III OSK 2428/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (sprawozdawca) Sędziowie sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia del. WSA Maciej Kobak protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 22 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Ke 659/22 w sprawie ze skargi A. w M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 12 października 2022 r. znak [...] w przedmiocie zaopiniowania projektu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 22 marca 2023 r. Wojewódzki Sąd A. w M. (dalej: stowarzyszenie) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z 12 października 2022 r. w przedmiocie zaopiniowania projektu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte wnioskiem "A." sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej: spółka) z 28 października 2013 r., dotyczącym przedsięwzięcia polegającego na pozyskiwaniu kruszywa z likwidacji odsypiska usytuowanego w korycie rzeki Wisły na odcinku km 247+100 do km 247+900 pod miejscowością S.. Postanowieniem z 3 czerwca 2020 r. Wójt Gminy [...] wyraził pozytywną opinię dotyczącą projektu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wskazanego przedsięwzięcia. Następnie postanowienie to zostało uzupełnione postanowieniem tego organu z 5 maja 2022 r., wydanym w wykonaniu wytycznych zawartych w wydanych w toku postępowania wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 10 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 357/21 oraz z 5 października 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 3/21. Na powyższe postanowienie z 3 czerwca 2020 r. zażalenie wniosły A. w M. oraz B. w W.. Postanowieniem z 12 października 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] z 3 czerwca 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach wskazało, że sprawa była już wcześniej przedmiotem postępowania odwoławczego. Postanowieniem z 8 maja 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach uchyliło w całości wcześniejsze postanowienie Wójta Gminy [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na braki w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że przedsięwzięcie obejmuje obszar więcej niż jednej gminy, wobec czego zastosowanie znajduje art. 75 ust. 4 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm., dalej: ustawa środowiskowa), zgodnie z którym decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje organ właściwy dla obszaru obejmującego największą część przedsięwzięcia, działając w porozumieniu z pozostałymi organami właściwymi miejscowo. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach wskazało również, że stanowisko Wójta Gminy [...] stanowi element współdziałania organów w rozumieniu art. 106 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej: k.p.a.), polegającego na wyrażeniu stanowiska w drodze postanowienia. Organ odwoławczy podkreślił, że takie stanowisko nie stanowi uzgodnienia projektu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lecz aprobatę dla planowanego przedsięwzięcia w zakresie właściwości miejscowej tego organu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach wskazało ponadto, że z materiału dowodowego wynika, że działka nr ewid. [...] w miejscowości [...], gmina [...], objęta jest przedsięwzięciem jedynie w części o powierzchni 0,037 ha. W tej części realizowane będzie przedsięwzięcie polegające na poborze kruszywa oraz zabezpieczeniu działań przed ujemnym wpływem na środowisko. Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach stowarzyszenie wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, zarzucając naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 75 ust. 4 ustawy środowiskowej, a także art. 106 § 1 k.p.a., przez błędne przyjęcie, że ocena projektu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie należy do zakresu współdziałania organów. Stowarzyszenie zarzuciło również naruszenie art. 82 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 tej ustawy oraz art. 29 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, a także art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. Oddalając skargę, Sąd I instancji uznał, że stanowisko Wójta Gminy [...] stanowi element współdziałania organów przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i przybiera formę postanowienia wydawanego w trybie art. 106 k.p.a. Sąd I instancji wskazał, że współdziałanie to nie polega na uzgadnianiu projektu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lecz na wyrażeniu stanowiska dotyczącego możliwości realizacji przedsięwzięcia w zakresie właściwości miejscowej organu współdziałającego. Sąd I instancji uznał ponadto, że zarzut niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest niezasadny, ponieważ z materiału dowodowego wynika, że przedsięwzięcie obejmuje jedynie część działki nr ewid. [...] w miejscowości [...]. Z kolei ocena wpływu przedsięwzięcia na jednolite części wód powierzchniowych należy do właściwości wyspecjalizowanego organu, jakim jest Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Kielcach. Sąd I instancji wskazał także, że zarzuty dotyczące prawidłowości projektu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie mogą być rozpoznawane w postępowaniu dotyczącym współdziałania organów, lecz mogą zostać podniesione na dalszym etapie postępowania, tj. w postępowaniu odwoławczym od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Baranowa Sandomierskiego. W skardze kasacyjnej stowarzyszenie zarzuciło nieważność postępowania przed Sądem I instancji, na podstawie art. 183 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 12 p.p.s.a. oraz z art. 41a ust. 2 ustawy z 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2020 r. poz. 2261) i w związku z art. 49 § 1 p.p.s.a., wskazując że przedstawiciel B. w W., który podpisał pismo procesowe z 8 lutego 2023 r., nie był należycie umocowany do reprezentowania tego stowarzyszenia w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach. Na wypadek nieuwzględnienia powyższego zarzutu stowarzyszenie podniosło również zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Po pierwsze, naruszenie art. 151 p.p.s.a. przez jego zastosowanie oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez jego niezastosowanie, w związku z błędnym zastosowaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 144 k.p.a., a także przez niezastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. wobec zaskarżonego postanowienia Wójta Gminy [...]. Naruszenie to pozostawało w związku z art. 105 § 1 k.p.a., a także w związku z art. 126 k.p.a., jak również w związku z niewłaściwą wykładnią art. 106 § 1 k.p.a. dokonaną przez Sąd I instancji, polegającą na przyjęciu, że stanowisko organu współdziałającego oraz związane z nim "działanie w porozumieniu" organów – w rozumieniu art. 75 ust. 4 ustawy środowiskowej – może mieć miejsce również po wydaniu decyzji ostatecznej, której porozumienie to dotyczy, a nie wyłącznie przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. W przedstawionych okolicznościach rozpoznanie zażaleń wniesionych przez stowarzyszenie oraz B. na postanowienie Wójta Gminy [...] powinno skutkować uchyleniem tego postanowienia i umorzeniem w całości dalszego współdziałania Wójta Gminy [...] z Burmistrzem Miasta i Gminy B. w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, obejmującego obszar gminy B., miasta Tarnobrzeg oraz gminy [...], gdyż współdziałanie to stało się bezprzedmiotowe. Po drugie, na wypadek przyjęcia, że art. 106 § 1 k.p.a. oraz art. 75 ust. 4 ustawy środowiskowej dopuszcza wyrażenie stanowiska przez organ współdziałający również po wydaniu decyzji przez organ I instancji, skarżący kasacyjnie zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu art. 151 p.p.s.a. przez jego zastosowanie oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez jego niezastosowanie. Naruszenie to pozostawało w związku z: a) błędnym zastosowaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz niezastosowaniem art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a., gdyż po rozpoznaniu zażaleń wniesionych przez stowarzyszenie oraz B. powinno zostać wydane rozstrzygnięcie kasacyjne, a nie utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji; b) naruszeniem art. 7 k.p.a. w postępowaniu odwoławczym, mającym wpływ na wynik sprawy, przez błędne ustalenie stanu prawnego w zakresie wykładni następujących przepisów: - art. 75 ust. 4 ustawy środowiskowej w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1712), a także w związku z art. 106 § 1 k.p.a., przez przyjęcie, że "działanie w porozumieniu" nie obejmuje weryfikacji projektu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przez organ współdziałający; - art. 81 ust. 2 ustawy środowiskowej przez przyjęcie, że ocena możliwości znaczącego negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na obszary Natura 2000, w szczególności na obszar "Tarnobrzeska Dolina Wisły", należy wyłącznie do kompetencji regionalnego dyrektora ochrony środowiska, a nie również do organu współdziałającego, którym w odniesieniu do części przedsięwzięcia położonej w województwie świętokrzyskim był Wójt Gminy [...]; - art. 82 ust. 1 pkt 4 ustawy środowiskowej w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 tej ustawy oraz w związku z art. 29 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2022 r. poz. 2351 ze zm.)., przez błędne przyjęcie, że Wójt Gminy [...] jako organ współdziałający nie był właściwy do zakwestionowania wady projektu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach polegającej na braku stanowiska Burmistrza Baranowa Sandomierskiego dotyczącego konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę dla prac dotyczących budowli wodnej ("ostrogi") w miejscowości [...]. Wskazując na powyższe zarzuty, stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Stowarzyszenie wniosło o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Po pierwsze, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut najdalej idący i podnoszący nieważność postępowania na podstawie art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 12 p.p.s.a. oraz z art. 41a ust. 2 ustawy Prawo o stowarzyszeniach i w związku z art. 49 § 1 p.p.s.a. Nie ulega wątpliwości, że wniesienie skargi przez stowarzyszenie zwykłe jest czynnością przekraczającą zwykły zarząd w rozumieniu art. 41a ust. 2 ustawy Prawo o stowarzyszeniach, a podejmowanie przez przedstawiciela reprezentującego stowarzyszenie zwykłe albo zarząd czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu wymaga uprzedniej zgody wszystkich członków stowarzyszenia zwykłego oraz udzielenia przez nich pełnomocnictwa do dokonania tych czynności. Tego rodzaju czynnością przekraczającą zwykły zarząd jest wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego lub skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ złożenie takiego środka zaskarżenia może wiązać się z określonymi prawami lub obowiązkami stowarzyszenia, w tym z obowiązkiem poniesienia kosztów udziału w sprawie. Natomiast czynnością przekraczającą zwykły zarząd nie jest złożenie pisma procesowego przez stowarzyszenie występujące w charakterze uczestnika postępowania. W tej sprawie stowarzyszenie zwykłe nie wniosło skargi, a jedynie pismo procesowe i wobec tej czynności art. 41a ust. 2 ustawy Prawo o stowarzyszeniach nie miał zastosowania. Po drugie, normy z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. są normami o charakterze procesowym i mogą być powołane wyłącznie w związku z konkretnymi przepisami administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, które w ocenie strony zostały błędnie zastosowane lub błędnie zinterpretowane przez właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Ponadto, normy te nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ są normami o charakterze wynikowym i określają wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd I instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga zatem powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, których nie dostrzegł lub też nieprawidłowo dostrzegł Sąd I instancji wydając wyrok o określonej treści. Nie jest więc możliwe skuteczne podważenie wyroku Sądu I instancji wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia normy o charakterze wynikowym. W szczególności zarzut naruszenia tego przepisu, nie może służyć podważeniu oceny Sądu I instancji wyrażonej w zaskarżonym wyroku. Stąd też pozostałe zarzuty kasacyjne zostały rozpoznane wyłącznie w kontekście naruszenia przepisów powiązanych z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. Po trzecie, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 144 k.p.a. jak również art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a., a także w związku z art. 126 k.p.a., jak również w związku z niewłaściwą wykładnią art. 106 § 1 k.p.a. Naruszenia powołanych przepisów stowarzyszenie upatruje w braku uwzględnienia skargi przez Sąd I instancji, w sytuacji, w której postanowienie Wójta Gminy [...] zostało wydane 3 czerwca 2020 r., a utrzymujące je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach 12 października 2022 r., podczas gdy już wcześniej - 14 grudnia 2020 r. - została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia przez Burmistrza Baranowa Sandomierskiego. Okoliczność ta jednak nie miała istotnego znaczenia z punktu widzenia legalności zaskarżonego w tej sprawie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach 12 października 2022 r., natomiast mogła mieć ewentualnie znaczenie z punktu widzenia zgodności z prawem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jako wydanej bez ostatecznego zakończenia postępowania "wpadkowego", dotyczącego uzyskania porozumienia Wójta Gminy [...] w trybie art. 75 ust. 4 ustawy środowiskowej. Samo jednak wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem wcześniej ostatecznego porozumienia organu współdziałającego, nie skutkowało koniecznością uchylenia postanowienia z 3 czerwca 2020 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach i umorzenia postępowania. Postanowienie z 3 czerwca 2020 r. zostało niewątpliwie wydane przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i postępowanie w przedmiocie współdziałania nie stało się bezprzedmiotowe na skutek wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie można również przyjąć, tak jak wskazuje autorka skargi kasacyjnej, że w takiej sytuacji doszło o współdziałania z Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Kielcach, do czego nie uprawnia art. 75 ust. 4 ustawy środowiskowej, ponieważ stanowisko takie stoi w oczywistej sprzeczności istotą postępowania administracyjnego. Przepisy kompetencyjne w każdej sytuacji wskazują jako właściwy w sprawie organ wydający decyzję lub postanowienie w I instancji, co nie wyklucza przecież rozstrzygnięcia sprawy przez organ wyższego stopnia w toku kontroli instancyjnej, zarówno w formie utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji lub postanowienia, jak i w formie uchylenia rozstrzygnięcia organu I instancji i merytorycznego załatwienia sprawy. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, że postępowanie "główne", w ramach którego została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, nie zostało ostatecznie zakończone, ale po wniesieniu odwołania od decyzji organu I instancji zostało zawieszone właśnie ze względu na konieczność zakończenia postępowania incydentalnego dotyczącego porozumienia z Wójtem Gminy [...]. Po czwarte, kolejny zarzut kasacyjny został błędnie sformułowany, ponieważ pomijając powołane w nim normy o charakterze wynikowym, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a., jak również art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 144 k.p.a., które również określają wyłącznie sposób rozstrzygnięcia sprawy przez właściwy w sprawie organ administracji wyższego stopnia, zarzut ten opiera się na naruszeniu art. 7 k.p.a. przez błędne ustalenie stanu prawnego w zakresie wykładni przepisów prawa materialnego. Autorka skargi kasacyjnej zmierza zatem do podważenia wykładni przepisów prawa materialnego zarzutem naruszenia przepisu prawa procesowego, co jest oczywiście niedopuszczalne. Po piąte, niezależnie od powyższego uchybienia formalnego, zarzuty naruszenia art. 75 ust. 4 art. 81 ust. 2 oraz art. 82 ust. 1 pkt 4 ustawy środowiskowej w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 tej ustawy oraz w związku z art. 29 ust. 6 Prawa budowlanego, nie zasługiwały na uwzględnienie. Zarzuty te dotyczą zakresu postanowienia wydawanego w ramach porozumienia z art. 75 ust. 4 ustawy środowiskowej. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji prawidłowo podzielił stanowisko organów w tej sprawie, że porozumienie nie obejmuje weryfikacji projektu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przez organ współdziałający, w tym również w zakresie oceny możliwości znaczącego negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na obszary Natura 2000 lub ponownej oceny oddziaływania na środowisko na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Z art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej wynika, że "jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, o ile nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody." Możliwość zastosowania tego przepisu uzależniona jest przede wszystkim od przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a ocenę tę przeprowadza organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Okoliczność, że organ ten działa w porozumieniu z innym organem na podstawie art. 75 ust. 4 ustawy środowiskowej, nie oznacza, że oba te organy działają niejako równolegle i w tym zakresie. To na organie "głównym" spoczywa obowiązek oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, natomiast porozumienie z art. 75 ust. 4 ustawy środowiskowej jest w istocie ograniczone do kwestii związanych z oddziaływaniem tego przedsięwzięcia na obszar gminy, której organ wykonawczy jest właściwy do wydania postanowienia w trybie współdziałania. Jeżeli obszar Natura 2000 znajduje się na terenie obu gmin, to organem właściwym do oceny tej kwestii w kontekście art. 81 ust. 2 ustawy środowiskowej pozostaje nadal organ prowadzący postępowanie, ponieważ to ten organ przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dotyczy to także przedstawienia stanowiska w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 4 ustawy środowiskowej. Porozumienie z art. 75 ust.4 ustawy środowiskowej nie może oznaczać niejako drugiej, pełnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przeprowadzanej w ramach współdziałania przez organ działający w porozumieniu z organem głównym. Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.