III OSK 2475/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku A. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w C. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 13 marca 2025 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Częstochowy z dnia 5 lutego 2025 r. nr [...] w sprawie ze skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 sierpnia 2025 r. sygn. akt II SA/Gl 647/25 w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 13 marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 13 marca 2025 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Częstochowy z dnia 5 lutego 2025 r. nr [...].

Decyzją z 13 marca 2025 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie, po rozpoznaniu odwołania A. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w C. (dalej: spółka), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Częstochowy z 5 lutego 2025 r. w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska. Spółka wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z 13 marca 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wyrokiem z 13 sierpnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę. Spółka wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku. W skardze kasacyjnej wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z 13 marca 2025 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Częstochowy z 5 lutego 2025 r. W ocenie spółki, wykonanie orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, a w konsekwencji wskazanych wyżej decyzji, będzie miało bezpośredni wpływ na stan majątkowy spółki i tym samym będzie niosło bezpośrednie zagrożenie dla jej interesów. Spółka obawia się, że wykonanie decyzji będzie wiązało się z koniecznością nieuzasadnionej przebudowy instalacji istotnej dla ruchu przedsiębiorstwa, co będzie generować znaczne koszty bezpośrednie i niewątpliwie wpłynie na rozmiar prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej, jej przychody, dochody i ewentualną dalszą działalność oraz zatrudnienie dziesiątek osób. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wniosek spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej nie zasługiwał na uwzględnienie W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, spółka nie uprawdopodobniła przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Złożony przez spółkę wniosek o wstrzymanie wykonania nie zawiera tego rodzaju uzasadnienia. Argumentacja spółki na charakter ogólny i sprowadza się do wskazania, że skutkiem wykonania zaskarżonej decyzji będzie konieczność przebudowy instalacji i poniesienie nakładów finansowych, co wpłynie na jej działalność. Jednocześnie jednak brak jest przedstawienia przez spółkę jej sytuacji w tym zakresie, chociażby przez analizę sytuacji majątkowej w porównaniu do przewidywanych wydatków związanych z koniecznymi inwestycjami będącymi skutkiem realizacji obowiązków wynikających z zaskarżonej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, tak przedstawiona argumentacja nie świadczy o uprawdopodobnieniu, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stanowisko spółki jest lakoniczne. To na spółce spoczywał obowiązek pełnego uzasadnienia wniosku. Okoliczność, że spółka była zobowiązana jedynie uprawdopodobnić, a nie udowodnić przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., nie oznacza możliwości poprzestania na lakonicznych i ogólnych oświadczeniach. Z tych względów i na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.