III OSK 2341/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: starszy asystent sędziego Dawid Piaskowski po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2025 r., na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej, skargi kasacyjnej Burmistrza [...], od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, z dnia 29 maja 2024 r. sygn. akt II SAB/Sz 14/24, w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], na bezczynność Burmistrza [...], w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, , oddala skargę kasacyjną.,

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 29 maja 2024 r. sygn. akt II SAB/Sz 14/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdził, że Burmistrz [...] dopuścił się bezczynności (pkt I); stwierdził, że bezczynność Burmistrza [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt II); zobowiązał Burmistrza [...] do załatwienia sprawy w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt III); wymierzył Burmistrzowi [...] grzywnę w wysokości 31.230,65 zł (pkt IV); przyznał od Burmistrza [...] na rzecz skarżącej A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] sumę pieniężną w wysokości 31.230,65 zł (pkt V); zasądził od Burmistrza [...] na rzecz skarżącej A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt VI). U podstaw rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna. A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej w skrócie: "skarżąca", "Spółka" lub "inwestor") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Burmistrza [...] (dalej w skrócie: "organ") w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa Zakładu Kogeneracji oraz Zakładu Recyklingu Odpadów z Tworzyw Sztucznych w [...]", planowanego na terenie działek numer [...], obr. [...]. Skarżąca wniosła o: 1) stwierdzenie, że bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2) zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 30 dni od dnia doręczenia akt organowi; 3) wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a."); 4) przyznanie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty, o której mowa w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 5) zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie wskazanych przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej w skrócie: "k.p.a.") oraz ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm., dalej w skrócie: "ustawa środowiskowa"). W uzasadnieniu skargi podniosła, że wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach złożyła w dniu 1 lipca 2019 r. Decyzją z dnia 12 grudnia 2019 r. organ odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie (dalej w skrócie: "Kolegium") z dnia 19 maja 2020 r. Wskutek rozpoznania skargi na tę decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 8 października 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 579/20 uchylił w/w decyzje organów obu instancji. Postanowieniem z dnia 4 października 2021 r. Kolegium, po rozpatrzeniu wniosku skarżącej, nie stwierdziło przewlekłego prowadzenia postępowania. Decyzją z dnia 15 listopada 2021 r. organ ponownie odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji. Kolegium decyzją z dnia 17 czerwca 2022 r. uchyliło w/w decyzję i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Jak wskazała skarżąca, po przekazaniu akt organowi była wielokrotnie wzywana do udzielenia na piśmie informacji, dokonywania uzupełnień oraz wyjaśnień do przedłożonego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Na skutek braku informacji organu o nowym planowanym załatwieniu sprawy, Spółka w dniu 15 stycznia 2024 r. wniosła ponaglenie w przedmiocie wydania decyzji w sprawie, wraz ze stwierdzeniem przez Kolegium, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania oraz wyznaczeniem przez Kolegium terminu załatwienia niniejszej sprawy. Dopiero pismem z dnia 25 stycznia 2024 r., przekazującym w/w ponaglenie do rozpoznania Kolegium, organ podał, że brak podjęcia jakichkolwiek czynności w styczniu 2024 r. wynikał z nieplanowanej nieobecności pracownika prowadzącego niniejsze postępowanie. Postanowieniem z dnia 2 lutego 2024 r. Kolegium nie stwierdziło przewlekłości postępowania prowadzonego przez organ. Według skarżącej, mając na względzie całokształt przytoczonego stanu faktycznego, czynności organu podejmowane od niemal 5 lat w ramach postępowania prowadzonego w przedmiocie wydania decyzji stanowiły jedynie działania pozorne, mające wywołać u drugiej strony jedynie przeświadczenie, że sprawa zostanie załatwiona, co nie nastąpiło do dnia wniesienia niniejszej skargi. Działania organu w sposób ewidentny wskazują, że postępowanie administracyjne prowadzone jest nie tylko przewlekle i opieszale, celem sztucznego wydłużenia terminu do wydania decyzji, ale i w sposób bezczynny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W motywach powołanego na wstępie wyroku wskazał, że organowi można zarzucić bezczynność w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie Sądu, przez ponad 4 lata organ prowadził sprawę nieudolnie, kierował do skarżącej liczne wezwania w sprawie, w celu uzyskania brakujących (zdaniem organu) elementów raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, jednakże działania te nie doprowadziły nawet postępowania do etapu, który mógłby zakończyć się rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej. Stanowi to przejaw wykonywania czynności pozorujących prowadzenie postępowania. Niewydanie dotąd rozstrzygnięcia kończącego postępowanie administracyjne pozostaje w oczywistym związku z zachowaniem organu, które należy odczytać jako intencjonalnie nastawienie do tego, aby nie zakończyło się ono sprawnie i skutecznie. Analiza dokumentów dotychczas zgromadzonych w aktach prowadzi do wniosku, że sprawa administracyjna z wniosku skarżącej ugrzęzła na wstępnym jej etapie. W rzeczywistości to organ, bez racjonalnych powodów, kierując raz po raz wezwania, dublując żądania (na co zwróciła uwagę skarżąca w uzupełnieniu skargi), doprowadził do sytuacji, w której (jak sam organ stwierdził), istnieją "cztery wersje" raportu. Ocena sprawy dokonana przez organ budzi obawy Sądu, czy jego rzeczywistą intencją było uzyskanie od inwestora danych bezwzględnie koniecznych do nadania sprawie biegu. Formułowanie wezwań kierowanych przez organ do skarżącej, w oparciu o stanowiska eksperta zewnętrznego, nasuwa wręcz wniosek, że w istocie to osoba trzecia przejęła w toczącym się postępowaniu administracyjnym rolę organu – gospodarza postępowania oraz organu uzgadniającego. Opinie eksperta zamiast pojawić się po skoncentrowaniu materiału dowodowego niezbędnego do analizy oddziaływania inwestycji na środowisko, pojawiają się na wstępnym stadium postępowania. Organ korzysta z profesjonalnej pomocy do formułowania wezwań, które w stadium badanej sprawy powinny służyć jedynie usunięciu braków formalnych podania. Zdaniem WSA w Szczecinie, także wątpliwości organu w kwestii wykazania przez inwestora wariantowości planowanego zamierzenia nie zwalniały go od uzyskania stanowiska organów uzgadniających i opiniujących. Bez wątpienia przedstawienie w raporcie analizowanych wariantów jest niezbędne dla prawidłowego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jeżeli z tej oceny wynikać będzie zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym, niż zaproponowany, organ winien wskazać (za zgodą inwestora) wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie jej braku, winien odmówić zgody na realizację przedsięwzięcia. Sąd pierwszej instancji zauważył, że takie stanowisko pojawiło się w orzecznictwie jeszcze przed złożeniem przez skarżącą wniosku z dnia 1 lipca 2019 r. Wariant proponowany przez wnioskodawcę może być jednocześnie wariantem najkorzystniejszym dla środowiska (wówczas wystarczy przedstawienie tylko dwóch wariantów), natomiast nigdy wariant proponowany przez wnioskodawcę nie może się pokrywać z wariantem alternatywnym (por. wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 464/13). Sąd wskazał dodatkowo, że Kolegium w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej z dnia 17 czerwca 2022 r. nie przychyliło się do twierdzeń organu pierwszej instancji co do braku przedstawienia przez inwestora innego możliwego do rozwiązania do realizacji przedsięwzięcia racjonalnego wariantu alternatywnego. WSA w Szczecinie przyznał trafność zarzutowi skargi, że organ dopuścił się zaniechania powiadomienia stron postępowania o niemożliwości załatwienia sprawy do dnia 27 października 2023 r. i wyznaczeniu nowego terminu jej rozpoznania. Taki bowiem termin organ zakreślił w kierowanym do skarżącej zawiadomieniu z dnia 31 sierpnia 2023 r. Kolejne zawiadomienie o niemożliwości rozpatrzenia sprawy w terminie organ skierował do skarżącej dopiero w piśmie z dnia 19 lutego 2024 r. (wyznaczając termin załatwienia sprawy do dnia 20 maja 2024 r., czyli po pięciu latach od złożenia wniosku). Miało to miejsce już po wniesieniu przez skarżącą kolejnego ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie. W aktach sprawy brak jest natomiast zawiadomienia stron postępowania o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 20 lutego 2024 r., na który to termin organ powołuje się w zawiadomieniu z dnia 19 lutego 2024 r. Uwzględniając funkcję terminów dyscyplinujących dla organów prowadzących postępowanie oraz brak efektu w postaci oczekiwanych przez skarżącą rezultatów, poprzez zakończenie sprawy przez organ w określonej prawem formie, Sąd pierwszej instancji uznał bezczynność organu z rażącym naruszeniem prawa. Wobec ustalenia, że organ przed rozpoznaniem skargi nie zakończył sprawy w przewidziany prawem sposób, Sąd zobowiązał go do załatwienia wniosku skarżącej w terminie 60 dni. Ponadto orzeczono o sumie pieniężnej na rzecz Spółki i wymierzeniu organowi grzywny. Na wysokość grzywny wpływ miało znaczące przekroczenie terminów załatwienia sprawy, jak i sposób jej prowadzenia, wzmocnione uznaniem, że stanem bezczynności w badanej sprawie organ naruszył prawo w sposób rażący. W ocenie WSA w Szczecinie, dyscyplinujący charakter grzywny winien być zrealizowany w tej sprawie poprzez nałożenie na organ dotkliwej sankcji pieniężnej, nie najwyższej, ale stanowiącej połowę kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., tj. 31.230,65 zł. Ma to wywoływać efekt odstraszający i skutecznie przeciwdziałający opieszałości organu na przyszłość. Uzasadnienia wydanych przez organ obu decyzji świadczą o tym, że od początku sprawa znajduje się w stadium wstępnym. Podejście organu nie wskazuje na uzyskanie znaczącego postępu w toczącej się sprawie. Skutków nie odniosły trzy ponaglenia kierowane przez skarżącą do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej nie zmobilizowało także organu wpłynięcie skargi na bezczynność adresowanej do Sądu. Dotkliwość tej kary ma zmobilizować organ do bezzwłocznego załatwienia sprawy, trwającej już prawie 5 lat. Z kolei uzasadniając przyznanie skarżącej maksymalnej sumy pieniężnej, WSA w Szczecinie podkreślił, że obok wyżej zaprezentowanych argumentów miał także na uwadze słabszą pozycję strony postępowania w relacji do organu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiódł Burmistrz [...]. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 66 ust. 1-8 w zw. z art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej, poprzez ich błędną interpretację i przyjęcie, iż ocena raportu o oddziaływaniu na środowisko przez organ upoważniony do wydania decyzji jest ograniczona i jest jedynym z dowodów w sprawie, a zatem organ ten winien dokonywać dalszych ustaleń w sprawie wyłącznie po zasięgnięciu opinii właściwych organów administracji i nie jest uprawniony do weryfikacji tego raportu w pełnym zakresie, a winien wyłącznie dokonać jego formalnego sprawdzenia i przekazania sprawy do wydania opinii innym organom, podczas gdy treść art. 66 ust. 1-8 ustawy środowiskowej w sposób jednoznaczny wskazuje, iż raport o oddziaływaniu na środowisko musi być dokumentem kompletnym i to nie tylko wyłącznie pod kątem formalnym – jego analiza w tym zakresie jest uprawnionym działaniem na etapie poprzedzającym wystąpienie o uzyskanie stosownych opinii, a skoro w wyniku wezwań strony do uzupełnienia raportu strona ta modyfikowała zapisy dokumentu pierwotnego, rozszerzając jego zakres oraz ilość odpadów, które miałyby być poddawane recyklingowi, to nie sposób przyjąć, iż działania te były działaniami prowadzącymi do przewlekłości postępowania, bowiem były one jedynie czynnościami podejmowanymi wskutek indywidualnych decyzji i działań stron; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść wydanego wyroku, tj. art. 35 § 1 k.p.a., poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, iż mimo wydania w przedmiotowej sprawie kilku rozstrzygnięć merytorycznych oraz uprawnionej konieczności weryfikacji raportu przez organ pod kątem jego racjonalności, obiektywności i logiczności, a także jawnego braku wariantowości, a w efekcie konieczności weryfikacji modyfikowanych kolejnymi zmianami przez wnioskodawcę wersji tego raportu oraz oczekiwania na zwrot akt do organu z Sądu i Kolegium, organ dopuścił się zwłoki w rozpoznaniu sprawy w sposób rażący. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie organ wniósł o: "zmianę zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 maja 2024 r. w sprawie II SAB/Sz 14/24 poprzez oddalenie skargi". Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 66 ust. 1-8 w zw. z art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej. Podkreślić należy, że ocena owego zarzutu następuje z perspektywy przedmiotu postępowania sądowoadministracyjnego, czyli skargi na bezczynność organu, która w ocenie WSA w Szczecinie wynikała m.in. z nieuzasadnionego i wielokrotnego wzywania wnioskodawcy do uzupełnienia raportu. Raport w postępowaniu o środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia jest dowodem prywatnym, ale o szczególnej mocy dowodowej. Jego szczególny charakter wynika przede wszystkim z kompleksowości spojrzenia na przedsięwzięcie oraz analizy aspektów technologicznych, prawnych, organizacyjnych i logistycznych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą. Na organie wydającym decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji danego przedsięwzięcia spoczywa obowiązek wszechstronnej oceny całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, po dokonaniu oceny w szczególności wniosków z raportu i treści uzgodnień oraz ewentualnie innych dowodów, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Sam raport powinien być wyczerpujący, przekonujący i spójny oraz winien zawierać wymagane prawem informacje oparte na dostępnych danych literaturowych. Organ powinien przeanalizować oraz ocenić bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne oraz wzajemne oddziaływania między tymi czynnikami. Raport powinien być sporządzony przez osoby posiadające wiedzę specjalną i jego zadaniem jest przedstawienie potencjalnego wpływu na środowisko w sposób uzasadniony merytorycznie m.in. w oparciu o ocenę wagi poszczególnych źródeł oddziaływania oraz skutków w środowisku takiej działalności. Dodatkowo raport szczegółowo charakteryzuje planowane przedsięwzięcie i zawiera wymagane ustawowo elementy, uwzględniające jego specyfikę, bowiem jego zakres powinien być dostosowany do charakteru i wielkości oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia na środowisko. Ocena raportu powinna zatem dotyczyć tego, czy jest on kompletny i spójny, czyli spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości w rozumieniu art. 66 ustawy środowiskowej. Analiza wezwań zawartych w aktach postępowania administracyjnego, dotyczących szczegółów planowanej inwestycji, dowodzi słuszności twierdzeń Sądu pierwszej instancji, że zagadnień w nich podnoszonych nie należy traktować jako braków dotyczących zakresu raportu bądź jego niespójności. Jak trafnie zauważył WSA w Szczecinie, ewentualne wątpliwości dotyczące zakresu poszczególnych elementów raportu mogły być rozwiane w postępowaniach prowadzonych na podstawie art. 77 ustawy środowiskowej, przed organami współdziałającymi, wyspecjalizowanymi w poszczególnych obszarach ochrony środowiska, co zapobiegłoby zatamowaniu postępowania administracyjnego w sprawie. Chybiony okazał się również zarzut naruszenia art. 35 § 1 k.p.a. Stanowi on, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Przepis ten należy rozumieć jako wskazówkę, aby terminy załatwienia sprawy w nim określone traktować jako terminy maksymalne. Organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. Z bezczynnością mamy więc do czynienia w sytuacji, gdy brak jest aktywności organu w danej sprawie, w tym również nie wywiązuje się on z obowiązku zawiadomienia strony o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie i wyznaczenia nowego terminu jej rozpatrzenia. Bezczynność organu w sprawie wydania decyzji środowiskowej została przez Sąd pierwszej instancji wykazana, wobec uchybienia m.in. przepisowi art. 36 k.p.a. Jednocześnie skarga kasacyjna nie podnosi zarzutu naruszenia art. 149 p.p.s.a. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do analizowania zaskarżonego wyroku w kontekście stwierdzonej bezczynności z rażącym naruszeniem prawa oraz pozostałych elementów wyroku Sądu pierwszej instancji. Końcowo zauważyć należy, iż bez znaczenia dla wyniku postępowania kasacyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest powołana przez Spółkę w piśmie procesowym z dnia 21 października 2025 r. okoliczność cofnięcia przez nią skargi wniesionej do WSA w Szczecinie, z uwagi fakt wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 10 kwietnia 2025 r. Okoliczność ta, wbrew twierdzeniu Spółki, nie może bowiem doprowadzić do umorzenia postępowania kasacyjnego. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku. Odnosząc się natomiast do zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosku Spółki o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, wyjaśnić należy, iż zwrot kosztów postępowania kasacyjnego związany ze sporządzeniem i wniesieniem odpowiedzi na skargę kasacyjną dotyczy wyłącznie przypadku, w którym tego rodzaju pismo sporządził profesjonalny pełnomocnik – adwokat, radca prawny, doradca podatkowy, rzecznik patentowy (art. 175 p.p.s.a.) oraz wniósł je w terminie 14 dni od doręczenia skargi kasacyjnej (art. 179 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie odpowiedź na skargę kasacyjną (sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika) została wniesiona z uchybieniem w/w terminu, bowiem odpis skargi kasacyjnej doręczono pełnomocnikowi Spółki w dniu 13 sierpnia 2024 r. (karta nr 155 akt sądowych), zaś odpowiedź na skargę kasacyjną została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 25 września 2024 r. (karta nr 176 akt sądowych). Pismo to nie mogło zatem stanowić podstawy do zwrotu na rzecz Spółki kosztów postępowania kasacyjnego.