III OSK 2119/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (spr.) sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: asystent sędziego Dawid Piaskowski po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej przy udziale Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców skargi kasacyjnej S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowo–akcyjnej w likwidacji z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 2955/23 w sprawie ze skargi S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowo–akcyjnej w likwidacji z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 19 października 2023 r., nr DKO-WOK.401.246.2023.ke w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej I. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; II. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowo–akcyjnej w likwidacji z siedzibą w P. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 12 kwietnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt IV SA/Wa 2955/23 po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowo-akcyjnej w likwidacji z siedzibą w P. (dalej: spółka, skarżąca, skarżąca kasacyjnie) na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ) z 19 października 2023 r., nr DKO-WOK.401.246.2023.ke w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej, oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że w decyzji z 19 października 2023 r., nr DKO-WOK.401.246.2023.ke, wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.), w związku z art. 298 ust. 1 pkt 4 i art. 309 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2022 r. poz. 2556 ze zm.; dalej: p.o.ś.), po rozpatrzeniu odwołania spółki od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: WIOŚ lub organ I instancji) z 11 maja 2019 r., nr DJ-DI.7061.5.2018.LM.PP, ustalającej wymiar kary biegnącej od 24 kwietnia 2018 r. w wysokości 1 428 zł/dobę za składowanie 102 Mg odpadów o kodzie 19 12 12 – inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11, na terenie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w S. z naruszeniem warunków decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia 10 sierpnia 2015 r., nr I 138/2015, zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w S. na działce nr [...], obręb [...], gmina O., powiat b., co do rodzaju i sposobów składowania odpadów – organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W skardze na decyzję GIOŚ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, spółka, reprezentowana przez adwokata, zaskarżyła ją w całości. Skarżąca w skardze wniosła o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto, w każdym przypadku skarżąca wniosła o zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżąca wniosła też o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów: a) informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z rejestru przedsiębiorców z KRS skarżącej – na okoliczność jego treści oraz wykazania faktu otwarcia likwidacji skarżącej oraz daty otwarcia likwidacji; b) protokołu Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia skarżącej z 8 maja 2023 r., akt notarialny Rep. A [...] – na okoliczność jego treści oraz wykazania faktu otwarcia likwidacji skarżącej oraz daty otwarcia likwidacji; c) decyzji nr I 138.1/2016 z dnia 22 lipca 2016 r. – na okoliczność jej treści oraz wykazania faktu wygaszenia decyzji Marszałka Województwa [...] nr I 138/2015 z dnia 10 sierpnia 2015 r., stanowiącej podstawę wydania zarówno decyzji organu I instancji, jak i zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji braku podstawy prawnej do wydania decyzji organów obu instancji wydanych w niniejszym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W piśmie procesowym z 3 marca 2024 r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z opinii eksperckiej ("Dokumentacji pracy badawczo-usługowej") ze stycznia 2024 r. Głównego Instytutu Górnictwa Państwowego Instytutu Badawczego (autor: dr inż. K.G.), pn.: "Opinia techniczna w sprawie sposobu prowadzenia eksploatacji składowiska oraz spełnienia obowiązków nałożonych decyzją administracyjną zatwierdzającą instrukcję prowadzenia składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w S. w ostatniej fazie eksploatacji kwatery 1", na okoliczność prawidłowej eksploatacji przez skarżącą składowiska odpadów w S., braku podstaw do stosowania wobec niej kary biegnącej, braku naruszenia przez nią warunków decyzji Marszałka Województwa [...] nr I 138/2015 z 10 sierpnia 2015 r., znak: DOW-S-V.7241.45.2015.KK, zatwierdzającej instrukcję prowadzenia przedmiotowego składowiska, co do rodzaju i sposobu składowania odpadów, w związku ze składowaniem na nim 102 Mg odpadów o kodzie 19 12 12 – inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11. Sąd I instancji oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku wskazał, że badając legalność zaskarżonej decyzji na podstawie przepisów prawa i w granicach sprawy, doszedł do przekonania, że skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. Sąd I instancji w całości podzielił ustalenia organów obu instancji i wyrażoną przez te organy ocenę prawną tych ustaleń. W ocenie Sądu I instancji, żaden z przedstawionych przy skardze i piśmie z 3 marca 2024 r. dokumentów nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Część tych dokumentów odnosi się do zarzutów skargi dotyczących przyjętego przez organy oznaczenia skarżącej, to zaś nie ma praktycznego waloru, zważywszy choćby na fakt, że do określenia strony użyto również numerów REGON i NIP skarżącej, co w dostateczny sposób identyfikuje ją jako stronę postępowania administracyjnego i adresata decyzji. Jeśli zaś chodzi o decyzję zatwierdzającą instrukcję prowadzenia składowiska odpadów w S., Sąd I instancji wyjaśnił, że faktycznie w sentencjach decyzji organów obu instancji powołano decyzję Marszałka Województwa [...] z 10 sierpnia 2015 r., nr I 138/2015, która nie obowiązywała w chwili prowadzenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, gdyż została zastąpiona decyzją z dnia 22 lipca 2016 r., nr I 138.1/2016. Powyższy fakt należy jednak traktować w kategoriach oczywistej omyłki, gdyż w uzasadnieniach zarówno decyzji I, jak i II instancji organy odniosły się do prawidłowej decyzji, tj. tej z 22 lipca 2016 r. Okoliczności te sprawiają, że chybione są zarzuty skargi powołujące się na wydanie decyzji bez podstawy prawnej. Odnośnie do wniosku o przeprowadzenie dowodu z "Dokumentacji pracy badawczo-usługowej", Sąd I instancji wyjaśnił, że po pierwsze – nie jest to dowód z opinii biegłego, a jedynie z dokumentu prywatnego, który zresztą powstał po wydaniu zaskarżonej decyzji. Po drugie zaś, ocena czy doszło do popełnienia deliktu administracyjnego należy do organów administracji, nie zaś do samej strony. Oczywiście strona ma prawo do własnej oceny w tym względzie, ale można ją traktować jedynie jako jej stanowisko w sprawie, a to organ decyduje o tym, czy w danych okolicznościach strona delikt taki popełniła, czy też nie. W tej zaś mierze Sąd I instancji w całości zgodził się z organami. Zdaniem Sądu I instancji, organ odwoławczy szczegółowo przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony w sprawie oraz dokonał jego wnikliwej oceny, która mieści się w ramach zasady swobodnej oceny dowodów, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ szczegółowo wyjaśnił, na czym polegało naruszenie popełnione przez skarżącą, czego konsekwencją było wymierzenie jej administracyjnej kary pieniężnej. GIOŚ określił także w swej decyzji, jakimi przesłankami kierował się przy wymierzaniu kary. Sąd I instancji nie stwierdził naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani innych naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innych naruszeń przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, które uzasadniałyby stwierdzenie nieważności decyzji obu instancji i umorzenie postępowania administracyjnego, ani uchylenie tych decyzji i umorzenie postępowania lub tylko ich uchylenie. W skardze kasacyjnej spółka, reprezentowana przez radców prawnych i adwokata, na podstawie art. 173 § 1 i 2, art. 176 § 1 i 2 oraz art. 177 § 1 p.p.s.a., zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji. Wyrokowi zarzucono: I. w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, a to: 1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i art. 156 § 1 pkt 5 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz w zw. z art. 145 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1587 ze zm., dalej: ustawa o odpadach) przez oddalenie skargi w sytuacji, w której decyzja GIOŚ oraz poprzedzająca ją decyzja WIOŚ są decyzjami niewykonalnymi w dniu ich wydania i ich niewykonalność ma charakter trwały, albowiem ostateczną decyzją Marszałka Województwa [...] z 3 sierpnia 2018 r., nr Z 115/2018, sygn.: DOW-S-V. 7241.10.2018.KM organ ten wyraził zgodę na zamknięcie kwatery nr 1 składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w S., a zatem wykonanie decyzji WIOŚ i utrzymującej ją decyzji GIOŚ w sprawie stawki dziennej kwoty kary biegnącej dotyczącej odpadów o kodzie 19 12 12 wymagałoby wydobycia odpadów z zamkniętego bentomatą (szczelną okrywą) i zrekultywowanego w 2020 r. składowiska, a następnie usunięcia 102 ton odpadów o kodzie 19 12 12 tj. odpadów będących pozostałością po sortowaniu zmieszanych odpadów komunalnych, co zgodnie z art. 145 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o odpadach w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy jest zakazane – na składowisku odpadów składowane są bowiem niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne z innymi rodzajami odpadów, składowisko nie podlega rozbiórce, a ponadto odpady, których dotyczy niniejsza sprawa (tj. 102 tony odpadów o kodzie 19 12 12) nie oddziałują negatywnie na środowisko w związku z czym WSA zobligowany był do stwierdzenia nieważności decyzji GIOŚ i decyzji WIOŚ na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w z zw. z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.; 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. i art. 113 § 1 k.p.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, w której w rozstrzygnięciu decyzji WIOŚ utrzymanej w mocy decyzją GIOŚ przywołana została nieistniejąca w obrocie prawnym decyzja administracyjna, której rzekome naruszenie stanowiło podstawę do wymierzenia skarżącej kasacyjnie kary biegnącej; 3) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 i 6 oraz § 3 k.p.a. i art. 113 § 1 k.p.a. przez oddalenie skargi na decyzję organu II instancji skutkujące pozostawieniem w obrocie prawnym decyzji GIOŚ utrzymującej w mocy decyzję WIOŚ wadliwą pod względem proceduralnym, tj. zawierającą rozbieżność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia (osnowy) decyzji, a jej uzasadnieniem, w sytuacji w której ta rozbieżność nie ma charakteru oczywistej omyłki podlegającej sprostowaniu; 4) art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 189g § 1 k.p.a. i art. 105 k.p.a., art. 68 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa") w zw. z art. 281 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2556 ze zm., dalej: p.o.ś.) oraz art. 15zzr, ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: "ustawa covidowa") poprzez oddalenie skargi wskutek błędnego przyjęcia, że w odniesieniu do kary, której dotyczy decyzja, nie nastąpiło, z dniem 4 lipca 2023 r., przedawnienie ukarania, albowiem: a) kara, której dotyczy decyzja, przedawnia się według przepisów Ordynacji podatkowej, czyli w przypadku, gdy decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy; b) pięcioletni termin na nałożenie kary administracyjnej, liczony od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa, określony w art. 189g, k.p.a. ogranicza wyłącznie organ I instancji co do terminu wydania decyzji nakładającej karę pieniężną, zatem termin określony w tym przepisie nie ma zastosowania w postępowaniu drugoinstancyjnym; podczas gdy z uwagi na upływ mającego zastosowanie w niniejszej sprawie pięcioletniego terminu na nałożenie kary administracyjnej, liczonego od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa, określonego w art. 189g, k.p.a., brak było podstaw do wydania decyzji, w związku z czym decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja WIOŚ powinny zostać uchylone, a postępowanie administracyjne (wobec wystąpienia podstawy do jego umorzenia) winno zostać umorzone przez Sąd I instancji; 5) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób wadliwy, co przejawia się w: a) jego sporządzeniu w sposób uniemożliwiający dekodowanie stanowiska WSA w odniesieniu do zarzutów postawionych w skardze, albowiem Sąd I instancji ograniczył się do przyjęcia, że podziela stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu decyzji przez GIOŚ, wskutek czego nie jest możliwa weryfikacja przyczyn, dla których w ocenie Sądu I instancji: - skarżąca kasacyjnie zobowiązana była do tworzenia sektora A na każdej warstwie kwatery i składowiska oraz, że sektor ten powinien odpowiadać powierzchnią temu samemu sektorowi na poprzednich warstwach, - niespełniającym warunków Instrukcji składowania odpadów w S. było rozdzielenie wertykalne warstwą izolacyjną z materiału ziemnego tj. z ziemi nie będącej odpadem trzeciej i czwartej warstwy deponowania odpadów na kwaterze I składowiska, albowiem niezbędne było rozdzielenie horyzontalne, - sposób składowania odpadów przez skarżącą kasacyjnie na kwaterze nr 1 rodzi ryzyko naruszenia zasady selektywnego składowania odpadów, b) przyjęciu, że skarżąca kasacyjnie zobligowana była - w powołaniu na pismo Marszałka Województwa [...] z 15 listopada 2018 r. - "zgodnie z art. 135 ust. 3 w zw. z art. 129 ust. 4 pkt 9 ustawy o odpadach (...) do uzyskania decyzji zatwierdzającej nową instrukcję prowadzenia środowiska", c) niezajęciu przez Sąd I instancji stanowiska co do zarzutu stawianego przez skarżącą kasacyjnie w przedmiocie niewykonalności decyzji (wynikającej z ustanowionego w art. 145 ustawy o odpadach zakazu wydobywania odpadów ze składowiska), d) przyjęciu, że stanowisku spółki wyrażonemu w skardze do WSA na decyzję "(...) przeczy pismo Marszałka Województwa [...] z 11 lipca 2018 r., w którym wskazano m.in. że kwatera nr 1 składowiska odpadów inne niż niebezpieczne i obojętne w S., zgodnie z instrukcją została podzielona na dwa sektory A i B do składowania odpadów. W instrukcji tej (jak i w pozwoleniu) nie został uwzględniony przypadek wskazywany przez skarżącą, czyli że na całej powierzchni kwatery będą deponowane odpady bez podziału na sektory. Celem tworzenia sektorów jest spowodowanie niezmieszania się poszczególnych rodzajów odpadów, a w zatwierdzonej instrukcji prowadzenia składowiska odpadów nie uwzględniono eksploatacji tego składowiska polegającego na składowaniu odpadów z pominięciem któregoś z sektorów", podczas gdy z przywołanego fragmentu pisma Marszałka Województwa [...] nie sposób jest wywieść wniosku, że prezentowane przez skarżącą kasacyjnie stanowisko co do sposobu składowania odpadów bez podziału na sektory, przy jednoczesnym składowaniu wyłącznie jednej z frakcji odpadów, pozostaje w sprzeczności z treścią decyzji zatwierdzającej oraz instrukcji, e) zupełnym pominięciu przez Sąd I instancji kwestii, do których odnosi się dokument prywatny przedłożony przez skarżącą w charakterze uzupełniającego dowodu z dokumentu w postępowaniu przed Sądem I instancji, tj. "Dokumentacji pracy badawczo-usługowej" ze stycznia 2024 r. Głównego Instytutu Górnictwa Państwowego Instytutu Badawczego (autor: dr inż. K.G.), pn.: "Opinia techniczna w sprawie sposobu prowadzenia eksploatacji składowiska oraz spełnienia obowiązków nałożonych decyzją administracyjną zatwierdzającą instrukcję prowadzenia składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w S. w ostatniej fazie eksploatacji kwatery I", a dotyczących w szczególności tego, że postępowanie przez skarżącą w sposób oczekiwany przez WIOŚ i GIOŚ (naruszenie tego oczekiwanego sposobu postępowania w ocenie ww. organów stanowić miało delikt administracyjny zagrożony karą biegnącą) skutkowałoby w szczególności: (i) zagrożeniem wystąpienia poślizgu mas ziemnych (zagrożeniem wystąpienia katastrofy budowlanej), (ii) brakiem fizycznej możliwości urządzania kwater składowiska w sposób kominowy - w związku z nachyleniem skarpy składowiska; (iii) przyjęciu, że "w sprawie znajduję zastosowanie przede wszystkim przepisy ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym w chwili wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia wymiaru kary biegnącej", podczas gdy ogólną zasadą wynikającą z art. 189c, k.p.a. jest stosowanie przepisów obowiązujących w czasie orzekania przez organy, a jedynie wyjątkowo (w przypadku gdy przepisy te są względniejsze) przepisów obowiązujących w czasie popełnienia naruszenia, natomiast w obowiązującym stanie prawnym nie wystąpi sytuacja, w której zastosowanie będą miały przepisy obowiązujące "w chwili wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia wymiaru kary biegnącej"; 6) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 141 § 4 p.p.s.a., przez nieodniesienie się przez Sąd I instancji w wyroku (w do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą w skardze na decyzję organu II instancji, w tym do przedstawionego na rozprawie przed WSA zarzutu dotyczącego niewykonalności decyzji (wynikającej z ustanowionego w art. 145 ustawy o odpadach zakazu wydobywania odpadów ze składowiska); 7) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 § 1 k.p.a., przez oddalenie skargi w wyniku uznania, że: a) decyzja nie narusza przepisów prawa (tak procesowego, jak i materialnego), podczas gdy organy obu instancji błędnie zastosowały przepisy prawa materialnego, jak również wadliwie ustaliły stan faktyczny w sprawie oraz wydały decyzje zawierające uzasadnienie nieodpowiadające wymogom art. 107 § 3 k.p.a. (czyli w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji), WIOŚ nie dopuścił się błędnego ustalenia wysokości kary dziennej, podczas gdy ustalenie to jest nieprawidłowe; 8) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez oddalenie skargi, pomimo że decyzja organu II instancji zawiera wadliwe i niepełne uzasadnienie faktyczne i prawne, co przejawia się w szczególności w braku wyjaśnienia podstaw prawnych oraz okoliczności faktycznych, w oparciu o które uznano, że: a) doszło do nieprawidłowego złożenia 102 Mg odpadów na całej ostatniej wierzchniej warstwie kwatery nr I składowiska, b) skarżąca zobowiązana była do utworzenia sektora A na ostatniej wierzchniej warstwie kwatery nr I składowiska oraz że sektor ten powinien odpowiadać powierzchnią temu samemu sektorowi na poprzednich warstwach; 9) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. w zw. z art. 14 § 1a, k.p.a. oraz art. 25 ust. 2, art. 32 ust. 1 i art. 3 pkt 1,6 i 41 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 z 23 lipca 2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylające dyrektywę 1999/93/WE (Dz. Urz. UE.L Nr 257, str. 73 ze zm., dalej: rozporządzenie elDAS) przez oddalenie skargi, pomimo braku podpisu w decyzji - przesłany skarżącej kasacyjnie egzemplarz decyzji nie zawiera danych umożliwiających skarżącej kasacyjnie (jako osobie ufającej) oceny prawidłowości walidacji podpisu elektronicznego złożonego pod decyzją; 10) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której decyzją GIOŚ utrzymano w mocy decyzję WIOŚ, która z uwagi na swoją wadliwość (wydanie bez podstawy prawnej, jak również niewykonalność decyzji) winna zostać z obrotu prawnego, a postępowanie administracyjne w pierwszej instancji umorzone w całości, ewentualnie decyzja organu I instancji winna zostać uchylona w całości, a GIOŚ winien przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia; które to naruszenia przepisów postępowania mogły mieć (i miały) wpływ na wynik sprawy - doprowadziły bowiem do oddalenia skargi i tym samym do utrzymania w obrocie prawnym decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o ustaleniu wymiaru stawki dziennej kary biegnącej, w postępowaniu o błędnie ustalonym stanie faktycznym, przeprowadzonym z naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego, reguł zbierania materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym, jak również innych przepisów proceduralnych. II. W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego, a to: 1) art. 11 ust. 1 ustawy z 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 221 ze zm., dalej: Prawo przedsiębiorców) przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, podczas gdy wynikająca z art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców dyrektywa rozstrzygania wątpliwości na korzyść przedsiębiorcy w sprawach, których przedmiotem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, ma zastosowanie w niniejszej sprawie i gdyby została uwzględniona przez organy administracji przy wydaniu decyzji i decyzji WIOŚ, kara nie mogłaby zostać nałożona na skarżącą kasacyjnie; 2) art. 11 ust. 1 i art. 12 Prawa przedsiębiorców poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące nierozstrzygnięciem na korzyść skarżącej kasacyjnie jako przedsiębiorcy, wątpliwości co do treści normy prawnej zawartej w art. 281 ust. 1 p.o.ś. w zakresie tego, czy do przedawnienia kary pieniężnej za delikt administracyjny z art. 298 ust. 1 pkt 4 p.o.ś. stosuje się art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej czy art. 189g § 1 k.p.a., co narusza również zasadę proporcjonalności i zasadę równego traktowania przedsiębiorców, podczas gdy właściwe zastosowanie art. 11 ust. 1 i art. 12 Prawa przedsiębiorców implikowałoby konieczność uznania, że do przedawnienia kary pieniężnej za delikt administracyjny z art. 298 ust. 1 pkt 4 p.o.ś. stosuje się art. 189g § 1 k.p.a., co oznaczałoby, że w dniu wydania decyzji kara nałożona na spółkę uległa przedawnieniu; 3) art. 121 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach w zw. z 51 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 16 stycznia 2015 r. w sprawie rodzajów odpadów, które mogą być składowane na składowisku odpadów w sposób nieselektywny (dalej: rozporządzenie) przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że sposób składowania odpadów z podgrupy 19 05 i 19 12 z odpadami z grupy 17 na kwaterze nr 1 składowiska przez skarżącą kasacyjnie rodzi ryzyko naruszenia zasady selektywnego składowania odpadów, podczas gdy sam ustawodawca w odniesieniu do tych frakcji dopuścił na podstawie rozporządzenia wydanego w oparciu o art. 121 ust. 3 ustawy o odpadach możliwość składowania w sposób nieselektywny odpadów inne niż niebezpieczne z grupy 20 oraz z podgrup 19 05 i 19 12 z odpadami innymi niż niebezpieczne z grup 02, 03, 04, 15, 16 i 17, co oznacza, że szkodliwe dla środowiska reakcje pomiędzy składnikami ww. rodzajów odpadów nie są możliwe, a zatem nie sposób jest postawić skarżącej kasacyjnie zarzutu ryzyka naruszenia zasady selektywnego składowania odpadów na składowisku; 4) art. 298 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 299 ust. 1 pkt 1, art. 300 ust. 1, 2 i 4 i art. 309 ust. 2 p.o.ś. przez: a) niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez Sąd I instancji, że w stanie faktycznym sprawy doszło do naruszenia warunków decyzji zatwierdzającej, przez: - niewyznaczenie sektora A na ostatniej wierzchniej warstwie kwatery nr I składowiska odpowiadającej powierzchniowo temu sektorowi wyznaczonemu na warstwach niższych tej kwatery, do czego zdaniem organów obu instancji zobowiązuje decyzja zatwierdzająca, - wyznaczenie na ostatniej wierzchniej warstwie kwatery nr I składowiska wyłącznie sektora B, na co nie pozwala zdaniem organów obu instancji, decyzja zatwierdzająca, złożenie 102 Mg odpadów o kodzie 19 1212 na całej wierzchniej warstwie kwatery nr I na składowisku, podczas, gdy: - decyzja zatwierdzająca nie zobowiązuje do tworzenia sektorów A i B na każdej warstwie kwatery 1 składowiska, - decyzja zatwierdzająca nie określa technicznych uwarunkowań tworzenie sektorów, a w szczególności ich powierzchni i zasad wydzielania oraz zamykania, - brak jest wiążącej regulacji prawnej obejmującej zasady technicznych uwarunkowań tworzenia sektorów, b) niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżąca naruszyła warunki decyzji zatwierdzającej co do rodzaju i sposobów składowania odpadów poprzez złożenie 102 Mg odpadów o kodzie 19 12 12 na całej ostatniej wierzchniej warstwie kwatery nr I składowiska, podczas gdy: decyzja zatwierdzająca "Instrukcję prowadzenia składowiska odpadów w S., zlokalizowanego na działce nr [...] obręb [...], gmina O., powiat b., woj. [...]" ustala sposób składowania określając, że odpady z grupy 19 i 20 winny być składowane w sektorze B, w sytuacji gdy taki właśnie sektor urządzony był na całej ostatniej wierzchniej warstwie kwatery nr I składowiska przy uwzględnieniu, że odpady z grupy 17 nie były od rozpoczęcia przyjmowania odpadów na ostatniej wierzchniej warstwie przyjmowane przez skarżącą, co prowadzi do wniosku, że nie doszło do naruszenia warunków decyzji zatwierdzającej, a wymóg selektywnego składowania wynikający z decyzji zatwierdzającej (instrukcji) został dochowany; a zatem w wyniku właściwego zastosowania art. 298 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 299 ust. 1 pkt 1, art. 300 ust. 1, 2 i 4 i art. 309 ust. 2 p.o.ś. WSA powinien dojść do wniosku, że w stanie faktycznym sprawy nie doszło do naruszenia warunków decyzji zatwierdzającej i brak było podstaw do nałożenia na skarżącą kasacyjnie kary biegnącej; 5) art. 300 ust. 1 p.o.ś. w zw. z art. 301 ust. 1 p.o.ś. w zw. z art. 145 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o odpadach w zw. z art. 156 1 pkt 5 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w stanie faktycznym sprawy dopuszczalne jest wymierzenie kary biegnącej, podczas gdy wykonanie decyzji byłoby sprzeczne z prawem (i z tego względu decyzja jest niewykonalna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.), albowiem wykonanie decyzji byłoby sprzeczne z zakazem ustanowionym w art. 145 ust. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o odpadach, gdyż wymagałoby wydobycia odpadów o kodzie 19 12 12, tj. odpadów będących pozostałością po sortowaniu zmieszanych odpadów komunalnych, z zamkniętego bentomatą (szczelną okrywą) i zrekultywowanego w 2020 r. składowiska, na składowisku odpadów składowane są bowiem niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne z innymi rodzajami odpadów, składowisko nie podlega rozbiórce, a ponadto odpady, których dotyczy niniejsza sprawa (tj. 102 tony odpadów o kodzie 19 12 12) nie oddziałują negatywnie na środowisko, a zatem w wyniku właściwego zastosowania art. 300 ust. 1 p.o.ś. w zw. z art. 301 ust. 1 p.o.ś. w zw. z art. 145 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o odpadach w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 WSA powinien dojść do wniosku, że wydanie decyzji nakładającej skarżącą kasacyjnie karę biegnącą było w stanie faktycznym sprawy niedopuszczalne, albowiem taka decyzja byłaby decyzją niewykonalną, a przez to obarczoną wadą kwalifikowaną uzasadniającą stwierdzenie nieważności decyzji; 6) art. 298 ust. 1 pkt 4 p.o.ś. w z w. z art. 130 ust. 1 ustawy o odpadach przez błędną wykładnię i przyjęcie za GIOŚ, że prawo nałożenia kary przewidzianej przedmiotowym przepisem istnieje w sytuacji naruszenia instrukcji prowadzenia składowiska odpadów, podczas gdy z właściwej interpretacji zawartej w art. 298 ust. 1 pkt 4 p.o.ś. wynika, że naruszenie może dotyczyć wyłącznie decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów, a nie samej instrukcji, która to interpretacja znajduje uzasadnienie w zasadzie racjonalności oraz zasadzie spójności systemu prawnego, a dokonana przez WSA wykładania pozostaje w sprzeczności z tymi zasadami;, które to naruszenia prawa materialnego doprowadziły w konsekwencji do naruszenia przez WSA art. 151 p.p.s.a. i oddalenia skargi w sytuacji, w której decyzja GIOŚ i poprzedzająca ją decyzja WIOŚ powinny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego z uwagi na brak przesłanek materialnoprawnych do ustalenia wymiaru stawki dziennej kary biegnącej. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono: 1) na podstawie art. 188 p.p.s.a., o uchylenie wyroku w całości, rozpoznanie skargi i na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. stwierdzenie nieważności w całości decyzji GIOŚ z 19 października 2023 r. oraz poprzedzającej ją decyzji WIOŚ z 11 maja 2019 r. oraz na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a., o umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie; ewentualnie; 2) na podstawie art. 188 p.p.s.a., o uchylenie wyroku w całości, rozpoznanie skargi i na art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylenie w całości decyzji GIOŚ z 19 października 2023 r. oraz poprzedzającej ją decyzji WIOŚ z 11 maja 2019 r. oraz na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a., o umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie; ewentualnie: 3) na podstawie art. 188 p.p.s.a., o uchylenie wyroku w całości, rozpoznanie skargi i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylenie w całości decyzji GIOŚ z 19 października 2023 r. oraz poprzedzającej ją decyzji WIOŚ z 11 maja 2019 r.; ewentualnie: 4) na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji; w każdym przypadku: 5) na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kasacyjne kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto, na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., wniesiono o rozpoznanie skargi na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie zarzutów skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną GIOŚ, reprezentowany przez adw., wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej strony skarżącej, oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., zrzeczono się przeprowadzenia rozprawy i wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Pismem z 6 listopada 2024 r. do sprawy przystąpił Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców, reprezentowany przez r.pr., popierając zarzuty, twierdzenia i wnioski zawarte w skardze kasacyjnej. Na podstawie art, 174 pkt 1 p.p.s.a., Rzecznik zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tj.: - art. 11 ust. 1 p.p., w związku z art. 281 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. 2024 r., poz. 54) w związku z art. 298 ust. 1 pkt 4 p.o.ś. w zw. z art. 68 § 1 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. 2023 r., poz. 2383) i w związku z art. 189g § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2024 r. poz. 572) poprzez niezastosowanie w sprawie zasady przyjaznej interpretacji przepisów - "in dubio pro libertate" i nierozstrzygnięte na korzyść skarżącego kasacyjnie, jako przedsiębiorcy, wątpliwości co do treści normy prawnej wynikającej z przepisu art. 281 ust. 1 p.o.ś., w zakresie tego czy do przedawnienia administracyjnej kary pieniężnej za delikt administracyjny z art. 298 ust. 1 pkt 4 p.o.ś. stosować należy przepisy art. 68 o.p. czy art. 189g, k.p.a. Mając powyższe na uwadze wniesiono o: 1. uwzględnienie niniejszego pisma przy rozpoznawaniu sprawy; 2. stosowanie do art. 188 p.p.s.a., rozpoznanie tejże skargi i na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 p.p.s.a., stwierdzenie nieważności decyzji w całości wraz z poprzedzającą decyzją WIOŚ z dnia 11 maja 2019 r. oraz na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a., umorzenie postępowania; 3. na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a., przedstawienie składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, tj.: "czy do przedawnienia administracyjnej kary pieniężnej za delikt administracyjny wskazany w art. 298 ust. 1 pkt 4 p.o.ś. stosować należy przepis art. 68 § 1 o.p. czy też przepis art. 189g § 1 k.p.a.", Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym. Skarga kasacyjna jest zasadna. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że zawiera ona usprawiedliwioną podstawę. Najdalej idący zarzut dotyczący naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisów postępowania sprowadza się do uchybienia dyspozycji normy art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., jeżeli nie wiadomo, jaki stan faktyczny Sąd I instancji przyjął, jako podstawę wyrokowania, a także w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy wada uzasadnienia nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się, bowiem w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to, więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (zob. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, wyrok NSA z 12 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1620/10 oraz wyrok NSA z 19 grudnia 2024 r., sygn. akt III OSK 2718/23). Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem, dlaczego nie stwierdził czy stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, czy też przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1985/09). W piśmiennictwie wskazano, że "Uzasadnienie decyzji ex hypothesi ma wykazać, że podjęta decyzja jest trafna z punktu widzenia prawa obowiązującego, faktów sprawy i przyjętych ocen, niezależnie od tego czy sąd doszedł do niej w drodze intuicji, przeżyć «świadomości prawnej» wobec faktu sprawy, czy też rozważań co do szans utrzymania tej decyzji w toku instancji. Na zewnątrz występuje tylko decyzja wraz z jej uzasadnieniem" (zob. J. Wróblewski, Sądowe stosowanie prawa, Warszawa 1988, s. 25-26). Według SN, "(...) konstrukcja uzasadnienia, jako jedynego dokumentu sprawozdawczego, pozwalającego na odczytanie, czym kierował się sąd, ferując konkretne rozstrzygnięcia, wymaga szczególnej precyzji w formułowaniu myśli, bowiem w obrocie prawnym funkcjonuje to, co sąd napisał, a nie co zamierzał napisać" (zob. postanowienie SN z 15 czerwca 2005 r., sygn. akt III KK 225/04). W orzecznictwie SN wskazano również, że "(...) należy przypomnieć o fundamentalnej roli, jaką pełni uzasadnienie orzeczenia sądowego. Jest to w istocie jedyny czynnik, przez pryzmat którego można dokonać oceny zasadności abstrakcyjnie brzmiącej formuły sentencji orzeczenia. Nie należy zatem sądzić, by rola uzasadnienia wyczerpywała się tylko w przekonywaniu stron do słuszności stanowiska sądu i jego zgodności z prawem obowiązującym. Idzie ona niewątpliwie znacznie dalej, warunkując de facto przeprowadzenie kontroli instancyjnej. Uzasadnienie orzeczenia sądowego spełnia także istotną rolę porządkującą, obligując stosującego prawo do prawidłowej i pełnej rekonstrukcji stanu faktycznego pod kątem jego dalszego przyrównania do miarodajnej normy prawa materialnego i ustalenia na tej podstawie ostatecznego wyniku sprawy. Dlatego też składające się na uzasadnienie dwie podstawy rozstrzygnięcia: faktyczna i prawna tworzą łącznie jedną całość, którą powinna cechować wewnętrzna spójność, tak aby nie było zasadniczych wątpliwości co do tego, jaki stosunek faktyczny i w jaki sposób sąd wiążąco uregulował" (zob. wyrok SN z 29 stycznia 2008 r., sygn. akt IV CNP 182/07). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów i standardów, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd, bowiem nie zastosował się w pełni do dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera wszystkich elementów, jakie wskazuje ustawa. Nie daje to rękojmi, że sąd administracyjny dołożył należytej staranności przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uniemożliwia to również Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie. Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z art. 141 § 1 pkt 4 p.p.s.a. jednym z elementów uzasadnienia orzeczenia sądu jest przytoczenie zarzutów skargi, a z tego z kolei wywodzi się obowiązek sądu odniesienia się do tych zarzutów. Nie oznacza to jednak, że wypełniając go, sąd ma zawsze obowiązek odnieść się do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu. Z wywodów Sądu I instancji nie wynika jednak, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze. Zasadniczo za wadę uzasadnienia nie można uznać także powtórzenia przez Sąd I instancji argumentacji organów, o ile jest ona pełna logiczna i zgodna ze stanem faktycznym i prawnym tej sprawy. Pominięcie przez Sąd I instancji istotnych zarzutów i argumentów skargi wraz z wykazaniem ich istotności przez skarżącego kasacyjnie, co miało miejsce w niniejszej sprawie może stanowić uzasadnioną podstawę do uchylenia wyroku Sądu I instancji (por. wyrok NSA z 10 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 200/18, LEX nr 3065681 oraz wyrok NSA z 13 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 506/17, LEX nr 2641844). W niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie wskazała i wyjaśniła w odniesieniu do stawianych przez nią kwestii spornej, jakie dokładnie braki towarzyszą uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oraz jakie jest znaczenie tych braków w relacji do znaczenia i doniosłości stawianych w skardze zarzutów, do których miał nie odnieść się Sąd I instancji, co miało jednocześnie wpływ na wynik sprawy. Ma to istotne znaczenie w sytuacji, gdy strona postępowania przedstawia argumentację mającą uzasadniać jej stanowisko, opierając ją na konkretnym przepisie prawnym i wskazując sposób jego rozumienia w stanie faktycznym sprawy. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny, jeżeli nie podziela takiej argumentacji, powinien wykazać jakimi błędami jest ona obarczona, ewentualnie dlaczego określony przepis nie może mieć w sprawie zastosowania. Bez względu na sposób zanegowania zaprezentowanej argumentacji, z uzasadnienia wyroku powinno wynikać, dlaczego jest ona nieprawidłowa. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wyżej przedstawionym standardom (zob. wyrok NSA z 16 stycznia 2020 r., sygn. akt II FSK 525/18, LEX nr 3038115). Istota zarzutów skargi kasacyjnej dotyczy błędnej konstrukcji uzasadnienia wyroku Sądu I instancji. W skardze kasacyjnej trafnie zarzucono, że uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zostało sporządzone w sposób wadliwy, tj. uniemożliwiający odtworzenie stanowiska WSA w Warszawie w odniesieniu do zarzutów postawionych w skardze. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku w dużej mierze ograniczył się do przyjęcia, że podziela stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu decyzji GIOŚ z 19 października 2023 r. w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej. Sąd I instancji w całości podzielił ustalenia organów obu instancji i wyrażoną przez nie ocenę prawną stanu faktycznego. Spowodowało to, że nie jest możliwa weryfikacja przyczyn, dla których w ocenie Sądu I instancji skarżąca kasacyjnie zobowiązana była do tworzenia sektora A na każdej warstwie kwatery I składowiska oraz, że sektor ten powinien odpowiadać powierzchnią temu samemu sektorowi na poprzednich warstwach. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, "że część zarzutów skargi stanowiła powtórzenie zarzutów odwołania, do których organ II instancji odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a Sąd, jak to już wyżej zaznaczono, podzielił jego wywody, więc nie ma potrzeby ich szczegółowego powtarzania". Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. polegało również na niezajęciu przez Sąd I instancji stanowiska co do zarzutu stawianego przez skarżącą w przedmiocie niewykonalności decyzji (wynikającej z ustanowionego w art. 145 ustawy o odpadach zakazu wydobywania odpadów ze składowiska). W trafnej ocenie skarżącej kasacyjnie, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji nie odniósł się nie tylko do wskazanego powyżej zarzutu niewykonalności zaskarżonej decyzji i decyzji WIOŚ, ale również do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art, 6 k.p.a. oraz art. 126 § 1 pkt 2 i art. 461 § 1 i 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych oraz art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym poprzez wadliwe oznaczenie strony w decyzji GIOŚ, wynikające z nieuwzględnienia w firmie strony (skarżącej) faktu, że znajduje się ona w likwidacji. W tym miejscu należy podnieść, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, ale wymaga odniesienia się do tych zarzutów, których zbadanie jest niezbędne do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Za podstawową wadę uzasadnienia wyroku Sądu I instancji w okolicznościach tej sprawy należało uznać bezkrytyczne powtórzenie argumentacji organów. Sąd I instancji nie wyjaśnił powodów dla, których argumentację organu uważa za trafną w obowiązującym stanie prawnym i faktycznym. W niniejszej sprawie wadliwość uzasadnienia spowodowana brakiem odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów przedstawionych w skardze, mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2382/17). W skardze skarżąca przedstawiła argumentację mającą uzasadniać jej stanowisko, opierając ją na konkretnych podstawach prawnych i wskazując sposób ich rozumienia w stanie faktycznym tej sprawy. W takim przypadku Sąd I instancji, jeżeli nie podzielił takiej argumentacji, powinien wykazać jakimi błędami była ona obarczona, ewentualnie dlaczego określony przepis nie mógł mieć w sprawie zastosowania. Bez względu na sposób zanegowania zaprezentowanej argumentacji, z uzasadnienia wyroku powinno wynikać, dlaczego jest ona nieprawidłowa (zob. wyrok NSA z 16 stycznia 2020 r., sygn. akt II FSK 525/18, LEX nr 3038115). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji nie odpowiada wyżej przedstawionym standardom. Sąd I instancji pominął argumentację skarżącej dotyczącą w szczególności w przedmiocie niewykonalności decyzji (wynikającej z ustanowionego w art. 145 ustawy o odpadach zakazu wydobywania odpadów ze składowiska). Brak pełnego odniesienia się do argumentacji skarżącej miało w realiach rozpatrywanej sprawy istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Sąd I instancji bez odniesienia się do wywodów prawnych zaprezentowanych przez skarżącą uznał, za organem, że jej stanowisko jest błędne, choć nie wykazał błędów w zaprezentowanej przez nią argumentacji. Wobec powyższego brak odniesienia się przez Sąd I instancji do zarzutów zaprezentowanych w skardze, prowadzi w realiach rozpatrywanej sprawy do wadliwości sporządzonego uzasadnienia. Oznacza to bowiem, że w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi nie rozpoznano istoty sprawy. Nie wiadomo wobec powyższego, dlaczego argumentacja skarżącej była nieprawidłowa. Zgodzić należy się ze skarżącą kasacyjnie, że Sąd I instancji nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą w skardze na decyzję organu II instancji, w tym do przedstawionego na rozprawie przed WSA zarzutu dotyczącego niewykonalności decyzji (wynikającej z ustanowionego w art. 145 ustawy o odpadach zakazu wydobywania odpadów ze składowiska). Na podstawie uzasadnienia wyroku Sądu I instancji nie można poznać przyczyny, dla których skarżąca zobowiązana została do utworzenia sektora A na ostatniej wierzchniej warstwie kwatery nr I składowiska oraz że sektor ten powinien odpowiadać powierzchnią temu samemu sektorowi na poprzednich warstwach. Wbrew twierdzeniu Sądu I instancji, ogólne stwierdzenia odwołujące się do podziału kwatery nr I na sektor A i B w treści instrukcji, w żaden sposób nie regulują zagadnienia dotyczącego obowiązku wyznaczenia obu sektorów i ich utrzymywania przez okres funkcjonowania składowiska, jak również przyjęcia równej powierzchni i geometrii sektorów. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku nie odniósł się do tego, że pionowe wydzielenie sektorów pod względem technicznym zostało uznane w przedłożonym do akt sprawy dowodzie jako niepoprawne i zagrażające stabilności bryły górotworu, jakim jest docelowo kwatera składowa nadpoziomowa. Z powołanych wyżej fragmentów uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że uzasadnienie to nie zostało sporządzone tak, aby wynikało z niego, dlaczego uznał za zgodne z prawem decyzje orzekających w sprawie organów. Uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie stanowi konsekwentnej, logicznej zwartej i pełnej syntezy, ale jest zestawem wypowiedzi w większości w ogóle ze sobą niepowiązanych (por. J. Drachal, J. Jagielski, P. Gołaszewski, [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (re[...]), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2021, s. 743). Uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera miejscami sprzeczną wewnętrznie argumentację. Motywacja Sądu I instancji nie odpowiednia do niniejszej sprawy i miejscami jest pozorna. Motywacja Sądu I instancji nie pozwala w szczególności na prześledzenie toku rozumowania tego Sądu I instancji i poznanie racji, które stały u podstaw skargi spółki na decyzję GIOŚ z 19 października 2023 r. w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej. W skardze kasacyjnej Spółki skutecznie zakwestionowano kompletność (elementy) uzasadnienia wyroku Sądu I instancji oraz jego prawidłowość merytoryczną (por. wyrok NSA z 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3321/19). Na etapie zaś rozpatrywania skargi kasacyjnej, bez poznania motywów, które skłoniły Sąd I instancji do oddalenia skargi, czyli uznania stanowiska GIOŚ za prawidłowe, Naczelny Sąd Administracyjny nie może odnieść się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wadliwy sposób sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku uniemożliwia kontrolę zasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej (zarówno procesowych, jak i materialnoprawnych). Ocena taka byłaby bowiem przedwczesna. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd I instancji, po ponownym rozpoznaniu sprawy, zobowiązany będzie sporządzić uzasadnienie spełniające wymogi ustawowe przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął zgodnie z art. 209 w zw. z art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.