III OSK 263/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Artur Kuś (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 września 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 2000/24 w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w B. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 10 lipca 2024 r. znak KUZ.4219.38.2023 w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 25 września 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 2000/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił sprzeciw [...] S.A. z siedzibą w [...] od decyzji Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 10 lipca 2024 r. znak KUZ.4219.38.2023 w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne. Wnioskiem z 4 kwietnia 2023 r. [...] S.A. (dalej: "skarżąca") wystąpiły do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku (dalej: "Dyrektor") o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego do urządzeń kanalizacyjnych stanowiących własność [...] sp. z o.o. (dalej: "Spółka"). W toku postępowania, pismem z 21 sierpnia 2023 r., swoje stanowisko w sprawie przedstawiła Spółka wnosząc o wydanie decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia wodnoprawego skarżącej z uwagi na to, że jej wniosek nie spełnia wymagań formalnych, o których mowa w art. 407 ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2024 r., poz. 1087 ze zm.; dalej: "p.w."). Do wniosku nie dołączono zgody Spółki, ani też wiążącej Spółki i skarżącą umowy, zobowiązującej Spółkę do odbioru ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego o stężeniu wskazanym przez skarżącą we wniosku. Decyzją z 1 września 2023 r. Dyrektor udzielił skarżącej pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego do urządzeń kanalizacyjnych Spółki. Dyrektor ustalił dopuszczalne wartości wskaźników zanieczyszczeń zawartych w ściekach przemysłowych, tj. azot amonowy - 200,0 mg NNh4/l; azot azotynowy 10,0- mg Nnoz/I, fosfor ogólny -15,0 mg P/l, chrom ogólny-1,0 mg Cr/I; fenole lotne (indeks fenolowy) -15,0 mg/l; węglowodory ropopochodne -15,0 mg/l. W punkcie 6 tej decyzji organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego w zakresie parametru: lotne węglowodory aromatyczne (BTX - benzen, toluen, ksylen). Odwołanie od decyzji z 1 września 2023 r. złożyła Spółka podnosząc, że skarżąca nie załączyła zgody właściciela urządzeń kanalizacyjnych ani umowy obejmującej zobowiązanie do odbioru ścieków zawartej z właścicielem tych urządzeń. Spółka nie wyraziła zgody na wprowadzenie do jej urządzeń kanalizacyjnych ścieków przemysłowych według parametrów przedstawionych przez skarżącą. Zawarta wcześniej umowa pomiędzy stronami dopuszczała wprowadzanie ścieków o zupełnie innych parametrach niż te wskazane we wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego. Decyzją z 10 lipca 2024 r. Prezes Wód Polskich uchylił decyzję z 1 września 2023 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, że stosownie do art. 407 ust. 2 p.w. do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego dołącza się w szczególności wypisy z rejestru gruntów lub uproszczone wypisy z rejestru gruntów dla nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub w zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto zgodnie z art. 407 ust. 5 p.w. do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 100 ust. 1 p.w., dołącza się zgodę właściciela tych urządzeń lub obowiązującą na dzień złożenia wniosku umowę obejmującą zobowiązanie do odbioru tych ścieków zawartą z właścicielem tych urządzeń. Organ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się kopia umowy nr [...] z 25 marca 2015 r., zawarta pomiędzy Spółką a skarżącą, określająca warunki dostarczania wody z urządzeń wodociągowych Spółki i odprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych będących we władaniu Spółki; kopia wypisów z rejestru gruntu dla działki nr [...] obręb [...] Miasto [...]; oraz kopia decyzji Prezydenta Miasta [...] o środowiskowych uwarunkowanych z 22 marca 2022 r., znak: WZR-II 1.6220.106.2021.AS. Kopie tych dokumentów nie zostały poświadczone w sposób wskazany w art. 76a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a."). Dodatkowo organ odwoławczy zwrócił uwagę, że kopia decyzji Prezydenta Miasta [...] o środowiskowych uwarunkowaniach z 22 marca 2022 r., znak: WZR-III.6220.106.2021 .AS, stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie instalacji do elaboracji amunicji materiałami wybuchowymi wraz z niezbędną infrastrukturą na terenie [...] S.A., w [...], na działce nr ew. [...] obręb [...], czyli nie dotyczy całości przedsięwzięcia jakim jest instalacja [...] S.A. Wobec czego skarżąca obowiązana była dołączyć również pierwotną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, w której de facto ustalone są warunki zagospodarowania ścieków pochodzących z zakładu. Jednakże z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji nie wezwał skarżącej o uzupełnienie wniosku o ww. decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Tym samym organ odwoławczy uznał, że decyzja z 1 września 2023 r. Dyrektora z 1 września 2023 r., znak: GD.RUZ.4210.60.2023.5.SSz., została wydana w oparciu o wniosek zawierający braki formalne. Organ odwoławczy wskazał również, że znajdująca się w zebranym materiale dowodowym kopia umowy z 25 marca 2015 r., nr [...] zawarta pomiędzy Spółką a skarżącą określa warunki dostarczania wody z urządzeń wodociągowych Spółki i odprowadzanie ścieków do urządzeń kanalizacyjnych będących we władaniu Spółki. Określony w załączniku nr 3 do tej umowy zakres zanieczyszczeń jest inny od tego znajdującego się we wniosku skarżącej o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do urządzeń kanalizacyjnych Spółki oraz w dołączonym do wniosku operacie wodnoprawnym. W przedmiotowym załączniku kopii umowy wymieniono 22 wskaźniki zanieczyszczeń, zaś we wniosku oraz operacie wodnoprawnym skarżącej podano 7 wskaźników, tj. azot amonowy, azot azotynowy, fosfor ogólny, chrom ogólny, fenole lotne (indeks fenolowy), węglowodory ropopochodne, lotne węglowodory aromatyczne (BTX - benzen, toluen, ksylen). Ponadto ustalone dopuszczalne wartości zanieczyszczeń w ww. umowie są inne niż te podane we wniosku oraz operacie wodnoprawnym skarżącej. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zaniechał przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. W decyzji z 1 września 2023 r. (pkt I) Dyrektor ustalił dopuszczalne wartości wskaźników zanieczyszczeń zawartych w ściekach przemysłowych, tj. azot amonowy - 200,0 mg NNH Organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem, że różne wartości stężeń substancji szkodliwych określone w złożonym wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego i w umowie, o której mowa w art. 407 ust. 5 p.w. nie mają żadnego znaczenia. Organ jest zobowiązany do ustalenia stanu i składu odprowadzanych ścieków, w taki sposób, aby uzyskane informacje nie były sprzeczne z informacjami wynikającymi z załączonego do wniosku inicjującego to postępowanie operatu wodnoprawnego oraz umowy zawartej między skarżącą a właścicielem urządzeń kanalizacyjnych. Co więcej w uzupełnieniu do swojego odwołania właściciel urządzeń kanalizacyjnych przekazała raport analityczny [...] z 22 września 2023 r., z którego wynika, że w składzie ścieków pochodzących z [...] S.A. znajdują się substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, tj. dinitrorotoluenu (DNT) na poziomie 993 pg/l oraz 2-amino- 4,6,- dinitrotoluen w wysokości 800 pg/l. Jednocześnie Spółka podniosła, że z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (brak w aktach przedmiotowej sprawy) wynika całkowity zakaz wprowadzania do urządzeń kanalizacyjnych Spółki substancji mutagennych, rakotwórczych oraz substancji szczególnie szkodliwych dla organizmów środowiska wodnego, powstających w procesie produkcyjnym [...] S.A., tj. dinitrorotoluenu (DNT) i trinitrotoluenu (TNT) oraz ich pochodnych. Ponadto kopia umowy nr [...] z 25 marca 2015 r., zawarta pomiędzy Spółką a skarżącą, określa warunki dostarczania wody z urządzeń wodociągowych Spółki i warunki odprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych będących we władaniu Spółki. W załączniku nr 3 do tej kopii umowy określono dopuszczalne wartości zanieczyszczeń w ściekach wprowadzanych do urządzeń kanalizacyjnych. Zatem w ocenie organu odwoławczego ww. kopia umowy zawiera niezbędne elementy, aby uznać ją za umowę, o której mowa, w art. 407 ust. 5 p.w. Niemniej jednak wyjaśnienia wymagały różnice pomiędzy zakresem substancji zanieczyszczających oraz ich dopuszczalnych wartości określonych w przedłożonej kopii umowy, a zakresem i dopuszczalnymi wartościami substancji zanieczyszczających przedstawionymi we wniosku oraz w operacie wodnoprawnym oraz przedłożenie jej oryginału bądź kopii poświadczonej w sposób wskazany w art. 76a k.p.a. Wobec czego nie można zgodzić się z zarzutem skarżącej dotyczącym braku umowy, wskazanej w art. 407 ust. 5 p.w., tylko z tej przyczyny, że stężenia zanieczyszczeń podane we wniosku i operacie wodnoprawnym nie było tożsame z ustaleniami umowy zawartej pomiędzy Spółką a skarżącą. Organ odwoławczy wskazał, że nie mógł uzupełnić materiału dowodowego, bo uzupełnienie materiału dowodowego oznaczałoby w istocie przeprowadzenie od nową postępowania wyjaśniającego. Rozwiązanie tego rodzaju naruszałoby prawo strony wynikające z art. 15 k.p.a., ponieważ odbierałoby stronie możliwość weryfikacji rozstrzygnięcia organu niższego rzędu przez organ wyższego rzędu. Dyrektorowi przy ponownym rozpatrywaniu sprawy nakazano przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie stanu i składu ścieków, zakres wskaźników zanieczyszczeń i ich dopuszczalne wartości, tak aby informacje zawarte we wniosku i operacie wodnoprawnym były zgodne z ustaleniami umowy zawartej pomiędzy Spółką a skarżącą. Ustalając powyższe organ I instancji ma wziąć pod uwagę również pismo Spółki z 4 października 2023 r. oraz przeanalizować, czy nie dochodzi do naruszenia ustaleń decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w pismach, gdyż zgodnie z art. 396 ust. 1 pkt 8 Prawa wodnego, pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać wymagań ochrony środowiska. [...]S.A. wniosły sprzeciw od decyzji Prezesa Wód Polskich z 10 lipca 2024 r., w którym zarzuciły naruszenie: a) art. 138 § 2 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania, podczas gdy decyzja organu I instancji nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a kwestie do ewentualnego wyjaśnienia zakresu sprawy nie mają istotnego wpływu na jej rozstrzygnięcie i powinny być uzupełnione w toku postępowania odwoławczego; b) art. 73 k.p.a. i art. 79a § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 40 § 2 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zaniechanie umożliwienia pełnomocnikowi skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed zamknięciem postępowania i wydaniem decyzji przez organ II instancji oraz, co za tym idzie, poprzez niewskazanie przesłanek zależnych od skarżącej, które zdaniem organu II instancji nie zostały spełnione lub wykazane, które skutkowały wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem skarżącej. Skarżąca podniosła, że ustawodawca nie wykluczył kopii umowy jako dowodu w sprawie, co powinno prowadzić do wniosku, iż w tej sprawie brak jest przeszkód do uznania za dowód posiadania zgody na wprowadzanie ścieków do urządzeń kanalizacyjnych, o którym mowa w art. 407 ust. 5 p.w. Takie twierdzenie jest tym bardziej uzasadnione z uwagi na to, że przedmiotowe postępowanie nie jest pierwszym postępowaniem o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego, w którym zamiast oświadczenia o zgodzie przedkładana jest na podstawie art. 407 ust. 5 p.w. stosowna umowa. Przedmiotowa umowa została przedłożona organowi także w 2019 r. przy składaniu przez skarżącą wniosku o pozwolenie wodnoprawne na lata 2019 - 2023 i nie była przez organ kwestionowana, ówcześnie postępowanie toczyło się przed organem I instancji pod znakiem GD.RUZ.421.139.2019.AW, zaś przed organem II instancji pod znakiem: KUZ.421.86.3.2019.JAJ. Skoro więc umowa znajduje się w aktach organu to brak jest podstaw do wykluczania dołączonej do wniosku kopii z materiału dowodowego. Ponadto Spółka jako uczestnik postępowania nigdy nie kwestionowała faktu zawarcia i obowiązywania między stronami przedmiotowej umowy ani jej treści, czy wykonywania przedmiotowej umowy, nie kwestionowała również przedłożonej przez skarżącą kopii umowy i nie żądała przedłożenia jej oryginału ani uwierzytelnionej kopii. Co więcej w swoich pismach również powoływała się na przedmiotową umowę i wymieniała ją jako jeden z załączników. Zatem twierdzenie organu II instancji, iż dołączona przez skarżącą kopia umowy nie jest dowodem nie tylko nie znajduje oparcia w przepisach prawa, ale także jest przejawem nadmiernego formalizmu organu administracji publicznej. Organ odwoławczy nie dostrzegł, że zgodnie z art. 407 ust. 2 pkt 2 p.w., do wniosku dołącza się decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, jeżeli jest wymagana. W tej sprawie dołączenie decyzji nr WZR/39/2022 nie było wymagane w świetle obowiązujących przepisów prawa. Co więcej nawet gdyby taka decyzji została dołączona do wniosku o pozwolenia wodnoprawne, to nie byłaby ona wiążąca dla organu wydającego decyzję o pozwoleniu wodnoprawnym, albowiem zgodnie z art. 86 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm.) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy m.in. wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1. Zgodnie zaś z art. 72 ust. 1 pkt 6 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinno poprzedzać złożenie wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego wyłącznie na: regulację wód, wykonanie urządzeń wodnych oraz wydobywanie z wód kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów. Przepis ten zatem nie wymienia pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego do urządzeń kanalizacyjnych innego podmiotu, a więc dołączenie tej decyzji przez skarżącą nie jest wymagane, a jej brak w aktach tego postępowania nie stanowi przeszkody do rozpoznania wniosku. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na sprzeciw organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Powołanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie oddalił skargę na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Zdaniem Sądu I instancji, zasadnie wskazał organ odwoławczy, że organ I instancji nie dostrzegł braków formalnych wniosku w zakresie dokumentów wymaganych przez art. 407 ust. 5 p.w., tj. dołączenia zgody właściciela tych urządzeń lub obowiązującej na dzień złożenia wniosku umowy obejmującej zobowiązanie do odbioru tych ścieków zawartej z właścicielem tych urządzeń i w tym zakresie nie wezwał wnioskodawcy do uzupełnienia braków formalnych wniosku, czym naruszył art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 407 ust. 5 p.w. Skarżąca przedłożyła jedynie kopię umowy nr [...] z 25 marca 2015 r. pomiędzy Spółką a skarżącą określającej warunki dostarczania wody z urządzeń wodociągowych Spółki i odprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych będących we władaniu Spółki. W rozpoznawanej sprawie w sytuacji gdy Spółka sprzeciwia się wprowadzeniu do jej urządzeń kanalizacyjnych przez skarżącą ścieków o parametrach wskazanych we wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego i twierdzi, że w tym zakresie nie ma zgody ani wiążącej umowy, konieczne jest jednoznaczne ustalenie pełnej treści umowy nr [...] z 25 marca 2015 r. Tym samym w takich okolicznościach bezsprzecznie niezbędne jest przedstawienie oryginału umowy lub poświadczonej za zgodność oryginałem jej kopii. Nie ma wpływu na zmianę stanowiska w tej sprawie podnoszona przez skarżącą okoliczność, że przedmiotowa umowa została przedłożona organowi także w 2019 r. przy składaniu przez skarżącą wniosku o pozwolenie wodnoprawne na lata 2019 - 2023 i nie była przez organ kwestionowana, a ówcześnie postępowanie toczyło się przed organem I instancji pod znakiem GD.RUZ.421.139.2019.AW, zaś przed organem II instancji pod znakiem: KUZ.421.86.3.2019.JAJ. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wyjaśnił, że we wskazanych przez skarżącą postępowaniach zobowiązana była ona przedstawić zgodę właściciela urządzeń kanalizacyjnych, do których wprowadzane były ścieki przemysłowe a nie umowę z 15 marca 2015 r. Postępowanie prowadzone pod znakiem: KUZ.421.86.3.2019.JAJ zostało umorzone z uwagi na braki formalne, ponieważ skarżąca takiej zgody nie przedłożyła, a akta sprawy znajdują się obecnie w Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Sąd I Instancji stwierdził, że skarżąca słusznie zwraca uwagę na wątpliwości co do tego, czy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach w tej sprawie była wymagana z uwagi na art. 72 ust. 1 pkt 6 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, zgodnie z którym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinno poprzedzać złożenie wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego wyłącznie na: regulację wód, wykonanie urządzeń wodnych oraz wydobywanie z wód kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów. Jednakże mając na uwadze, że sama skarżąca wskazała we wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, iż decyzja środowiskowa była wymagana, to niezbędne było wyjaśnienie, jak słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, czy "pierwotna" decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla całości przedsięwzięcia, jakim jest instalacja [...] S.A. ustalała warunki zagospodarowania ścieków pochodzących z tego zakładu. Ponadto powyższe powody nie stanowiły jedynych przyczyn uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy zasadnie zwrócił uwagę na inne kwestie wymagające wyjaśnienia, a pominięte przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że kopia umowy nr [...] z 25 marca 2015 r. wskazuje inny zakres zanieczyszczań (22 wskaźniki zanieczyszczeń) niż ten przyjęty we wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego (7 wskaźników zanieczyszczeń), a także różne dopuszczalne wartości tych zanieczyszczeń. Zatem jeżeli skarżąca przedstawi oryginał tej umowy lub poświadczoną za zgodność kopię, to wymagane będzie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Skład i stan ścieków zawierających substancje szkodliwe dla środowiska z terenu zakładu innego podmiotu wprowadzanych do urządzeń przedsiębiorstwa wodnokanalizacyjnego powinien zostać poddany wnikliwej analizie w toku postępowania o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego, zwłaszcza w kontekście przesłanek określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 28 czerwca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, których wprowadzanie w ściekach przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego (Dz. U z 2019 r., poz. 1220) oraz rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 14 lipca 2006 r. w sprawie sposobu realizacji obowiązków dostawców ścieków przemysłowych oraz warunków wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych (Dz.U. z 2016r., poz.1757). Organ pierwszej instancji zobowiązany był do ustalenia stanu i składu ścieków wprowadzanych do urządzeń przedsiębiorstwa wodnokanalizacyjnego w taki sposób, aby uzyskane informacje nie były sprzeczne z informacjami wynikającymi z załączonego do wniosku operatu wodnoprawnego oraz umowy zawartej między skarżącą a właścicielem urządzeń kanalizacyjnych. Kwestia ta nie została jednak w ogóle wyjaśniona, ponieważ organ pierwszej instancji uznał ją za nie mającą znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Dodatkowo organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że Spółka wskazała, że z decyzji z 16 maja 2018 r. o środowiskowych uwarunkowaniach wynika całkowity zakaz wprowadzania do urządzeń kanalizacyjnych Spółki substancji mutagennych, rakotwórczych a przede wszystkim szczególnie szkodliwych dla organizmów środowiska wodnego powstających w procesie produkcyjnym [...] tj. dinitrorotoluenu i trinitrotoluenu. Słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, że okoliczność ta także powinna zostać wyjaśniona, tymczasem w aktach sprawy brak jest powołanej decyzji z 16 maja 2018 r. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę na to, że w decyzji organ I instancji ustalił dopuszczalną wartość azotu amonowego wynoszącą 200 mg/l, nie biorąc pod uwagę ustaleń zawartych w umowie zawartej między skarżącą a Spółką (kopia w aktach sprawy), gdzie wartość ta została ustalona na znacznie niższym poziomie tj. 10 mg/l, jak również treści § 13 powołanego rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 14 lipca 2006 r., które dopuszczają ustalenie niższych dopuszczalnych wartości wskaźników zanieczyszczeń niż te określone w rozporządzeniu. Te wszystkie uchybienia dawały podstawę do stwierdzenia przez organ odwoławczy, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 407 ust. 1 i 5 p.w. oraz § 8, 12 i 13 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 14 lipca 2006 r. w sprawie sposobu realizacji obowiązków dostawców ścieków przemysłowych oraz warunków wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy jest znaczny i ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu I instancji, zakres istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności tej sprawy przekraczał uprawnienia organu odwoławczego do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w tej sprawie na podstawie art. 136 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Zatem nieuzasadnione są zarzuty sprzeciwu naruszenia przez organ II instancji art. 138 § 2 i k.p.a. Zdaniem Sądu I instancji zasadny jest zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., gdyż organ odwoławczy nie poinformował stron o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy przed wydaniem decyzji, lecz organ nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego, zatem nie miało to istotnego wpływy na wynik sprawy. Zgodnie z art. 79a § 1 k.p.a. w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. W tej sprawie organ nie wydał decyzji niezgodnej z żądaniem strony, lecz decyzję kasacyjną przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji celem wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. Zdaniem Sądu, przepis ten nie został w tej sprawie naruszony przez organ odwoławczy. Słusznie skarżąca zwróciła uwagę na konieczność doręczania pism pełnomocnikowi, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, jednakże naruszenie w tym zakresie nie miało wpływu na wynik tej sprawy. Skarżąca wniosła sprzeciw w terminie, szczegółowo odnosząc się do poszczególnych kwestii, których dotyczyła zaskarżona decyzja. Nie można przyjąć, że doszło do naruszenia art. 73 k.p.a., skoro pełnomocnik skarżącej 9 listopada 2023 r. zapoznał się z aktami sprawy oraz wykonał ich zdjęcia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 407 ust. 5 p.w. w zw. art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 64 § 2 k.p.a. i w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym przyjęciu, iż dołączona do wniosku kopia umowy nr [...] z 25 marca 2015 r. zawartej pomiędzy Spółką a skarżącą nie stanowi dowodu zgody właściciela urządzeń kanalizacyjnych na odprowadzanie ścieków do tych urządzeń w rozumieniu art. 407 ust. 5 p.w. i konieczne dla merytorycznego rozstrzygnięcia jest wezwanie skarżącej do przedłożenie oryginału przedmiotowej umowy lub jej poświadczonej kopii, oraz bezzasadnego przyjęcia, że organ II instancji nie mógł uzupełnić w tym zakresie postępowania przy rozpoznawaniu odwołania Spółki, mimo iż Spółka ani w toku postępowania pierwszoinstancyjnego ani w odwołaniu nie kwestionowała zawarcia wskazanej wyżej umowy ani jej treści wynikającej z dołączonej do wniosku o pozwolenie wodnoprawne kopii umowy, a jedynie wywodził z tej treści inne wnioski w wyniku czego doszło do naruszenia art. 64e p.p.s.a. i art. 138 § 2 k.p.a. - co poskutkowało bezpodstawnym przyjęciem, że w związku z koniecznością przedłożenia oryginału umowy lub jej poświadczonej kopii zaistniały przesłanki do wydania decyzji kasatoryjnej i w konsekwencji - wydaniem zaskarżonego wyroku, mocą którego oddalono sprzeciw; II. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 151 a § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 64e p.p.s.a. i w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. oraz w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że decyzja organu II instancji jest zgodna z prawem, podczas gdy prawidłowe ustalenie okoliczności sprawy prowadzi do wniosku, że organ II instancji mógł i powinien uzupełnić postępowania dowodowe w trybie art. 136 § 1 k.p.a. - o ile uznawał, że w okolicznościach niniejszej sprawy zachodzi taka konieczność - i po jego uzupełnieniu powinien wydać merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy poprzez oddalenie odwołania - co poskutkowało bezzasadnym oddaleniem przez Sąd I instancji sprzeciwu pomimo braku zaistnienia przesłanek do wydania decyzji kasatoryjnej w oparciu o przepis art. 138 § 2 k.p.a.; 2. art. 151 a § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 64e p.p.s.a. i w zw. z art. 73 § 1 k.p.a. i art. 79a §1 k.p.a. w zw. z art. 10 §1 k.p.a. oraz art. 40 §2 k.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że decyzja organu II instancji jest zgodna z prawem i uchybienia organu odwoławczego w zakresie wyżej wskazanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy, podczas gdy prawidłowe ustalenie w tym zakresie powinno prowadzić do wniosku odmiennego, gdyż skarżąca powinna być powiadomiona o wniesieniu odwołania i jego treści, a także o zakończeniu postępowania odwoławczego oraz możliwości zapoznania się w zakreślonym terminie ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz złożenia wniosków dowodowych, informacji, wyjaśnień i zastrzeżeń dotyczących prowadzonej sprawy, przy jednoczesnym wskazaniu przez organ II instancji przesłanek zależnych od strony, które zdaniem organu II instancji nie zostały na dzień wysłania przedmiotowej informacji spełnione lub wykazane, a które mogły skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem skarżącej, a gdyby mogła to uczynić, to by to zrobiła i wszelkie wątpliwości organu odwoławczego zostałby wyjaśnione, a materiał dowodowy uzupełniony, co skutkowałoby wydaniem decyzji merytorycznej. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznania sprawy co do istoty poprzez uwzględnienie sprzeciwu od decyzji Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Nr 33/2024/KUZ z 10 lipca 2024 roku (znak: KUZ.4219.38.2023) zgodnie z wnioskami zawartymi w sprzeciwie ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Ponadto, zgodnie z art. 182 § 2a p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym. Na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego (art. 182 § 3 p.p.s.a.). Rozpoznając sprzeciw od decyzji Sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej. W postępowaniu ze sprzeciwu sąd administracyjny ocenia jedynie czy doszło do naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., tym samym zarzuty winny być skonstruowane w obrębie i w oparciu o naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w związku z ustawą procesową, tj. w szczególności art. 64e i art. 151a p.p.s.a. W postępowaniu zainicjowanym sprzeciwem sąd administracyjny ocenia jedynie, czy w świetle art. 64e i art. 151a p.p.s.a. wystąpiły tak istotne braki w ustaleniu stanu faktycznego sprawy, których nie można usunąć w trybie art. 136 k.p.a., co w konsekwencji prowadzi do konieczności wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. W rezultacie, szczególną cechą odróżniającą sprzeciw od skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest właśnie ograniczony zakres kontroli sądowej decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. i jej wyjątkowy charakter, stanowiący odstępstwo od zasady merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2022, s. 862-879). Takie założenie pozwala osiągnąć znaczną szybkość postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego w związku z wniesionym sprzeciwem, tak aby osiągnąć terminy określone przez ustawodawcę, jak też gwarantuje, że nie zostanie rozstrzygnięta istota sprawy administracyjnej rzutująca np. na niebiorących udział w postępowaniu uczestników (por. wyroki NSA: z 26 września 2018 r. sygn. akt I OSK 3103/18 oraz z 2 marca 2021 r. sygn. akt I OSK 264/21). Organ odwoławczy może zatem uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Art. 138 § 2 k.p.a. znajduje zastosowanie, gdy zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie przekraczającym kompetencje organu odwoławczego. Treść przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a. winna być interpretowana łącznie z przepisem art. 136 k.p.a., określającym granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym. Zaznaczyć przy tym trzeba, że przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego nie może godzić w zasadę dwuinstancyjności. Jeżeli jego zakres wskazuje, że organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające odnośnie kwestii mogących mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji, przyjęcie koncepcji, że organ odwoławczy jest władny wydać decyzję rozstrzygającą sprawę co do jej istoty, będzie prowadzić do sytuacji, w której sprawa byłaby rozstrzygana de facto w jednej instancji. To pozbawiałoby natomiast stronę postępowania (każdą ze stron) prawa do dwukrotnego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administracji (zob. wyroki NSA z 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt I OSK 549/21, z 31 stycznia 2019 r. sygn. akt I OSK 3785/19, a także: A. Kabat, Komentarz, (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Warszawa 2020, s. 284-294). Zadaniem sądu rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej jest jedynie ocena, czy w okolicznościach analizowanej sprawy organ odwoławczy słusznie uznał, że zostały w danym przypadku spełnione wymogi do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Kontrola sądowa, co do zasady, nie obejmuje sformułowania końcowej oceny materialnoprawnej, odnoszącej się do istoty sprawy (jej przedmiotu), gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby przedwczesne i niedopuszczalne. Sprzeciw nie jest środkiem służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji, ani prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy przepisów prawa procesowego niezwiązanych z regulacją art. 138 § 2 k.p.a. O ile skarga - w myśl art. 134 i art. 145 p.p.s.a. otwiera postępowanie sądowoadministracyjne prowadzące do kontroli legalności decyzji administracyjnej pod kątem prawidłowego zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego oraz norm o charakterze proceduralnym, to art. 64e p.p.s.a. wyraźnie zawęża kontrolę sądową tylko do oceny przesłanek warunkujących wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Sprzeciw wnosi się od decyzji nie dającej podstaw do kontroli praw i obowiązków strony w danej sprawie. To będzie możliwe dopiero w skardze na decyzję ostateczną, kończącą postępowanie administracyjne (vide: P. Pietrasz, J. Jagielski, J. Piecha, Komentarz, (w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Red. R. Hauser i M. Wierzbowski. Warszawa 2021, s. 469-507). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, trafnie Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, że w sprawie istniały podstawy do wydania decyzji kasacyjnej w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Decyzja Dyrektora z 1 września 2023 r. dotyczyła wydania pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego do urządzeń kanalizacyjnych stanowiących własność Spółki. Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się z wyrażonym w zaskarżonym wyroku stanowiskiem, iż uchylając ww. decyzję i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie zasadnie uznał, że organ I instancji nie dostrzegł braków formalnych wniosku w zakresie dokumentów wymaganych przez art. 407 ust. 5 p.w., tj. dołączenia zgody właściciela tych urządzeń lub obowiązującej na dzień złożenia wniosku umowy obejmującej zobowiązanie do odbioru tych ścieków zawartej z właścicielem tych urządzeń i w tym zakresie nie wezwał wnioskodawcy do uzupełnienia braków formalnych wniosku, czym naruszył art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 407 ust. 5 p.w. Skarżąca przedłożyła jedynie kopię umowy nr [...] z 25 marca 2015 r. pomiędzy Spółką a skarżącą określającej warunki dostarczania wody z urządzeń wodociągowych Spółki i odprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych będących we władaniu Spółki. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo stwierdził Sąd I instancji, że w sytuacji, gdy Spółka sprzeciwia się wprowadzeniu do jej urządzeń kanalizacyjnych przez skarżącą ścieków o parametrach wskazanych we wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego i twierdzi, że w tym zakresie nie ma zgody ani wiążącej umowy, konieczne jest jednoznaczne ustalenie pełnej i jednoznacznej treści umowy nr [...] z 25 marca 2015 r. czyli przedstawienie oryginału umowy lub poświadczonej za zgodność oryginałem jej kopii. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo również stwierdził organ II instancji, że skoro decyzja Prezydenta Miasta [...] o środowiskowych uwarunkowaniach z 22 marca 2022 r., znak: WZR-III.6220.106.2021.AS, stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie instalacji do elaboracji amunicji materiałami wybuchowymi wraz z niezbędną infrastrukturą na terenie [...] S.A., w [...], na dz. nr ew. [...] obręb [...] (czyli nie dotyczy całości przedsięwzięcia jakim jest instalacja [...] S.A.) - to skarżąca powinna dołączyć również pierwotną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, w której ustalone są warunki zagospodarowania ścieków pochodzących z zakładu. Skoro skarżąca załączyła do wniosku jedynie kopię decyzji Prezydenta Miasta [...] o środowiskowych uwarunkowanych nr WZR/39/2022 z 22 marca 2022 r., znak: WZR lll.6220.106.2021.AS., a Dyrektor nie wzywał jej o uzupełnienie wniosku o powyższy dokument to prawidłowo stwierdził organ II instancji, że decyzja Dyrektora z 1 września 2023 r. została wydana w oparciu o wniosek zawierający istotne braki formalne. Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się również ze stanowiskiem Sądu I instancji, że w sprawie wystąpiły jeszcze inne kwestie wymagające wyjaśnienia, które zostały pominięte przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że kopia umowy nr [...] z 25 marca 2015 r. wskazuje inny zakres zanieczyszczeń (22 wskaźniki zanieczyszczeń) niż ten przyjęty we wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego (7 wskaźników zanieczyszczeń), a także różne dopuszczalne wartości tych zanieczyszczeń. W związku z tym konieczne jest przeprowadzenie pełnego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym wyroku, iż organ I instancji zobowiązany był do ustalenia stanu i składu ścieków wprowadzanych do urządzeń przedsiębiorstwa wodnokanalizacyjnego w taki sposób, aby uzyskane informacje nie były sprzeczne z informacjami wynikającymi z załączonego do wniosku operatu wodnoprawnego oraz umowy zawartej między skarżącą a właścicielem urządzeń kanalizacyjnych. Kwestia ta nie została jednak w ogóle wyjaśniona, ponieważ organ I instancji uznał ją za nie mającą znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i zaniechał przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Dodatkowo organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że Spółka wskazała, że z decyzji z 16 maja 2018 r. o środowiskowych uwarunkowaniach wynika całkowity zakaz wprowadzania do urządzeń kanalizacyjnych Spółki substancji mutagennych, rakotwórczych a przede wszystkim szczególnie szkodliwych dla organizmów środowiska wodnego powstających w procesie produkcyjnym [...] tj. dinitrorotoluenu i trinitrotoluenu. Słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, że okoliczność ta także powinna zostać wyjaśniona, tymczasem w aktach sprawy brak jest powołanej wcześniej decyzji z 16 maja 2018 r. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę na to, że w decyzji organ I instancji ustalił dopuszczalną wartość azotu amonowego wynoszącą 200 mg/l, nie biorąc pod uwagę ustaleń zawartych w umowie zawartej między skarżącą a Spółką, gdzie wartość ta została ustalona na znacznie niższym poziomie tj. 10 mg/l, jak również § 13 powołanego rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 14 lipca 2006 r., które dopuszczają ustalenie niższych dopuszczalnych wartości wskaźników zanieczyszczeń niż te określone w rozporządzeniu. Jednocześnie organ I instancji umorzył postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego w zakresie parametru: lotne węglowodory aromatyczne (BTX- benzen, toluen, ksylen). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie uznał organ II instancji, że każdy wskaźnik zanieczyszczeń zawarty w ściekach nie stanowi oddzielnego przedmiotu pozwolenia wodnoprawnego. W związku z tym niedopuszczalne jest "umorzenie postępowania" jedynie co do części składu danych ścieków, jak również udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków przemysłowych do kanalizacji innego podmiotu jedynie w zakresie pozostałych wskaźników zanieczyszczeń znajdujących się w ściekach. Zgodzić się zatem należy z orzekającym w sprawie Prezesem Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, że organ I instancji był obowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie wskazanych różnic w podanym składzie ścieków i dopuszczalnych wartości wskaźników zanieczyszczających zawartych we wniosku i operacie wodnoprawnym oraz w umowie zawartej między Spółką a [...] S.A. Organ ten jednak takiego postępowania całkowicie zaniechał. Należy również podkreślić że, stosownie do art. 138 § 2 zd. 2 k.p.a., przekazując sprawę do ponownego rozpoznania organ II instancji wskazał, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ II instancji wyraźnie w decyzji wskazał, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Dyrektor przeprowadzi postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie stanu i składu ścieków, zakres wskaźników zanieczyszczeń i ich dopuszczalne wartości, tak aby informacje zawarte we wniosku i operacie wodnoprawnym były zgodne z ustaleniami umowy zawartej pomiędzy Spółką, a [...] S.A. Ustalając powyższe organ I instancji weźmie pod uwagę również pismo Spółki z 4 października 2023 r. oraz przeanalizuje czy nie dochodzi do naruszenia ustaleń decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej stwierdzenia, że wymaganie przez organ II instancji przedłożenia do akt sprawy oryginału umowy [...] z 25 marca 2015 r. zawartej pomiędzy Spółką a skarżącą jest nieuzasadnione i stanowi przejaw nadmiernego formalizmu godzącego w słuszny interes strony postępowania administracyjnego oraz, że uchylenie przede wszystkim z tego powodu prawidłowej decyzji organu I instancji jest nieuzasadnione, Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, organ odwoławczy stwierdził, że kopia umowy zawiera niezbędne elementy, aby uznać ją za umowę, o której mowa w art. 407 ust. 5 p.w. Jednocześnie wskazał, że wyjaśnienia wymagały dostrzeżone różnice pomiędzy zakresem substancji zanieczyszczających oraz ich dopuszczalnych wartości określonych w przedłożonej kopii umowy, a zakresem i dopuszczalnymi wartościami substancji zanieczyszczających przedstawionymi we wniosku oraz w operacie wodnoprawnym. A ta kwestia nie została zbadana. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo organ II instancji, a za nim Sąd I instancji uznały, że postępowanie przed organem I instancji było prowadzone z naruszeniem przepisów postępowania i wykazały istnienie niewyjaśnionego przez organ I instancji zakresu sprawy, który ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie i którego nie można wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a., gdyż mogłoby to powodować naruszenia art. 15 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie zaszły przesłanki obligujące organ odwoławczy do wydania decyzji kasacyjnej. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny za nieuzasadnioną uznał skargę kasacyjną i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2a p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.