III OSK 2199/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Artur Kuś Sędziowie: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) sędzia del. WSA Maciej Kobak Protokolant: starszy asystent sędziego Edyta Kuczkowska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Burmistrza Miasta i Gminy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2022 r. sygn. akt III SA/Kr 170/18 w sprawie ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w [...] na czynność Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 18 stycznia 2018 r. nr WSP.4430.1.2.2017 w przedmiocie nieudzielenia dotacji oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2022 r. sygn. akt III SA/Kr 170/18, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w [...] na czynność Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 18 stycznia 2018 r. nr WSP.4430.1.2.2017 w przedmiocie nieudzielenia dotacji, stwierdził bezskuteczność czynności odmowy przyznania dotacji w 2018 r. dla Fundacji [...] jako organu prowadzącego dla Szkoły Podstawowej [...] (pkt 1); zasądził od Burmistrza Miasta i Gminy [...] na rzecz skarżącej kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2). U podstaw rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna. Fundacja [...] z siedzibą w [...] (dalej w skrócie: "Fundacja" lub "skarżąca") złożyła w dniu 31 sierpnia 2017 r. wniosek o wpis Szkoły Podstawowej "[...]" (dalej w skrócie: "Szkoła") do ewidencji szkół i placówek niepublicznych działających na terenie Miasta i Gminy [...]. Następnie w dniu 31 stycznia 2017 r. złożyła również wniosek o dotację, która przysługiwać jej miała od stycznia 2018 r. Pismem z dnia 12 października 2017 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] poinformował skarżącą o terminie załatwienia sprawy do dnia 30 października 2017 r., powołując się na konieczność przeprowadzenia "dodatkowych czynności proceduralnych i analitycznych". Kolejnym pismem z dnia 30 października 2017 r. organ poinformował skarżącą o terminie załatwienia sprawy do dnia 29 listopada 2017 r., z uwagi na "konieczność przeprowadzenia szczegółowej analizy przedstawionego Statutu szkoły z przepisami ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2017 r., poz. 59 ze zm.)". Pismem z dnia 14 listopada 2017 r. skarżąca złożyła ponaglenie do Małopolskiego Kuratora Oświaty. Pismem z dnia 19 grudnia 2017 r. Burmistrz Miasta i Gmina [...] wezwał Fundację do uzupełnienia braków wniosku, poprzez przedłożenie statutu Szkoły, o której wpis wnosiła, bowiem "załączony do wniosku statut jest statutem innej szkoły mającej siedzibę w [...] na ul. [...], a nie szkoły, której dotyczy wniosek", tj. z siedzibą przy ul. [...]. W odpowiedzi – za pismem z dnia 19 grudnia 2017 r. – skarżąca przedłożyła poprawiony statut. Pismem z dnia 20 grudnia 2017 r. organ zwrócił się do skarżącej o podanie daty, od której funkcjonować będzie Szkoła. W odpowiedzi skarżąca podała, że pytania organu "są bezzasadne dla toku postępowania", gdyż jednostka samorządu terytorialnego ma ustawowy termin 30 dni na dokonanie wpisu do ewidencji szkół podmiotu, który złożył w terminie kompletną dokumentację. Poinformowała też, że Szkoła funkcjonuje od 2004 r., a w roku 2017 r. została podjęta decyzja o przeniesieniu placówki do [...], co zgodnie z ustawą Prawo oświatowe obligowało ją do założenia "nowego podmiotu". W dniu 29 grudnia 2017 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] wydał zaświadczenie nr WE.4430.2.7.2017 o wpisie Szkoły do ewidencji szkół i placówek niepublicznych działających na terenie Miasta i Gminy [...]. Małopolski Kurator Oświaty postanowieniem z dnia 5 stycznia 2018 r. orzekł, że Burmistrz Miasta i Gminy [...] dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania. Wyrokiem z dnia 6 marca 2018 r. sygn. akt III SAB/Kr 8/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi Fundacji na bezczynność organu w przedmiocie załatwienia wniosku o wpisanie do ewidencji, stwierdził bezczynność organu. Wyrok nie został zaskarżony i stał się prawomocny. W skardze na czynność nieudzielenia Szkole dotacji Fundacja zarzuciła "umyślną przewlekłość" dokonania wpisu, wbrew terminom wynikającym z art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca wniosła o dokonanie wpisu od września 2017 r. W uzasadnieniu podała, że Szkoła, będąca szkołą niepubliczną o uprawnieniach szkoły publicznej, funkcjonowała w Krakowie od 2004 r. Ze względu na trudności lokalowe Szkoła znalazła nową siedzibę w [...]. Przez lipiec i sierpień 2017 lokal był przystosowywany do nowych zadań, a następnie procedowane były wymagane pozwolenia i decyzje (opinia Sanepidu, opinia Komendanta Straży Pożarnej). Skarżąca wyjaśniła, że istniejące przepisy nie przewidują "przeniesienia" szkoły, jeśli następuje zmiana gminy – należy założyć nową placówkę. Dlatego też wystąpiła do Małopolskiego Kuratora Oświaty o wydanie opinii w zakresie nadania Szkole uprawnień szkoły publicznej z dniem 1 września 2017 r. Kurator wydał postanowienie nr SEPZ-I.543.70.2017.JE, opiniując pozytywnie wniosek o nadanie Szkole, działającej w [...], uprawnień szkoły publicznej z dniem 1 września 2017 r. W dniu 31 sierpnia 2017 r. skarżąca złożyła wniosek o wpis Szkoły do ewidencji, zgodnie z art. 168 ust. 1 Prawa oświatowego, przedkładając jednocześnie wszystkie prawem przewidziane załączniki. Dalej Fundacja opisała przebieg postępowania w przedmiocie wpisu do ewidencji. Podniosła, że dokonanie wpisu Szkoły do rejestru, zgodnie z wnioskiem, było obowiązkiem organu. Tymczasem organ pierwszą czynność podjął dopiero w dniu 12 października 2017 r., tj. po upływie ustawowego terminu na dokonanie wpisu. W okresie od dnia 31 sierpnia do dnia 12 października 2017 r. organ pozostawał zatem bezczynny, a począwszy od dnia 12 października 2017 r. "podejmował niemerytoryczne, incydentalne czynności, noszące znamiona przewlekłego prowadzenia postępowania, a w zakresie nienadania biegu ponagleniu z 14 listopada 2017 r. – pozostając bezczynnym, rażąco naruszając art. 168 ust. 9 Prawa oświatowego, wyrażoną w art 6 kpa i art. 7 Konstytucji zasadę". Ponadto skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 7, art. 8, art. 12 i art. 37 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Fundacji, kierowane do niej przez organ pisma "były jedynie nieistotnymi czynnościami, które pozorowały dopuszczalne w sprawie czynności i pozostają w sprzeczności z koniecznością zachowania wymogu ekonomiki postępowania administracyjnego". Ponadto, z uwagi na bezpodstawne i nieuzasadnione przewlekanie sprawy wpisu Szkoły do rejestru, skarżąca nie mogła spełnić kryterium przewidzianego w art. 33 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2203 ze zm., dalej w skrócie: "u.f.z.o."). Ponadto wpis został dokonany niezgodnie z wnioskiem, bowiem wskazano datę rozpoczęcia działalności jako 1 wrzesień 2018 r., zamiast 1 wrzesień 2017 r., tak jak wnioskowano. Skarżąca wskazała, że zaniechanie organu nie może negatywnie skutkować w sprawie przyznania dotacji przez ten sam organ. W odpowiedzi ma skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W motywach powołanego na wstępie wyroku wskazał, że czynności organu dotującego, polegające na ustaleniu wysokości dotacji oświatowej i jej przekazaniu (art. 34 ust. 1 i art. 47 u.f.z.o.) stanowią czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a."). Dokonując czynności odmowy przyznania dotacji organ powołał w szczególności art. 33 ust. 1 u.f.z.o., który w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia czynności stanowił, że dotacje, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26 i art. 28-32, są przekazywane pod warunkiem, że: 1) organ prowadzący przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego, szkołę oraz placówkę, o której mowa w art. 2 pkt 6-8 ustawy – Prawo oświatowe, przekaże organowi dotującemu informację o planowanej liczbie odpowiednio dzieci objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju, uczniów, wychowanków lub uczestników zajęć rewalidacyjno-wychowawczych, nie później niż do dnia 30 września roku bazowego - w przypadku dotacji, o których mowa w art. 15, art. 17, art. 19, art. 21, art. 26 ust. 1, 2, 5 i 8, art. 29 i art. 30; 2) dane do systemu informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września roku bazowego – w przypadku dotacji, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28- 30 i art. 32. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej czynności wskazał, że Szkoła została zarejestrowana w Rejestrze Szkół i Placówek Oświatowych pod nr [...] z datą rozpoczęcia działalności od dnia 1 września 2018 r., zatem dotacja będzie przysługiwać w 2019 r., po spełnieniu warunków określonych w art. 33 u.f.z.o. Brak wcześniejszego wpisu miał zatem wpływ na wynik sprawy, gdyż niespełnienie warunku formalnego w postaci przekazania danych do systemu informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września roku bazowego stanowiło przyczynę odmowy udzielenia wnioskowanej dotacji. Ponieważ prawomocnym wyrokiem z dnia 11 września 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 576/18 WSA w Krakowie stwierdził bezskuteczność wpisu w ewidencji szkół i placówek niepublicznych działających na terenie Miasta i Gminy [...] dotyczącego Niepublicznej Szkoły Podstawowej "[...]" w [...] w zakresie daty rozpoczęcia działalności, nie można twierdzić, że powyższa negatywna przesłanka przyznania dotacji została spełniona. Sąd zobowiązał organ, aby w ponownie prowadzonym postępowaniu uwzględnił treść powołanego wyroku z dnia 11 września 2018 roku sygn. akt III SA/Kr 576/18. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiódł Burmistrz Miasta i Gminy [...]. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucił: I) naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 90 ust. 2a obowiązującej w chwili składania wniosku o dotację ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty oraz art. 33 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 w zw. z art. 91 ust. 1 u.f.z.o., poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji niepoczynienie ustaleń, iż o udzielenie dotacji oświatowej nie może ubiegać się nieistniejąca w dniu złożenia wniosku o dotację szkoła niepubliczna, podczas gdy wyłącznie istniejące szkoły niepubliczne o uprawnieniach szkół publicznych, w których jest realizowany obowiązek szkolny lub obowiązek nauki, otrzymują na każdego ucznia dotację z budżetu jednostki samorządu terytorialnego obowiązanej do prowadzenia danego typu i rodzaju szkół, pod warunkiem, że osoba prowadząca szkołę niepubliczną poda organowi właściwemu do udzielenia dotacji informację o planowanej liczbie uczniów nie później niż do dnia 30 września roku poprzedzającego rok udzielenia dotacji oraz dokona przekazania danych do systemu informacji oświatowej według stanu na ten dzień; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 168 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawa oświatowego, poprzez jego błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że w dniu złożenia wniosku o udzielenie dotacji oświatowej istniała szkoła niepubliczna z siedzibą w Gminie [...] założona przez Fundację, podczas gdy wpis szkoły niepublicznej do ewidencji prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego obowiązaną do prowadzenia odpowiedniego typu publicznych szkół i placówek ma charakter konstytutywny, a zatem dopiero jego dokonanie statuuje powstanie nowej szkoły niepublicznej; II) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 i art. 135 p.p.s.a., poprzez błędne oznaczenie granic i przedmiotu sprawy i przyjęcie, że wyłączną podstawą uchylenia decyzji może być wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 września 2018 r. o sygn. akt III SA/Kr 576/18, stwierdzający bezskuteczność wpisu, co skutkowało nierozpoznaniem przez Sąd pierwszej instancji istoty sprawy i zaniechaniem dokonania jakichkolwiek ustaleń w zakresie możliwości ubiegania się nieistniejącej w dniu złożenia wniosku o dotację szkoły niepublicznej oraz możliwości prowadzenia postępowania mającego na celu udzielenie dotacji z mocą wsteczną, podczas gdy rozstrzygnięcie niniejszego zagadnienia jest niezbędne, albowiem niemożliwym na gruncie materialnoprawnym jest przeprowadzenie postępowania o udzielenie dotacji oraz udzielenie dotacji z mocą wsteczną; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonego wyroku przez Sąd pierwszej instancji, które sprowadza się do zrelacjonowania przebiegu postępowania sądowego w niniejszej sprawie oraz w postępowaniu sądowym oznaczonym sygn. akt III SA/Kr 576/18, a w konsekwencji całkowite pominięcie rozstrzygnięcia kluczowej dla niniejszego postępowania kwestii, czy o przyznanie dotacji oświatowej może ubiegać się szkoła niepubliczna nieistniejąca w chwili złożenia wniosku o przyznanie dotacji oraz czy możliwym jest prowadzenie postępowania mającego na celu udzielenie dotacji z mocą wsteczną, jak również nieujęcie w treści zaskarżonego wyroku wskazań co do dalszego postępowania, w sposób pozwalający na ustalenie przez organ właściwej treści normy prawnej, zgodnej z oceną prawną przyjętą przez Sąd pierwszej instancji za podstawę orzeczenia, tj. ograniczenie się przez Sąd jedynie do stwierdzenia bezskuteczności zaskarżonej czynności i odesłanie do uwzględnienia treści wyroku WSA w Krakowie z dnia 11 września 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 576/18 w ponownym postępowaniu, podczas gdy w sprawie niejasnym jest, jakie czynności powinien podjąć organ oraz czy możliwym jest prowadzenie postępowania mającego na celu udzielenie dotacji z mocą wsteczną; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, poprzez uznanie, że skarżąca złożyła w dniu 31 stycznia 2017 r. wniosek o dotację, co pozostaje w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym który jednoznacznie wykazuje, iż Fundacja wniosek o dotację złożyła w dniu 31 sierpnia 2017 r. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 90 ust. 2a obowiązującej w chwili składania wniosku o dotację ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty oraz art. 33 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 w zw. z art. 91 ust. 1 u.f.z.o. Wskazać należy, że będąca przedmiotem skargi czynność organu została podjęta w dnia 18 stycznia 2018 r. Zgodnie z zasadą legalizmu organy administracji publicznej działają na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Powszechnie przyjmuje się, że ów nakaz zobowiązuje organ orzekający do podjęcia decyzji, aktu lub czynności na podstawie przepisów prawa powszechnie obwiązującego według daty podjęcia owej decyzji, aktu lub czynności, chyba że z mocy przepisu szczególnego wynika inne unormowanie. Wskazany w zarzucie skargi kasacyjnej przepis art. 90 ust. 2a ustawy o systemie oświaty został uchylony przez art. 80 pkt 16 ustawy z dnia 27 października 2017 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 2203) zmieniającej ustawę o systemie oświaty z dniem 1 stycznia 2018 r. Zatem zarzut niezastosowania tego przepisu w związku z pozostałymi przepisami nie mógł odnieść zamierzonego skutku, skoro w dacie orzekania organu art. 90 ust. 2a ustawy o systemie oświaty nie obowiązywał. Chybiony okazał się również zarzut skargi kasacyjnej podnoszący błąd wykładni art. 168 ust. 1 Prawa oświatowego. Wskazać należy, że Sąd pierwszej instancji nie dokonywał wykładni tego przepisu, ani nawet go nie powołał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Czyniło to stawiany zarzut w aspekcie błędnej wykładni tego przepisu niezasadnym. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 134 i art. 135 p.p.s.a. Przepis art. 134 p.p.s.a. składa się z dwóch jednostek redakcyjnych o różnej treści normatywnej, a zarzut skargi kasacyjnej nie określa, którą jednostkę redakcyjną autor skargi kasacyjnej miał na myśli. Z treści zarzutu można wywnioskować, że jego intencją było zakwestionowanie art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Z kolei według art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Rozstrzyganie "w granicach sprawy" w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a. oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd związany jest bowiem granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot. Z kolei przepis art. 135 p.p.s.a. znajduje zastosowanie w razie uwzględnienia skargi, a więc w przypadku stwierdzenia przez sąd niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Przesłanką jego zastosowania jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności, ale także w aktach lub czynnościach poprzedzających, jeżeli tylko miało to miejsce w granicach danej sprawy. Odnosząc się do skargi kasacyjnej nie można podzielić jej zarzutu, że Sąd pierwszej instancji wykroczył poza granice sprawy. Przedmiotem rozpoznania Sądu była czynność nieudzielenia dotacji. Wskazanie, że prawomocny wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 września 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 576/18 ma znaczenie dla rozpoznawanej sprawy nie narusza nakazu rozstrzygania w granicach sprawy w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a., bowiem jak trafnie wskazał Sąd wspomniany wyrok jest wiążący w zakresie daty rozpoczęcia działalności Niepublicznej Szkoły Podstawowej "[...]". Niezasadne okazały się także zarzuty dotyczące naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa elementy uzasadnienia wyroku. Stanowi, że powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na przyjęcie, że objęło ono wszystkie niezbędne wymogi, o których mowa w powołanym przepisie, a przedstawiony w nim wywód prawny w toku kontroli instancyjnej pozwala na ocenę, jakie znaczenie Sąd pierwszej instancji nadał zastosowanym normom prawnym i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. Zauważyć należy, iż za pomocą zarzutu naruszenia tego przepisu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd meriti stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, a w konsekwencji trafności rozstrzygnięcia. Poza tym przepis ten nie może z zasady stanowić samodzielniej podstawy kasacyjnej, bowiem wedle treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA z 2010 r., nr 3, poz. 39) może on być samodzielną podstawą kasacyjną tylko wówczas, gdy motywy wyroku nie zawierają stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Takiego braku niepodobna wytknąć omawianym motywom – uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, w oparciu o uzasadnienie tego wyroku można prześledzić tok rozumowania Sądu pierwszej instancji. Z kolei stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu wyroku, że wniosek o dotację skarżąca złożyła w dniu 31 stycznia 2017 r. jest oczywistym błędem pisarskim. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.