetwarzanie odpadów wydał starosta powiatu żyrardowskiego. Z tego powodu zasadnie organ uznał, że decyzja została wydana przez organ niewłaściwy, ponieważ jeżeli decyzja dotyczy przetwarzania odpadów niebezpiecznych, to organem właściwym do wydania decyzji jest marszałek województwa, co wynika z art. 41 ust. 6 ww. ustawy stanowiącym, że w przypadku prowadzenia w tym samym miejscu przedsięwzięć, o których mowa w ust. 3, organem właściwym do wydania zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów jest marszałek województwa. Postępowanie prowadzone w trybie stwierdzenia nieważności na podstawie zarzutu z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. prowadzone jest w stanie faktycznym i prawnym sprawy z daty wydania kwestionowanej decyzji. Postępowanie to nie ma na celu ponownego całościowego rozpatrzenia sprawy administracyjnej, zakończonej kontrolowaną decyzją, a jego charakter prawny nie jest tożsamy z charakterem innego rodzaju nadzwyczajnych postępowań administracyjnych, w tym w szczególności z instytucją wznowienia postępowania administracyjnego. Zakres postępowania wyjaśniającego i orzekania jest w tym przypadku węższy i ogranicza się wyłącznie do skontrolowania prawidłowości danej decyzji administracyjnej pod kątem wystąpienia ściśle określonych wad prawnych, a nie do ich poszukiwania przez organ nadzoru. (wyrok NSA z dnia 27 marca 2024 r., I OSK 2710/20). Postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a., jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, wyrażonej w art. 16 k.p.a. Celem tego postępowania nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, bowiem naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności postępowania ( art. 15 k.p.a. ), lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1 - 7 k.p.a., a w tej konkretnej sprawie, kwalifikowanej wady z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jest w takiej sytuacji zbadanie wydania jej z ewentualnym naruszeniem przepisów prawa o właściwości. Należy się jeszcze odnieść do twierdzeń skarżącego kasacyjnie podniesionych w zarzucie 5 naruszenia prawa materialnego jakoby postępowanie o stwierdzenie nieważności zostało wszczęte na skutek wystąpienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, które to wystąpienie oparte zostało na protokole kontroli sporządzonym w toku kontroli, która obejmowała swoim przedmiotem zagadnienia wykraczające poza zakres kontroli dopuszczalnej w związku z wnioskiem skarżącej o zmianę zezwolenia, tj. dokonanie kontroli ogółu działalności skarżącej w zakresie gospodarowania odpadami, w sytuacji gdy art. 41a ust. 1 w zw. z ust. 6 ustawy o odpadach obejmuje przeprowadzenie kontroli jedynie w zakresie spełniania wymogów ochrony środowiska przez miejsca magazynowania odpadów; Zarzut ten jest o tyle niezasadny, gdyż wystąpienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska do organu właściwego celem wszczęcia postępowania nieważnościowego było z jednej strony jego obowiązkiem w sytuacji zauważenia naruszenia prawa i to w szczególności, gdy kontrola odbywała się w ramach wniosku skarżącego o zmianę już posiadanego pozwolenia. Z drugiej zaś wystąpienie to stanowiło tylko impuls do wszczęcia postępowania nieważnościowego przez SKO, skoro zakres prowadzonej działalności budził wątpliwości co do właściwości organu udzielającego zezwolenia. Powyższe uwagi należy również odnieść do ostatniego z zarzutów naruszenia prawa materialnego ( nr 6 ). Wniosek skarżącej, od którego zaczęło się całe postępowanie nieważnościowe w istocie sprowadzał się do zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarowania odpadami, a więc w zakresie spełniania wymogów ochrony środowiska przez kontrolę miejsc magazynowania odpadów, która to okoliczność miała istotny (a nawet wręcz kluczowy) wpływ na wyniki kontroli. Nie oznacza to jednak brak reakcji po stronie organów administracji w przypadku zauważenie i opisania nieprawidłowości w protokole. Szeroko pojęta ochrona środowiska winna dokumentować właśnie te nieprawidłowości, aby nie dochodziło do możliwości prowadzenia działalności w zakresie gospodarowania odpadami, ich magazynowania przez podmioty, które naruszają prawo. Przestrzeganie natomiast norm ochrony środowiska przez przedsiębiorcę pozostaje w ścisłym związku ze spełnianiem wymogów ochrony środowiska. Zarzut naruszenia art. art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. w zw. z art. 46 ust. 3 Prawo przedsiębiorców jest nieuzasadniony z tego względu, że treść protokołu, który swoim zakresem przekracza obowiązki wynikające z kontroli prowadzonej na podstawie art. 41a ustawy o odpadach, na co powołuje się skarżący kasacyjnie, nie miał żadnego wpływu na wszczęcie powstępowania nieważnościowego. Zapisy protokołu uświadomiły jedynie to, że pierwotną decyzję udzielającą pozwolenia najprawdopodobniej wydał organ niewłaściwy co spowodowało wszczęcie postępowania na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Wykładnia gramatyczna oraz celowościowa art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej doprowadza do wniosku, że przyczyną dyskwalifikacji dowodów przeprowadzonych w toku kontroli jest oczywiście naruszenie przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, ale tylko takie uchybienie, które miało istotny wpływ na wynik kontroli. W związku z powyższym trudno doszukiwać się też możliwości realnego naruszenia art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, który stanowi: "Dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, jeżeli miały istotny wpływ na wyniki kontroli, nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym, karnym lub karno-skarbowym dotyczącym kontrolowanego przedsiębiorcy". Po pierwsze Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia art. 46 ust. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców, o czym było wyżej, a po drugie przyczyna stwierdzenia nieważności istniała znacznie wcześniej, bo w wadliwej decyzji z dnia 12 sierpnia 2016 roku, której stwierdzono nieważność a nie w zapisach protokołu kontroli PL 85/2020 z dnia 4 września 2020 roku, na który powołuje się skarżący kasacyjnie. Protokół ten był tylko, jak wskazano wyżej impulsem do wszczęcia postępowania, które w istocie opierało sią na analizie przytoczonych przepisów prawa, a najistotniejszym było przypisanie prowadzonej działalności od początku charakteru przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. W tym kontekście bez znaczenia w sprawie pozostają twierdzenia skarżącej kasacyjnie, że gdyby nie miała możliwości uzyskiwania przychodów z tytułu przetwarzania odpadów na płycie remediacyjnej zlokalizowanej na części działki nr [...], to w roku 2020 osiągnęłaby stratę netto w kwocie 1 477 309 złotych. Jak wskazano na wstępie, przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych we wniesionym środku odwoławczym. W rekapitulacji przedstawionych argumentów należało więc stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. Skoro więc podniesione zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.