III OSK 2460/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Artur Kuś Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Nina Muszyńska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zarządu Powiatu [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 czerwca 2022 r. sygn. akt IV SA/Wr 717/21 w sprawie ze skarg: H. Ł. i Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Zarządu Powiatu [...] z dnia 30 sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia uchwały Zarządu Powiatu Wołowskiego w sprawie powierzenia stanowiska Dyrektora Liceum Ogólnokształcącego [...] w [...] 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Powiatu [...] na rzecz H. Ł. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 7 czerwca 2022 r. sygn. akt IV SA/Wr 717/21, po rozpoznaniu sprawy ze skarg H. Ł. (dalej skarżąca) i Wojewody Dolnośląskiego (dalej Wojewoda) na uchwałę Zarządu Powiatu [...] (dalej Zarząd Powiatu) z dnia 30 sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia uchwały Zarządu Powiatu [...] w sprawie powierzenia stanowiska Dyrektora Liceum Ogólnokształcącego [...] w [...], stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości (pkt I), zasądził od Zarządu Powiatu [...] na rzecz strony skarżącej –H. Ł. kwotę 797 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt II), a także zasądził od Zarządu Powiatu [...] na rzecz strony skarżącej – Wojewody Dolnośląskiego kwotę 480 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt III). W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał w pierwszej kolejności, że Zarząd Powiatu [...] uchwałą z dnia 30 sierpnia 2021 r. nr [...], wskazując jako podstawę działania art. 10 ust. 1 pkt 6, art. 62 ust. 1 i art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2021 r. poz. 1082) zwanej dalej Prawem oświatowym oraz art. 32 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 920 z późn. zm.) zwanej dalej u.s.p., uchylił uchwałę Zarządu Powiatu [...] nr [...] z dnia 30 czerwca 2021 r. w sprawie powierzenia H. Ł. stanowiska Dyrektora Liceum Ogólnokształcącego [...] w [...]. Zgodnie z § 3 tej uchwały, uchwała weszła życie z dniem jej podjęcia. Oceniając przebieg postępowania Sąd uznał, że pismo skarżącej z dnia 30 sierpnia 2021 r. nie pozostawia wątpliwości, że intencją skarżącej była kontynuacja zatrudnienia w Liceum Ogólnokształcącym jako nauczyciel od dnia 1 września 2021 r. oraz piastowanie stanowiska dyrektora tej szkoły. Okoliczności te zostały zupełnie pominięte przez stronę przeciwną. Oceniając ujawnione w sprawie okoliczności faktyczne pod kątem prawnym, a w konsekwencji, zgodność zaskarżonej uchwały z przepisami prawa (art. 63 ust. 10 Prawa oświatowego) Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała narusza prawo w sposób istotny, co dawało Sądowi podstawy do stwierdzenia nieważności takiej uchwały. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że po pierwsze, z powołanych w zaskarżonej uchwale przepisów prawa nie wynika podstawa prawna do uchylenia - w stanie faktycznym sprawy - uchwały o powierzeniu stronie stanowiska dyrektora Liceum Ogólnokształcącego w związku z wygranym konkursem. Po drugie, przyznać należy rację stanowisku Wojewody, że w zaskarżonej uchwale nie wskazano obiektywnych przesłanek uniemożliwiających ponowne zatrudnienie skarżącej jako nauczyciela w Liceum Ogólnokształcącym w związku z wygranym konkursem na stanowisko dyrektora tej szkoły. Trafnie podnosi Wojewoda, że przesłankami dopuszczającymi uchylenie uchwały Zarządu Powiatu nr [...] z dnia 30 czerwca 2021 r. w sprawie powierzenia stronie stanowiska dyrektora szkoły byłyby takie okoliczności jak: 1) unieważnienie konkursu na dyrektora szkoły; 2) złożenie przez stronę oświadczenia, że nie już zainteresowana objęciem stanowiska dyrektora szkoły, czy też, 3) utrata przez nią wymaganych kwalifikacji. Co się tyczy dwóch pierwszych okoliczności, to w sprawie nie ulega kwestii, że nie wystąpiły one w okolicznościach faktycznych sprawy. Konkurs na stanowisko dyrektora szkoły jaki został przeprowadzony na podstawie uchwały nr [...] w dniu 13 kwietnia 2021 r. i nie został unieważniony. Treść sygnalizowanego wcześniej pisma skarżącej z dnia 30 sierpnia 2021 r. (przesłanego na żądanie Sądu) nie pozostawia wątpliwości, że mimo złożenia przez stronę wniosku o rozwiązanie umowy o pracę na zasadzie porozumienia z uwagi na przejście na emeryturę, skarżąca nadal wyrażała wolę kontynuowania zatrudnienia w szkole jako nauczyciel oraz nadal wyrażała chęć piastowania stanowiska dyrektora tej szkoły. Sąd pierwszej instancji wskazał, że trzecia z wymienionych okoliczności stanowiła przedmiot sporu toczonego przed Sądem pomiędzy skarżącą a Zarządem Powiatu. Jakkolwiek Sąd nie podzielił przedstawionej w skardze H. Ł. argumentacji co do samej definicji nauczyciela (uważa bowiem, że status nauczyciela można odnosić jedynie do osoby zatrudnionej w szkole), to jednak uważa, że Zarząd Powiatu w sposób nieuprawniony w świetle ustaleń faktycznych sprawy a zarazem przedwczesny utożsamia fakt przejścia skarżącej na emeryturę z sytuacją utraty przez nią kwalifikacji do piastowania stanowiska dyrektora. Akcentowany przez Zarząd Powiatu argument co do tego, że "przejście na emeryturę wiąże się z rozwiązaniem stosunku pracy nauczyciela, to zaś powoduje automatycznie zaprzestanie pełnienia funkcji dyrektora, ponieważ taka funkcja przysługuje nauczycielowi, a więc osobie zatrudnionej w szkole (art. 62 ust. 1 Prawa oświatowego)" uznać należy – w świetle okoliczności spornych – za pewne uproszczenie sytuacji prawnej skarżącej jako osoby wyłonionej w konkursie na stanowisko dyrektora, co wymaga w tym miejscu szerszego omówienia. W ocenie Sądu przy niespornej kwestii co do tego, że skarżąca mogła piastować stanowisko dyrektora szkoły będąc na emeryturze trzeba zauważyć, że pismo skarżącej z dnia 30 sierpnia 2021 r. nie pozostawia wątpliwości co do woli ponownego nawiązania przez nią zatrudnienia w szkole jako nauczyciel. W świetle tego faktu nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony przeciwnej, że wobec przejścia skarżącej na emeryturę wystąpiła sytuacja analogiczna do sytuacji utraty wymaganych przez nią kwalifikacji. Tym bardziej jeżeli wziąć pod uwagę intencje strony jakie wynikają ze złożonego przez nią pisma z dnia 30 sierpnia 2021 r. Bezsprzecznie, rozwiązanie ze stroną stosunku pracy z dniem 31 sierpnia 2021 r. z uwagi na przejście na emeryturę istotnie skutkowało tym, że przestała ona być nauczycielem, a zarazem dyrektorem szkoły. Niemniej, nie można nie zauważyć, że w piśmie z dnia 30 sierpnia 2021 r. strona wyraziła wolę zatrudnienia jej (kontynuowania zatrudnienia) jako nauczyciel szkoły oraz piastowania stanowiska dyrektora tej szkoły. Ponowne nawiązanie stosunku zatrudnienia eliminowałoby by zatem przeszkodę, którą strona przeciwna w odpowiedzi na skargę Wojewody utożsamia z sytuacją "utraty przez stronę wymaganych kwalifikacji". Zdaniem Sądu pierwszej instancji, czego w sprawie również nie można pominąć, na mocy uchwały Zarządu Powiatu nr [...] z dnia 13 kwietnia 2016 r. stronie zostało powierzone stanowisko dyrektora szkoły na okres od dnia 1 września 2016 r. do dnia 31 sierpnia 2021 r. Z treści jej pisma złożonego w dniu 27 sierpnia 2021 r. wynikała wola rozwiązania stosunku pracy za porozumieniem stron z dniem 31 sierpnia 2021 r. Powyższe oznacza, że w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały (tj. 30 sierpnia 2021 r.) strona pozostawała jeszcze w zatrudnieniu w placówce oświatowej, a zatem do końca okresu zatrudnienia mogła złożyć oświadczenie w przedmiocie ponownego jej zatrudnienia w szkole (kontynuacji tego zatrudnienia) w związku z uprzednio podjętą uchwałą o powierzeniu jej stanowiska dyrektora szkoły na okres 5 lat szkolnych, tj. od dnia 1 września 2021 r. do dnia 31 sierpnia 2026 r. Z tej perspektywy oraz niezależnie od przedstawionej już wcześniej argumentacji Sądu, podjęcie zaskarżonej uchwały ocenić należało jako przedwczesne. Uzupełniająco należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że istnieje ścisły związek pomiędzy postępowaniem konkursowym, którego celem jest wybranie kandydata na stanowisko dyrektora szkoły lub placówki (art. 63 ust. 10 zdanie pierwsze Prawa oświatowego), a upoważnieniem organu oraz uprawnieniem osoby wygrywającej konkurs (wynikającym z art. 63 ust. 10 zdanie drugie tej ustawy) do powierzenia kandydatowi wyłonionemu w drodze konkursu stanowiska dyrektora (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 351/20). Na marginesie Sąd zauważył, że w sprawie nie było przeszkód do zaproponowania skarżącej, jako kandydatowi wyłonionemu w konkursie na stanowisko dyrektora szkoły, ponownego zatrudnienia w tej szkole, na warunkach jakie strona wyartykułowała w piśmie z dnia 30 sierpnia 2021 r., a zatem na zasadzie pewnej analogii z przypadkiem osoby, która wygrała na konkurs na stanowisko dyrektora szkoły, nie będąc zatrudniona w tej szkole. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Zarząd Powiatu [...], zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj.: a) art. 63 ust. 10 zdanie drugie Prawa oświatowego poprzez przyjęcie, że przepis ten zobowiązuje organ do powierzenia stanowiska dyrektora osobie, która nie spełnia warunku zatrudnienia na stanowisku nauczyciela wynikającego z art. 62 ust. 1 ww. ustawy; b) art. 63 ust. 10 zdanie drugie Prawa oświatowego poprzez przyjęcie, że przepis ten obliguje organ do zawarcia umowy o pracę z emerytowanym nauczycielem, z którym rozwiązano stosunek pracy za porozumieniem stron; c) art. 62 ust. 1 Prawa oświatowego oraz art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2019 r. poz. 2215 z późn. zm.) zwanej dalej Kartą Nauczyciela poprzez przyjęcie, że możliwe jest powierzenie czynności dyrektora szkoły osobie, z którą rozwiązano stosunek pracy w związku z przejściem na emeryturę i która przestała być zatrudniona na stanowisku nauczyciela; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 i art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a. polegające na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyniku niewłaściwej kontroli legalności uchwały Zarządu Powiatu zastosował środek określony w art. 147 § 1 P.p.s.a. i stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały pomimo braku podstaw do stwierdzenia nieważności. W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie skarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną H. Ł. wniosła o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia swych praw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Strona skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W takiej sytuacji co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 819/11; wyrok NSA z 26 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1842/08; wyrok NSA z 4 czerwca 2014 r. sygn. akt II GSK 402/13; wyrok NSA z 17 lutego 2023 r. sygn. akt II GSK 1458/19; wyrok NSA z 1 marca 2023 r. sygn. akt I FSK 375/20). Tym niemniej okoliczności danej sprawy mogą przemawiać za koniecznością rozpoznania w pierwszej kolejności zarzutu naruszenia prawa materialnego. Powyższe może mieć miejsce szczególnie wówczas, gdy prawidłowa wykładnia przepisów prawa materialnego determinuje zakres postępowania dowodowego, jakie winno zostać przeprowadzone przez organ administracji, albo gdy interpretacja ta w inny sposób rzutuje na wywiązanie się przez organ z obowiązków o charakterze procesowym (wyrok NSA z 12 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 597/11. Sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 63 ust. 10 zdanie drugie Prawa oświatowego poprzez jego błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przepis ten zobowiązuje organ do powierzenia stanowiska dyrektora osobie, która nie spełnia warunku zatrudnienia na stanowisku nauczyciela wynikającego z art. 62 ust. 1 ww. ustawy. Zgodnie z art. 63 ust. 10 Prawa oświatowego kandydata na stanowisko dyrektora szkoły lub placówki wyłania się w drodze konkursu i tak wyłonionemu kandydatowi nie można odmówić powierzenia stanowiska dyrektora. Strona skarżąca kasacyjnie podnosi, że w tej sprawie wyłoniona kandydatka była wprawdzie na dzień podjęcia uchwały nauczycielem, ale w związku z nabyciem przez nią praw emerytalnych w dniu 27 sierpnia 2021 r. złożyła wniosek o rozwiązanie z nią stosunku pracy z dniem 31 sierpnia 2021 r. za porozumieniem stron. Wniosek ten został zaakceptowany i do rozwiązana umowy o pracę za porozumieniem stron. W dniu 30 sierpnia 2021 r. kandydatka na dyrektora szkoły złożyła jednak wniosek o zawarcie z nią kolejnej umowy o pracę z dniem 1 września tego roku w charakterze nauczyciela w Liceum Ogólnokształcących w [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że taka sytuacja faktyczna w tej sprawie mogła skomplikować przejęcie przez H. Ł. funkcji dyrektora ww. Liceum z dniem 1 września 2021 r. Jednakże nie była to okoliczność uzasadniająca uchylenie w dniu 30 sierpnia tego roku uchwały z dnia 30 czerwca 2021 r. nr [...] w sprawie powierzenia H. Ł. stanowiska Dyrektora Liceum Ogólnokształcącego [...] w [...]. Zgodnie z art. 62 ust. 1 Prawa oświatowego szkołą kieruje nauczyciel mianowany lub dyplomowany, któremu powierzono stanowisko dyrektora. Powyższy przepis rzeczywiście wskazuje, że dyrektorem może być nauczyciel mianowany lub dyplomowany, a więc osoba zatrudniona w danej szkole w takim charakterze. Jednakże skoro w tym samym dniu co podjęta uchwała nr [...] H. Ł. złożyła wniosek o zawarcie z nią stosunku pracy w tej Szkole, to taka sytuacja mogła doprowadzić i to w krótkim czasie do zawarcia z tą osobą nowej umowy o pracę. Ponadto nie można pominąć treści art. 62 ust. 2 ww. ustawy, zgodnie z którą dyrektorem szkoły może być także osoba niebędąca nauczycielem, powołana na stanowisko dyrektora przez organ prowadzący po zasięgnięciu opinii organu sprawującego nadzór pedagogiczny. Tym samym nawet w sytuacji, gdyby z jakiś przyczyn przedłużało się zawarcie umowy o pracę z H. Ł., pozostawał jeszcze tryb powierzenia jej tego stanowiska po zasięgnięciu opinii właściwego kuratora oświaty. Trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że było możliwe w tej sprawie zawarcie z H. Ł. po dniu 30 sierpnia, a przed 1 września stosunku pracy i nie stanowiłoby to naruszenia prawa. Nie można uznać za zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 63 ust. 10 zdanie drugie Prawa oświatowego polegającej na przyjęciu, że przepis ten obliguje organ do zawarcia umowy o pracę z emerytowanym nauczycielem, z którym rozwiązano stosunek pracy za porozumieniem stron. Zgodnie z powołanym przepisem kandydatowi wyłonionemu w drodze konkursu na stanowisko dyrektora szkoły nie można odmówić powierzenia tego stanowiska. Oznacza to, że tak wyłoniona kandydatura jest wiążąca dla organu prowadzącego szkołę i organ ten ma obowiązek powierzenia takiemu kandydatowi stanowiska dyrektora szkoły. Obowiązek ten zostaje wyłączony w szczególności wtedy, gdy dany kandydat przestał spełniać wymogi niezbędne do pełnienia funkcji dyrektora szkoły lub też zrezygnuje z pełnienia tej funkcji. Wśród wymagań do pełnienia takiej funkcji nie ma jednak przesłanki istnienia stosunku pracy nauczyciela z wybranym kandydatem. Powierzenie tak wybranemu kandydatowi stanowiska kierowniczego w szkole powinno skutkować nawiązaniem stosunku pracy w przypadku osoby, która ma kwalifikacje nauczyciela mianowanego lub dyplomowanego ale nie jest zatrudniona w danej szkole, a w przypadku osoby nie będącej nauczycielem zatrudnienia na stanowisku kierowniczym – do nawiązania stosunku pracy po zasięgnięciu opinii organu nadzoru pedagogicznego. Nie jest też zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 62 ust. 1 Prawa oświatowego w związku z art. 88 ust. 1 Karty Nauczyciela poprzez przyjęcie, że możliwe jest powierzenie czynności dyrektora szkoły osobie, z którą rozwiązano stosunek pracy w związku z przejściem na emeryturę i która przestała być zatrudniona na stanowisku nauczyciela. W tej sprawie Sąd pierwszej instancji zajął stanowisko zgodnie z którym art. 88 ust. 1 Karty Nauczyciela określa warunki przejścia na wcześniejszą emeryturę po rozwiązaniu przez nauczyciela stosunku pracy. Wbrew jednak twierdzeniu strony skarżącej kasacyjnie w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie stwierdził, aby stanowisko dyrektora szkoły można było powierzyć nauczycielowi, który przeszedł na emeryturę i z którym nie ma potrzeby nawiązania nowego stosunku pracy. Jak wynika z akt sprawy także strona skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje możliwości pełnienia stanowiska dyrektora szkoły przez nauczyciela mającego uprawnienia emerytalne, który jednak nie przeszedł na emeryturę. Przedmiotem tej sprawy nie jest ocena uprawnień emerytalnych H. Ł. w związku z przejściem lub brakiem przejścia na emeryturę. Niewątpliwie porównując daty poszczególnych czynności w tej sprawie, tj. złożenia w godzinach popołudniowych w dniu 27 sierpnia 2021 r. (piątek) przez H. Ł. wniosku o rozwiązanie z nią stosunku pracy i podjęcie w dniu 30 sierpnia 2021 r. (poniedziałek) szeregu czynności takich jak: zaakceptowanie wniosku o rozwiązanie stosunku pracy z dniem 31 sierpnia 2021 r. (wtorek), złożenie przez. Ł. nowego wniosku o zawarcie umowy o pracę i podjęcie przez Zarząd Powiatu uchwały nr [...] w przedmiocie uchylenia uchwały Zarządu Powiatu [...] z dnia 30 czerwca 2021 r. nr [...] w sprawie powierzenia stanowiska Dyrektora Liceum Ogólnokształcącego [...] w [...] stwierdzić należy, że przy prawidłowym przepływie informacji część z tych czynności mogłaby w ogóle nie nastąpić. Tym niemniej nie można skutecznie Sądowi pierwszej instancji zarzucić naruszenia art. 88 ust. 1 Karty Nauczyciela, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie wskazał, że nauczyciel po przejściu na emeryturę i rozwiązanie z nim stosunku pracy może pełnić stanowisko dyrektora szkoły bez nawiązania stosunku pracy. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 1 i art. 147 § 1 P.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przeprowadzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu niewłaściwej kontroli legalności uchwały Zarządu Powiatu. Wskazany w podstawie kasacyjnej art. 3 § 1 P.p.s.a. jest przepisem ogólnym o charakterze kompetencyjnym stanowiącym, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Norma ta określa zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, tj. zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. Art. 3 P.p.s.a. wskazuje cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jednostek redakcyjnych wskazanego przepisu nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procedowania przed tym sądem (por. wyrok NSA z 4 września 2008 r. sygn. akt I OSK 266/08). Naruszenie art. 3 § 1 P.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, jak to ma miejsce w realiach niniejszej sprawy, nie oznacza naruszenia tego przepisu (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 635/16; wyrok NSA z 5 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 1636/11; wyrok NSA z 7 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 745/11). Nie jest też skuteczny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 147 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 tej ustawy, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W tej sprawie nie zaistniała żadna przesłanka wyłączająca możliwość stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, a tym samym skoro Sąd pierwszej instancji ustalił, że uchwała ta została wydana z istotnym naruszeniem prawa, a strona skarżącą kasacyjnie nie zakwestionowała w skardze kasacyjnej skutecznie tego stanowiska, to także i zarzut naruszenia art. 147 § 1 P.p.s.a. nie może odnieść zamierzonego skutku. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekając na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. Koszty te obejmują wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.).