III OSK 2631/24

Dnia 11 marca 2026 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Artur Kuś (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Mirosław Wincenciak sędzia del. WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 2 lipca 2024 r. sygn. akt II SA/Wr 555/23 w sprawie skargi ze S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z 31 lipca 2023 r. nr SKO/OS-414/94/2023 w przedmiocie umorzenia w całości wznowionego postępowania w sprawie zezwolenia na usunięcie drzew oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 2 lipca 2024 r. sygn. akt II SA/Wr 555/23, po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. K. (dalej: "skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy (dalej: "SKO", "Kolegium") z 31 lipca 2023 r. nr SKO/OS-414/94/2023 w przedmiocie umorzenia w całości wznowionego postępowania w sprawie zezwolenia na usunięcie drzew: w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję, w pkt II zasądził od SKO na rzecz skarżącej kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne. Skarżąca wnioskiem z 31 marca 2022 r. wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] (dalej: "Starosta") z 24 listopada 2021 r. (WS.613.130.2.2021) w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew. Starosta postanowieniem z 21 kwietnia 2022 r. nr WS.613.130.3.2021 odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z 24 listopada 2021 r. wskazując, iż skarżąca nie ma przymiotu strony. Postanowieniem z 6 czerwca 2022 r. SKO uchyliło zaskarżone orzeczenie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, że organ I instancji nie ustalił istotnej kwestii, bowiem nie wyjaśnił, w jakiej dacie i w jakich okolicznościach skarżąca dowiedziała się o decyzji zezwalającej na usunięcie drzew, a tym samym, czy dochowała termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Postanowieniem z 27 czerwca 2022 r. nr WS.613.130.5.2021 Starosta wznowił postępowanie administracyjne wszczęte przez Starostę na podstawie wniosku Wójta Gminy [...] (dalej: "Wójt") nr RG.6131.1.34.2021 z 4 listopada 2021 r. zakończone decyzją ostateczną Starosty z 24 listopada 2021 r. zezwalającą na usunięcie drzew. Pismem z 27 czerwca 2022 r. organ I instancji wezwał skarżącą do podania daty oraz okoliczności w jakich dowiedziała się o wydanej decyzji z 24 listopada 2021 r. W odpowiedzi - pismem z 4 sierpnia 2022 r. - skarżąca wskazała, iż z decyzją zapoznała się po jej otrzymaniu ze Starostwa Powiatowego w [...] 23 marca 2022 r. W tych okolicznościach, Starosta decyzją z 16 września 2022 r., orzekł o odmowie uchylenia decyzji z 24 listopada 2021 r. podkreślając, że skarżąca nie ma przymiotu strony w sprawie. SKO decyzją z 14 listopada 2022 r. nr SKO/OS-414/98/2022 uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium stwierdziło, iż organ I instancji nie ustalił w sposób niebudzący wątpliwości, czy skarżąca dochowała terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania określonego w art. 148 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: "k.p.a."). W tym celu organ I instancji powinien zweryfikować wyjaśnienia strony oraz wystąpić do Wójta o przekazanie dokumentów, czy faktycznie skarżąca występowała do Wójta o wydanie kserokopii decyzji i jak ten wniosek został rozpatrzony. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu sprzeciwu S.K., wyrokiem z 27 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 888/22, uchylił ww. decyzję Kolegium. Sąd stwierdził, m.in. iż nic nie stało na przeszkodzie, aby w ramach uzupełniającego postępowania organ II instancji - o ile uznałby to za konieczne - uzyskał dodatkowe informacje i dokumenty od Wójta Gminy [...]. Jednocześnie Sąd zwrócił uwagę, iż ze względu na sformułowania zawarte w odwołaniu, Kolegium winno ustalić, przy udziale wnioskodawczyni, czy m.in. podtrzymuje ona swój wniosek o wznowienie postępowania. Rozpatrując ponownie wniesione odwołanie, SKO wykonując zalecenia Sądu, pismem z 30 marca 2023 r., wezwało skarżącą do jednoznacznego określenia, czy podtrzymuje wniosek o wznowienie postępowania z 31 marca 2022 r., a jej pismo z 4 października 2022 r. stanowi odwołanie od decyzji Starosty z 16 września 2022 r., czy też pismo z 4 października 2022 r. zatytułowane "odwołanie Starosty [...] z dnia 16 września 2022 r., nr WS.613.130.9.2021" należy potraktować jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z 24 listopada 2021 r. W piśmie z 11 kwietnia 2023 r. skarżąca wskazała, iż jej stwierdzenie zawarte w petitum odwołania z 4 października 2022 r. od decyzji z Starosty z 16 września 2022 r. traktuje jako "wniosek o stwierdzenie o wydaniu decyzji Starosty [...] z dnia 24 listopada 2021 r. z naruszeniem prawa (art. 156 § 2, art. 158 § 2 k.p.a.). Mając na względzie, iż skarżąca nie wskazała, iż wycofuje swoje odwołanie z 4 października 2022 r., SKO nadal prowadziło postępowanie odwoławcze, zainicjowane odwołaniem z 4 października 2022 r. W ramach ponownie prowadzonego postępowania odwoławczego organ pismem z 24 maja 2023 r. wystąpił do Wójta o wyjaśnienie, czy i w jakiej dacie skarżąca zwracała się o wydanie kopii decyzji w sprawie zgody na usunięcie drzew z terenu dz. nr [...], obręb [...], a jeżeli tak to jakie i w jakiej dacie zostały jej udzielone informacje. Pismem z 1 czerwca 2023 r. Wójt poinformował, iż skarżąca wnioskiem o udzielenie informacji publicznej z 24 lutego 2022 r. wniosła o udostępnienie informacji publicznej w formie odbitek kserograficznych, dotyczącej decyzji zezwalającej gminie [...] na wycinkę kilku drzew rodzaju [...] w ciągu ulicy [...]. Organ uznał, iż przedmiotowy wniosek nie ma charakteru informacji publicznej, a dotyczy udzielenia informacji w trybie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w związku z tym poinformował o konieczności uiszczenia opłaty za wyszukanie żądanych informacji. SKO decyzją z 31 lipca 2023 r. nr SKO/OS-414/94/2023 na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło decyzję Starosty [...] z 16 września 2022 r. nr WS.613.130.9.2021) orzekającą o odmowie uchylenia decyzji Starosty [...]nr WS.613.130.2.2021 z 24 listopada 2021 r. dotyczącej zezwolenia na usunięcie drzew rosnących na działce nr [...], obręb [...] i umorzyło postępowanie organu I instancji w całości. Zdaniem Kolegium, z punktu widzenia oceny, od kiedy rozpoczął bieg miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, istotne jest bowiem to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Co istotne, strona, która nie brała udziału w postępowaniu, obowiązana jest wykazać, kiedy dowiedziała się o decyzji w sposób na tyle sprecyzowany, aby możliwe było ustalenie, że podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem miesięcznego terminu liczonego od dnia, w którym strona powzięła wiadomość o wydaniu decyzji. Jednocześnie organ administracji publicznej nie jest zwolniony od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności. Organ administracji obowiązany jest bowiem z urzędu badać zachowanie terminu, gdyż wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, mimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa godzące w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.). Kolegium nie zgodziło się ze stanowiskiem Starosty przyjmującym, iż skarżąca o decyzji z 24 listopada 2021 r. dowiedziała się 10 marca 2022 r. (data odbioru kserokopii decyzji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru). Zdaniem Kolegium, stanowisko Starosty jest wadliwe, gdyż z akt sprawy wynika, iż strona, pismem z 24 lutego 2022 r., wystąpiła do Starostwa Powiatowego w [...] o udostępnienie informacji publicznej w formie odbitek kserograficznych, dotyczącej decyzji zezwalającej Gminie [...] na wycinkę kilku drzew z gatunku wierzba rosnących w ciągu ulicy [...]. Nadto z przekazanej przez Wójta dokumentacji wynika, iż odrębnym pismem z 24 lutego 2022 r. wystąpiła do Urzędu Gminy w [...] z wnioskiem o tożsamej treści. W ocenie organu odwoławczego, z powyższych pism skarżącej wynika, iż już 24 lutego 2022 r. posiadała wiedzę o wydanej przez Starostę decyzji zezwalającej na usunięcie drzew, skoro zwróciła się o wydanie jej kserokopii. Zatem termin do wniesienia przez skarżącą wniosku o wznowienie postępowania, określony w art. 148 § 2 k.p.a., należy liczyć od 24 lutego 2022 r. W konsekwencji, skoro strona wiedziała o decyzji zezwalającej na usunięcie drzew już 24 lutego 2022 r., to wniesiony przez nią 5 kwietnia 2022 r. wniosek z 31 marca 2022 r. o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją, został złożony po upływie miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji, a zatem z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca zarzuciła naruszenie: a) art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. przez odmówienie wznowienia postępowania administracyjnego mimo tego, że skarżąca bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu, a wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony z zachowaniem terminu ustawowego; b) art. 148 § 1 i 2 k.p.a. przez wadliwe ustalenie, że skarżąca nie dochowała terminu złożenia wniosku o wznowienie postępowania; c) art. 7 k.p.a. przez niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i oparcie rozstrzygnięcia jedynie na domniemaniu, że strona dowiedziała się o decyzji zezwalającej na wycinkę drzew już 24 lutego 2022 r.; d) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności oraz wadliwą ocenę materiału dowodowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy; e) art. 149 § 3 k.p.a. przez wadliwe ustalenie daty rozpoczęcia biegu terminu do wznowienia postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględnił skargę. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że podstawowe znaczenie dla ustalenia zachowania terminu do wniesienia podania miało w niniejszej sprawie ustalenie daty "dowiedzenia się" przez skarżącą o decyzji Starosty z 24 listopada 2021 r. zezwalającej na usunięcie drzew. Zdaniem Sądu I instancji, Kolegium przyjmując, iż podanie skarżącej zostało wniesione z uchybieniem terminu, uznało, że termin miesięczny należy liczyć od daty złożonego dwutorowo: zarówno do Starosty, jak i do Wójta wniosku z 24 lutego 2022 r. w przedmiocie udzielenia informacji. Wynika bowiem z niego, iż w tym dniu – jako wskazało Kolegium – skarżąca posiadała wiedzę o wydanej decyzji, zaś art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wiąże z "dowiedzeniem się o decyzji", a nie z "zapoznaniem się z pełną treścią decyzji". Sąd I instancji zgodził się z SKO, że przez dowiedzenie się o decyzji nie należy rozumieć zapoznania się z pełną treścią rozstrzygnięcia, ale zauważył, że z punktu widzenia brzmienia art. 148 § 2 k.p.a. nie jest wystarczająca sama okoliczność, iż strona powołuje się na decyzję, ale przez dowiedzenie się o niej należy rozumieć powzięcie informacji pozwalającej zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w taki sposób, który następnie w miesięcznym terminie pozwoli na wystąpienie z podaniem o wznowienie postępowania. W przepisie art. 148 § 2 k.p.a. nie chodzi bowiem o sytuację dokładnego przeczytania czy przeanalizowania treści decyzji ostatecznej, poznania argumentacji organu, ale o zidentyfikowanie czego decyzja ostateczna dotyczy i poznanie jej rozstrzygnięcia. Wniosek o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie wymaga bowiem sformułowania kontrargumentów wobec argumentów organu zawartych w decyzji ostatecznej. Do jego wniesienia konieczne jest w zasadzie wyłącznie ustalenie, czego decyzja dotyczyła, jakie było rozstrzygnięcie i zorientowanie się przez wnioskodawcę, że nie był stroną zakończonego nią postępowania. Sąd I instancji stwierdził, że wskazując na wniosek skarżącej z 24 lutego 2022 r. rzeczą Kolegium było dokonanie oceny jego treści pod kątem właśnie przytoczonego rozumienia ustawowego pojęcia "dowiedzenia się o decyzji", a zatem innymi słowy, czy 24 lutego 2022 r. skarżąca rzeczywiście dysponowała istotnymi z punktu widzenia podania o wznowienie informacjami dot. decyzji Starosty z 24 listopada 2021 r. w sposób na tyle precyzyjny, aby możliwe było zidentyfikowanie decyzji w stopniu pozwalającym stronie na sformułowanie żądania o wznowienie postępowania. W ocenie Sądu I instancji, w wydanej decyzji i jej uzasadnieniu, Kolegium, wskazując na wniosek strony o udzielenie informacji jako zasadniczy z punktu widzenia uchybienia terminowi, w żaden sposób nie wskazało, że jego treść w sposób nie budzący wątpliwości pozwala na przyjęcie, iż w dacie 24 lutego 2022 r. strona dysponowała informacją o wydaniu decyzji w sposób umożliwiający wystąpienie z podaniem o wznowienie postępowania. SKO poprzestało wyłącznie na ogólnikowym wskazaniu, że w tym dniu strona "posiadała wiedzę o wydanej decyzji". Sąd I instancji wskazał również na konieczność weryfikacji stanowiska Starosty przyjmującego, że w dacie 10 marca 2022 r. skarżąca odebrała kserokopię decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania w kontekście tego, czy z akt sprawy nie wynika, że w tym dniu skarżąca odebrała wyłącznie zawiadomienie o wysokości opłaty za udostępnienie informacji o środowisku i jego ochronie, a samą kserokopię decyzji odebrała 23 marca 2022 r., co też wskazała w toku postępowania wznowieniowego. SKO wniosło skargę kasacyjną od powyższego wyroku zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, iż organ II instancji naruszył art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. albowiem Kolegium wskazując na wniosek strony z 24 lutego 2022 r. o udzielenie informacji o spornej decyzji, jako zasadniczy z punktu widzenia uchybienia terminowi, w żaden sposób nie wskazało, że jego treść w sposób nie budzący wątpliwości pozwala na przyjęcie, iż w dacie 24 lutego 2022 r. skarżąca dysponowała informacją o wydaniu decyzji w sposób umożliwiający wystąpienie z podaniem o wznowienie postępowania, podczas gdy organ II instancji wyjaśnił, iż strona w dacie złożenia przedmiotowego wniosku, dysponowała wystarczającą wiedzą o istnieniu decyzji zezwalającej Gminie [...] na usunięcie drzew, uprawniającą do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Kolegium stwierdziło, że w uzasadnieniu decyzji prawidłowo oceniło, że złożenie przez stronę wniosku z 24 lutego 2022 r. o wydanie kserokopii decyzji zezwalającej Gminie [...] na usunięcie drzew z rodzaju [...] w ciągu ulicy [...], świadczy o tym, iż co najmniej w tym dniu skarżąca posiadała wiedzę o kwestionowanej decyzji. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał orzeczenie oraz o zasądzenie niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie organ zrzekł się rozprawy. Odpowiedź na skargę kasacyjną SKO nie została złożona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest niezasadna. 1. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu I instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. 2. Istota sprawy sprowadza się do oceny zgodności z prawem wyroku Sądu I instancji, który uchylił decyzję SKO z 31 lipca 2023 r. w przedmiocie umorzenia w całości wznowionego postępowania w sprawie zezwolenia na usunięcie drzew. Uchylona przez Sąd decyzja SKO uchylała decyzję Starosty [...] z 16 września 2022 r. orzekającą o odmowie uchylenia decyzji Starosty [...] z 24 listopada 2021 r. dotyczącej zezwolenia na usunięcie drzew rosnących na dz. nr [...], obręb [...] i umarzała postępowanie organu I instancji w całości. Za zasadnością takiego rozstrzygnięcia, w ocenie SKO, przemawiało uchybienie miesięcznemu terminowi do wystąpienia z podaniem o wznowienie postępowania przez skarżącą. Skarżący kasacyjnie wskazuje, że Sąd I instancji naruszył przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: "(...) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (...) polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, iż organ II instancji naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a." Zdaniem NSA, wskazany zarzut skargi kasacyjnej jest całkowicie nieuzasadniony. 3. W ocenie NSA, zasadnie Sąd I instancji wskazał w uzasadnieniu wyroku na rozumienie zwrotu użytego w art. 148 § 2 k.p.a. "strona dowiedziała się o decyzji". Zatem nie ma potrzeby ponownego przytaczania tych argumentów. Sąd wskazał, że w realiach badanej sprawy SKO przyjmując, iż podanie strony zostało wniesione z uchybieniem terminu, uznało, że termin miesięczny należało liczyć od daty złożonego dwutorowo (zarówno do Starosty [...] jak i do Wójta Gminy [...]) wniosku z 24 lutego 2022 r. w przedmiocie udzielenia informacji. To w tym dniu (jak uznało SKO) skarżąca posiadała wiedzę o wydanej decyzji. Tymczasem, zdaniem Sądu I instancji, SKO wskazując na wniosek strony z 24 lutego 2022 r. powinno było dokonać oceny jego treści pod kątem właśnie pojęcia "dowiedzenia się o decyzji". Organ powinien zatem ustalić, czy 24 lutego 2022 r. skarżąca rzeczywiście dysponowała istotnymi z punktu widzenia podania o wznowienie informacjami dotyczącymi decyzji Starosty [...] z 24 listopada 2021 r. w sposób na tyle precyzyjny, aby możliwe było zidentyfikowanie decyzji w stopniu pozwalającym stronie na sformułowanie żądania o wznowienie postępowania. W orzecznictwie wskazuje się, że przez "dowiedzenie się o decyzji" należy rozumieć powzięcie wiedzy o samym fakcie wydania rozstrzygnięcia, ale właśnie w sposób umożliwiający złożenie podania o wznowienie (por. wyrok NSA z 13 czerwca 2024 r., sygn. akt III OSK 2324/22). Sąd I instancji prawidłowo uznał, że w wydanej decyzji i jej uzasadnieniu, SKO (wskazując na wniosek strony o udzielenie informacji jako zasadniczy z punktu widzenia uchybienia terminowi) w żaden sposób nie wskazało, że jego treść w sposób nie budzący wątpliwości pozwala na przyjęcie, iż w dacie 24 lutego 2022 r. strona dysponowała informacją o wydaniu decyzji w sposób umożliwiający wystąpienie z podaniem o wznowienie postępowania. Organ odwoławczy poprzestał wyłącznie na ogólnikowym wskazaniu, że w tym dniu strona "posiadała wiedzę o wydanej decyzji". Sąd I instancji prawidłowo uznał, że wskazane uchybienie procesowe jest tym bardziej istotne, że również w wydanym w niniejszej sprawie wyroku z 27 stycznia 2023 r. (sygn. akt II SA/Wr 888/22) po rozpoznaniu sprzeciwu S.K., Sąd wskazał, że "(...) rolą SKO, działającego jako organ II instancji, jest w aspekcie ustalenia daty, w której strona dowiedziała się o decyzji nie tylko ocenę wniosku z 24 lutego 2022 r. o udzielenie informacji publicznej i wydanie w formie odbitek kserograficznych decyzji zezwalającej na usunięcie drzew, ale również ocenę pod tym kątem zawiadomienia organu o wysokości opłaty za udostępnienie informacji o środowisku oraz pisma Starosty z 22 marca 2022 r. przekazujące kopię spornej decyzji, od daty doręczenia, którego skarżąca liczy miesięczny termin do wystąpienia z wnioskiem wznowieniowym". Sąd I instancji zasadnie również wskazał na konieczność weryfikacji stanowiska Starosty przyjmującego, że w dacie 10 marca 2022 r. skarżąca odebrała kserokopię decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania w kontekście tego, czy z akt sprawy nie wynika, że w tym dniu skarżąca odebrała wyłącznie zawiadomienie o wysokości opłaty za udostępnienie informacji o środowisku i jego ochronie, a samą kserokopię decyzji odebrała 23 marca 2022 r., na co też wskazała w toku postępowania wznowieniowego. Podsumowując, zdaniem NSA, zasadnie Sąd I instancji uchylił decyzję SKO, której istota sprowadzała się do wykazania, że już co najmniej 24 lutego 2022 r. S.K,. posiadała wiedzę o wydanej decyzji w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew na terenie dz. nr [...] sąsiadującej z jej działką, które to drzewa (jak twierdziła) posadziła i pielęgnowała jej rodzina. Bezzasadnie SKO uznało, że: a) termin do wniesienia przez S.K. wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty [...] z 24 listopada 2021 r. określony w art. 148 § 2 k.p.a., należało liczyć od 24 lutego 2022 r.; b) wniesiony przez skarżącą 5 kwietnia 2023 r. wniosek z 31 marca 2022 r. o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją został złożony po upływie miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji (czyli z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a.); c) należało uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji (w której odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji wskazując, że wnioskodawczyni nie ma przymiotu strony postępowania) i orzec o umorzeniu w całości postępowania organu I instancji. W ocenie NSA, wskazane przez Sąd I instancji uchybienia procesowe SKO rzeczywiście były istotne i uzasadniały uchylenie decyzji organu II instancji a wytyczne odnośnie do dalszego postępowania zostały sformułowane w sposób prawidłowy. Biorąc pod uwagę powyższe, żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Sąd I instancji nie naruszył przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Artykuł 174 pkt 2 p.p.s.a. stawia wymóg wykazania, że zarzucane uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dla spełnienia tego wymogu nie wystarczy przytoczenie formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 4. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw. ----------------------- #