III OSK 2321/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia K. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 477/25 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia K. z siedzibą w S. na bezczynność Ministra Edukacji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 23 września 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. postanawia sprostować oczywistą omyłkę pisarską w komparycji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 477/25 polegającą na błędnym oznaczeniu organu administracji w ten sposób, że zamiast "Ministra Edukacji Narodowej" wpisać "Ministra Edukacji"; 2. oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Stowarzyszenia K. z siedzibą w S. (dalej także jako: Stowarzyszenie) na bezczynność Ministra Edukacji (dalej także jako: organ) w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 23 września 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w punkcie 1 wyroku z dnia 4 września 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 477/25 stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania punktu 4 wniosku z dnia 23 września 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oraz punktu 3 tego wniosku w części dotyczącej kandydata, który konkurs wygrał; w punkcie 2 stwierdził, że bezczynność, o której mowa w punkcie 1 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w punkcie 3 oddalił skargę w pozostałym zakresie, a w punkcie 4 zasądził od organu na rzecz Stowarzyszenia kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Pismem z dnia 23 września 2024 r. Stowarzyszenie zwróciło się do organu o informacje publiczne w zakresie kopii całej dokumentacji z ostatniego konkursu na Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej w następującym zakresie: 1) listy kandydatów do konkursu; 2) uzasadnienia przystąpienia do konkursu kandydatów; 3) wszelkich informacji o kwalifikacjach i wykształceniu kandydatów (ukończone studia wraz z datą i uczelnią ich ukończenia, ukończone kursy); 4) uchwały komisji konkursowej; 5) protokołu (protokołów) z prac komisji. Organ pismem z dnia 30 października 2024 r. w odpowiedzi na wniosek Stowarzyszenia w zakresie jego punktu 4 i 5 przekazał zanonimizowany protokół z posiedzenia komisji konkursowej przeprowadzającej konkurs na stawisko dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej w dniach 3 września 2024 r. i 10 września 2024 r. Jednocześnie poinformował Stowarzyszenie, że jego zdaniem informacje żądane w punktach 1-3 wniosku nie stanowią informacji publicznej. Pismem z dnia 5 listopada 2024 r. Stowarzyszenie wskazało, że wnosiło o uchwały Komisji, a ich nie otrzymało. Jednocześnie podkreśliło, że z nadesłanego wcześniej protokołu wynika, że uchwały takie były podejmowane przez Komisję konkursową. Następnie powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podkreśliło, że informacje żądane w punktach 1-3 wniosku stanowią informacje publiczne. W związku z powyższym Stowarzyszenie wniosło o załatwienie wniosku do dnia 8 listopada w postaci przesłania dokumentów, o które wnosiło, bez zbędnej anonimizacji, jak w przypadku przesłanego protokołu oraz o ponowne przesłanie ww. protokołu, ale w wersji niezanonimizowanej. W piśmie z dnia 16 listopada 2024 r. Stowarzyszenie wywiodło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej i wnosząc o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 23 września 2024 r., stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych oraz wymierzenie organowi grzywny w razie stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zarzuciło organowi naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek; 2. art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie podniosło, że do dnia 8 listopada nie otrzymało od organu żadnej odpowiedzi, a zatem w jego ocenie wniesiona skarga jest zasadna i konieczna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi wskazując, że informacje, których udostępnienia Stowarzyszenie żąda w punktach 1-3 nie stanowią informacji publicznych, bowiem są to dokumenty prywatne pochodzące od osób prywatnych, o czym poinformowano zresztą Stowarzyszenie. Z uwagi jednak na to, że Stowarzyszenie pismem z dnia 5 listopada ponowiło żądanie udostępnienia informacji wskazanych we wniosku, organ udzielił dodatkowej odpowiedzi pismem z dnia 2 grudnia 2024 r. i w zakresie punktu 1 wskazał, że nie posiada dokumentu zawierającego listę kandydatów do konkursu, gdyż taka lista nie była sporządzona. Co do punktu 3 podał, że udostępnił dokumenty dotyczące wykształcenia i kwalifikacji kandydata, który wygrał konkurs, uznając, że dokumenty dotyczące pozostałych kandydatów stanowią dokumenty prywatne i dotyczą osób prywatnych. W zakresie punktu 4 udzielił odpowiedzi poprzez przekazanie uchwały komisji konkursowej z dnia 3 września 2024 r. w sprawie dopuszczenia albo odmowie dopuszczenia kandydatów do drugiego etapu postępowania konkursowego w konkursie na stanowisko dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej, po zanonimizowaniu w zakresie imion i nazwisk osób startujących w konkursie, z wyjątkiem kandydata który wygrał konkurs. Odnosząc się zaś do punktu 5 wniosku organ ponownie przekazał protokół ograniczając dokonaną anonimizację do zanonimizowania imion i nazwisk osób startujących w konkursie, z wyjątkiem kandydata który wygrał konkurs. Organ podkreślił, że anonimizacja dokonana w zakresie imion i nazwisk kandydatów na stanowisko Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej, którzy nie wygrali konkursu jest zasadna i prawidłowa. Dane osobowe ww. osób podlegają bowiem ochronie na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ wyjaśnił, że kandydaci, którzy nie zostali wybrani na stanowisko to osoby prywatne, a składając swoje dokumenty do naboru na stanowisko nie stają się funkcjonariuszami publicznymi. Jednocześnie organ zaznaczył, że przekazanie uchwały i protokołu w formie zanonimizowanej nie powoduje utraty waloru informacyjnego przez te dokumenty i zaznaczył, że przekazał Stowarzyszeniu żądane przez niego informacje w zakresie, który był adekwatny do realizacji celu udostępnienia informacji publicznej. Pomimo anonimizacji Stowarzyszenie otrzymało kopie żądanych dokumentów, uzyskało wiedzę o treści obydwu dokumentów i mogło się zapoznać z procedowaniem organu w zakresie naboru na stanowisko Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej, czy dokonać kontroli działania organu w tym zakresie. Dlatego też w ocenie organu, zakres anonimizacji nie zniweczył istoty żądania Stowarzyszenia. Wobec przekazania zanonimizowanej informacji organ zaznaczył, że nie był zobowiązany do wydania decyzji o odmowie dostępu do informacji publicznej. Następnie organ wskazał, że odmowa udostępnienia ww. dokumentów zgodna jest również z art. 6 ust. 1 pkt 3g ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym udostępnieniu podlega w szczególności informacja publiczna o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych. Tymczasem w zakresie konkursu na stanowisko Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej brak jest odrębnych przepisów, które wskazywałyby na zakres udzielanych informacji, co pozwala na ocenę dokumentów pozyskanych przez organ w kontekście art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z powyższym w ocenie organu nie można zgodzić się z twierdzeniami Stowarzyszenia, że organ był w bezczynności w zakresie realizacji punktu 1-2 i częściowo punktu 3 oraz punktu 5 wniosku, a przekroczenie terminu, które miało miejsce w przypadku odpowiedzi na punkt 3 (częściowo) i 4 wniosku w ocenie organu nie stanowiło rażącego naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w punkcie 1 wyroku z dnia 4 września 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 477/25 stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania pkt 4 wniosku z dnia 23 września 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oraz pkt 3 tego wniosku w części dotyczącej kandydata, który konkurs wygrał; w punkcie 2 stwierdził, że bezczynność, o której mowa w punkcie 1 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w punkcie 3 oddalił skargę w pozostałym zakresie, a w punkcie 4 zasądził od organu na rzecz Stowarzyszenia kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyjaśnił na wstępie, że w rozpoznawanej sprawie kwestia podmiotowa nie budziła wątpliwości, bowiem Minister jako organ władzy publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Rozstrzygnięcie sporu między stronami uzależnione było zatem, jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, od zbadania przede wszystkim przedmiotu żądania Stowarzyszenia. Sąd I instancji wyjaśnił bowiem, że o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter żądnej informacji. Należało zatem ustalić, czy żądanie Stowarzyszenia zawarte we wniosku dostępowym, mieści się w definicji pojęcia informacji publicznej, o której mowa w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd I instancji uznał, że rację ma w tej sprawie organ wskazując, że żądana przez Stowarzyszenie informacja w punktach 1-3 wniosku z dnia 23 września 2024 r. w zakresie kandydatów na stanowisko Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej, którzy nie zostali wybrani, nie jest informacją publiczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym na tle wykładni art. 61 ust. 1 Konstytucji i art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wypracowano stanowiska ułatwiające kwalifikowanie określonej informacji jako publicznej, m.in. przyjęto, że nie ma znamion informacji publicznej informacja dotykająca bezpośrednio sfery ad personam i wiążąca się z ujawnieniem prywatnych danych określonej osoby. Takimi osobami w niniejszej sprawie są w ocenie Sądu I instancji kandydaci w konkursie na stanowisko Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej, nawet jeśli zrezygnowali z ochrony w zakresie przekazanych przez niego dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, że wniosek w omawianym zakresie dotyczy m.in. informacji dotyczących danych osób, które – jako kandydaci na dane stanowisko - nie pełnili żadnych funkcji publicznych, co zdaniem Sądu I instancji nie jest informacją publiczną. Ponadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dodał, że również w piśmiennictwie wskazuje się, że "wniosek osoby fizycznej jest dokumentem prywatnym. (...) Wszelkiego rodzaju dokumenty prywatne, które podmiot prywatny kieruje do organu administracji publicznej, bez względu na to, jakiego rodzaju postępowanie wszczyna dokument prywatny lub też jakiej czynności oczekuje podmiot, składając ten dokument, nie stanowią informacji publicznej. (...) Również akta administracyjne, w których znajduje się ten wniosek, nie są dokumentem urzędowym i dlatego żądanie kopii dokumentów znajdujących się w nich jest bezzasadne. Informacją publiczną może być dopiero rozstrzygnięcie wniosku przez uprawniony organ a nie jego wstępna kwalifikacja czy ocena" (tak: I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer Warszawa 2016, Komentarz do art. 6 punkt 26, Lex 2018). Co więcej, Sąd I instancji zwrócił uwagę na to, że art. 61 ust. 1 Konstytucji RP wiąże pojęcie "prawa do uzyskiwania informacji" z działalnością podmiotów wskazanych w Konstytucji, a nie wyłącznie z samymi podmiotami, w oderwaniu od wykonywanej przez nie działalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP "prawo do uzyskiwania informacji" to prawo do informacji o "działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne", co oznacza, że jest to prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz o działalności osób pełniących funkcje publiczne. Prawo do informacji publicznej to zatem prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, co oznacza, że informacja dotycząca tych podmiotów, lecz wykraczająca poza granice ich działalności nie jest informacją publiczną. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że dla określenia wyznaczonego konstytucyjnie zakresu prawa do informacji istotne jest zatem ustalenie rozumienia pojęcia "działalności" organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Odniesienie przez prawodawcę konstytucyjnego pojęcia "działalności" użytego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP do działalności takich podmiotów jak organy władzy publicznej, osoby pełniące funkcje publiczne, organy samorządu gospodarczego i zawodowego oraz inne osoby oraz jednostki organizacyjne w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, uzasadnia zdaniem Sądu I instancji wniosek, że prawo do informacji, o jakiej mowa w tym przepisie, obejmuje informację o takiej aktywności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. Tego rodzaju aktywność jest niewątpliwie powiązana z organizacją pracy określonych podmiotów, a także organizacją pracy wewnątrz struktur danego podmiotu, planowaniem i przyjmowaniem strategii wypełniania zadań i realizacji celów publicznych, determinującymi często szybkość i efektywność ich wykonywania i osiągania. Sąd I instancji uznał, że brak jest jednak podstaw do przyjęcia, że aktywność taka jak gromadzenie (przyjęcie) dokumentacji poszczególnych kandydatów na stanowisko Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej stanowi istotę działania wskazanych podmiotów w zakresie wypełniania zadań i realizacji celów publicznych. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, gdyby intencją prawodawcy konstytucyjnego było objęcie prawem do informacji każdego przejawu aktywności wskazanych wyżej podmiotów, która w jakikolwiek sposób wiązałaby się z realizowaniem przez nie zadań i celów publicznych, w tym również aktywności o charakterze wewnętrznym, czy "technicznym", dałby temu wyraz w regulacji konstytucyjnej. Tymczasem, w Konstytucji odróżnia się kategorię "działalności organów" od kwestii wewnętrznej organizacji ich prac, w tym wytwarzanych dokumentów na potrzeby wewnętrzne. Sąd I instancji wyjaśnił, że rezultaty wykładni językowej, celowościowej i systemowej art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP prowadzą zatem do wniosku, że prawo do informacji publicznej to prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, tj. o takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych organów, w tym aktywnością związaną z wewnętrzną organizacją funkcjonowania tych podmiotów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaznaczył, że istnieje wobec tego sfera działalności organów władzy publicznej i osób pełniących funkcje publiczne, która nie podlega prawu do informacji publicznej. Reasumując, Sąd I instancji wyjaśnił, że od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej odróżnia się "dokumenty wewnętrzne" służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie, jak wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk członków organu. Nie są jednak wyrazem oficjalnego stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej. Tym samym w ocenie Sądu I instancji można uznać, że dokumentacja dotycząca kandydatów w postępowaniu konkursowym ma charakter dokumentów wewnętrznych. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że udzielona przy piśmie z dnia 30 października 2024 r. odpowiedź na wniosek dostępowy czyni zadość zapisom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd I instancji zauważył, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej wniesiony został do organu w dniu 23 września 2024 r. Organ w dniu 7 października 2024 r. przedłużył termin do jego rozpoznania do dnia 31 października 2024 r., a następnie we wskazanym wyżej zakresie udzielił Stowarzyszeniu odpowiedzi przy piśmie z dnia 30 października 2024 r. Sąd I instancji zwrócił również uwagę na treść rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 23 października 2015 r. w sprawie konkursu na stanowisko dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej i stanowisko dyrektora okręgowej komisji egzaminacyjnej. Zgodnie z § 5 rozporządzenia, postępowanie konkursowe jest dwuetapowe: 1) pierwszy etap polega na weryfikacji pod względem formalnym ofert złożonych przez kandydatów; 2) drugi etap polega na przeprowadzeniu przez komisję konkursową rozmów z kandydatami, którzy zostali dopuszczeni do tego etapu. Stosownie zaś do § 7 ust. 2 rozporządzenia, w pierwszym etapie komisja konkursowa, na podstawie złożonej oferty, podejmuje uchwałę o dopuszczeniu albo odmowie dopuszczenia kandydata do drugiego etapu postępowania konkursowego. Uchwała jest podejmowana zwykłą większością głosów w głosowaniu jawnym. W przypadku równej liczby głosów decyduje głos przewodniczącego komisji. Natomiast w myśl § 11 ust. 1 tego rozporządzenia, z prac komisji konkursowej sporządza się protokół. W związku z powyższym Sąd I instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, że komisja konkursowa powołana do przeprowadzenia konkursu na stanowisko Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej w dniu 10 września 2024 r. sporządziła protokół z posiedzenia, które odbyło się w dniach 3 września 2024 r. oraz 10 września 2024 r. Nadto, podjęła uchwałę z dnia 3 września 2024 r. w sprawie dopuszczenia albo odmowie dopuszczenia kandydatów do drugiego etapu postępowania konkursowego w konkursie na stanowisko Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej. W ocenie Sądu I instancji, oba wskazane dokumenty stanowią informację publiczną, co w sprawie nie było sporne. Organ oba te dokumenty udostępnił Stowarzyszeniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, z tym, że protokół z dnia 10 września 2024 r. udostępnił przy piśmie z dnia 30 października 2024 r., a zatem w terminie wynikającym z ustawy o dostępie do informacji publicznej, natomiast uchwałę z dnia 3 września 2024 r. dopiero przy piśmie z dnia 2 grudnia 2024 r., co niewątpliwie nastąpiło z przekroczeniem terminu. Sąd I instancji dodał także, że przy piśmie z dnia 2 grudnia 2024 r. organ udostępnił również dokument dotyczący wykształcenia i kwalifikacji kandydata, który konkurs wygrał, co koresponduje z zakresem wniosku wskazanym w punktach 1-3 i jest spójne ze stanowiskiem organu co do braku przymiotu informacji publicznej w zakresie kandydatów, którzy konkursu nie wygrali. Sąd I instancji dodał, że w przekazanych Stowarzyszeniu przez organ dokumentach (protokole i uchwale), na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej dokonano ograniczenia ich treści w zakresie ochrony prywatności osób fizycznych (imion i nazwisk kandydatów, którzy konkursu nie wygrali). W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym możliwe jest udostępnienie informacji publicznej w sposób nienaruszający dóbr chronionych poprzez tzw. anonimizację danych wrażliwych. Sąd I instancji zaznaczył, że udzielenie zanonimizowanej informacji publicznej przesądza o braku bezczynności po stronie organu, o ile ten sposób przetworzenia treści udostępnianego dokumentu nie niweczy pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania informacji o konkretnie wskazanych sprawach. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zakres anonimizacji dokonanej przez organ nie uniemożliwia pełnej identyfikacji dokumentów i ich treści. Dlatego też taki sposób udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej uznał za prawidłowy. Podsumowując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie punktu 4 wniosku z dnia 23 września 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, a także punktu 3 wniosku w zakresie dotyczącym kandydata na stanowisko Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej, który konkurs wygrał. W pozostałym zakresie uznał, że skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Sąd I instancji stwierdził jednocześnie, że bezczynność organu w rozpatrzeniu powyższego wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, gdyż z całokształtu okoliczności sprawy nie wynika, aby można było mówić o celowym pozbawieniu wnioskodawcy dostępu do informacji publicznej, czego dowodem jest jej udostępnienie w dniu 2 grudnia 2024 r. W konsekwencji powyższego Sąd I instancji wskazał, że nie mógł również zostać uwzględniony wniosek skargi o wymierzenia grzywny. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło Stowarzyszenie i zaskarżając ten wyrok w części, tj. w zakresie punktu 2 oraz oświadczając, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie, wniosło o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie w przypadku określonym w treści art. 188 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w zaskarżonej części i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie od organu na rzecz Stowarzyszenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez Sąd I instancji i uznanie, że w niniejszej sprawie wnioskowane przez Stowarzyszenie informacje nie są informacjami o sprawie publicznej, podczas gdy są to informacje o naborze kandydatów do zatrudnienia w podmiocie publicznym; b) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez Sąd I instancji i uznanie, że wnioskowane przez Stowarzyszenie informacje nie są informacjami podlegającymi udostępnieniu, podczas gdy są to informacje o naborze kandydatów do zatrudnienia w podmiocie publicznym, a więc o sprawie publicznej; c) art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż można ograniczyć konstytucyjne prawo do informacji, pomimo braku wyraźnego przepisu ustawowego zezwalającego na takie ograniczenie; d) art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że istnieje kategoria dokumentów określana przez orzecznictwo jako dokumenty wewnętrzne, która nie jest zdefiniowana przez ustawę o dostępie do informacji publicznej i która mimo, iż dotyczy funkcjonowania podmiotów publicznych, nie może być udostępniona; 2. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi na bezczynność w części na skutek bezzasadnego uznania, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, podczas gdy w omawianym stanie faktycznym i prawnym wnioskowane przez Stowarzyszenie informacje dotyczą podmiotu publicznego i prawidłowości prowadzonych przez niego postepowań, a więc dotyczą sprawy publicznej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca kasacyjnie wskazała, że nie sposób jest zgodzić się z poglądem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jakoby Konstytucja RP odróżniała kategorię "działalności organów" od kwestii wewnętrznej organizacji ich prac, w tym wytwarzanych dokumentów na potrzeby wewnętrzne. Strona skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że żaden przepis nie definiuje pojęcia informacji wewnętrznej. Strona skarżąca kasacyjnie podniosła także, że zakres przedmiotowy stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej precyzuje w pewnym zakresie art. 6, który zawiera katalog informacji podlegających zaliczeniu do informacji publicznej zdefiniowanej w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jednak zamieszczone w art. 6 ww. ustawy wyliczenie spraw należących do kategorii spraw publicznych ma charakter przykładowy, a nie zamknięty, co wynika wprost z brzmienia przepisu. Strona skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że w katalogu spraw, które mieszczą się w zakresie przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej znajduje się informacja o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, do czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ogóle się nie odniósł, a wręcz uznał, że kwestia dokumentacji dotyczących poszczególnych kandydatów na stanowisko Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej nie stanowi informacji publicznej. W ocenie strony skarżącej kasacyjnie, żądane informacje dotyczące naboru na stanowisko Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem strony skarżącej kasacyjnie zupełnie niezrozumiałe jest natomiast twierdzenie Sądu I instancji, że żądana informacja jest aktywnością organu o charakterze wewnętrznym. Strona skarżąca kasacyjnie podniosła, że taki pogląd oznacza w istocie pozbawienie możliwości oceny prawidłowości prowadzonych postępowań konkursowych, bowiem jawność listy kandydatów pozwala m.in. na ocenę, czy prowadzony nabór odpowiadał przepisom prawa i czy nie doszło do nieprawidłowości w postaci zmian zasad naboru w jego trakcie, przez ich dostosowanie do jednego z kandydatów. Zdaniem strony skarżącej kasacyjnie, jawność takiej informacji pozwala na wyeliminowanie patologii i nieprawidłowości w prowadzonych postępowaniach konkursowych. Jeżeli konstytucyjna zasada równości w dostępie do służby ma być realna, to tym samym konieczne jest umożliwienie każdemu zainteresowanemu sprawdzenie czy istotnie wyniki naboru wyłoniły najlepszych kandydatów według ustalonych przy naborze kryteriów, a temu właśnie służy tryb określony w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Strona skarżąca kasacyjnie dodała, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie definiują pojęcia "informacji wewnętrznej", a ograniczenie konstytucyjnego prawa możliwe jest jedynie wówczas, gdy wynika z ustawy. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; wyrok NSA z dnia 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22). W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca kasacyjnie wytknęła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902) – dalej: u.d.i.p., którego upatruje w ich niewłaściwym zastosowaniu i oddaleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi na bezczynność w części na skutek bezzasadnego uznania, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, podczas gdy w omawianym stanie faktycznym i prawnym wnioskowane przez Stowarzyszenie informacje dotyczą podmiotu publicznego i prawidłowości prowadzonych przez niego postepowań, a więc dotyczą sprawy publicznej. Zarzut ten nie mógł odnieść skutku. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przepis art. 151 p.p.s.a., którego naruszenie zarzuca strona skarżąca kasacyjnie, podobnie zresztą jak art. 149 § 1 oraz § 1a, art. 146 § 1, art. 147, czy też art. 145 § 1 oraz art. 161 § 1 p.p.s.a. ma charakter ogólny (blankietowy) i określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepisy nie mogą zatem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. zobowiązana jest więc bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie ww. przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14). Niezależnie jednak od tego zauważyć należy, że strona skarżąca kasacyjnie zaskarżyła wyłącznie punkt 2 wyroku Sądu I instancji, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność, o której mowa w punkcie 1 wyroku, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, a zatem podkreślenia wymaga przede wszystkim to, że w zakresie punktu 2 zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oczywiście nie stosował art. 151 p.p.s.a., określającego kompetencje sądu w razie oddalenia skargi, a zatem przede wszystkim z tego powodu nie mógł naruszyć tego przepisu. Sąd I instancji w punkcie 3 wyroku z dnia 4 września 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 477/25 oddalił skargę Stowarzyszenia w pozostałym zakresie, lecz ta część wyroku nie została zaskarżona w skardze kasacyjnej. Jednak w związku z tym, że strona skarżąca kasacyjnie na podstawie omawianego zarzutu usiłuje podważyć prawidłowość stanowiska Sądu I instancji w zakresie zakwalifikowania żądanych przez nią informacji jako niestanowiących informacji publicznej, wskazać należy, że nie jest możliwe skuteczne zakwestionowanie stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonego w tym zakresie, na podstawie zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., który określając zakres pojęcia informacji publicznej i odsyłając w zakresie jej udostępniania do "zasad i trybu określonych w niniejszej ustawie", jednocześnie ich nie regulując, nie jest przepisem postępowania. Ponadto i w związku z tym, dla skuteczności tego powiązania niezbędne było wskazanie również na na art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902) – dalej: u.d.i.p., regulujący tryb wnioskowy dostępu do informacji publicznej, tj. tryb, na podstawie którego złożono wniosek w niniejszej sprawie, a ponadto chcąc zaś zakwestionować prawidłowość oceny takiego dokumentu jak wniosek o udostępnienie informacji publicznej należało wskazać przepisy, które stanowią podstawy i kryteria dokonywania takiej oceny. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera takich przepisów, konieczne jest zatem odwołanie się do ogólnych standardów w tym zakresie. Niewątpliwie standardy takie wyznacza zasada prawdy obiektywnej sformułowana w art. 7 k.p.a., zgodnie z którym "W toku postępowania organy administracji publicznej (...) podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (...). W ugruntowanych poglądach doktryny i orzecznictwa wskazuje się, że w katalogu zasad ogólnych k.p.a. mieszczą się i takie, które mają znaczenie dla całego prawa administracyjnego pełniąc funkcję jego części ogólnej. Do zasad takich należy zaliczyć m.in. te, które zostały sformułowane w art. 7 k.p.a. Właśnie ze względu na taki ich uniwersalny charakter swoją wagą i treścią wykraczają poza ramy k.p.a. i przez to mają zastosowanie i do innych postępowań niż te, które zostały uregulowane w k.p.a., a także do prawa materialnego oraz ustroju administracji (zob. np. Z. Cieślak, Zasady prawa administracyjnego, w: Z. Cieślak, I. Lipowicz, Z. Niewiadomski, Prawo administracyjne. Część ogólna, Warszawa 2000, s. 65; J. Zimmermann, Alfabet prawa administracyjnego, Warszawa 2022, s. 300). Powołanie się na zasady zakodowane w art. 7 k.p.a. nie oznacza zatem stosowania proceduralnych przepisów k.p.a. do postępowania zainicjowanego wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, które nie kończy się wydaniem decyzji, lecz stosowaniem ogólnych norm-zasad całego prawa administracyjnego wysłowionych formalnie w art. 7 k.p.a. Potrzebę taką od lat akcentuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreślając np., że "Każdy wniosek, niezależnie od tego, jaki rodzaj postępowania ma wszczynać, musi zawierać co najmniej takie dane i być na tyle precyzyjny, aby możliwe było jego załatwienie zgodnie z prawem. Nie można więc wykluczyć, że także i wnioskowi o udostępnienie informacji publicznej nie będzie nadany bieg, jeśli jego treść nie pozwoli na ustalenie przedmiotu i istoty żądania, a wnioskujący takiego braku nie uzupełni. Czynności zmierzające do uzupełnienia takiego wniosku, czy też ustalenia rzeczywistej treści żądania nie będą co prawda podejmowane w trybie art. 64 k.p.a., ale w realizacji ogólnych zasad wynikających zarówno z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak i z art. 6-12 k.p.a. Te ostatnie bowiem, jakkolwiek zamieszczone w kodeksie mającym zastosowanie do postępowań w sprawach rozstrzyganych decyzją administracyjną, mają charakter uniwersalny i należy je odnosić do każdego działania administracji (władzy) publicznej" (zob. wyrok WSA w Krakowie z 13 listopada 2007 r., II SAB/Kr 58/07, LEX nr 974181; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 kwietnia 2012 r., II SAB/Ol 33/12; H. Knysiak-Molczyk, Granice prawa do informacji w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, Warszawa 2013, s. 224-225). Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał wielokrotnie, że "Postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym i uproszczonym, w którym przepisy kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie dopiero na etapie wydania decyzji w trybie art. 16 u.d.i.p. Artykuł 10 ustawy nie określa żadnej formy ani też ram wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Nie oznacza to jednak, że do postępowania dotyczącego informacji publicznej nie stosuje się pewnych ogólnych zasad odnoszących się do postępowań administracyjnych. Mają one charakter uniwersalny i należy je odnosić do każdego działania władzy publicznej. Pozwalają adresatowi wniosku na jego zgodne z prawem rozpoznanie, zapewniają ponadto należytą ochronę praw przysługujących wnioskodawcy. Podmiot, do którego wniosek został skierowany nie jest upoważniony do jego modyfikacji, powinien zatem móc prawidłowo rozpoznać intencje strony" (por. np. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 9 grudnia 2013 r., I OPS 7/13; wyrok NSA z dnia 19 lutego 2014 r., I OSK 903/13; wyrok NSA z dnia 18 października 2017 r., I OSK 3521/15; wyrok NSA z dnia 18 maja 2021 r., III OSK 1077/21). Z powyższych przyczyn dla skutecznego zakwestionowania poprawności ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy, a w tym przypadku oceny punktów od 1 do 3 wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dotyczącym kandydatów na stanowisko Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej, którzy nie zostali wybrani, nie mogło zatem być wystarczające poprzestanie na sformułowaniu zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Dlatego zarzut ten nie mógł odnieść skutku. W związku z nieskutecznością podniesionego przez autora skargi kasacyjnej zarzutu w oparciu o drugą podstawę kasacyjną, wskazać należy, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania służą m.in. kwestionowaniu ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy, co oznacza, że brak tego rodzaju zarzutów w niniejszej sprawie powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej przyjmuje, jako niezakwestionowany punkt odniesienia, stan faktyczny i jego ocenę przyjęte przez Sąd I instancji. Przechodząc zatem do oceny zarzutów sformułowanych przez stronę skarżącą kasacyjnie w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej przypomnieć należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada lub nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). Konstrukcja dwóch pierwszych zarzutów naruszenia prawa materialnego sformułowanych w skardze kasacyjnej umożliwia ich łączne rozpoznanie, bowiem na ich podstawie strona skarżąca kasacyjnie kwestionując ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy wytyka Sądowi I instancji niewłaściwe zastosowanie art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez wadliwe, zdaniem strony skarżącej kasacyjnie, uznanie, że wnioskowane przez Stowarzyszenie informacje nie są informacjami o sprawie publicznej, podlegającymi udostępnieniu, podczas gdy są to informacje o naborze kandydatów do zatrudnienia w podmiocie publicznym. Zarzuty te nie mogły jednak odnieść skutku. W związku z treścią powyższych zarzutów wyjaśnić należy, że niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego oznacza błąd w zakresie subsumcji stanu faktycznego wobec treści stosowanej normy prawnej. Może być zatem konsekwencją wcześniejszych błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, jak i błędnej wykładni prawa materialnego, ale może mieć miejsce również wtedy, gdy prawidłowe są ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego oraz wykładnia prawa materialnego, a wadliwość przejawia się wyłącznie w zestawieniu stanu faktycznego ze stanem prawnym sprawy. W rozpatrywanej skardze kasacyjnej nie zakwestionowano skutecznie ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego. Nie podważono również skutecznie prawidłowości wykładni prawa materialnego stosowanego w realiach niniejszej sprawy. Oznacza to, że w realiach niniejszej sprawy istotne jest zweryfikowanie, czy w podniesionym zarzucie niewłaściwego zastosowania prawa materialnego strona skarżąca kasacyjnie wykazała, że Sąd I instancji w przyjętym przez ten Sąd stanie faktycznym i prawnym sprawy dokonał ich wadliwego zestawienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego treść omawianych zarzutów niewłaściwego zastosowania prawa materialnego nie daje natomiast podstaw do przyjęcia wypełnienia tego obowiązku przez stronę skarżącą kasacyjnie, co czyni omawiane zarzuty nieskutecznymi. Przede wszystkim jednak o nieskuteczności omawianych zarzutów naruszenia prawa materialnego świadczy ich treść, która ewidentnie wskazuje, na to, że strona skarżąca kasacyjnie na podstawie zarzutów niewłaściwego zastosowania art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 61 ust. 1 Konstytucji RP kwestionuje ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy. Strona skarżąca kasacyjnie upatruje wadliwości działania Sądu I instancji w niewłaściwej ocenie treści konkretnego dokumentu i płynących stąd konsekwencjach, tj. ocenie wniosku (w zakresie jego punktów od 1 do 3 w części dotyczącej kandydatów na stanowisko Dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej, którzy nie zostali wybrani) Stowarzyszenia jako niedotyczącego udostępnienia informacji publicznej. W związku z tym należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię – niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Z tych wszystkich powodów zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej okazały się niezasadne. Nieskuteczny okazał się także zarzut naruszenia art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, którego strona skarżąca kasacyjnie upatruje – ponownie – w niewłaściwym zastosowaniu ww. przepisu i uznaniu, że można ograniczyć konstytucyjne prawo do informacji, pomimo braku wyraźnego przepisu ustawowego zezwalającego na takie ograniczenie. Abstrahując od tego, że strona skarżąca kasacyjnie ponownie zarzucając niewłaściwe zastosowanie przepisu, nie wykazała, że Sąd I instancji w przyjętym przez ten Sąd stanie faktycznym i prawnym sprawy dokonał ich wadliwego zestawienia, to analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku wykazuje, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wyraził poglądu o tym, że "można ograniczyć konstytucyjne prawo do informacji, pomimo braku wyraźnego przepisu ustawowego zezwalającego na takie ograniczenie". Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że informacja objęta punktami od 1 do 3 wniosku Stowarzyszenia z dnia 23 września 2024 r. nie stanowi informacji publicznej (str. 6 uzasadnienia). W celu zakwestionowania powyższego stanowiska należało zatem podważyć prawidłowość kwalifikacji treści tej części wniosku Stowarzyszenia dokonanej przez Sąd I instancji jako niedotyczącego udostępnienia informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdził jednak w żadnym miejscu uzasadnienia – wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie – że konstytucyjne prawo do informacji można ograniczyć pomimo braku wyraźnego przepisu ustawowego zezwalającego na takie ograniczenie. W związku z tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wyraził przypisywanego mu na podstawie omawianego zarzutu poglądu, to nie mógł takim poglądem naruszyć jakiegokolwiek przepisu prawa, w tym i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Nie mógł także odnieść skutku zarzut niewłaściwego zastosowania art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p., poprzez uznanie, że istnieje kategoria dokumentów określana przez orzecznictwo jako dokumenty wewnętrzne, która nie jest zdefiniowana przez ustawę o dostępie do informacji publicznej i która mimo, iż dotyczy funkcjonowania podmiotów publicznych, nie może być udostępniona. I w tym zarzucie niewłaściwego zastosowania prawa materialnego strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała bowiem, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w przyjętym przez ten Sąd stanie faktycznym i prawnym sprawy dokonał ich wadliwego zestawienia, co czyni omawiany zarzut nieskutecznym z przyczyn wskazywanych powyżej. Skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Dostrzegając w zaskarżonym wyroku zaistniałą omyłkę w zakresie oznaczenia organu administracji publicznej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji.