III OSK 2648/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku L. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Wójta Gminy Zielonki z dnia 1 lipca 2021 nr NEO.6236.51.2020.DM w sprawie ze skargi kasacyjnej L. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 1325/21 w sprawie ze skargi L. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 6 września 2021 r. nr SKO/OŚ/4170/279/2021 w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Wójta Gminy Zielonki z dnia 1 lipca 2021 nr NEO.6236.51.2020.DM.

Wyrokiem z dnia 23 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 1325/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę L. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 6 września 2021 r. nr SKO/OŚ/4170/279/2021 w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów. Skarżąca L. P. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku. W skardze kasacyjnej wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Wójta Gminy Zielonki z dnia 1 lipca 2021 nr NEO.6236.51.2020.DM, a także aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, ponieważ w przeciwnym razie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek podniosła, że wyrok wydany został w postępowaniu dotkniętym przesłanką nieważności, a nadto decyzja ostateczna jawi się jako rażąco sprzeczna z przepisami wskazanymi w skardze kasacyjnej. Ponadto podała, że za uwzględnieniem wniosku przemawia również fakt, że wskutek upływu czasu oraz wystąpienia naturalnych zjawisk, usunięcie odpadów w ilości wskazanej w decyzji może doprowadzić do nieodwracalnych zmian w ukształtowaniu terenu, a nadto naruszyć substancję działki stanowiącej własność skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności została w sposób kompleksowy uregulowana w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.), zaś katalog pozytywnych przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności określony został w art. 61 § 3 tej ustawy i ma on charakter taksatywny. Przepis ten dopuszcza na wniosek skarżącego wstrzymanie wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższej regulacji wynika, że instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy, albowiem może mieć miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa wyżej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpatrywanej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Konieczna jest tu spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Tymczasem skarżąca uzasadnienie wniosku o wstrzymanie powiązała z zarzutami skargi kasacyjnej zarzucając, że zaskarżony wyrok jest dotknięty przesłanką nieważności, jak również, że zaskarżona decyzja jest rażąco sprzeczna z przepisami, które legły u podstaw wniesionej skargi kasacyjnej. Okoliczności te nie mogą uzasadniać wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ są przedmiotem sprawy i są rozpatrywane w ramach rozpoznania środka odwoławczego od zaskarżonego wyroku i kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Zastosowanie instytucji wstrzymania nie może być poprzedzone oceną zasadności skargi, ponieważ takie działanie sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu, sprowadzającą się do przedsądu. Oznacza to, że na podstawie tak uzasadnionego wniosku, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 61 § 3 a contrario w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.