III OSK 2617/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: asystent sędziego Przemysław Iżycki po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 3769/21 w sprawie ze skargi E. K. na zarządzenie Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora szkoły 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Miasta Stołecznego Warszawy na rzecz E. K. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, a w pozostałym zakresie oddala wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 3769/21, po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. K. (dalej skarżąca) na zarządzenie Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora szkoły, stwierdził nieważność zaskarżonego zarządzenia. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał w pierwszej kolejności, że zarządzenie Prezydenta m.st. Warszawy nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. zostało podjęte z naruszeniem art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2021 r. poz. 1082 z późn. zm.), polegającym na wydaniu ww. aktu pomimo braku wykazania zaistnienia okoliczności mieszczących się w ustawowych "przypadkach szczególnie uzasadnionych", które uprawniałyby organ prowadzący do odwołania skarżącej ze stanowiska dyrektora Szkoły w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia. Oceniając przebieg postępowania Sąd uznał, że w oparciu o treść uzasadnienia załączonego do zaskarżonego zarządzenia nie można stwierdzić jakie konkretne okoliczności faktyczne organ uznał za mieszczące się w pojęciu "przypadku szczególnie uzasadnionego". Organ nie odwołał się nawet do przesłanki z art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego. Wskazał natomiast, że "celowe" jest odwołanie skarżącej ze stanowiska dyrektora Szkoły, ponieważ dalsze "takie zarządzanie" uniemożliwi wypełnianie przez Szkołę jej podstawowych funkcji opiekuńczych, wychowawczych i edukacyjnych. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że organ stwierdził, że skarżąca niewłaściwie kierowała Szkołą, nie potrafiła zjednoczyć nauczycieli, źle organizowała pracę, nie posługiwała się podstawowymi umiejętnościami komunikacyjnymi. W wyniku zaniedbań dotyczących podstawowych kwestii komunikacyjnych powstał w szkole chaos, nastąpiła zwiększona rotacja pracowników, spośród których niektórzy korzystali z pomocy lekarskiej. Organ zarzucił również skarżącej zachowania "mogące mieć" cechy mobbingu w stosunku do nauczycieli i pracowników administracji i obsługi. Na poparcie powyższych twierdzeń organ nie przytoczył jednak żadnych konkretnych okoliczności, a których wynikałoby w sposób niewątpliwy, że uzasadnione jest odwołanie skarżącej ze stanowiska w trybie określonym w art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego. Organ stwierdził, że skarżąca dopuszcza się wielu uchybień i łamie przepisy prawa określone w art. 68 ust. 1 i 6 Prawa oświatowego, jednak nie wykazał na czym konkretnie polegały naruszenia ww. przepisów, a w szczególności, czy na skutek tychże naruszeń zaistniał "przypadek szczególnie uzasadniony". W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, iż polityka kadrowa prowadzona przez skarżącą nie zapewnia potrzeb Szkoły i nie prowadzi do realizacji jej celów i zadań. Stwierdził, że od 1 lipca 2019 r. ze Szkoły odeszło 28 pracowników pedagogicznych i 14 pracowników administracji i obsługi. Powołał się przy tym na aneksy do arkusza organizacji Szkoły zawierające informacje o zmianach kadrowych. Nie stwierdził jednak i nie wyjaśnił z jakich powodów okoliczność ta miałaby się wpisywać w przesłankę z art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego. Dalej organ wskazał, że skarżąca deleguje uprawnienia w sposób niezgodny z przyjętą organizacją pracy Szkoły, niewłaściwie tworzy atmosferę pracy. Stwierdził, że w trakcie 2 lat pracy skarżącej na stanowisku dyrektora do Burmistrza Dzielnicy [...] m.st. Warszawy wpłynęło 12 spraw dotyczących kierowania Szkołą. Organ nie wykazał jednak konkretnie czego dotyczyły te sprawy i czy uzasadniały odwołanie skarżącej ze stanowiska w omawianym trybie. Organ zarzucił również skarżącej złą współpracę z wicedyrektorami i rodzicami wskazując, że problemy w tym zakresie pojawiły się już jesienią 2019 r. Zaznaczył, że brak umiejętności współpracy z pracownikami Szkoły i rodzicami uczniów stał się źródłem niezadowolenia nauczycieli, rodziców, a w konsekwencji ogólnoszkolnego konfliktu. Jednakże zdaniem Sądu pierwszej instancji powyższa argumentacja nie wypełnia przesłanki z art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego. Szczególnie uzasadnionym przypadkiem nie jest negatywna ocena pracy i negatywna ocena wykonywanych przez nauczyciela - dyrektora zadań i pełnionej funkcji, gdyż te okoliczności zostały unormowane w art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa oświatowego. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że nauczyciela można odwołać bez wypowiedzenia w trakcie roku szkolnego jedynie, jeżeli jest to usprawiedliwione niezwykle ważnymi przyczynami, a nie każdym naruszeniem prawa przez dyrektora szkoły. Zwolnienie to nie może być też dokonane w dowolnym czasie w relacji do zdarzeń je uzasadniających (por. wyrok NSA z 19 lutego 2002 r. sygn. akt II SA 3053/01, wyrok NSA z 18 lipca 2006 r. sygn. akt I OSK 648/06). Negatywna ocena działalności dyrektora szkoły przez organ prowadzący lub inne zaniedbania dotyczące organizacji pracy, nie mieszczą się w zawartym w powołanym przepisie pojęciu "szczególnie uzasadnionych przypadków" i nie uzasadniają odwołania dyrektora w omawianym trybie. W ocenie Sądu, powód zwolnienia musi wynikać z okoliczności nagłych, które będą miały miejsce "tu i teraz", a taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu istotna jest okoliczność, że skarżąca będąc nieobecną na posiedzeniu Rady Pedagogicznej nie mogła odnieść się kompleksowo do argumentów podniesionych w czasie dyskusji nad wnioskiem o odwołanie jej ze stanowiska dyrektora Szkoły. Również organ prowadzący w czasie postępowania wyjaśniającego nie zwrócił się do skarżącej o zajęcie stanowiska w sprawie. W piśmie z dnia 17 marca 2022 r. organ stwierdził, iż uniemożliwił to fakt przebywania skarżącej na zwolnieniu lekarskim do 31 lipca 2021 r. Zaznaczyć jednak należy, że zaskarżona uchwała została podjęta dopiero 18 sierpnia 2021 r. Jakkolwiek zgodzić należy się z organem, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, to jednak w świetle prawa obywatela do dobrej administracji, które należy wywodzić z zasady demokratycznego państwa prawnego oraz zasady praworządności (art. 2 i art. 7 Konstytucji RP), zważywszy choćby na okoliczności w jakich złożony został wniosek Rady Pedagogicznej w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora Szkoły, organ winien umożliwić skarżącej wypowiedzenie się w sprawie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Prezydent m.st. Warszawy, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi, pomimo niewykazania, że poszczególne działania organu prowadzącego szkołę nie zostało w żaden sposób uzasadnione i osadzone w okolicznościach faktycznych sprawy, co spowodowało też wadliwe wykonanie przez Sąd obowiązku kontroli działalności organu prowadzącego szkołę w sprawie z zakresu administracji publicznej; b) art. 106 § 5 P.p.s.a. w związku z art. 233 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 1805 z późn. zm.) zwanej dalej K.p.c. przez dokonanie błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, przez pominięcie znaczenia wielu okoliczności wskazywanych w uzasadnieniu zakwestionowanego zarządzenia, które miało istotny wpływ na stosowanie niewłaściwych norm prawa materialnego, o czym szczegółowiej w pkt 2; c) przyjęcie wadliwości sporządzenia uzasadnienia kwestionowanego zarządzenia, wobec jego podpisania przez dyrektora Biura Edukacji Urzędu m.st. Warszawy: J. G., choć złożyła ona podpis na projekcie uzasadnienia zarządzenia, a samo zarządzenie i jego uzasadnienie podpisane zostało przez organ prowadzący szkołę: Prezydenta m.st. Warszawy lub osobę działającą z jego upoważnienia, natomiast Sąd pierwszej instancji w przeciwieństwie do badanej w toku postępowania sądowo-administracyjnego kwestii statutu szkoły i regulaminu rady pedagogicznej, nie zbadał zakresu działania tego biura, właściwego we wszystkich sprawach dotyczących edukacji, ani też zakresu umocowania jego dyrektora, więc kwestionowanie podstaw do złożenia podpisu na projekcie uzasadnienia było niezasadne (adekwatnego jak podpisy poszczególnych osób w strukturze organu na projekcie decyzji administracyjnej); 2) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię, a w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie, tj. a) art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego, przez przyjęcie, że w "szczególnie uzasadnionym przypadku" odwołania dyrektora szkoły mieszczą się tylko przypadki nagłe, adekwatnie jak przy stosowaniu normy art. 52 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320 z późn. zm.) gdy tymczasem 3 z 4 przypadków odwołania następuje "bez wypowiedzenia", więc odwoływania się do nagłości i nadzwyczajności przypadku przewidzianego pierwszym z powołanych przepisów, w przeciwieństwie do "zwykłego" odwołania (nie wiadomo, o jaką podstawę opartego), nie tylko nie znajduje oparcia w treści wskazanego przepisu, ale jest skutkiem bezrefleksyjnego powtarzania tez orzeczeń sądowych wydanych pod rządami art. 28 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2021 r. poz. 1915 z późn. zm.) w latach dziewięćdziesiątych, następnie powtarzanych w kolejnych latach, też pod rządami Prawa oświatowego, bez zauważenia, że już od 1996 r. zlikwidowano podział odwołań na dokonywane w ciągu roku szkolnego i na jego zakończenie, więc tych drugich, kwalifikowanych jako "zwykłe" nie przewidywały już po tej dacie ani przepisy ustawy o systemie oświaty, ani Prawa oświatowego, więc w istocie każde odwołanie (poza przewidzianym normą art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa oświatowego wykonywanego za 3-miesięcznym wypowiedzeniem) ma charakter "dyscyplinarki", gdyż jest dokonywane bez wypowiedzenia w dowolnej części roku szkolnego, a jest skuteczne z momentem dotarcia do adresata, a nie z końcem roku szkolnego; b) art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego przez przyjęcie, że do "przypadku szczególnie uzasadnionego" w rozumieniu tego przepisu nie mieszczą się działania skarżącej dezorganizujące i destabilizującej pracę szkoły (odejście znacznej liczby nauczycieli i dużej ilości uczniów, co mogło uniemożliwić organizację i rozpoczęcie nowego roku szkolnego, a przypadki mobbingu nie zostały wykazane, choć dowodem tego są liczne odejścia nauczycieli i pracowników niepedagogicznych oraz korzystanie przez nich ze zwolnień lekarskich oraz licznych wizyt u psychiatrów), czego skarżąca nie chciała zauważyć sama kreując się na ofiarę mobbingu ze strony jednego z wicedyrektorów, a jej poglądy w tym zakresie podzielił niezasadnie Sąd pierwszej instancji; c) art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa oświatowego przez przyjęcie, że wadliwe wykonywanie zadań dyrektora szkoły czy inne zaniedbania dotyczące organizacji pracy uzasadniają "zwykłe" odwołanie dyrektora szkoły w trybie tego przepisu, gdy tymczasem podstawą zastosowania tej normy jest wyłącznie negatywna ocena pracy lub zadań dyrektora, uzyskana w procedurze ocennej prowadzonej w trybie art. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2019 r. poz. 2215 z późn. zm.) a postępowanie ocenne nie było wobec skarżącej prowadzone, więc odwoływanie się do negatywnej oceny pracy lub wykonywania zadań dyrektora szkoły jest tylko nieudolną próbą możliwości zastosowania tego przepisu, choć zakres jego stosowania wiąże się wyłącznie z przeprowadzeniem procedury ocennej i wydaniem w niej oceny negatywnej; d) art. 72 ust. 3 Prawa oświatowego przez przyjęcie, że nie zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające i nie umożliwiono skarżącej wypowiedzenia się w przedmiocie podstaw odwołania, gdy tymczasem skarżąca składała wyjaśnienia w piśmie z dnia 19 kwietnia 2021 r. (przywołanym zresztą przez Sąd pierwszej instancji w części opisowej wyroku), a zasadność zarzutów Rady Pedagogicznej i rodziców była przedmiotem szczegółowego badania organu prowadzącego szkołę, a po wpłynięciu wniosku Rady Pedagogicznej z dnia 25 czerwca 2021 r. skarżąca aż do momentu uzupełniania swojej skargi przebywała na kilkukrotnie przedłużanym zwolnieniu lekarskim, uniemożliwiając tym samym zwrócenie się do niej o złożenie dodatkowych wyjaśnień, poza tymi, które złożyła ustnie do momentu przerwania posiedzenia rady pedagogicznej w dniu 25 czerwca 2021 r. i pisemnie w piśmie z dnia 19 kwietnia 2021 r. W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, względnie przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje według norm przepisanych, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną E. K. wniosła o jej oddalenie w całości, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania za pierwszą i drugą instancję według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w przedmiotowej sprawie nie zaistniała. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna nie może odnieść zamierzonego skutku. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 819/11; wyrok NSA z 26 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1842/08; wyrok NSA z 4 czerwca 2014 r. sygn. akt II GSK 402/13; wyrok NSA z 17 lutego 2023 r. sygn. akt II GSK 1458/19; wyrok NSA z 1 marca 2023 r. sygn. akt I FSK 375/20). Tym niemniej okoliczności danej sprawy mogą przemawiać za koniecznością rozpoznania w pierwszej kolejności zarzutu naruszenia prawa materialnego. Powyższe może mieć miejsce szczególnie wówczas, gdy prawidłowa wykładnia przepisów prawa materialnego determinuje zakres postępowania dowodowego, jakie winno zostać przeprowadzone przez organ administracji albo gdy interpretacja ta w inny sposób rzutuje na wywiązanie się przez organ z obowiązków o charakterze procesowym (wyrok NSA z 12 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 597/11. Sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie. W sprawie podstawowe znaczenie ma zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego i w związku z tym także niewłaściwe zastosowanie tego przepisu polegające na wadliwym przyjęciu, że wygaśnięcie stosunku pracy Dyrektor Szkoły i zaprzestanie pełnienia przez nią obowiązków nie stanowiło szczególnej przyczyny uzasadniającej odwołanie jej z tego stanowiska. Kontrolując zaskarżony wyrok w zakresie tak sformułowanego zarzutu należy wskazać, że art. 66 ust. 1 Prawa oświatowego wymienia przesłanki odwołania dyrektora szkoły. Zgodnie z jego treścią organ, który powierzył nauczycielowi stanowisko kierownicze w szkole lub placówce: 1) odwołuje nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w razie: a) złożenia przez nauczyciela rezygnacji, za trzymiesięcznym wypowiedzeniem, b) ustalenia negatywnej oceny pracy lub negatywnej oceny wykonywania zadań wymienionych w art. 57 ust. 2 Prawa oświatowego w trybie określonym przepisami w sprawie oceny pracy nauczycieli - bez wypowiedzenia, c) złożenia przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny wniosku, o którym mowa w art. 56 ust. 3 Prawa oświatowego; 2) w przypadkach szczególnie uzasadnionych, po zasięgnięciu opinii kuratora oświaty, a w przypadku szkoły i placówki artystycznej oraz placówki, o której mowa w art. 2 pkt 8 Prawa oświatowego, dla uczniów szkół artystycznych prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego - ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, może odwołać nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia. Trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w tej sprawie nie zaistniała podstawa prawna wynikająca z art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego, tj. nie zaistniał przypadek szczególnie uzasadniony który pozwalałby na odwołanie nauczyciela bez wypowiedzenia ze stanowiska kierowniczego w czasie roku szkolnego. W orzecznictwie sądowym dominuje pogląd, że "szczególnie uzasadniony przypadek" może dotyczyć tylko sytuacji zupełnie wyjątkowych, nadzwyczajnych i nagłych, kiedy organ uprawniony do wydania zarządzenia w sprawie odwołania nauczyciela z funkcji dyrektora szkoły publicznej ma prawo uznać, że dalsze pełnienie funkcji kierowniczej w szkole lub placówce oświatowej stanowi istotne zagrożenie dla funkcjonowania tych jednostek lub z jakichkolwiek innych, obiektywnie ważnych przyczyn jest nie do przyjęcia (tak np. NSA w wyroku z 14 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 22/17; NSA w wyroku z 27 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 2870/17; NSA w wyroku z 28 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 1884/17; wyrok NSA z 14 listopada 2023 r. sygn. akt III OSK 2755/21; wyrok NSA z 11 czerwca 2025 r. sygn. akt III OSK 1442/22). Pojęcie "szczególnie uzasadnionych przypadków" winno być rozumiane wąsko i oznaczać takie sytuacje, w których nie jest możliwe spełnianie przez nauczyciela funkcji kierowniczej, a konieczność natychmiastowego przerwania jego czynności zachodzi ze względu na zagrożenie interesu publicznego, ponieważ naruszenie prawa przez dyrektora jest na tyle istotne, że nie pozwala to na dalsze wykonywanie obowiązków przez daną osobę, a stwierdzone w ich pracy uchybienia mogą prowadzić do destabilizacji funkcjonowania szkoły, a przy tym nie ulega wątpliwości, że osoba sprawująca funkcję kierowniczą utraciła zdolność wykonywania powierzonej jej funkcji z przyczyn etycznych lub rażącej niekompetencji w realizacji spoczywających na jej obowiązków (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 86/08; wyrok NSA z 11 czerwca 2025 r. sygn. akt III OSK 1442/22). Dodatkowo należy podnieść, że w orzecznictwie sądowym wskazano - uwzględniając okoliczności konkretnych spraw - następujące przypadki uzasadniające spełnienie przez osobę pełniącą funkcję kierowniczą w szkole przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku": 1) kradzież (np. alkoholu) przez dyrektora w sklepie; 2) błędy organizacyjne, które postawiły placówkę w stan zagrożenia likwidacją; 3) poniżanie, upokarzanie i ignorowanie pracownika oraz wykorzystanie pracowników do przeprowadzenia remontu w mieszkaniu dyrektora; 4) zaniedbania w nadzorze nad pracownikami skutkujące molestowaniem seksualnym podopiecznych; 5) notoryczne nieregulowanie zobowiązań finansowych szkoły; 6) długotrwała choroba uniemożliwiająca wykonywanie funkcji kierowniczej, która negatywnie wpływa na szkołę, powodując jej dezorganizację; 7) jawne, nietolerancyjne i dyskryminujące zachowanie dyrektora szkoły mające na celu poniżanie nauczycieli bądź uczniów (por. wyrok NSA z 28 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 1884/17; wyrok NSA z 14 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 22/17; wyrok NSA z 29 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 109/19). Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie akceptuje ww. stanowisko zajęte w orzecznictwie sądowym. Strona skarżąca kasacyjnie zarzucając Sądowi pierwszej instancji błędną wykładnię art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego przede wszystkim podnosi, że Sąd ten dokonał wykładni tego przepisu w taki sposób, jakby wykładnia ta dotyczyła treści art. 28 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty i to w wersji obowiązującej do 1996 r. Argumentacja ta jest niezasadna i to z kilku przyczyn. Art. 28 ustawy o systemie oświaty regulował jedynie uprawnienia Ministra Obrony Narodowej do zakładania, prowadzenia i nadzorowania szkół na podstawie przepisów o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W żaden sposób przepis ten nie mógł mieć jakiegokolwiek znaczenia dla przedmiotu tej sprawy i prawidłowo nie został powołany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pojawia się art. 38 ustawy o systemie oświaty, który regulował przyczyny odwołania dyrektora szkoły pod rządami tej ustawy. Strona skarżąca kasacyjnie podnosi, że Sąd pierwszej instancji bezrefleksyjnie zastosował przesłanki wynikające z powołanego art. 38 ustawy o systemie oświaty i to w wersji sprzed jego nowelizacji w 1996 r. i dokonał wykładni art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego w taki sposób, jakby wykładnia ta była oparta o treść wskazanego art. 38 ustawy o systemie oświaty. Zarzucił nadto bezrefleksyjnie powielanie orzeczeń sądów administracyjnych. Argumentacja ta jest niezasadna. Sąd pierwszej instancji wprost przywołał treść art. 66 Prawa oświatowego w wersji obowiązującej na datę wydania w tej sprawie zarządzenia nr [...] Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z [...] sierpnia 2021 r. w sprawie odwołania ze stanowiska Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w W.. W żadnym zakresie Sąd ten nie powoływał się na treść art. 38 ustawy o systemie oświaty zarówno przed jego nowelizacją z dnia 1 stycznia 1996 r. (na mocy ustawy z dnia 21 lipca 1995 r. o zmienia ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. Nr 101, poz. 504), jak i po tej zmianie. Co istotne, do chwili nowelizacji wynikającej z ww. ustawy art. 38 ustawy o systemie oświaty nie zawierał żadnej przesłanki umożliwiającej odwołania dyrektora szkoły w przypadku zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku. To właśnie ta nowelizacja uzupełniła art. 38 ww. ustawy o pkt 2, zgodnie z którym organ, który powierzył nauczycielowi stanowisko kierownicze w szkole lub placówce mógł w przypadkach szczególnie uzasadnionych odwołać bez wypowiedzenia nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w czasie roku szkolnego. Trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że tryb wynikający z treści art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego dotyczy szczególnych i nadzwyczajnych okoliczności i nie może on zastępować innych trybów pozwalających na odwołanie dyrektora szkoły. Okoliczność, że Sąd pierwszej instancji wymienił te tryby nie stanowi naruszenia prawa. Nie można uznać za zasadne stanowisko strony skarżącej kasacyjnie co do wykładni art. 66 Prawa oświatowego wskazujące, że w jej ocenie większość z tych trybów ma charakter tzw. dyscyplinarnego zwolnienia analogicznie jak w przypadku art. 52 § 2 Kodeksu pracy, a tym samym ich stosowanie może być w istocie zamienne. Miałoby to oznaczać, że sam organ prowadzący daną szkołę publiczną ocenia, który z tych trybów zastosować przy tym samym lub bardzo podobnym stanie faktycznym sprawy. Przede wszystkim należy wskazać, że w przypadku wydania zarządzenia o odwołaniu dyrektora szkoły publicznej sąd administracyjny nie dokonuje oceny takiego zarządzenia na podstawie art. 52 Kodeksu pracy, ani też jakiegokolwiek innego przepisu prawa pracy. Art. 52 i to nie § 2, ale § 1 Kodeksu pracy określa przesłanki umożliwiające rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika, przy czym ich treść jest odmienna od przesłanki zawartej w art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego. W przypadku wydania aktu odwołującego daną osobę ze stawiska dyrektora szkoły publicznej, osoba ta może zarówno zaskarżyć taki akt do sądu administracyjnego i wówczas sąd ten kontroluje go tylko w zakresie przestrzegania przepisów prawa publicznego (Prawa oświatowego), a odrębnie ta sama osoba może wnieść pozew do sądu pracy w zakresie rozstrzygnięcia tylko na płaszczyźnie prawa pracy w przedmiocie prawidłowości rozwiązania stosunku pracy. W tej sprawie Sąd pierwszej instancji prawidłowo nie dokonał kontroli zaskarżonego zarządzenia na podstawie art. 52 § 1 Kodeksu pracy, ani też nie stosował tego przepisu. Strona skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi pierwszej instancji błędną wykładnię art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa oświatowego polegającą na tym, że w tej sprawie mógłby znaleźć uzasadnienia inny tryb odwołania Dyrektor Szkoły, tj. tryb odwołania bez wypowiedzenia po dokonaniu negatywnej oceny. Wprawdzie rolą sądu administracyjnego nie jest udzielanie porad co do wyboru właściwego trybu stosowania danych procedur, to jednak nie można uznać takiej sugestii podniesionej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jako naruszenia prawa. Okoliczność bowiem, że Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy nie zastosował właściwego trybu nie może oznaczać przestrzegania prawa. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie wybór właściwego trybu odwołania osoby pełniącej funkcję kierowniczą w szkole publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 66 Prawa oświatowego. Podnoszone przez stronę skarżącą kasacyjnie okoliczności mające uzasadniać nieskorzystanie z trybu wynikającego z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa oświatowego nie mają znaczenia w tej sprawie, ponieważ właściwego wyboru trybu dokonuje sam organ, a sąd administracyjny kontroluje jedynie, czy w danym stanie faktycznym został prawidłowy wybrany tryb postępowania. Tym samym także zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa oświatowego nie można uznać za zasadny. Trafnie Sąd pierwszej instancji wyliczając tryby odwoływania dyrektora szkoły publicznej wskazał, że nie można ich stosować zamiennie, tzn. w tym samym stanie faktycznym organ nie ma możliwości prawidłowego zastosowania każdego z tych trybów nie naruszając prawa. Nie można wiec uznać, że tryb objęty art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa oświatowego jest tożsamy z trybem wynikającym z art. 66 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Okoliczność, że wobec E. K. jako Dyrektor Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w W. nie była stosowana ocena na podstawie art. 6 Karty Nauczyciela nie oznacza, że pozostawał jedynie do zastosowania tryb wynikający z art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego. Nie może też odnieść zamierzonego skutku zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego poprzez wadliwe stwierdzenie, że w stanie faktycznym tej sprawy nie zaistniała przesłanka "szczególnie uzasadnionego przypadku". Okoliczności te powinny wynikać z treści uzasadnienia zaskarżonego do Sądu pierwszej instancji zarządzenia. W tej sprawie, wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skontrolował argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia i na tej podstawie trafnie uznał, że sam niewątpliwy fakt występowania trudności w kierowaniu Szkołą Podstawową nr [...] im. [...] w W. przez E. K. nie uzasadniał uznania, że zaistniał szczególnie uzasadniony przypadek nakazujący natychmiastowe odwołanie jej z zajmowanego stanowiska. Nie znajduje uzasadnienia w dokumentacji zebranej w tej sprawie okoliczność zrezygnowania z pracy w tej Szkole od czasu powierzenia stanowiska dyrektora E. K. 28 pracowników pedagogicznych i 14 pracowników administracji i obsługi. W samym uzasadnieniu tego zarządzenia wskazuje się, że w roku szkolnym 2019/2020 (pierwszym roku pełnienia stanowiska dyrektora przez E. K.) do arkusza organizacyjnego złożono 9 aneksów dotyczących zmian kadrowych, a w roku szkolnym 2020/2021 złożono 11 aneksów dotyczących zmian kadrowych. Te ustalenia nie znajdują podstawy w kontroli przeprowadzonej przez Wydział Oświaty i Wychowania dla Dzielnicy [...] w Warszawie w dniach 9 marca 2021 r., zgodnie z którą stwierdzono, że w okresie od września 2019 r. zmieniło się 25 pracowników administracji, co stanowi ponad 40 % ogółu pracowników administracji i obsługi i tylko w stosunku do jednej pracownicy stwierdzono uchybienia (akta sprawy, karty nr 81-83). Dyrektor Szkoły udzieliła wyjaśnień do protokołu kontroli wskazując, dlaczego niektóre stanowiska pracy zostały zlikwidowane i tym samym nastąpiło rozwiązanie z osobami je dotychczas zajmującymi umów o pracę. Wykazy stanowisk pracowniczych niepedagogicznych i rotacji na tych stanowiskach oraz nazwiska zwalnianych pracowników z podaniem sposobu rozwiązania umów o pracę zostały dołączone do protokołu kontroli z 8-9 marca 2021 r. (załączniki nr 22 i 23 do protokołu kontroli) i w stosunku do tych czynności Dyrektor Szkoły nie wskazano na uchybienia, poza tym, że takie zmiany w zatrudnieniu mogłyby utrudnić sprawne bieżące funkcjonowanie szkoły. Nie można więc uznać, że wadliwie Sąd pierwszej instancji nie uznał zatrudniania i zwalniania w Szkole Podstawowej pracowników za szczególnie uzasadniony przypadek nakazujący natychmiastowe odwołanie Dyrektor tej Szkoły. Także pozostałe okoliczności wskazane jako podstawy do zaistnienia "szczególnie uzasadnionego przypadku" trafnie za taki nie zostały uznane w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji. Dotyczą one tworzenia niewłaściwej atmosfery pracy, niewłaściwej współpracy z rodzicami, delegowania uprawnień w sposób niezgodny z przyjętą organizacją pracy Szkoły i złej współpracy z Wicedyrektorkami. Niewłaściwe delegowanie uprawnień ma bezpośredni związek z konfliktem między Dyrektor Szkoły Podstawowej z Wicedyrektorkami tej Szkoły. Tego typu konflikty nie powinny mieć miejsca w szkole, jednakże z uzasadnienia zaskarżonego zarządzenia nie wynika, co było przyczyną tego konfliktu ani też w jaki sposób konflikt ten zagrażał prawidłowemu wykonywaniu zadań Szkoły, a w szczególności w zakresie wykonywania zadań dydaktycznych i wychowawczych. Odpowiedzialnym za funkcjonowanie Szkoły jest jej dyrektor i w żadnej strukturze szkół podstawowych nie występuje taki organ jak "dyrekcja" złożona z osób ponoszących taką samą odpowiedzialność i mających taki sam wpływ na funkcjonowanie placówki oświatowej. Tym samym to dyrektor szkoły będąc jedynym odpowiedzialnym za jej funkcjonowanie i za wykonywanie obowiązków przez wszystkich pracowników danej szkoły może powierzać określone obowiązki poszczególnym pracownikom, a w tym także wicedyrektorom danej szkoły. Bardzo ogólnie ten konflikt został opisany, a przy tym nie uwzględniono dokumentów znajdujących się w aktach sprawy dotyczących np. interwencji Policji, jaka miała miejsce w dniu 28 maja 2021 r., z której sporządzono notatkę służbową i z jej treści wynika, że oryginał dokumentu zabrała Wicedyrektor Szkoły nie chciała go udostępnić Dyrektor tej Szkoły. Uczyniła to dopiero po kilkukrotnym upomnieniu policjanta uczestniczącego w interwencji policyjnej. Zarzut dotyczący niewłaściwej współpracy z rodzicami miał wynikać ze skarg składanych na Dyrektor Szkoły przez rodziców. W aktach sprawy znajdują się dwie takie skargi (z dnia 23 października 2019 r. i z dnia 28 listopada 2019 r.) na podstawie których władze Dzielnicy [...] zorganizowały spotkania z rodzicami, z nauczycielami i Dyrektor Szkoły. Pomiędzy datą wniesienia tych skarg (październik-listopada 2019 r.), datą spotkań Burmistrza [...] (grudzień 2019 r.) a datą wydania przedmiotowego zarządzenia (18 sierpnia 2021 r.) nastąpił jednak znaczny upływ czasu. Organ prowadzący Szkołę nie uznał, aby na skutek takich skarg zachodziła konieczność natychmiastowego przerwania kierowania Szkołą przez E. K.. Wprawdzie jako załącznik do uzasadnienia zarządzenia z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] wskazano także na inne skargi z tym, że tylko jednak z nich (z daty 12 marca 2021 r.) pochodziła od rodzica dziecka. W żadnym zakresie nie opisano jednak tej skargi ani sposobu jej załatwienia. W zarządzeniu zaskarżonym do Sądu pierwszej instancji pojawił się także zarzut opisany jako "problemy Pani Dyrektor we współpracy z rodzicami i nauczycielami w związku z organizacją pracy uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi". Na dowód tych problemów wskazano na ustalenia kontroli przeprowadzonej w dniu 14 kwietnia 2021 r. Protokół z tej kontroli przeprowadzonej przez Mazowieckiego Kuratora Oświaty znajduje się w aktach sprawy i z jego treści wynika, że w stosunku do ucznia klasy IIb, dla którego zorganizowano kształcenie specjalne dostrzeżono uchybienia polegające na braku przekazania rodzicom tego ucznia kopii wielospecjalistycznych ocen poziomu funkcjonowania ucznia oraz indywidualnego programu edukacyjno-terapeutycznego, stosowano niewłaściwe nazewnictwo obowiązkowych zajęć edukacyjnych oraz nakazano przydzielanie zajęć nauczycielom posiadającym kwalifikacje do prowadzenia zajęć (tzn. jeden z nauczycieli uczących dziecko nie posiadał kwalifikacji w zakresie edukacji wczesnoszkolnej i nauczania języka angielskiego w klasach I-III). Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że trafnie Sąd pierwszej instancji nie uznał, aby wyniki kontroli w zakresie nadzoru pedagogicznego przeprowadzonego przez właściwego kuratora oświaty wykazały tak daleko idące wady w pełnieniu przez Dyrektor nadzoru w Szkole, aby uzasadnionym było stwierdzenie zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku. Nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 72 ust. 3 Prawa oświatowego polegającej na przyjęciu, że nie zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające i nie umożliwiono E. K. wypowiedzenia się w przedmiocie podstaw odwołania, gdy tymczasem osoba ta składała wyjaśnienia w piśmie z dnia 19 kwietnia 2021 r., a zasadność zarzutów Rady Pedagogicznej i rodziców była przedmiotem szczegółowego badania organu prowadzącego szkołę. Strona skarżąca kasacyjnie podnosi nadto, że po wpłynięciu wniosku Rady Pedagogicznej z dnia 25 czerwca 2021 r. Dyrektor Szkoły przebywała na kilkukrotnie przedłużanym zwolnieniu lekarskim, uniemożliwiając tym samym zwrócenie się do niej o złożenie dodatkowych wyjaśnień, ponadto złożyła ustnie do momentu przerwania posiedzenia rady pedagogicznej w dniu 25 czerwca 2021 r. i pisemnie w piśmie z dnia 19 kwietnia 2021 r. Oceniając zasadność tego zarzutu należy stwierdzić, że zgodnie z art. 72 ust. 3 Prawa oświatowego w przypadku, gdy rada pedagogiczna występuje z wnioskiem o odwołanie nauczyciela ze stanowiska dyrektora w szkole, organ uprawniony do odwołania jest obowiązany przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i powiadomić o jego wyniku radę pedagogiczną w ciągu 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Nie stanowi wadliwego poglądu stanowisko Sądu pierwszej instancji, który stwierdził, że w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić zwrócenie się do E. K. jako Dyrektor Szkoły o złożenie wyjaśnień co do stawianych jej zarzutów dotyczących jej pracy. Wprawdzie w trakcie obrad Rady Pedagogicznej w dniu 25 czerwca 2021 r. na której podjęto uchwałę w trybie art. 72 ust. 2 Prawa oświatowego (tj. uchwałę o zwróceniu się do Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy o odwołanie ze stanowiska dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] im, [...]), jednakże w trakcie obrad tej Rady Dyrektor Szkoły w trakcie wyjaśnień zemdlała i została zabrana do szpitala. Do chwili wydania zarządzenia nie zwracano się do Dyrektor Szkoły o udzielenie wyjaśnień. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 147 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi, pomimo niewykazania, że poszczególne działania organu prowadzącego szkołę nie zostały w żaden sposób uzasadnione i osadzone w okolicznościach faktycznych sprawy. Art. 147 § 1 P.p.s.a. ma charakter wynikowy i reguluje kognicję sądu administracyjnego w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt obarczony jest istotną wadą. Na podstawie tego przepisu sąd obowiązany jest stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu. Sam art. 147 § 1 P.p.s.a. nie zawiera katalogu wad uzasadniających stwierdzenie nieważności. Takiego katalogu nie obejmuje także art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a., zgodnie z którym zakresem kontroli sądu administracyjnego objęte są akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż akty prawa miejscowego, o ile są podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Nie budzi żadnych wątpliwości, że zaskarżone do Sądu pierwszej instancji zarządzenie Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy stanowi akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. Nie jest zasadny także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 5 P.p.s.a. w związku z art. 233 K.p.c. przez dokonanie błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, pominięcia znaczenia wielu okoliczności wskazywanych w uzasadnieniu zakwestionowanego zarządzenia mających istotny wpływ na stosowanie niewłaściwych norm prawa materialnego. Zgodnie z tym przepisem do postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 P.p.s.a. stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Naruszenie art. 106 § 5 P.p.s.a. mogłoby mieć miejsce tylko wówczas, gdyby w tej sprawie Sąd pierwszej instancji przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów na podstawie powołanego art. 106 § 3 ww. ustawy. Ponieważ w tej sprawie ani w skardze, ani też w odpowiedzi na skargę nie wnoszono o przeprowadzenie dowodów przez Sąd pierwszej instancji, jak również Sąd ten nie uznał za zasadne przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów, to stawianie zarzutu naruszenia art. 106 § 5 P.p.s.a. jest bezzasadne. Nie nastąpiło także jakiekolwiek naruszenie art. 233 K.p.c. Ostatni z zarzutów naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania nie może stanowić podstawy kontroli zaskarżonego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zarzut ten, opisany w skardze kasacyjnej jako 1c nie zawiera wskazania jakiejkolwiek podstawy prawnej. Jak zostało to już wskazane, skarga kasacyjna powinna stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Pod pojęciem przytoczenia podstaw kasacyjnych należy rozumieć wskazanie, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Konieczne jest wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym - dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyrok NSA z 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05, wyrok NSA z 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06). Skoro w zakresie zarzutu kasacyjnego objętego punktem 1c strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała, jakiego przepisu postępowania naruszył Sąd pierwszej instancji, to w tym zakresie nie może skargi tej uzupełnić Naczelny Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek zawarty w piśmie procesowym z dnia 29 października 2024 r. dotyczący przeprowadzenia na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. dowodu z zawnioskowanego dokumentu na okoliczność doznania przez E. K. rozstroju zdrowia mające miejsce w dniu 25 czerwca 2021 r. i dalszego podejmowania leczenia psychiatrycznego przez tę osobę. Celem postępowania dowodowego prowadzonego przed sądem administracyjny jest jedynie ocena, czy organ prawidłowo ustalił ten stan i czy prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. To zaś oznacza, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do rozpatrzenia sprawy, w tym ustalania nowego stanu faktycznego sprawy. Wnioskowany dokument nie ma istotniejszego znaczenia w tej sprawie i przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu nie jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skoro wniesiona w tej sprawie skarga kasacyjna okazała się niezasadna, a zaskarżony wyrok kontrolowany w granicach jej zarzutów odpowiada prawu, to Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę tę oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny oddalając w tej sprawie skargę kasacyjną orzekł tylko w zakresie przyznania zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, a nie postępowania przed Sądem pierwszej instancji. Oddalając skargę kasacyjną od wyroku uwzględniającego skargę wniesioną przez stronę skarżącą, Naczelny Sąd Administracyjny orzeka o kosztach na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. tylko w zakresie zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego. Zasądzone przez Naczelny Sąd Administracyjny koszty obejmują wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).