III OSK 2683/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Mirosław Wincenciak sędzia del. WSA Beata Jezielska protokolant starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rady Miejskiej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 sierpnia 2023 r. sygn. akt III SA/Wr 194/23 w sprawie ze skargi K. Ł. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia 1 czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Gminy Miejskiej w K. na rzecz K. Ł. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 194/23, po rozpoznaniu skargi K. Ł. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia 1 czerwca 2023 r., nr [...], w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego - stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji Rada Miejska w K. - na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 40 ze zm.) – dalej: "u.s.g." oraz art. 383 § 1 pkt 2 oraz § 2 w zw. z art. 11 § 1 pkt 5 oraz art. 10 § 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 1277 ze zm.) – dalej: "K.w." - podjęła 1 czerwca 2023 r. uchwałę nr [...] w sprawie wygaszenia mandatu radnego. W § 1 tej uchwały Rada Miejska w K. stwierdziła wygaśnięcie mandatu radnego Rady Miejskiej w K. K. J. Ł. (dalej: "radny", "skarżący") z uwagi na utratę prawa wybieralności, tj. zaprzestania stałego zamieszkiwania na obszarze Gminy Miejskiej K., a w § 2 zobowiązała Przewodniczącego Rady Miejskiej w K. do niezwłocznego przesłania uchwały Wojewodzie Dolnośląskiemu i Komisarzowi Wyborczemu w J. oraz o doręczenie jej radnemu wraz z pouczeniem o prawie złożenia skargi do sądu administracyjnego. W uzasadnieniu uchwały Rada Miejska w K. podkreśliła, że radny w celu uzyskania oraz utrzymania w trakcie kadencji mandatu radnego musi zamieszkiwać na terenie gminy, w której sprawuje mandat radnego w jej organie stanowiącym. Tymczasem skarżący nie zamieszkuje od 2009 r. pod adresem zameldowania tj.: [...] i na mocy decyzji Burmistrza Miasta K. z dnia 24 stycznia 2023 r. został wymeldowany z tego adresu. Decyzja stała się prawomocna z dniem 2 marca 2023 r. Dalej Rada wskazała, że Przewodniczący Rady Miejskiej wystąpił do radnego o wskazanie adresu zamieszkania na terenie Gminy Miejskiej K., na które radny udzielił odpowiedzi, lecz nie wskazał adresu zamieszkania. Rada podkreśliła nadto, że w dniu 10 maja 2023 r. do Biura Rady wpłynęło postanowienie Sądu Rejonowego w J. wydane 5 maja 2023 r. w sprawie [...], w którym orzeczono o ustanowieniu kuratora radnego tj. dla osoby, której miejsce pobytu jest nieznane. Tym samym z uwagi na: brak zameldowania na terenie Gminy Miejskiej K., brak wskazania w ewidencji ludności adresu zamieszkania na terenie Gminy Miejskiej K. oraz na treść postanowienia Sądu Rejonowego w J. wydane 5 maja 2023 r. w sprawie [...], należało – zdaniem Rady Miejskiej w K. uznać – że radny nie posiada tego adresu na terenie Gminy Miejskiej K., a tym samym utracił prawo wybieralności do organu stanowiącego Gminy Miejskiej. Rada podniosła końcowo, że w dniu 24 stycznia 2023 r. radny został skreślony z rejestru wyborców. Od niniejszej uchwały skarżący wywiódł skargę, w uzasadnieniu której wskazał m.in., że fizycznie przebywa na obszarze Gminy Miejskiej K., ma zamiar stałego pobytu w K., z którym wiąże przyszłość, ma kilka miejsc zamieszkania na terenie Gminy K.. Z treści skargi wynika nadto, że w dniu 5 czerwca 2023 r. został złożony przez skarżącego, na podstawie postanowienia o nabycie spadku, wniosek o lokal w K. Do skargi skarżący załączył nadto wniosek o wpisanie wyborcy do rejestrów wyborców, w którym wskazał jako adres ostatniego zameldowania na pobyt stały: [...] oraz pisemną deklarację zawierającą informację niezbędną do wpisania rejestrów wyborców w dniu 7 czerwca 2023 r., w której jako adres stałego zamieszkania wskazał: [...]. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za zawierającą usprawiedliwione podstawy. Jak wskazał Sąd, z treści uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika, że Rada Miejska w K. w głównej mierze oparła się na materiale zgromadzonym w postępowaniu, w sprawie o wymeldowanie skarżącego z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] w K., na okoliczności skreślenia radnego z wpisu wyborców oraz na treści postanowienia Sądu Rejonowego w J. wydanego 5 maja 2023 r. w sprawie [...], z którego wynikało, że dla skarżącego, którego miejsce zamieszkania nie jest znane, na podstawie art. 693³ § 3 K.p.c. ustanowiono kuratora w osobie pracownika Sądu Rejonowego. Rada nie poczyniła natomiast żadnych własnych ustaleń, aby w sposób niebudzący wątpliwości dowieść, iż skarżący rzeczywiście nie ma stałego miejsca zamieszkania na terenie Gminy Miejskiej K., na co też słusznie zwrócił uwagę skarżący. Tymczasem postępowanie wyjaśniające w tym zakresie powinno być dogłębne. Do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu konieczna jest bowiem pewność, że radny rzeczywiście utracił prawo wybieralności. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, Rada Miejska w K. w sposób nieuprawniony utożsamiła bowiem miejsce zameldowania skarżącego z miejscem jego zamieszkania. Tymczasem dla potrzeb określenia praw wyborczych Kodeks wyborczy nie wiąże stałego zamieszkania z zameldowaniem. Przynależność do wspólnoty samorządowej powstaje ex lege z chwilą zamieszkania na terenie określonej jednostki samorządu terytorialnego, bez względu na dopełnienie obowiązku meldunkowego. Uprawnienia do głosowania w wyborach samorządowych nie należy bowiem wiązać z dokonaniem czynności materialno-technicznej, jaką jest zameldowanie. Instytucja zameldowania ma bowiem charakter wyłącznie ewidencyjno-porządkowy. Nie można utożsamiać miejsca zamieszkania z miejscem zameldowania na pobyt stały, gdyż z czynnością zameldowania nie wiąże się nabycie jakichkolwiek praw bądź obowiązków. Odnosząc się do przywołanego w treści uzasadnienia zaskarżonej uchwały (jako kolejnej jej podstawy) postanowienia Sądu Rejonowego w J. wydanego w dniu 5 maja 2023 r., w sprawie [...], w którym orzeczono o ustanowieniu kuratora dla radnego tj. dla osoby, której miejsce pobytu jest nieznane Sąd Wojewódzki wskazał, że z treści tego postanowienia wynika wprost, że na dzień jego wydania miejsce pobytu skarżącego nie było Sądowi znane. Postanowienie to zostało podjęte po "uprawdopodobnieniu" tej okoliczności, i jako takie (samo w sobie) nie może stanowić dowodu w rozpoznawanej sprawie. W ocenie Sądu pierwszej instancji Rada Miejska w K. winna przed podjęciem zaskarżonej uchwały przeprowadzić czynności weryfikujące również w tym zakresie, czego jednak nie uczyniła. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 259) - dalej: "P.p.s.a.", stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Rada Miejska w K. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzuciła: 1) na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez bezpodstawne niezastosowanie art. 383 § 1 pkt 2 oraz § 2 w zw. z art. 11 § 1 pkt 5 oraz art. 10 § 1 pkt 3 lit. a K.w. skutkujące wadliwym uznaniem, że zaskarżona uchwała strony przeciwnej jest nieważna, pomimo iż strona przeciwna słusznie i prawidłowo wygasiła mandat skarżącego z uwagi na utratę prawa wybieralności na skutek wykazanej okoliczności braku stałego zamieszkiwania skarżącego na terenie Gminy K.; 2) na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. istotne naruszenie prawa procesowego tj. art. 147 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez wadliwość ustaleń faktycznych Sądu pierwszej instancji, skutkującym wydaniem wadliwego rozstrzygnięcia szczególnie poprzez: a) nieuzasadnione pominięcie znaczenia dowodowego dokumentom urzędowym takim jak: decyzja o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego na terenie Gminy K., postanowienia Sądu Rejonowego w J. o ustanowieniu kuratora dla skarżącego jako osoby nieznanej z miejsca pobytu, pomimo, że one potwierdzały fakt nieznanego miejsca zamieszkania skarżącego, a tym miejsca zamieszkania na terenie Gminy K.; b) pominięcie faktu, że również postępowaniu przed WSA w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał stałego miejsca zamieszkania zarówno w pismach procesowych jak i na rozprawie; c) pominięcie znaczenia dowodowego dokumentów urzędowych w postaci zapytań Przewodniczącego Rady Miejskiej w K. o stałe miejsce zamieszkania kierowanych do skarżącego, które skarżący zbywał, odmawiając podania tej informacji, co skutkowało wadliwą oceną stanu faktycznego oraz prawnego sprawy powodującego - wbrew treści ww. dowodów - uznanie przez Sąd, że skarżący posiada stałe miejsce zamieszkania na terenie Gminy K., co następnie przełożyło wydaniem błędnego wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie Gmina wniosła o: - uchylenie zaskarżonego wyroku i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przed Sąd Wojewódzki; względnie o: - zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie skargi na uchwałę; - orzeczenie kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych; - rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną powyższe zarzuty szerzej umotywowano. W odpowiedzi na skargę kasacyjną K. Ł. wniósł o jej oddalenie, zasądzenie od Rady Miejskiej K. kosztów zastępstwa radcy prawnego w kasacyjnym postępowaniu według norm przepisanych, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz o dopuszczenie dodatkowych dowodów na okoliczność potwierdzenia miejsca zamieszkania na obszarze miasta K., tj. decyzji Burmistrza Miasta K. z dnia 9 czerwca 2023 r., nr [...], a także postanowienia Sądu Okręgowego w J. [...] w sprawie wznowienia postępowania o podział majątku wspólnego o sygn. akt [...], na okoliczność podjętych czynności przez skarżącego po uzyskaniu informacji, że toczyła się sprawa sądowa o poddział majątku wspólnego, bez jego udziału w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skargach zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. Podstawy, na które można się powołać w skardze kasacyjnej, zostały sprecyzowane w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy w czasie sprawowania mandatu radnego skarżący utracił prawo wybieralności. Zgodnie z art. 11 § 1 pkt 5 K.w. prawo wybieralności (bierne prawo wyborcze) ma w wyborach do organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego osoba mająca prawo wybierania tych organów. Art. 10 § 1 pkt 3 lit. a K.w. stanowi zaś, że prawo wybierania (czynne prawo wyborcze) ma w wyborach do rady gminy - obywatel polski (...), który najpóźniej w dniu głosowania kończy 18 lat oraz stale zamieszkuje na obszarze tej gminy. Utraty prawa wybieralności Rada Miejska w K. w stosunku do skarżącego upatruje w tym, że radny nie ma miejsca stałego zamieszkania na terenie Gminy K. Zgodnie z art. 5 pkt 9 K.w. pod pojęciem stałego zamieszkania należy rozumieć zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego pobytu. Definicja ta nie różni się zasadniczo od pojęcia miejsca zamieszkania osoby fizycznej występującego w art. 25 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z tym przepisem pod pojęciem miejsca zamieszkania należy rozumieć miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Czynnikiem wyróżniającym definicję stałego zamieszkania w Kodeksie wyborczym od miejsca zamieszkania w Kodeksie cywilnym, jest – zgodnie z art. 5 pkt 9 K.w. - konieczność wskazania adresu. Kodeks wyborczy nie wiąże stałego zamieszkiwania z zameldowaniem dla potrzeb określenia praw wyborczych. Instytucja zameldowania ma charakter wyłącznie ewidencyjno-porządkowy. Tym samym nie można utożsamiać miejsca zamieszkania z miejscem zameldowania na pobyt stały, gdyż z czynnością zameldowania nie wiąże się nabycie jakichkolwiek praw bądź obowiązków (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 11 grudnia 2017 r. sygn. II OPS 2/17, ONSAiWSA 2018 r. nr 2, poz. 20). Tym niemniej w sytuacji, w której dana osoba jest zameldowana pod określonym adresem może to być jeden z dowodów wskazujących także na fakt jej zamieszkiwania pod tym adresem. O miejscu zamieszkania decydują dwie przesłanki faktyczne: przebywanie w znaczeniu fizycznym w określonej miejscowości pod wskazanym adresem (corpus, czynnik zewnętrzny) i zamiar stałego pobytu (animus, czynnik wewnętrzny). Jeśli jedna z tych przesłanek nie jest spełniona, powoduje to utratę miejsca zamieszkania. W orzecznictwie sądowym przeważa pogląd, że o zamieszkaniu pod wskazanym adresem w danej gminie można mówić wtedy, gdy okoliczności sprawy pozwolą przeciętnemu obserwatorowi na sformułowanie wniosku, że w tym miejscu - w tej konkretnej miejscowości skupia się działalność osoby fizycznej oraz znajduje się jej centrum życiowe. Istotną rolę przy ustalaniu corpus odgrywa życie rodzinne. Faktyczne przebywanie w danym miejscu nie może być rozumiane jedynie jako pobyt wymuszony koniecznością wykonywania w niej swych obowiązków pracowniczych czy zarobkowych, ale musi mieć ono jednocześnie cechy założenia tam ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów (por. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2018 r. sygn. akt II OSK 1412/18, LEX nr 3349510; wyrok NSA z dnia 25 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 3922/19, LEX nr 3059075). Drugi z elementów składowych pojęcia stałego miejsca zamieszkania, czyli animus ma charakter subiektywny i jest zależy od zamiaru stałego przebywania na terenie danej miejscowości. Zamiar ten musi być dostatecznie uzewnętrzniony w postaci określonych zachowań w szczególności czynności prawnych, pracowniczych, czy rodzinnych (zob. M. Rulka, Brak stałego zamieszkania w dniu wyborów lub jego utrata w trakcie kadencji jako przesłanka stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2017 r., nr 4, s. 53-54). Nie budzi najmniejszej wątpliwości, że do wygaszenia mandatu radnego z powodu zmiany stałego miejsca zamieszkania jest uprawniona rada gminy. Organ ten może podjąć uchwałę o stwierdzeniu wygaśnięcia mandatu radnego, ale tylko w przypadku, gdy występuje choćby jedna z przesłanek polegająca bądź na samym zamieszkiwaniu w sensie fizycznym, ale bez zamiaru stałego pobytu, bądź na samym zamiarze przebywania bez faktycznego zamieszkiwania. Postępowanie wyjaśniające prowadzone przez radę gminy powinno być dogłębne i w sposób nie budzący wątpliwości wyjaśniać, że dana osoba będąca radnym przestała mieć miejsce stałego zamieszkania na terenie tej gminy, w której uzyskała mandat. Do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu konieczna jest pewność, że radny rzeczywiście utracił prawo wybieralności z powodu zmiany stałego miejsca zamieszkania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 3922/19 wprost stwierdził, że uchwała w sprawie wygaszenia mandatu radnego powinna wskazywać okoliczności, które rada uznała za udowodnione oraz dowody, na których się oparła i przyczyny odmowy przypisania mocy dowodowej oświadczeniom czy dokumentom, które zostały pominięte przy dokonywaniu ustaleń. Uzasadnienie uchwały powinno być na tyle szczegółowe i przekonujące, aby możliwa była ocena motywacji towarzyszącej radzie przy podejmowaniu uchwały. Pogląd ten w tej sprawie w pełni podziela skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stwierdzenie wygaśnięcia mandatu radnego oznacza wkroczenie w materię chronioną konstytucyjnie, jaką jest bierne prawo wyborcze. Do wygaśnięcia mandatu dochodzi na skutek zdarzeń, z którymi ustawa wiąże utratę mandatu uzyskanego w wyborach powszechnych. Zasadą jest, że im bardziej drastyczne jest wkroczenie władzy w materię podmiotowego prawa wyborczego, z punktu widzenia kryterium legalności tym bardziej rygorystycznie powinny być oceniane przesłanki ingerencji w to prawo (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2007 r. sygn. K 8/07, OTK ZU 2007/3A/26). Sankcja utraty mandatu radnego pochodzącego z wyborów powszechnych musi więc być zastosowana w sytuacji wystąpienia jednoznacznych i nie budzących wątpliwości przesłanek nakazujących wygaszenie takiego mandatu (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2016 r. sygn. akt II OSK 1269/16, LEX nr 2135967). Przechodząc do kontroli dalszych zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że Rada Miejska w K. podejmując zaskarżoną uchwałę uznała, że za brakiem zamieszkiwania skarżącego na terenie Gminy K. przemawiają następujące okoliczności: 1) decyzja o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego na terenie Gminy K.; 2) postanowienia Sądu Rejonowego w J. o ustanowieniu kuratora dla skarżącego jako osoby nieznanej z miejsca pobytu; 3) zapytania Przewodniczącego Rady Miejskiej w K. o stałe miejsce zamieszkania kierowane do skarżącego, które skarżący zbywał, odmawiając podania tej informacji. Jak już wyżej wskazano dla potrzeb określenia praw wyborczych Kodeks wyborczy nie wiąże stałego zamieszkania z zameldowaniem. Przynależność do wspólnoty samorządowej powstaje ex lege z chwilą zamieszkania na terenie określonej jednostki samorządu terytorialnego, bez względu na dopełnienie obowiązku meldunkowego. Uprawnienia do głosowania w wyborach samorządowych nie należy bowiem wiązać z dokonaniem czynności materialno-technicznej, jaką jest zameldowanie. Instytucja zameldowania ma bowiem charakter wyłącznie ewidencyjno-porządkowy. Nie można utożsamiać miejsca zamieszkania z miejscem zameldowania na pobyt stały, gdyż z czynnością zameldowania nie wiąże się nabycie jakichkolwiek praw bądź obowiązków. Tym samym decyzja o wymeldowaniu skarżącego z dnia 24 stycznia 2023 r. nie mogła przesądzać o zaprzestaniu stałego zamieszkiwania skarżącego na obszarze Gminy Miejskiej K. Również postanowienie Sądu Rejonowego w J. wydane 5 maja 2023 r. w sprawie [...], o ustanowieniu kuratora dla radnego nie mogło mieć w sprawie decydującego znaczenia. W aktach sprawy znajduje się bowiem szereg dokumentów potwierdzających zamieszkiwanie skarżącego na terenie Gminy K., tj.: zeznania świadka E. C., która wskazywała m.in. że: "wielokrotnie widywała K. Ł. w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w K., w którym zamieszkuje również jej córka z rodziną"; wyjaśnienia radnego, udzielone na wezwanie Burmistrza z dnia 27 marca 2023 r., gdzie skarżący – wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały – wskazał swój adres zamieszkania podnosząc, że: "do czasu rozstrzygnięcia, zakończenia sprawy przez sąd powszechny, jego aktualny adres pobytu stałego zamieszkania w Gminie Miejskiej K. to ul. [...]", decyzja burmistrza Miasta K. z dnia 9 czerwca 2023 r. o wpisaniu skarżącego do stałego rejestru wyborców prowadzonego przez Burmistrza Miasta K., gdzie wskazano adres stałego zamieszkania skarżącego w K. przy ul. [...]. Nadto, jak wynika z oświadczenia samego skarżącego wyrażonego w odpowiedzi na skargę kasacyjną, mieszka on stale w Gminie K. pod innym adresem niż adres zameldowania (ul. [...]) i uczestniczył we wszystkich sesjach i komisjach Rady Miasta, a także regularnie stawiał się w Urzędzie Gminy po odbiór materiałów dotyczących zagadnień poruszanych na sesjach Rady. Warto również zwrócić uwagę, że cała korespondencja Sądu pierwszej instancji kierowana na adres skarżącego przy ul. [...] w K. w trakcie postępowania przed tym Sądem, była prze skarżącego odbierana osobiście, o czym świadczą jego podpisy na zawrotnych potwierdzeniach odbioru. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska Rady Miejskiej w K., a przyjęte w zaskarżonej uchwale ustalenia, uznaje za przedwczesne i przeprowadzone bez obiektywnego i rzetelnego postępowania dowodowego, podzielając w tej mierze stanowisko Sądu pierwszej instancji. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 147 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. wskazać należy, że drugi z wymienionych przepisów jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia wyroku. Z treści przepisu, którego naruszenia miałby dopuścić się Sąd pierwszej instancji wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej normy prawnej. Dlatego też o naruszeniu art. 141 § 4 P.p.s.a. można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych warunków, co w niniejszym przypadku nie miało miejsca. Zatem zasadnie Sąd Wojewódzki, stwierdzając nieważność zaskarżonej uchwały na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., wskazał Radzie Miasta, że nie dokonała ona wyczerpujących ustaleń potwierdzających – w sposób niebudzący wątpliwości – że skarżący utracił prawo wybieralności z uwagi na "zaprzestanie stałego zamieszkiwania na obszarze Gminy Miejskiej K.". W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a.