III OSK 2584/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Kwiecińska Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Łódzkiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 1 sierpnia 2024 r. sygn. akt III SA/Łd 459/24 w sprawie ze skargi Gminy [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Łódzkiego z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie odmowy wyrażenia zgody na odwołanie i rozwiązanie stosunku pracy z radnym oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2024 r. sygn. akt III SA/Łd 459/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Gminy Opoczno na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Łódzkiego z dnia 30 kwietnia 2024 r. nr PNIK-I.4131.314.2024 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie odmowy wyrażenia zgody na odwołanie i rozwiązanie stosunku pracy z radnym, uchylił zaskarżone rozstrzygniecie nadzorcze (pkt 1), a także zasądził od Wojewody Łódzkiego na rzecz Gminy Opoczno zwrot kosztów postępowania (pkt 2). Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Rada Miejska w Opocznie uchwałą z dnia 27 marca 2024 r. nr LXX/809/2024 odmówiła wyrażenia zgody na odwołanie i rozwiązanie stosunku pracy na podstawie powołania z radnym T. K., zatrudnionym na stanowisku Dyrektora [...] z siedzibą w B. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że wnioskodawca - Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi - w treści wniosku skierowanego do Rady Miejskiej w Opocznie w sprawie wyrażenia zgody na odwołanie T. K. ze stanowiska Dyrektora [...] z siedzibą w B., jako przyczynę zamiaru rozwiązania umowy o pracę z radnym wskazał, że rozwiązanie stosunku pracy nie jest związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, nie wskazując jednocześnie powodów (przyczyn) rozwiązania stosunku pracy. W uzasadnieniu uchwały wskazano także, że rada ma pełną świadomość braku obowiązku wskazywania przy odwołaniu przyczyny uzasadniającej rozwiązanie stosunku pracy na podstawie art. 69 pkt 1 Kodeksu pracy, ale regulacja ta stosowana jest w ramach postępowań toczonych na podstawie Kodeksu pracy, w przypadku sporów o bezprawność odwołania (rozwiązania stosunku pracy czy odwołania) i nie ma zastosowania w przypadku postępowania na podstawie przepisów art. 25 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 40 z późn. zm., zwana dalej: "u.s.g."). W ocenie rady wnioskodawca powinien w swoim wniosku wykazać, że przyczyną odwołania (rozwiązania stosunku pracy) nie jest zdarzenie związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Organ nadzoru pismem z 15 kwietnia 2024 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania nadzorczego w sprawie kontroli ww. uchwały, która wpłynęła do Łódzkiego Urzędu Wojewódzkiego w Łodzi w dniu 5 kwietnia 2024 r. W zawiadomieniu poproszono o złożenie wyjaśnień w przedmiotowej sprawie. Wojewoda Łódzki rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 30 kwietnia 2024 r. nr PNIK-I.4131.314.2024, na podstawie art. 91 ust. 1 i 3 u.s.g., stwierdził nieważność uchwały nr LXX/809/2024 Rady Miejskiej w Opocznie z dnia 27 marca 2024 r. w sprawie odmowy wyrażenia zgody na odwołanie i rozwiązanie stosunku pracy z radnym Rady Miejskiej w Opocznie. Na powyższe rozstrzygniecie nadzorcze Gmina Opoczno wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie wniosek Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 28 lutego 2024 r. skierowany do Rady Miejskiej w Opocznie o wyrażenie zgody na odwołanie radnego T. K. jest bardzo ogólny i nie pozwala ustalić faktycznych, konkretnych przyczyn leżących u podstaw zamiaru rozwiązania z nim stosunku pracy. Wnioskodawca wskazał, że przyczyna rozwiązania stosunku pracy nie jest związana z wykonywaniem przez radnego mandatu. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi we wniosku nie zostały podane przyczyny odwołania radnego z funkcji Dyrektora [...] w B. Nie załączono również żadnych dokumentów źródłowych. Takie ogólne stwierdzenia jak przedstawione we wniosku uniemożliwiają jego ocenę w świetle przesłanek określonych w art. 25 ust. 2 u.s.g. Wskazane przez organ przesłanki, które stanowiły podstawę złożenia wniosku o wyrażenie zgody na odwołanie radnego muszą bowiem być rzeczywiste. Nie jest dopuszczalne, aby składający przedmiotowy wniosek podawał inne powody niż faktycznie te, którymi kierował się podejmując zamiar rozwiązania stosunku pracy i jednocześnie przyczyny te nie podlegałyby kontroli radnych. Tym samym nie jest wystarczające tak jak to uczynił wnioskodawca we wniosku wskazanie, że powód rozwiązania stosunku pracy z radnym nie jest związany ze sprawowaniem przez niego mandatu radnego. Zaakceptowanie takiego stanowiska czyniłoby ocenę merytoryczną, jaką winna przeprowadzić rada gminy przed podjęciem uchwały w oparciu o kryteria określone w art. 25 ust. 2 u.s.g. iluzoryczną, tak jak i ochronę stosunku pracy radnego wynikającą z tego przepisu. To nie na radnych wchodzących w skład rady gminy spoczywa obowiązek ustalania, jakie przesłanki przemawiają za przyjęciem, że zmiana na kierowniczym stanowisku w danym zakładzie pracy przyczyni się do osiągnięcia lepszych wyników pracy. Wnioskodawca we wniosku winien przedstawić okoliczności uzasadniające taką zmianę, np. nowe wymagania w stosunku do pracownika co do posiadanych umiejętności w związku z koniecznością realizacji nowych zdań lub dotychczas osiągniętych niezadawalających wyników. Brak uzasadnienia wskazującego na rzeczywiste istnienie podwodów, na które wskazywał pracodawca w złożonym wniosku w istocie uniemożliwił radzie ocenę czy w sprawie wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 25 ust. 2 u.s.g. zobowiązujące organ do odmowy wyrażenia zgody na rozwiązane stosunku pracy z radnym. To na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania rzeczywistych, uzasadnionych przyczyn i ich udokumentowania, bowiem motywy pracodawcy zamierzającego rozwiązać stosunek pracy z radnym muszą być szczegółowo badane, ponieważ od tych ustaleń zależy stanowisko rady w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy. Uchwała taka nie może mieć charakteru blankietowego i winna być uzasadniona w sensie obiektywnie weryfikowalnych argumentów oraz mieć oparcie w stanie faktycznym dotyczącym powodów rozwiązania stosunku pracy. Zdaniem Sądu I instancji, wbrew twierdzeniom zawartym w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym, to nie rada gminy miała obowiązek wykazania zasadności przyczyn rozwiązania stosunku pracy z radnym, a pracodawca. Zatem w tak przedstawionym materiale dowodowym rada uznała, że brak jest podstaw do wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, bowiem wnioskodawca ma obowiązek wskazania przyczyn rozwiązania stosunku pracy. W ocenie Sądu zwrócić należy nadto uwagę, że rada nie ma obowiązku prowadzenia postępowania uzupełniającego, wyjaśniającego, a jedynie proceduje w oparciu o przedstawioną dokumentację. To na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania rzeczywistych, uzasadnionych przyczyn i ich udokumentowania, bowiem motywy pracodawcy zamierzającego rozwiązać stosunek pracy z radnym muszą być szczegółowo badane, ponieważ od tych ustaleń zależy stanowisko rady w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy. Uchwała taka nie może mieć charakteru blankietowego i winna być uzasadniona w sensie obiektywnie weryfikowalnych argumentów oraz mieć oparcie w stanie faktycznym dotyczącym powodów rozwiązania stosunku pracy. Sąd I instancji podkreślił, że wbrew twierdzeniom organu nadzoru motywy, dla jakich podjęto uchwałę na podstawie art. 25 ust. 2 u.s.g. wynikają z treści jej uzasadnienia. Rada uznała, że ogólnikowość wniosku pracodawcy przemawia za przyjęciem, że rozwiązanie z radnym stosunku pracy związane jest ze sprawowaniem funkcji radnego, co wyklucza możliwość wyrażenia na nie zgody. Sąd podkreślił, że Rada Gminy w Opocznie wprost wskazała na ogólnikowość wniosku pracodawcy i brak wyjaśnienia przyczyn rozwiązania stosunku pracy. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem prawa, gdyż nie zachodziły wskazane w nim podstawy do stwierdzenia nieważności zakwestionowanej uchwały i dlatego uchylił je na podstawie art. 148 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, zwana dalej: "p.p.s.a."). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.), na które złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 480 zł (pkt 2 wyroku). Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Wojewoda Łódzki, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 25 ust. 2 u.s.g. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że ogólnikowość wniosku pracodawcy i brak wyjaśnienia przyczyn rozwiązania stosunku pracy przemawia za przyjęciem, że rozwiązanie z radnym stosunku pracy związane jest ze sprawowaniem funkcji radnego, co wyklucza możliwość wyrażenia na nie zgody przez radę w świetle przesłanek określonych w art. 25 ust. 2 u.s.g. 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 147 § 1 p.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Łódzkiego z dnia 30 kwietnia 2024 r., nr PNIK-I.4131.314.2024, w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie odmowy wyrażenia zgody na odwołanie i rozwiązanie stosunku pracy z radnym Rady Miejskiej w Opocznie, w sytuacji, w której nie zachodziły ku temu przesłanki. Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Jednocześnie wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także rozpoznanie przedmiotowej sprawy na rozprawie. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Na wstępie zauważyć należy, że przedmiotem kontroli sądowej (skargi do WSA w Łodzi) było rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Łódzkiego z dnia 30 kwietnia 2024 r. nr PNIK-I.4131.314.2024, które zostało uchylone ze względu na naruszenie prawa tj. art. 91 ust. 1 i 3 u.s.g., gdyż nie zachodziły wskazane w nim podstawy do stwierdzenia nieważności zakwestionowanej uchwały. Jednak skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów w zakresie wykładni bądź zastosowania tego przepisu. Tym samym strona skarżąca nie zakwestionowała oceny Sądu, iż organ nadzoru naruszył art. 91 ust. 1 i 3 u.s.g. wydając zakwestionowane rozstrzygnięcie nadzorcze. Odnośnie skargi kasacyjnej przede wszystkim na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 25 ust. 2 u.s.g. poprzez jego błędną wykładnię. Zarzut błędnej wykładni tego przepisu nie został szerzej uzasadniony w skardze kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie ograniczył się w zasadzie do stwierdzenia, że art. 25 ust. 2 u.s.g. "zobowiązuje radę gminy do odmowy udzielenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym tylko wówczas, gdy podstawą wniosku pracodawcy są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego jego mandatu. (...) Możliwość odmowy udzielenia zgody przez radę, uzależniona jest wyłącznie od istnienia związku pomiędzy planowanym zwolnieniem z pracy, a wykonywaniem przez pracownika mandatu radnego. Czytając a contrario art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, brak takiego związku uniemożliwia radzie odmówienie żądanej zgody. Celem art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym jest jedynie zapewnienie radnemu nieskrępowanej możliwości prezentowania własnych poglądów w trakcie pełnienia mandatu, a nie bezwzględna ochrona jego stosunku pracy. Celem tym nie jest zapewnienie radnemu nieusuwalności z pracy jaką wykonuje, gdyż to stawiałoby ją ponad prawami innych pracowników będących w tożsamej sytuacji, godząc tym samym w zasadę równości." Otóż przedstawione rozumienie tego przepisu nie odbiega od przyjętego przez Sąd I instancji. Jak stwierdził WSA w Łodzi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku "szczególna ochrona przysługująca radnemu na podstawie przepisów uzależniających rozwiązanie z nim stosunku pracy od zgody rady dotyczy jedynie sytuacji, w których rozwiązanie z nim stosunku pracy związane jest z wykonywaniem przez niego mandatu. W przypadku zaś, gdy taki związek nie istnieje, rada nie może zatem odmówić zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy (zob. mi. in. wyroki NSA: z 3 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 4443/21; z 31 maja 2021 r., sygn. akt III OSK 3615/21, z 20 grudnia 2022 r., sygn. akt III OSK 1450/21 i III OSK 1449/21, z 21 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 2007/21 (...). Taka wykładnia wskazuje na to, że radny, jak każdy inny pracownik może przed sądem pracy wykazywać, że powody rozwiązania z nim stosunku pracy, niezwiązane z wykonywanym mandatem radnego, są niezgodne z prawem i nieuzasadnione. Tym samym, nie ma żadnych powodów, aby rada gminy wkraczała w kompetencje sądu pracy i oceniała zasadność przyczyn rozwiązania stosunku pracy z radnym, z wyłączeniem jedynie sytuacji, gdy ma to związek z oceną, czy rzeczywista przyczyna rozwiązania stosunku pracy nie jest jednak związana z wykonywaniem mandatu radnego (zob. wyrok NSA z 24 października 2018 r.; sygn. akt II OSK 2532/17)". Również Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela takie rozumienie art. 25 ust. 2 u.s.g. Szczególna ochrona przysługująca radnemu na podstawie art. 25 ust. 2 u.s.g., a uzależniająca rozwiązanie z nim stosunku pracy od zgody rady dotyczy jedynie sytuacji, w których rozwiązanie z nim stosunku pracy związane jest z wykonywaniem przez niego mandatu. W przypadku zaś, gdy taki związek nie istnieje, rada nie może zatem odmówić zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy. Jak zasadnie wskazał Sąd I instancji radny, jak każdy inny pracownik może przed sądem pracy wykazywać, że powody rozwiązania z nim stosunku pracy, niezwiązane z wykonywanym mandatem radnego, są niezgodne z prawem i nieuzasadnione. Tym samym, nie ma żadnych powodów, aby rada gminy wkraczała w kompetencje sądu pracy i oceniał zasadność przyczyn rozwiązania stosunku pracy z radnym, z wyłączeniem jedynie sytuacji, gdy ma to związek z oceną, czy rzeczywista przyczyna rozwiązania stosunku pracy nie jest jednak związana z wykonywaniem mandatu radnego. Zatem aby gwarancja skutecznego i bezpiecznego sprawowania funkcji publicznej przez radnego i jego ochrona przed rozwiązaniem stosunku pracy z powodów związanych ze sprawowanym mandatem nie była iluzoryczna, konieczne jest, by pracodawca, występując do rady gminy z wnioskiem opartym na art. 25 ust. 2 u.s.w., precyzyjnie określił i wykazał rzeczywisty charakter powodów zamierzonego rozwiązania stosunku pracy. Oczywistym jest bowiem, że pracodawca, zamierzając zwolnić radnego z pracy nie powoła się z reguły w uzasadnieniu wprost na okoliczności związane z wykonywaniem przez niego mandatu. Ograniczenie się przez radę do jedynie formalnego badania, czy wśród podstaw rozwiązania stosunku pracy z radnym, wskazanych przez pracodawcę powołano expressis verbis zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego pozbawiałoby jakiegokolwiek znaczenia ochronę wynikającą z art. 25 ust. 2 u.s.g. Ubocznie jedynie stwierdzić należy, że treść zarzutu oraz uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazują, że skarżący kasacyjnie kwestionuje w istocie niewłaściwe zastosowanie art. 25 ust. 2 u.s.g. w odniesieniu do kwalifikacji i oceny przez Sąd I instancji ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Jako błędne wskazuje bowiem, że "ogólnikowość wniosku pracodawcy i brak wyjaśnienia przyczyn rozwiązania stosunku pracy przemawia za przyjęciem, że rozwiązanie z radnym stosunku pracy związane jest ze sprawowaniem funkcji radnego" – co zadecydowało o nieprawidłowym zastosowaniu w sprawie wskazanego w treści zarzutu przepisu. Jednak ta postać podstawy kasacyjnej – niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego - nie została podniesiona w analizowanym zarzucie skargi kasacyjnej. Co więcej Sąd I instancji nie stwierdził, że "ogólnikowość wniosku pracodawcy i brak wyjaśnienia przyczyn rozwiązania stosunku pracy przemawia za przyjęciem, że rozwiązanie z radnym stosunku pracy związane jest ze sprawowaniem funkcji radnego". Prawidłowo jedynie zwrócił uwagę, że to nie rada gminy miała obowiązek wykazania zasadności przyczyn rozwiązania stosunku pracy z radnym, lecz pracodawca. Rada gminy nie może prowadzić postępowania uzupełniającego, wyjaśniającego, a jedynie proceduje w oparciu o przedstawioną dokumentację. To na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania uzasadnionych przyczyn i ich udokumentowania, bowiem motywy pracodawcy zamierzającego rozwiązać stosunek pracy z radnym muszą być szczegółowo badane, ponieważ od tych ustaleń zależy stanowisko rady w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy. Uchwała taka nie może być podjęta w sposób abstrahujący od motywów podanych przez pracodawcę we wniosku, oświadczenia radnego, czy faktów powszechnie znanych, jak również powinna być ona uzasadniona w sensie obiektywnie weryfikowalnych argumentów oraz mieć oparcie w stanie faktycznym dotyczącym powodów rozwiązania stosunku pracy. Uchwała w sprawie niewyrażenia zgody przez radę na zwolnienie z pracy radnego wymaga przeanalizowania wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, które powinny być uwzględnione w jej uzasadnieniu (zob. także wyrok NSA z 18 czerwca 2024 r., sygn. III OSK 3827/21). Zdaniem rady gminy oraz Sądu I instancji ogólność złożonego wniosku o wyrażanie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym uniemożliwiało weryfikację przyczyn rozwiązania stosunku pracy. Nie zasługuje na uwzględnienie także drugi z podniesionych zarzutów. Otóż wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przepis art. 147 ma charakter ogólny (blankietowy) i określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Ma on charakter wynikowy. Jego zastosowanie przez Sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, które uzasadniałoby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej. Tego typu przepis nie może zatem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Przede wszystkim jednak podkreślić należy, że Sąd I instancji nie orzekał i nie mógł w niniejszej sprawie orzekać na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., a więc nie mógł go naruszyć. Podstawą prawną wyrokowania przez Sąd I instancji był art. 148 p.p.s.a., który ma zastosowanie w przypadku uwzględnienia skargi na akt nadzoru, w tym przypadku na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Łódzkiego. Skoro więc podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co z kolei skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.