III OSK 235/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski Protokolant: starszy asystent sędziego Dawid Piaskowski po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Klimatu i Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 971/21 w sprawie ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 13 maja 2021 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków podania oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 20 października 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 971/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej także jako: "Spółka") na postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska (dalej także jako: "Minister", "skarżący kasacyjnie") z dnia 13 maja 2021 r., znak: DIŚ-III.411.68.2021.MP w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków podania: w punkcie pierwszym – uchylił zaskarżone postanowienie; w punkcie drugim – zasądził od Ministra Klimatu i Środowiska na rzecz strony skarżącej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 580 zł (pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: W dniu 3 marca 2020 r. Spółka złożyła wniosek o zmianę o decyzji Starosty [...] udzielającej zezwolenia na zbieranie odpadów. Pismem z dnia 8 maja 2020 r. Marszałek wezwał stronę na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez doręczenie organowi wymienionych w wezwaniu dokumentów. Zawiadomienie zostało odebrane przez stronę w dniu 11 sierpnia 2020 r. Pismem z dnia 22 lipca 2020 r. Marszałek poinformował stronę, że jej wniosek z dnia 3 marca 2020 r. o zmianę zezwolenia na zbieranie odpadów pozostawiony został bez rozpoznania w związku z jego nieuzupełnieniem. W dniu 21 sierpnia 2020 r. został Marszałkowi doręczony przez kuriera wniosek strony z dnia 18 sierpnia 2020 r. o przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku. Jak wynika z treści pisma wcześniejsza korespondencja dotycząca uzupełnienia wniosku, według twierdzeń strony, nie dotarła do Urzędu Marszałkowskiego i w związku z tym została złożona reklamacja u operatora pocztowego. Do pisma dołączono część żądanych przez organ I instancji dokumentów. Pismem z dnia 25 września 2020 r. Marszałek wezwał stronę do przedłożenia oryginału dokumentacji potwierdzającej rozstrzygnięcie złożonej reklamacji ewentualnie kserokopii dokumentów potwierdzonych za zgodność z oryginałem zgodnie z wymogami art. 76a § 2 k.p.a. Wezwanie zostało odebrane w dniu 8 października 2020 r. Postanowieniem z dnia 9 marca 2021 r. Marszałek odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia wniosku, argumentując, że strona składając prośbę o przywrócenie terminu nie dopełniła czynności, dla której przewidziany był termin. Nie został również spełniony obowiązek uwiarygodnienia, o którym mowa w przepisie, poprzez przedstawienie stosownej argumentacji, że uchybienie nastąpiło bez winy strony. Po rozpoznaniu zażalenia z dnia 31 marca 2021 r. zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 maja 2021 r. Minister utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z treścią art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Wskazał, że strona nie dochowała siedmiodniowego terminu, określonego w przepisie art. 58 § 2 k.p.a., na złożenie wniosku o przywrócenie terminu liczonego od dnia ustania przyczyny. Termin ten jest ostateczny i nie podlega żadnemu przedłużeniu, gdyż zgodnie z brzmieniem art. 58 § 3 k.p.a. przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne. Z tego względu w ocenie Ministra badanie pozostałych przesłanek do przywrócenia terminu w przedmiotowej sprawie traci swą zasadność. Spółka złożyła na postanowienie z dnia 13 maja 2021 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie w całości wraz z rozważeniem uchylenia postanowienia Marszałka Województwa [...] i rozstrzygnięcie o możliwości przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych złożonego wniosku ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu do skargi podniesiono, że organ odwoławczy błędnie nie zastosował art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID-19. Skoro przepis ten wszedł w życie w dniu 16.12.2020 r. to organ odwoławczy winien go stosować, gdyż zażalenie zostało wniesione do organu odwoławczego w dniu 31 marca 2021 r., a więc już po ogłoszeniu tego przepisu, a w treści zażalenia zawarta jest prośba o przywrócenie terminu. W art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID-19 wskazano, że w przypadku stwierdzenia uchybienia terminów do dokonania przez stronę czynności kształtującej jej prawa i obowiązki w stanie epidemii ogłoszonej z powodu COVID-19 organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. W takim przypadku na prośbę strony złożonej w terminie 30 dni od dnia ustania uchybienia organ administracji publicznej wyznacza stronie 30 dniowy termin do dokonania czynności procesowej. Z tego względu Spółka powinna dysponować 30- dniowym terminem na uzupełnienie braków formalnych złożonego wniosku, a nie kwestionowanym przez Organ odwoławczy terminem 7- dniowym wynikającym z kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto Spółka podniosła, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, że w każdym przypadku należy badać pod uwagę konkretną datę, w której strona powzięła informację o jakiś nieprawidłowościach, które zaistniały po jej stronie, a które jest władna naprawić. Ponadto należy również brać pod uwagę subiektywne przekonanie strony, że to właśnie w tej dacie w sposób niewadliwy i zgodny z prawem jest w stanie naprawić swoje uchybienie. W niniejszym postępowaniu zdaniem Spółki ewidentnie po stronie Ministra zabrakło tego typu analiz. W toku postępowania nie było rozważane kiedy faktycznie i realnie osoba decyzyjna i odpowiedzialna za prowadzenie spraw spółki zapoznała się z treścią postanowienia o pozostawieniu podania bez rozpoznania. Praktyka dowodzi, że osoby odpowiedzialne za prawidłowe działanie spółki bardzo często swoje obowiązki zawodowe wykonują poza spółką. Spotykają się z kontrahentami, uczestniczą w naradach bardzo często poza siedzibą spółki. Podanie o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania zostało odebrane przez pracownika spółki, który nie powiadomił o tym piśmie od razu osoby decyzyjne w spółce. Korespondencja w przedmiotowym zakresie została przekazana osobom odpowiedzialnym dopiero w dniu 14 sierpnia 2020 r. przez co w przekonaniu Spółki dopiero od tej daty można liczyć termin do wniesienia pisma o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych, gdyż w tej dacie Spółka zapoznała się z treścią pisma o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Spółka dodała, że w jego przekonaniu wysłanie pisma w zakresie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku przy pomocy firmy kurierskiej obiektywnie będzie szybsze i wcześniej zostanie doręczone niż przy skorzystaniu z usług Poczty Polskiej. W tamtym czasie nie rozważano, że data przekazania pisma Poczcie Polskiej skutkuje przyjęciem fikcji doręczenia. W opinii Spółki spór związany z uchybieniem bądź nieuchybieniem terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku został spowodowany brakiem doświadczenia pracownika przyjmującego korespondencje, który nie został dostatecznie dobrze przeszkolony w zakresie sposobu wewnętrznego obiegu korespondencji, o czym Spółka wyjaśniała w zażaleniu z dnia 31 marca 2021 r, co jednak nie było przedmiotem analizy przez Ministra. Spółka zarzuciła, że Minister uchybił obwiązkom w zakresie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W ramach procedury administracyjnej powinien zbadać i przeanalizować kiedy (w jakiej dacie) osoby odpowiedzialne za podejmowanie decyzji w Spółce mogły mieć możliwość zapoznania się z treścią pisma o pozostawieniu podania bez rozpoznania, co umożliwiłoby właściwe określenie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych. W ocenie Spółki, Minister oparł swoje ustalenia na dowolnej ocenie dowodów, a postępowanie Ministra naruszyło zasadę dochodzenia do prawdy obiektywnej. Spółka zarzuciła, że w toku postępowania Minister przeanalizował tylko jedną z czterech przesłanek wynikających z art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. Wskazała również na wagę przedmiotowej sprawy, gdyż brak rozpoznania wniosku o aktualizację zezwolenia na zbieranie odpadów, spowoduje, że Spółka będzie musiała zakończyć prowadzoną działalność gospodarczą, co przyczyni się do zwolnienia zatrudnionych osób oraz wpłynie niekorzystnie na system gospodarowania odpadami. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 października 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 971/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie: w punkcie pierwszym – uchylił zaskarżone postanowienie; w punkcie drugim – zasądził od Ministra Klimatu i Środowiska na rzecz strony skarżącej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 580 zł (pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł Minister Klimatu i Środowiska zaskarżając go w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 15 zzzzzn2 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 poz. 2095 tj. z dn. 22.11.2021 r.), poprzez ich zastosowanie, niewłaściwą wykładnię i błędne uznanie, że wskazany przepis ustawy COVID-19 ma zastosowanie do stanów fatycznych zaistniałych przed jego wejściem w życie, a w konsekwencji uchylenie postanowienia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 13 maja 2021 r., znak: DIŚ-III.411.68.2021.MP, podczas gdy zasada niedziałania prawa wstecz stanowi podstawową zasadę porządku prawnego opartego na założeniu, że "każdy przepis normuje przyszłość, nie zaś przeszłość", a w zaistniałym na gruncie niniejszej sprawy stanie faktycznym do uchybienia terminu doszło przed dniem wejścia w życie ustawy COVID-19 tj. przed dniem 16 grudnia 2020 r. Wskazując na powyższe zarzuty kasacyjne Minister wniósł o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 971/21, rozpoznanie skargi i jej oddalenie, natomiast w przypadku braku podstaw do zastosowania art. 188 p.p.s.a. to na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku z dn. 20 października 2021 r. sygn. IV Sa/Wa 971/19, w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Jednocześnie, w każdym przypadku na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. wniósł o zasądzenie od Spółki na rzecz Organu kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym i Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Ponadto, na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. wniósł o rozpoznanie skargi na rozprawie. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Oznacza to, że jeżeli – tak jak w rozpoznawanej sprawie – nie zachodzi nieważność postępowania zakres postępowania kasacyjnego wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Jak już wskazano, z przepisów tych wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Dalej, wskazać należy, że zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 1511/22, CBOSA). W rozpatrywanej sprawie skarżąca kasacyjnie oparła skargę kasacyjną, wskazując obie podstawy – naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Rozpoznawszy skargę kasacyjną z uwzględnieniem powyższych uwarunkowań, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu. Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należy podnieść, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Z powyższego przepisu wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, podstawy prawnej rozstrzygnięcia, to jest nie wyjaśnił, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Powołany przepis można naruszyć w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jeżeli uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, którymi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na jego kontrolę kasacyjną, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Zaskarżony wyrok został zaopatrzony w uzasadnienie, które zawiera wszystkie wymagane przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy, a z jego treści wystarczająco jednoznacznie wynika, z jakich przyczyn sąd a quo uznał zaskarżone postanowienie za niezgodne z prawem. To, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z motywami zaskarżonego wyroku, nie dowodzi jeszcze naruszenia powołanego przepisu odnoszącego się do wymogów formalnych uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego. Z wywodów Sądu pierwszej instancji wynika, dlaczego w jego ocenie w realiach niniejszej sprawy zaskarżone postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych podania nie jest prawidłowe i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. Wskazać również należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze, czy argumentów odpowiedzi na skargę i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach nie jest wadliwe, o ile te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 2633/04, LEX 173345; wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., I OSK 2721/13). Przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wywód prawny sprawia, że wyrok ten poddaje się kontroli instancyjnej, a merytoryczna poprawność wyroku nie mogła być skutecznie podważana za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Natomiast zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie może służyć do kwestionowania dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym. Konstrukcja pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej umożliwia ich łączne rozpoznanie z uwagi na komplementarny charakter zarzutów, których istota koncentruje się wokół dyspozycji art. 15 zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 tj. z dnia 22 listopada 2021 r.; dalej jako: "ustawa COVID-19"). Zgodnie z obowiązującym od dnia 16 grudnia 2020 r. przepisem art. 15 zzzzzn2, dodanym ustawą o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 2255 ze zm.): 1. W przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. 2. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. 3. W przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Wskazane przepisy nakazują, by w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, organ administracji publicznej zawiadomił stronę o uchybieniu terminu. W zawiadomieniu tym organ wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Powołane przepisy weszły w życie 16 grudnia 2020 r. Rozstrzygając sprawę Sąd pierwszej instancji wskazał również na nadzwyczajną sytuację panującą na terenie kraju wywołaną pandemią. Istotne jest również to, że ustawodawca nie zadbał o przepis przejściowy w przypadku tej regulacji, więc należy dopuścić złożenie, że terminy którym uchybiono przed wejściem w życie omawianego przepisu, ale w okresie obowiązywania stanu epidemii, mogą zostać przywrócone. Słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił uwagę na szczególne rozwiązania prawne, które w dacie złożenia wniosku Spółki o przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku regulowały kwestie związane z terminami procesowymi w postępowaniu administracyjnym, w sposób odmienny niż w normalnych okolicznościach, bowiem w sprawie – wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie organu – ma zastosowanie art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19. Podkreślić należy, że przedmiotowa regulacja wymaga od organu szczególnej rozwagi we wszelkich sprawach, które w normalnych okolicznościach byłyby rozpatrywane negatywnie dla strony z uwagi na przekroczenie przez nią terminu. Celem art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-10 była ochrona obywateli RP przed negatywnymi skutkami uchybienia terminom w czasie pandemii koronawirusa. Skoro ze względu na epidemię, ochrona zdrowia obywateli jest priorytetem i w tym celu wprowadzane są ograniczenia ich aktywności oraz ograniczenia w działaniu instytucji publicznych, a zamiarem ustawodawcy było przyjęcie regulacji zapewniających skuteczną ochronę prawną, to tym bardziej nie można regulacji art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 w spornym zakresie wykładać zawężająco. Oznaczałoby to, że mimo niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia stron wszystko odbywałoby się na zasadach ogólnych sprzed stanu epidemii, co jest nie do przyjęcia. Skoro bowiem ustawodawca wprowadził przepis szczególny, dający obywatelom ochronę przed skutkami ograniczeń związanych z epidemią w postaci obowiązku organu administracji publicznej zawiadamiania strony o uchybieniu terminu i wyznaczeniu stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, rolą organu jest dokonanie wykładni tego przepisu z uwzględnieniem jego celu. W konsekwencji wyrazić należy pogląd, że użyty w przypisie art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842) w brzmieniu nadanym przez ustawę zmieniającą z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 2255) określenie "w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19" należy rozumieć odpowiednio jako faktyczny okres obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, tj. od dnia 20 marca 2020 r. dnia 15 maja 2022 r. Dodać należy, że od dnia 16 maja 2022 r. obowiązywał stan zagrożenia epidemicznego, który trwał do dnia 30 czerwca 2023 r., zaś z dniem 1 lipca utraciło moc rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 13 maja 2022 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego. W rekapitulacji przedstawionych argumentów należało więc stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem co do zasady nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. W świetle znaczenia konsekwencji wynikających z zasady dyspozycyjności obowiązującej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, skarga kasacyjna nie mogła być więc uznana za usprawiedliwioną, a co za tym idzie i skuteczną. Brak zaangażowania autora skargi kasacyjnej w rzeczowe zakwestionowanie naruszenia przepisu prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a) oraz brak wykazania, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) przekonały Naczelny Sąd Administracyjny o niezasadności skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i orzekł o jej oddaleniu, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a.