III OSK 2657/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant: asystent sędziego Aleksandra Kraus po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2023 r., sygn. akt VIII SA/Wa 130/23 w sprawie ze skargi M.T. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w Radomiu z dnia 30 listopada 2022 r., nr 2975 w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 31 maja 2023 r., VIII SA/Wa 130/23, oddalił skargę M.T. (dalej: "skarżący") na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w Radomiu z 30 listopada 2022 r., nr 2975 w przedmiocie zwolnienia ze służby. Powyższe orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym sprawy. Komendant Miejski Policji [...] (dalej: "organ pierwszej instancji") 27 września 2022 r. wydał rozkaz personalny nr 965, na mocy którego zwolnił skarżącego - pozostającego w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji [...] - ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1882, dalej "ustawa o Policji") z 30 września 2022 r. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w Radomiu (dalej: "organ odwoławczy" lub "Komendant WP") rozkazem personalnym z 30 listopada 2022 r., nr 2975, uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego ze służby, ustalając nową datę na 11 października 2022 r. (pkt 1), w pozostałej zaś części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Uzasadniając swoje stanowisko Komendant WP wskazał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Z przepis tego jednoznacznie wynika, że zastosowanie przewidzianej w nim instytucji nie zależy od uznania organu. Komendant WP podkreślił, że celem regulacji zawartej w art. 41 ust. 1 pkt 1 oraz art. 43 ust. 1 ustawy o Policji jest zapewnienie możliwości wykluczenia z grona funkcjonariuszy tych policjantów, którzy z uwagi na swój stan zdrowia w sposób trwały nie mogą dalej pełnić służby i tym samym realizować ustawowych zadań Policji. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że jednocześnie ustawodawca wykluczył możliwość natychmiastowego rozwiązania z takimi policjantami stosunku służbowego, gwarantując funkcjonariuszom pozostanie w służbie przez ściśle określony czas 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Zatem wymogi, o jakich mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 oraz art. 43 ust. 1 ustawy o Policji są zachowane, jeśli decyzja zwolnieniowa zostanie wydana, gdy orzeczenie komisji lekarskiej stanie się ostateczne oraz gdy wyznaczona data rozwiązania stosunku służbowego zostanie ustalona po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Zdaniem Komendanta WP, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że skarżący, orzeczeniem [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej z 11 grudnia 2020 r., nr [...], został uznany trwale niezdolnym do służby w Policji. Komisja lekarska uzasadniła powyższe faktem, iż aktualny stan zdrowia badanego całkowicie wyklucza jego zdolność do służby, co przy zachowanej zdolności do pracy daje podstawę do orzeczenia trzeciej grupy inwalidzkiej. Komisja określiła inwalidztwo skarżącego jako czasowe i wyznaczyła termin badania kontrolnego na grudzień 2023 r. Następnie, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych 6 lipca 2021 r. wydała orzeczenie nr CKL-483-2021/F/POL, utrzymujące w mocy zaskarżone orzeczenie o trwałej niezdolności do służby. Zaistniała sytuacja obligowała zatem organ do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który przywołanym wyrokiem z 31 maja 2023 r., VIII SA/Wa 130/23, oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a."). Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko wyrażone przez Komendanta WP w zaskarżonym rozkazie personalnym, że w przypadku skarżącego zaistniała przesłanka zwolnienia ze służby określona w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Z akt sprawy wynika, że ostatecznym orzeczeniem z 6 lipca 2021 r. Centralna Komisja Lekarska MSWiA w Warszawie utrzymała w mocy orzeczenie Komisji pierwszej instancji o uznaniu skarżącego za trwale niezdolnego do służby w Policji i zaliczeniu go do trzeciej grupy inwalidzkiej. Wobec tego prawidłowo uznały organy, że stwierdzenie przez komisję lekarską trwałej niezdolności do służby stanowi obligatoryjną podstawę do rozwiązania ze skarżącym stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Zdaniem WSA w Warszawie w odniesieniu do skarżącego organy Policji przestrzegały także okresu ochronnego określonego przepisem art. 43 ust.1 ustawy o Policji, albowiem skarżący z 7 września 2021 r. został zwolniony od zajęć służbowych, natomiast ze służby został zwolniony ostatecznie 11 października 2022 r. W przypadku skarżącego upłynął zatem termin, wskazany w art. 43 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Od powyższego wyroku skarżący wywiódł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie: - art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, poprzez jego błędne zastosowanie, ponieważ nie została zrealizowana przesłanka trwałej niezdolności do służby; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a w konsekwencji dokonanie błędnej oceny polegającej na przyjęciu, że skarżący jest trwale niezdolny do służby, podczas gdy orzeczeniem RKL [...] z 11 grudnia 2020 r. [...] Rejonowa Komisja Lekarska stwierdza, że inwalidztwo skarżącego jest czasowe. Jednocześnie skarżący, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci badania specjalistycznego skarżącego przez neuropsycholog A.K., wykonanego 22 czerwca 2023 r. Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz rozkazu personalnego Komendanta WP z 30 listopada 2022 r. Jednocześnie wniósł o zasądzenie od organu odwoławczego na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację, mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów. W piśmie z 17 sierpnia 2023 r. skarżący zawnioskował o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Z kolei przy piśmie z 24 stycznia 2024 r. skarżący nadesłał badanie psychologiczne sporządzone przez psycholog A.G., wnosząc o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została złożona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki zostały enumeratywnie wymienione w § 2 powołanego artykułu. Z uwagi na związanie granicami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny poza nieważnością postępowania (która w niniejszej sprawie nie zachodzi) może rozpoznawać jedynie te uchybienia, które zostały wskazane przez stronę skarżącą kasacyjnie. Sąd drugiej instancji nie jest zobowiązany ani uprawniony do uzupełniania za stronę zarzutów kasacyjnych. Zakres postępowania kasacyjnego wyznacza zatem strona przez przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie. Rozpoznając we wskazanych granicach skargę kasacyjną złożoną w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że jest ona pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i z tych względów nie zasługuje na uwzględnienie. Ze skargi kasacyjnej wynika, że jej autor oparł postawione w niej zarzuty na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to z zasady w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. W myśl ogólnych zasad postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli - art. 7 k.p.a. Organ administracji publicznej są również zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy - art. 77 § 1 k.p.a. - i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona - art. 80 k.p.a. Wskazać należy, że rozpatrzenie całego materiału dowodowego jest związane z zasadą swobodnej oceny dowodów, która musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny. Ocena ta zatem musi opierać się na materiale dowodowym zebranym przez organ, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa. Powinna oparta być na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego. Organ musi dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, z zastrzeżeniem ograniczeń dotyczących dokumentów urzędowych, które mają, na podstawie art. 76 § 1 k.p.a., szczególną moc dowodową. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepisy prawa materialnego będące podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Celem każdego postępowania wyjaśniającego nie jest ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych łączących się z daną sprawą, lecz okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy z punktu widzenia norm prawa materialnego znajdujących w tej sprawie zastosowanie. Żaden organ nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Nie może on pominąć jedynie środków dowodowych na wskazane przez stronę okoliczności, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające – w ocenie organu procesowego a nie strony postępowania – znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Zwolnienie policjanta ze służby może być skuteczne wtedy, gdy zaistniały wszystkie warunki wymagane ustawą. Niedopuszczalne jest wydanie decyzji zwolnieniowej zanim przesłanki te nie zostaną spełnione. Warunkiem zastosowania trybu, o jakim mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, jest trwała niezdolność funkcjonariusza do służby stwierdzona przez komisję lekarską. Orzeczenia wydawane przez komisje rozstrzygają co do istoty sprawy, na podstawie wyników badań lekarskich oraz dokumentacji medycznej. Dotyczą konkretnej osoby i zmierzają do ustalenia pewnych faktów prawotwórczych, np. w zakresie zwolnienia ze służby. Orzeczenia komisji lekarskich można podzielić na dwie kategorie. Pierwsza z nich związana jest z ustalaniem przez komisję zdolności do służby. Oceniany jest więc stan zdrowia osoby w celu zaliczenia jej do odpowiedniej kategorii zdolności do służby w celu przyjęcia do niej, dalszego jej pełnienia, czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia te stanowią podstawę do wydania przez właściwe organy decyzji administracyjnej, na mocy której osoba jest przyjmowana do służby, czy z niej zwalniana. Decyzje te podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Drugą kategorią orzeczeń wydawanych przez komisje lekarskie stanowią orzeczenia, które dotyczą inwalidztwa, ustalają schorzenia funkcjonariusza oraz ich związek ze służbą do celów odszkodowawczych lub rentowych, czy emerytalnych. Te orzeczenia poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego. Dzieje się tak dlatego, że decyzje administracyjne w tych sprawach wydawane są nie przez komisje lekarskie, lecz przez właściwe organy emerytalno-rentowe. Orzeczenia komisji lekarskich w tych postępowaniach mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego jako jedna z przesłanek rozstrzygnięcia sprawy i nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wobec jednoznacznej treści art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji organ orzekający w rozpoznawanej sprawie był związany jedynie poczynionymi przez komisję lekarską ustaleniami odnoszącymi się do zdolności skarżącego do służby. Irrelewantne dla organu były natomiast ustalenia dotyczące inwalidztwa skarżącego. Zdolność do pełnienia służby i ustalenie inwalidztwa to dwa odrębne zagadnienia. Ich korelacja jest jedynie taka, że warunkiem przyznania którejkolwiek z grup inwalidztwa jest orzeczona przez komisję lekarską całkowita niezdolność funkcjonariusza do służby. Powyższe prowadzi do wniosku, że dysponując orzeczeniem komisji lekarskiej stwierdzającym trwałą niezdolność skarżącego do służby w Policji, właściwy organ Policji był uprawniony do wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w oparciu o przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Bez wpływu na wydaną w sprawie decyzję pozostawało natomiast stwierdzenie przez [...] Rejonową Komisję Lekarską inwalidztwa skarżącego o charakterze czasowym. Mając to na uwadze NSA nie uwzględnił zawartego w skardze kasacyjnej wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci badania specjalistycznego skarżącego, jak również wniosków dowodowych zgłoszonych na rozprawie 7 czerwca 2024 r. Poprzez wnioskowane dowody skarżący kasacyjnie dąży do zakwestionowania zaliczenia go do kategorii trwale niezdolny do służby, co w sprawie w przedmiocie zwolnienia ze służby nie może mieć miejsca. Wnioskowane dowody nie mogą przyczynić się do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, które w rozpoznawanej sprawie nie ujawniły się. Wobec ziszczenia się w sprawie przesłanki trwałej niezdolności skarżącego do służby zaistniały podstawy przewidziane w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji do zwolnienia go ze służby w Policji, co oznacza, że zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. powyższego przepisu jest niezasadny. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że zastosowanie przewidzianej w nim instytucji nie zależy od uznania organu. Ustawodawca używając zwrotu "policjanta zwalnia się ze służby" przesądził, że w określonej sytuacji właściwy przełożony nie ma innego wyboru, lecz jest zobowiązany do rozwiązania z funkcjonariuszem stosunku służbowego. Zwolnienie policjanta ze służby może być skuteczne wtedy, gdy zaistniały wszystkie warunki wymagane ustawą. Niedopuszczalne jest wydanie decyzji zwolnieniowej zanim przesłanki te nie zostaną spełnione. Warunkiem zastosowania trybu, o jakim mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, jest trwała niezdolność funkcjonariusza do służby stwierdzona przez komisję lekarską. Wydanie decyzji zwolnieniowej na omawianej podstawie jest zatem możliwe wówczas, gdy komisja lekarska wyda stosowne orzeczenie stwierdzające trwałą niezdolność policjanta do służby oraz gdy takie orzeczenie stanie się ostateczne (por. wyrok NSA z 29 października 2020 r., I OSK 4376/18). W niniejszej sprawie przesłanki określone w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji bezwzględnie zachodziły w dacie wydania decyzji zwolnieniowej i były wystarczające do podjęcia takiego rozstrzygnięcia. Jak wynika z akt sprawy, Centralna Komisja Lekarska 6 lipca 2021 r. wydała orzeczenie, w którym stwierdziła, iż skarżący jest trwale niezdolny do służby w Policji. W tym miejscu należy podkreślić, że wedle treści art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1822 ze zm.), tylko komisje lekarskie są uprawnione do orzekania o niezdolności do służby. Żaden inny organ nie może ich w tym zastąpić. Ostatecznym orzeczeniem komisji jest związany przełożony, który z chwilą, gdy otrzyma informacje o tym, że orzeczenie komisji lekarskiej stało się ostateczne, jest zobowiązany do wydania, na podstawie art. 41 ust.1 pkt 1 ustawy o Policji, rozkazu personalnego o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby. Nie jest uprawnione stanowisko skarżącego kasacyjnie, zgodnie z którym organ zwolnieniowy powinien oczekiwać na uprawomocnienie się orzeczenia komisji lekarskiej. Zważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Z przepisu tego jednoznacznie zatem wynika, iż służbę może pełnić jedynie osoba posiadająca zdolność fizyczną do jej pełnienia, natomiast okoliczność ta stwierdzana jest przez uprawnione do tego komisje lekarskie. W niniejszej sprawie oznacza to, że po dacie 6 lipca 2021 r. skarżący nie mógł pełnić służby, bo był do niej niezdolny. Jedynym terminem ochronnym jaki przewidują przepisy ustawy o Policji jest art. 43 ust. 1, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestana służby z powodu choroby. Decyzje ostateczne to w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego decyzje, od których nie służy odwołanie, a zatem te decyzje, które nie mogą być weryfikowane w administracyjnym toku instancji. Decyzji ostatecznej służy tzw. domniemanie legalności, które oznacza, że jest ona ważna i powinna być wykonywana dopóty, dopóki nie zostanie zmieniona, uchylona lub nie zostanie stwierdzona jej nieważność przez właściwy organ i z zachowaniem przepisanego trybu postępowania (por. wyroki NSA z: 14 kwietnia 2017 r., I OSK 1545/15; 14 października 2021 r., I OSK 504/21). Ostateczna decyzja administracyjna jest wiążąca erga omnes, a więc również w stosunku do sądów administracyjnych (wyrok NSA z 10 września 2014 r., I OSK 229/13). W istocie rzeczy decyzja ostateczna oznacza, że sprawa została rozstrzygnięta definitywnie (por. wyrok NSA z 15 lipca 1998 r., II SA 730/98). Zatem gdy orzeczenie komisji lekarskiej orzekające o trwałej niezdolności funkcjonariusza do służby staje się ostateczne, organ jest nim związany i w oparciu o to orzeczenie powinien podjąć decyzję o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby. Uprawomocnienie się orzeczenia komisji lekarskiej, w sytuacji skorzystania przez policjanta z przysługujących mu środków prawnych, może nastąpić niejednokrotnie po kilku latach, co oznaczałoby, że funkcjonariusz niezdolny do służby, który nie mógłby być dopuszczony do wykonywania obowiązków służbowych, pozostawałby w szeregach Policji. Pobierałby wszelkie świadczenia, w istocie służby nie pełniąc. Sytuacja funkcjonariusza jest chroniona przepisem art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Gdyby zatem doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego orzeczenia komisji lekarskiej orzekającego trwałą niezdolność funkcjonariusza do służby, policjantowi przysługuje wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka jednak nie zaistniała, albowiem wyrokiem z 16 maja 2022 r., II SA/WA 3783/21 WSA w Warszawie w części oddalił skargę na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi spraw wewnętrznych w Warszawie z 6 lipca 2021 r., a NSA wyrokiem z 7 czerwca 2024 r., III OSK 2867/22 oddalił skargę kasacyjną wywiedzioną od tego wyroku. Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.