III OSK 26/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Artur Kuś sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant asystent sędziego Marita Sukiennik-Sikora po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych M.D. i Rady Doskonałości Naukowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 4129/21 w sprawie ze skargi M.D. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia 28 czerwca 2021 r. nr BCK-I-O/RD-5/21 w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego 1. oddala skargę kasacyjną M.D., 2. umarza postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi kasacyjnej Rady Doskonałości Naukowej, 3. zwraca Radzie Doskonałości Naukowej ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. V.S.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 października 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 4129/21, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.D. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia 28 czerwca 2021 r. nr BCK-I-O/RD-5/21 w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego: uchylił zaskarżoną decyzję (I); zasądził od Rady Doskonałości Naukowej na rzecz skarżącej M.D. kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. U podstaw rozstrzygnięcia Sądu I instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna. Uchwałą z dnia 1 października 2020 r. Rada Naukowa Instytutu Sztuki PAN odmówiła nadania dr M.D. stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie [...] w dyscyplinie [...]. W wyniku rozpoznania odwołania od owej uchwał Rady Doskonałości Naukowej uchwałą z dnia 28 czerwca 2021 r. nr BCK-l-O/RD-5/21 utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę. W uzasadnieniu uchwały organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu odwoławczym organ powołał dodatkowego superrecenzenta. Recenzja ta była dla Kandydatki negatywna. Po analizie recenzji i całego zgromadzonego materiału dowodowego organ stwierdził, że strona nie spełnia przesłanek do nadania jej stopnia doktora habilitowanego. Organ wskazał, iż w przedmiotowym postępowaniu począwszy od Komisji Habilitacyjnej, przez wszystkich recenzentów powołanych w postępowaniu habilitacyjnym i organ pierwszej instancji a na Zespole i Prezydium Rady Doskonałości Naukowej skończywszy – byli zgodni, że skarżąca nie spełnia przesłanek do nadania jej stopnia naukowego doktora habilitowanego. Trudno odnieść się do zarzutu o istnieniu jakichkolwiek rozbieżności w przedmiotowej sprawie, gdyż takich rozbieżności w tym postępowaniu nie było. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzucała naruszenie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.), dalej jako K.p.a. oraz przepisów prawa materialnego. W odpowiedzi na skargę Rada Doskonałości Naukowej wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. W motywach powołanego na wstępie wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że zachodzą przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r. poz. 1789 z późn. zm.) zwanej dalej ustawą o stopniach naukowych, która ma w tej sprawie zastosowanie na podstawie art. 179 ust. 1 ustawy z 3 lipca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1669 z późn. zm.) zwanej dalej Przepisami wprowadzającymi. W myśl art. 189 ust. 4 Przepisów wprowadzających z dniem 31 grudnia 2020 r. znosi się Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów, a z dniem 1 stycznia 2021 r. Rada Doskonałości Naukowej wstępuje w prawa Centralnej Komisji zgodnie z art. 179 ust. 10 Przepisów wprowadzających. Przepis art. 35 ustawy o stopniach naukowych stanowi, że Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów działa na posiedzeniach plenarnych lub przez swoje organy (ust. 1). Kompetencje organów Komisji i tryb ich działania określa uchwalony przez nią statut (ust. 5). Z treści art. 35 ust. 3 i 4 ustawy o stopniach naukowych wynika, że zarówno działania Komisji in plenum, jak i działania wymienionych w art. 35 ust. 2 jej organów kolegialnych mają postać uchwał, również wówczas, gdy zawierają rozstrzygnięcia o charakterze decyzyjnym. Charakter decyzji administracyjnej ma niewątpliwie uchwała Centralnej Komisji w sprawie odmowy nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego, o której mowa w art. 35 ust. 3 ustawy o stopniach naukowych. Ze Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wynika, że sprawy dotyczące nadawania stopni naukowych i tytułu naukowego należą do kompetencji Prezydium Komisji (§ 8 pkt 2 lit. a Statutu). Uchwale Prezydium Rady Doskonałości Naukowej podjętej na posiedzeniu tego organu z dniu 28 czerwca 2021 r. (protokół nr DO.0021.2021), nadano formę decyzji z tej samej daty. Decyzja ta jest przedmiotem skargi. Do decyzji tej mają zastosowanie art. 189 ust. 1a i 1b Przepisów wprowadzających. Zgodnie z art. 189 ust. 1a Przepisów wprowadzających posiedzenia prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów i jej sekcji mogą być przeprowadzane przy użyciu środków komunikacji elektronicznej, zapewniających w szczególności: 1) transmisję posiedzenia w czasie rzeczywistym między jego uczestnikami, 2) wielostronną komunikację w czasie rzeczywistym, w ramach której uczestnicy posiedzenia mogą wypowiadać się w jego toku - z zachowaniem niezbędnych zasad bezpieczeństwa. Natomiast w myśl art. 189 ust. 1b Przepisów wprowadzających uchwały podjęte w trakcie posiedzenia przeprowadzonego w sposób, o którym mowa w ust. 1a, podpisuje przewodniczący Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, a w przypadku jego nieobecności - sekretarz Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Z protokołu posiedzenia Prezydium Rady Doskonałości Naukowej z dnia 28 czerwca 2021 r. znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, że w posiedzeniu i głosowaniu brał udział (był obecny) Przewodniczący Rady Doskonałości Naukowej prof. [...]. Prezydium obradowało, jak wynika z protokołu, w składzie 12 osób, oddano zaś 10 głosów: za - 2 głosów, przeciw - 8 głosów, wstrzymujących się - 0 głosy. Zaskarżona decyzja z dnia 28 czerwca 2021 r. nie została jednak podpisana przez Przewodniczącego, lecz przez Sekretarza Centralnej Komisji - prof. dr. hab. [...], a zatem z naruszeniem powołanego wyżej przepisu art. 189 ust. 1b Przepisów wprowadzających w związku z art. 107 § 1 pkt 8 K.p.a. Skargę kasacyjną od powołanego wyroku wywiodła M.D. Zaskarżając ten wyrok w całości zarzuciła mu: I. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 107 § 1 pkt 8 K.p.a. poprzez ich błędną wykładnię skutkującą niewłaściwym zastosowaniem i uznaniem przez Sąd pierwszej instancji, że podpis Sekretarza Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów zamiast podpisu Przewodniczącego Centralnej Komisji stanowi rażące naruszenie prawa skutkujące uchyleniem decyzji bez merytorycznego rozpoznania sprawy, podczas gdy to brak podpisu stanowi rażące naruszenie prawa prowadzące do uchylenia decyzji; II. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa procesowego 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz § 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 2 w związku z art. 107 § 1 pkt 8 w związku z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, iż złożenie pod decyzją podpisu przez Sekretarza Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów zamiast Przewodniczącego Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów jest wadą kwalifikowaną, co skutkowało błędnym uchyleniem decyzji bez merytorycznego rozpoznania podstaw skargi, podczas gdy Sąd pierwszej instancji powinien uchylić decyzję jednocześnie odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku. z art. 7, w związku z art. 77 § 1, w związku z art. 80 K.p.a. oraz w związku z art. 107 § 1 pkt 8 K.p.a. poprzez niedokonanie oceny postępowanie dowodowego przeprowadzonego przez organ, tym samym niedokonaniem analizy wszelkich okoliczności sprawy oraz właściwej oceny zebranego materiału dowodowego, w sytuacji gdy organ orzekając w sprawie dokonał dowolnej oceny dowodów zebranych w sprawie prowadzącej do błędnego wniosku, iż skarżąca nie spełnia wymagań określonych w art. 16 ust. 1 i ust. 2 ppkt 3 ustawy o stopniach naukowych, co skutkowało pozostawieniem merytorycznych kwestii podniesionych w skardze bez merytorycznego rozstrzygnięcia. Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Skarga kasacyjna zawiera uzasadnienie zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. W zakresie skargi kasacyjnej M.D. żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna M.D. nie może w tej sprawie odnieść zamierzonego skutku. Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do zarzutu skierowanego wobec zaskarżonego wyroku w zakresie naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego polegającego na dokonaniu błędnej wykładni oraz wadliwego zastosowania art. 189 ust. 1b Przepisów wprowadzających. Zgodnie z treścią art. 189 ust. 1a ww. ustawy posiedzenia Prezydium Centralnej Komisji i jej sekcji mogą być przeprowadzane przy użyciu środków komunikacji elektronicznej, zapewniających w szczególności: 1) transmisję posiedzenia w czasie rzeczywistym między jego uczestnikami, 2) wielostronną komunikację w czasie rzeczywistym, w ramach której uczestnicy posiedzenia mogą wypowiadać się w jego toku, - w każdym przypadku z zachowaniem niezbędnych zasad bezpieczeństwa. Natomiast art. 189 ust. 1b Przepisów wprowadzających stanowi, że uchwały podjęte w trakcie posiedzenia przeprowadzonego w sposób, o którym mowa w ust. 1a tego artykułu, podpisuje przewodniczący Centralnej Komisji, a w przypadku jego nieobecności - sekretarz Centralnej Komisji. W tej sprawie trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro w posiedzeniu Prezydium Centralnej Komisji brał udział jej Przewodniczący, to tym samym powinien on podpisać podjęte na tym posiedzeniu decyzje. Nie można uznać, że art. 189 ust. 1b Przepisów wprowadzających należy interpretować w taki sposób, że odnosi się on do samej czynności złożenia podpisu mającej miejsce po podjęciu uchwały w warunkach określonych w art. 189 ust. 1a tejże ustawy, a uprawnienie Sekretarza Centralnej Komisji do podpisania podjętych na posiedzeniu jej Prezydium odnoszą się do nieobecności Przewodniczącego Prezydium Centralnej Komisji nie w trakcie jej posiedzenia, a w chwili podpisywania uchwały. W orzecznictwie sądowym wyrażono pogląd, zgodnie z którym prawidłowa wykładnia ww. art. 189 ust. 1b Przepisów wprowadzających powinna uwzględniać okoliczność obecności na jej posiedzeniu przewodniczącego Centralnej Komisji. Jeżeli osoba ta jest obecna, to ona podpisuje decyzję, a jeżeli nie będzie przewodniczącego to uprawnionym do podpisania decyzji staje się sekretarz (por. wyrok NSA z 5 października 2023 r. sygn. akt III OSK 839/22, wyrok NSA z 28 listopada 2023 r. sygn. akt III OSK 1017/22, wyrok NSA z 16 grudnia 2022 r. sygn. akt III OSK 559/22; wyrok NSA z 27 maja 2025 r. sygn. akt III OSK 1016/22). Przesądzające znaczenie dla rozstrzygnięcia danej indywidualnej sprawy miała w tej sprawie uchwała podejmowana na podstawie art. 189 ust. 1b Przepisów wprowadzających. To w trakcie dyskusji poprzedzających jej podjęcie, członkowie Prezydium wyrażali swoje stanowiska i poglądy dotyczące sposobu załatwienia danej sprawy oraz argumentację uzasadniającą taki a nie inny sposób rozstrzygania. Jeżeli odpowiednio określona większość członków Prezydium podzielała przedstawioną argumentację – niezależnie od tego, czy jednej czy też kilku jej członków – to w istocie głosując nad daną uchwałą podejmowane jest rozstrzygnięcie o określonej treści i uzasadnieniu, które powinno w całości powielać argumentację wyrażoną w czasie posiedzenia. Sporządzona na podstawie takiej uchwały decyzja stanowi tylko wyartykułowanie stanowiska członków Centralnej Komisji. Taka decyzja stanowi w istocie uchwałę Centralnej Komisji i dlatego ustawodawca w art. 189 ust. 1b Przepisów wprowadzających pomija jakąkolwiek regulacje dotyczącą wydawania odrębnej decyzji. W ocenie ustawodawcy na podstawie ww. przepisu tak podjęta uchwała stanowi właśnie rozstrzygniecie danej sprawy, a ponieważ czyni to organ kolegialny, to ma ona formę uchwały, która stronie jest doręczana jako decyzja. Tym samym brak owego odróżnienia z art. 189 ust. 1b ww. ustawy uchwały od decyzji oznacza, że do zasad podpisywania takiej uchwały ma zastosowanie art. 107 § 1 pkt 8 K.p.a., zgodnie z którym każda decyzja ma zawierać podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do jej wydania. Taką osobą w okolicznościach tej sprawy był biorący udział w posiedzeniu Przewodniczący Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Gdyby nie miała znaczenia obecność Przewodniczącego Centralnej Komisji w jej posiedzeniu, to podejmowanie przez to Prezydium uchwały rozstrzygające w konkretnych sprawach po ich sporządzeniu pisemnego uzasadnienia podpisywałby cały skład Prezydium Centralnej Komisji jako organ administrujący (w znaczeniu funkcjonalnym). Jeżeli jednak ustawodawca czyni w tym zakresie wyjątek, przyznając prawo do podpisania decyzji sporządzonej na podstawie ww. uchwały tylko Przewodniczącemu Centralnej Komisji - lub w razie jego nieobecności Sekretarzowi - to wyjątek ten od zasady podpisywania rozstrzygnięć przez cały skład organu kolegialnego nie może być interpretowany w sposób rozszerzający. Musiałaby istnieć odrębna podstawa prawna pozwalającą na odrębne podpisywanie uchwały i sporządzonej na jej podstawie decyzji. Takiego wyjątku nie zawiera art. 189 ust. 1b Przepisów wprowadzających, a Naczelny Sąd Administracyjny kontrolując zaskarżony wyrok nie może poszukiwać innych podstaw prawnych niż te, które zostały zawarte w zarzutach skargi kasacyjnej. Ponadto z treści art. 189 ust. 1b ww. ustawy wynika, że ustawodawca wprowadził warunkowe kompetencje dla sekretarza, uzależnione nie od tego, czy w dacie fizycznego przygotowania decyzji Centralnej Komisji w jej siedzibie znajduje się przewodniczący, ale od tego, czy w trakcie posiedzenia przeprowadzonego w sposób, o którym mowa w art. 189 ust. 1a ww. ustawy jest jej przewodniczący. Jeżeli przewodniczący jest obecny, to tylko on podpisuje decyzje Centralnej Komisji. Jeżeli przewodniczącego na posiedzeniu nie ma – to decyzje Centralnej Komisji podpisuje jej sekretarz. Ma to także uzasadnienie w prakseologicznym znaczeniu tej regulacji. To osoba prowadząca posiedzenie Prezydium Centralnej Komisji ma dbać o sprawny jej przebieg, kierować obradami i dopilnować, aby wszystkie istotne argumenty dotyczące rozstrzygnięć w poszczególnych sprawach zostały odnotowane. Nad sprawnym przebiegiem takiego posiedzenia czuwa osoba, która mu przewodniczy. Tym samym taka osoba powinna dopilnować, aby na podstawie danej uchwały i podniesionej w trakcie dyskusji poprzedzającej głosowanie nad nią wszystkie argumenty zostały zawarte w jej uzasadnieniu. Tym samym osoba, która przewodniczy posiedzeniu w sposób najbardziej kompetentny potwierdza, że podniesione w trakcie tego posiedzenia argumenty znalazły się także w sporządzonej na jej podstawie decyzji. Taka decyzja może być przygotowana zarówno w krótkim czasie po zakończeniu posiedzenia, jak i w pewnym – oby tylko nie dość odległym – przedziale czasowym. Ustawodawca nie wymaga, aby była konkretna data podpisania decyzji sporządzonej na podstawie tak podjętej uchwały, a tym samym nie ma obawy, że w danym dniu np. w siedzibie Centralnej Komisji była nieobecna ta osoba, która przewodniczyła danemu posiedzeniu. Tym samym tak gramatyczna, jak i celowościowa wykładnia art. 189 ust. 1b Przepisów wprowadzających nie pozwala na przyjęcie innej wykładni niż tej, którą dokonał w tej sprawie Sąd pierwszej instancji. Jeśli w posiedzeniu i w głosowaniu nad uchwałą brał udział Przewodniczący Centralnej Komisji, to nie można uznać, że uprawnionym do podpisania decyzji (podjętej w formie uchwały) był Sekretarz Centralnej Komisji. Nie jest zasadny także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie obejmującym art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz § 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 2, art. 107 § 1 pkt 8 i w związku z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że złożenie pod decyzją podpisu przez Sekretarza Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów zamiast Przewodniczącego Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów jest wadą kwalifikowaną, co skutkowało błędnym uchyleniem decyzji bez merytorycznego rozpoznania podstaw skargi, podczas gdy Sąd pierwszej instancji powinien uchylić decyzję jednocześnie odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi. Jak już zostało to wskazane, wadliwe podpisanie danego aktu stanowi istotną wadę i nie jest to, jak podnosi to strona skarżąca kasacyjnie, drobna wada, która nie powinna uzasadniać uchylenia tak wydanej decyzji. Zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz § 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 2 K.p.a. jest niezasadny. Art. 156 § 2 K.p.a. określa sposób zakończenia postępowania nieważnościowego w przypadku uznania, że upłynął termin dziesięciu lat od dnia wydania lub ogłoszenia decyzji lub decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Takie przesłanki w tej sprawie nie zaistniały i nie były podnoszone przez Sąd pierwszej instancji. Także strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała, na czym miałoby w tej sprawie polegać naruszenie art. 156 § 2 K.p.a. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 1 pkt 8 K.p.a. poprzez niedokonanie oceny postępowanie dowodowego przeprowadzonego przez organ, a tym samym niedokonaniem analizy wszelkich okoliczności sprawy oraz właściwej oceny zebranego materiału dowodowego w sytuacji, gdy organ orzekając w sprawie dokonał dowolnej oceny dowodów zebranych w sprawie prowadzącej do błędnego wniosku, że skarżąca nie spełnia wymagań określonych w art. 16 ust. 1 i ust. 2 ppkt 3 ustawy o stopniach naukowych, co skutkowało pozostawieniem merytorycznych kwestii podniesionych w skardze bez merytorycznego rozstrzygnięcia. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wobec zaistnienia podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji i skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia, przedwczesnym byłaby ocena w oparciu o kryterium legalności przeprowadzenia postępowania administracyjnego, do którego odpowiednio stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Skutkiem zaskarżonego wyroku będzie konieczność prawidłowego wydania ponownej decyzji na którą strona skarżąca może wnieść skargę do Sądu pierwszej instancji. Dopiero po stwierdzeniu, że zaskarżona decyzja została prawidłowo podpisana i nie zawiera innych istotnych uchybień uzasadniających jej uchylenie, Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien - w razie ponownego wniesienia skargi - dokonać jej kontroli na podstawie kryterium legalności mając na względzie szczególnych charakter postępowań w przedmiocie nadawania stopni naukowych. Obawy strony skarżącej kasacyjnie, jakoby zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o braku wadliwości w całym postępowaniu przeprowadzonym w tej sprawie przez organy jest niezasadny. Sąd pierwszej instancji nie oceniał nic ponad sposób podpisania zaskarżonej decyzji i tylko w tym zakresie Rada Doskonałości Naukowej jest tym wyrokiem związana. Żadnych innych kwestii w tej sprawie nie kontrolował Sąd pierwszej instancji, a tym samym poza wyraźnie wyrażonym poglądem tego Sądu, w pozostałym zakresie Rada Doskonałości Naukowej nie jest związana niezawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazaniami. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarga kasacyjna M.D. jest niezasadna i podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a. (punkt pierwszy wyroku). W punkcie drugim Naczelny Sąd Administracyjny umorzył na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 193 P.p.s.a. postępowanie zainicjowane odrębną skargą kasacyjną Rady Doskonałości Naukowej z tego powodu, że strona ta pismem z dnia 16 lutego 2024 r. cofnęła tak wniesioną skargę kasacyjną (akta sądowe sprawy, karta nr 203). Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 60 P.p.s.a. uznał cofniecie skargi kasacyjnej za dopuszczalne i nie zmierzające do obejścia prawa lub spowodowania utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności. W związku ze skutecznym cofnięciem przez tę stronę skargi kasacyjnej przed dniem rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny w punkcie trzecim wyroku orzekł o zwrocie, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uiszczonego przez Radę Doskonałości Naukowej wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w wysokości 100 złotych.