III OSK 2525/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) sędzia del. WSA Sławomir Pauter protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. z siedzibą w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2024 r. sygn. akt IV SA/Wa 777/24 w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia 21 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę kasacyjną.

W dniu 13 listopada 2015 r. A. sp. z o.o. z siedzibą w M. (dalej: spółka) złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pod nazwą: "zmiana sposobu użytkowania (modernizacji) zakładu produkcji paliwa [...], na działkach nr ew. [...] ([...]), w miejscowości [...], gmina [...]." W dniu 27 listopada 2015 r. Wójt Gminy [...] wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Mławie oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie Wydziału Spraw Terenowych w Ciechanowie o wyrażenie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1397). Postanowieniem z 12 kwietnia 2016 r. Wójt Gminy [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Decyzją z 28 kwietnia 2016 r. Wójt Gminy [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla tego przedsięwzięcia. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Stowarzyszenie A. z siedzibą w M. (dalej: stowarzyszenie). Decyzją z 21 lipca 2016 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ciechanowie uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję z 21 lipca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z 11 stycznia 2017 r., IV SA/Wa 2514/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z 21 lipca 2016 r. Wyrokiem z 2 października 2019 r., II OSK 2739/17 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej stowarzyszenia, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wyrokiem z 10 stycznia 2020 r., IV SA/Wa 2553/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę spółki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z 21 lipca 2016 r. Wyrokiem z 13 marca 2024 r., III OSK 3171/21 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej spółki, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Sądowi instancji. Wyrokiem z 4 czerwca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę spółki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z 21 lipca 2016 r. Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że w wyroku z 2 października 2019 r., II OSK 2739/17 Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że kwestia dopuszczenia stowarzyszenia do udziału w postępowaniu została rozstrzygnięta ostatecznym postanowieniem tego organu z 9 maja 2016 r. W konsekwencji odwołanie od decyzji organu I instancji zostało złożone przez stowarzyszenie jako podmiot mający przymiot strony. Natomiast w wyroku z 13 marca 2024 r., III OSK 3171/21 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził jedynie, że w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 stycznia 2020 r., IV SA/Wa 2553/19 nie została wyjaśniona kwestia wniesienia przez stowarzyszenie odwołania w terminie, a zatem uniemożliwia to kontrolę zasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji orzekł, że odwołanie stowarzyszenia zostało wniesione w terminie. Postanowieniem z 9 maja 2016 r. organ odwoławczy uchylił postanowienie organu I instancji z 31 marca 2016 r. o odmowie dopuszczenia stowarzyszenia do udziału w postępowaniu i dopuścił stowarzyszenie do udziału w tym postępowaniu. Postanowienie zostało doręczone spółce i Wójtowi Gminy [...] 13 maja 2016 r. Decyzja organu I instancji została doręczona stowarzyszeniu 9 czerwca 2016 r., a odwołanie stowarzyszenia od tej decyzji wpłynęło do organu 13 czerwca 2016 r., a zatem w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. Sąd I instancji podzielił również stanowisko organu odwoławczego, że w tej sprawie zaistniały przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej, ponieważ decyzja Wójta Gminy [...] z 28 kwietnia 2015 r. zawierała uchybienia uzasadniające jej uchylenie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku z 4 czerwca 2024 r. wniosła spółka. W pierwszej kolejności spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania. Po pierwsze, art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016, poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 129 § 2 k.p.a., art. 134 k.p.a. w związku z art. 16 § 1 k.p.a. w związku z art. 6 k.p.a. oraz w związku z art. 8 § 1 k.p.a. W ocenie spółki, rozpoznanie odwołania było niedopuszczalne, ponieważ zostało wniesione od decyzji ostatecznej, po upływie terminu do wniesienia tego środka odwoławczego. Po drugie, art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 104 § 2 k.p.a. w związku z art. 129 k.p.a. w związku z art. 134 k.p.a. w związku z art. 16 § 1 k.p.a. w związku z art. 6 k.p.a. oraz w związku z art. 8 k.p.a. Polegało to na wydaniu decyzji przez organ odwoławczy, pomimo, że odwołanie stowarzyszenia zostało wniesione po terminie. Po trzecie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 84 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 353 ze zm., dalej: ustawa środowiskowa) oraz art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej przez błędne zastosowanie i oddalenie skargi. W ocenie spółki, brak było podstaw do uznania, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Ponadto spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego. Po pierwsze, art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 129 § 2 k.p.a., art. 134 k.p.a. w związku z art. 16 § 1 k.p.a. w związku z art. 6 k.p.a. oraz w związku z art. 8 § 1 k.p.a. przez ich niezastosowanie. W ocenie spółki, rozpoznanie odwołania doprowadziło do naruszenia zasady legalizmu i pogłębiania zaufania uczestników postępowania do organów administracji. Po drugie, art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 104 § 2 k.p.a. w związku z art. 129 k.p.a. w związku z art. 134 k.p.a. w związku z art. 16 § 1 k.p.a. w związku z art. 6 k.p.a. w związku z art. 8 k.p.a. przez ich niezastosowanie. Decyzja organu odwoławczego została wydana pomimo, że odwołanie stowarzyszenia zostało wniesione po upływie terminu do jego wniesienia, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady legalizmu i pogłębiania zaufania uczestników postępowania do organów administracji. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Spółka wniosła o rozpoznania sprawy na rozprawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie. Po pierwsze, na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty naruszenia prawa procesowego tj. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 129 § 2 k.p.a., art. 134 k.p.a. w związku z art. 16 § 1 k.p.a. w związku z art. 6 k.p.a. oraz w związku z art. 8 § 1 k.p.a., a także art. 104 § 2 k.p.a. Zarzuty te zostały częściowo błędnie sformułowane, ponieważ brak jest podstaw, żeby sformułować tożsame zarzuty zarówno jako zarzuty materialne, jak i procesowe. Mając na uwadze treść tych zarzutów uznać należało, że są to zarzuty o charakterze procesowym, ale to na autorze skargi kasacyjnej ciążył obowiązek ich prawidłowej kwalifikacji w rozumieniu art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Zarzuty te sprowadzają się w istocie do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ odwołanie stowarzyszenia zostało wniesione po terminie. Argumentacja spółki w tym zakresie opiera się na obszernym i szczegółowym odniesieniu się do orzecznictwa sądów administracyjnych, odnoszącego się zarówno do skutków prawnych wydania decyzji przez organ odwoławczy w przypadku wniesienia odwołania po terminie, jak i uprawnień procesowych strony lub organizacji społecznej, które zostały pominięte w postępowaniu przed organem I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tym składzie w pełni podziela poglądy prawne wyrażone w cytowanym przez spółkę orzecznictwie, jednak poglądy te nie znajdowały zastosowania w stanie faktycznym tej konkretnej sprawy. Nie budzi wątpliwości, że w przypadku wniesienia odwołania po terminie, decyzja organu odwoławczego wydana jest z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei pominięcie strony postępowania administracyjnego przez organ I instancji ma co do zasady taki skutek, że strona ta może wnieść odwołanie w terminie otwartym dla pozostałych stron lub domagać się wznowienia postępowania z powołaniem się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Ta sprawa nie dotyczyła jednak strony, ale organizacji społecznej. Przyjmuje się także, że w przypadku dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu po wydaniu decyzji ostatecznej, organizacji tej nie otwiera się niejako nowy termin do złożenia odwołania, ale może domagać się wznowienia postępowania. Natomiast w tej sprawie, jak prawidłowo orzekł Sąd I instancji, dopuszczenie organizacji społecznej (stowarzyszenia) nastąpiło przed tym, jak decyzja organu I instancji stała się ostateczna, a więc w terminie otwartym do wniesienia odwołania. Postanowieniem z 9 maja 2016 r. organ odwoławczy uchylił postanowienie organu I instancji z 31 marca 2016 r. o odmowie dopuszczenia stowarzyszenia do udziału w postępowaniu i dopuścił stowarzyszenie do udziału w tym postępowaniu. Postanowienie zostało doręczone spółce i Wójtowi Gminy [...] 13 maja 2016 r. Decyzja organu I instancji została doręczona stowarzyszeniu 9 czerwca 2016 r., a odwołanie stowarzyszenia od tej decyzji wpłynęło do organu 13 czerwca 2016 r., a zatem w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. Stowarzyszenie zostało dopuszczone do udziału w postępowaniu ostatecznym postanowieniem z 9 maja 2016 r. i postanowienie to weszło do obrotu prawnego najpóźniej w dniu 13 maja 2016 r., a zatem już po wydaniu decyzji organu I instancji z 28 kwietnia 2016 r., ale przed upływem terminu do wniesienia odwołania przez pozostałe strony. Na decyzji organu I instancji widnieje adnotacja, że stała się ostateczna 17 maja 2016 r., ale okoliczność ta nie miała istotnego znaczenia w sprawie. Adnotacja ta nie ma znaczenia dla ustalenia daty ostateczności decyzji, a ta nie mogła stać się ostateczna, skoro w terminie otwartym do wniesienia odwołania przesłano odpis decyzji organu I instancji stowarzyszeniu. Jest to zatem sytuacja faktyczna całkowicie inna niż w powoływanym przez spółkę w skardze kasacyjnej orzecznictwie sądów administracyjnych. W szczególności nie można mówić o żadnej nierówności uprawnień stron postępowania i stowarzyszenia. Zarówno strony postępowania uwzględnione przez organ I instancji, jak i dopuszczone do udziału w postępowaniu stowarzyszenie miały możliwość wniesienia odwołania w terminie otwartym do dokonania tej czynności procesowej. Z punktu widzenia ekonomiki procesowej nie ma żadnego uzasadnienia do domagania się w takiej sytuacji, żeby stowarzyszenie wnosiło o przywrócenie terminu do złożenia odwołania lub złożyło wniosek o wznowienie postępowania. Stanowisko Sądu I instancji jest w tym zakresie prawidłowe, a zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie. Po drugie, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut podnoszący naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej oraz art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej. Zarzuty te sprowadzają się w istocie do kwestionowania przesłanek wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I Instancji wyrażone w tym zakresie. Wynika z niego, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie w opinii z 25 stycznia 2015 r. stwierdził, że dla planowanego przedsięwzięcia istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ opiniujący wskazał także, że zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien być zgodny z art. 66 ustawy środowiskowej, ze szczególnym uwzględnieniem przedstawienia szczegółowego zakresu planowanego przedsięwzięcia, oddziaływania skumulowanego z oddziaływaniami całego zakładu oraz planowanego bioreaktora, planowanego składowiska azbestu oraz planowanego do rozbudowy składowiska odpadów komunalnych, a także gospodarki odpadami planowanych do przetwarzania w przedmiotowej instalacji. Ponadto raport powinien uwzględniać źródła powstawania tych odpadów, a także analizę, czy przedmiotowa instalacja powinna uzyskać status Regionalnej Instalacji Przetwarzania Odpadów Komunalnych (RIPOK) i spełniać wymagania dotyczące przetwarzania odpadów komunalnych jak dla RIPOK, w zakresie oddziaływania na środowisko gruntowo-wodne oraz gospodarki wodnościekowej. Organ opiniujący wskazał ponadto na konieczność uwzględnienia oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na powietrze, porównanie proponowanej techniki z najlepszymi dostępnymi technikami i wskazanie spełnienia wymagań najlepszej dostępnej techniki określonych w stosownym dokumencie referencyjnym. Po wydaniu tej opinii, spółka poinformowała organ I instancji o rezygnacji z planów dotyczących budowy bioreaktora i składowiska azbestu oraz rozbudowy składowiska odpadów komunalnych. Poinformowała także, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie obejmuje budowy hali magazynowania paliwa alternatywnego. Zakład produkcji paliwa alternatywnego nie jest zobowiązany do spełnienia wymogów dotyczących przetwarzania odpadów, jakie zostały nałożone na instalacje regionalne. Jak trafnie zauważył Sąd I instancji, organ I instancji nie poinformował Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie o zmianie stanu faktycznego w tej sprawie. Organ I instancji nie załączył do akt sprawy wydanych decyzji umarzających postępowanie (w związku z częściowym wycofaniem wniosku) i nie przedłożył tych decyzji organom współdziałającym. Wniosek spółki o nowej treści nie został zatem zaopiniowany przez organy współdziałające, pomimo zasadniczej zmiany jego treści. Nie ma znaczenia przy tym, że wniosek ten został ograniczony. Prawidłowo zatem Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, że organ I instancji nie wyjaśnił zakresu i skali przedsięwzięcia. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego odnośnie do braku prawidłowego wyjaśnienia przez organ I instancji, powodów dla których organ ten nie uwzględnił opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, stanowisko organu I instancji jest w tym zakresie lakoniczne i sprowadza się do stwierdzenia, że organ ten nie podziela opinii organu współdziałającego. Już tylko te okoliczności uzasadniały przyjęcie, że organ odwoławczy prawidłowo wydał decyzję kasacyjną, ponieważ decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Ponadto Sąd I instancji wskazał, że przedsięwzięcie ma polegać głównie na modernizacji hali produkcyjnej nr 1 o pow. 2000 m2 (zmiany sposobu jej użytkowania). W karcie informacyjnej z grudnia 2015 r. wyszczególniono jakie elementy instalacji do produkcji paliwa alternatywnego zostaną w niej zainstalowane. Nie określono jednak, czy na przedmiotowym terenie obecnie funkcjonuje zakład produkcji paliwa alternatywnego oraz czy prowadzone jest przetwarzanie odpadów. W karcie informacyjnej wskazano, że przewiduje się, że po przeprowadzeniu modernizacji zakład będzie przetwarzał 150 tys. Mg odpadów rocznie, co pozwoli uzyskać około 110688 Mg paliwa alternatywnego o kodzie 19 12 10. Nie wskazano jednak dla porównania, jakie są obecnie rodzaj i ilość przetwarzanych odpadów. W piśmie z 14 grudnia 2015 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie wezwał spółkę do wyjaśnienia tych kwestii i uzupełnienia karty informacyjnej, ale spółka nie wywiązała się w sposób właściwy z tego obowiązku. Ponadto Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego w zakresie kumulacji przedsięwzięcia z planowaną rozbudową składowiska odpadów komunalnych oraz zgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ I instancji nie przeanalizował, także w tym kontekście, czy przedsięwzięcie nie stwarza zagrożenia dla zbiornika wód podziemnych. Ponadto organy obu instancji miały wiedzę, że toczyły się postępowania sądowe w sprawie ze skargi na uchwały Rady Gminy [...] z 29 grudnia 2014 r. nr III/10/2014 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] w zakresie przeznaczenia pod teren gospodarki odpadami. Powodem uchylenia decyzji organu I instancji był również brak wyjaśnienia kwestii pochodzenia wody ze studni wierconej na cele przemysłowe i przeciwpożarowe, o co wnosił Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie w wezwaniu z 14 grudnia 2015 r. Argumentacja skargi kasacyjnej w tym zakresie stanowi polemikę z takim stanowiskiem organu, a w istocie ze stanowiskiem organu odwoławczego, pomimo, że kontroli na obecnym etapie postępowania podlega zaskarżony wyrok, a nie zaskarżona decyzja. Niezależnie jednak od powyższego, kwestie te będą mogły podlegać ocenie przy ponownej ocenie sprawy, bowiem na tym etapie, po uzyskaniu opinii organów współdziałających, spółka będzie mogła wskazywać na konkretne okoliczności, które jej zdaniem wynikają z karty informacyjnej przedsięwzięcia. Na tym etapie postępowania okoliczności te nie miały istotnego znaczenia w sprawie, uwzględniając wskazane wcześniej przesłanki wydania decyzji kasacyjnej, których spółka skutecznie nie podważyła. Ponadto zauważyć także należy, że autor skargi kasacyjnej wskazuje, że zgodnie z przepisami ustawy środowiskowej, "organ I instancji zobowiązany był zobowiązany jest uwzględnić skumulowane oddziaływanie na środowisko planowanej inwestycji oraz przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach" (pisownia oryginalna). Nie wskazuje jednak, z treści którego przepisu ustawy środowiskowej wynika taki obowiązek, co jest istotne z punktu widzenia prawidłowego sformułowania skargi kasacyjnej. Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sad Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.