III OSK 2119/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Artur Kuś (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski Protokolant starszy asystent sędziego Edyta Kuczkowska po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 9 maja 2023 r. sygn. akt III SA/Gl 110/23 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...]. na decyzję [...] S.A. z siedzibą w [...] z 19 grudnia 2022 r. nr 1/2022 w przedmiocie informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na rzecz [...] S.A. z siedzibą w [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 9 maja 2023 r. sygn. akt III SA/Gl 110/23 po rozpoznaniu sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [..]. (dalej: "skarżący" "Stowarzyszenie") na decyzję [...] S.A. w [...] (dalej: "Spółka", "organ") z 19 grudnia 2022 r. nr 1/2022 w przedmiocie informacji publicznej: w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję, w pkt 2 zasądził od Spółki na rzecz Stowarzyszenia kwotę 680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne. Stowarzyszenie wnioskiem z 14 grudnia 2018 r. zwróciło się do Spółki o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1. informacji o łącznie wypłaconych nagrodach w Spółce w latach 2017 i 2018; 2. nagród wypłaconych w 2018 r. każdemu pracownikowi poprzez podanie imienia i nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody; 3. łącznie wypłaconych premiach w Spółce w latach 2017 i 2018; 4. premii wypłaconych w 2018 r. każdemu pracownikowi poprzez podanie imienia i nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody. Spółka decyzją z 19 grudnia 2022 r., na podstawie art. 5 ust. 2 w związku z art. 16 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 poz. 902, dalej: "u.d.i.p.") odmówiła udostępnienia informacji obejmującej imiona i nazwiska pracowników, na rzecz których zostały w 2018 r. wypłacone nagrody oraz premie. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił stan sprawy i wskazał, że pismem z 20 grudnia 2018 r. udzielił Stowarzyszeniu odpowiedzi na ww. wniosek podając, że nie należy do kategorii podmiotów publicznych zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej. Wnioskowana informacja podlega ochronie w myśl przepisów dotyczących danych osobowych oraz wnioskowana informacja nie odnosi się do wykonywania zadań publicznych i gospodarowania majątkiem Skarbu Państwa i odmówił udostępnienia wnioskowanych danych. Stwierdził, że w sprawie tej poza formułowanymi pismami nie została wydana decyzja na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 3 lipca 2019 r. sygn. akt III SAB/GI 49/19 zobowiązał Spółkę do załatwienia wniosku Stowarzyszenia, w terminie 14 dni oraz zapłaty na rzecz Stowarzyszenia kosztów postępowania w kwocie 100 zł. Sąd orzekł, że organ dopuścił się bezczynności oraz że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony organowi 5 grudnia 2022 r. Mając na uwadze wskazania Sądu zawarte w ww. wyroku, organ stwierdził, że o ile dane co do nagród i premii mogą zostać udostępnione i nie stanowią one informacji przetworzonej (choć ich pozyskanie nie jest automatyczne) w rozumieniu u.d.i.p. o tyle dane personalne, to jest imiona i nazwiska pracowników, na rzecz których we wskazanym we wniosku okresie czasu wypłacono nagrody i premie nie mogą zostać udostępnione, gdyż podlegają ochronie z mocy ustawy z 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz. U. 2019, poz. 1781) i w związku z art. 3 i art. 4 tej ustawy udostępnione zostać nie mogą, a co za tym idzie nie stanowią informacji publicznej. Zatem nie jest możliwa realizacja wniosku we wskazanym wyżej zakresie. Spółka stwierdziła, że pracownik świadczący pracę nie jest osobą umocowaną do reprezentacji podmiotu, zaś otrzymanie przez niego nagród oraz premii wynika zawsze z obowiązujących wewnątrzzakładowych aktów prawnych i regulaminów, jednak dane osobowe w żadnym wypadku nie mogą zostać udostępnione. Ich publikacja w sposób oczywisty godziłaby w sferę prywatności danych osób stanowiąc jednocześnie podstawę dla ewentualnych postępowań odszkodowawczych względem podmiotu, który takie informacje udostępniłby. Stowarzyszenie, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gliwicach, zarzuciło organowi naruszenie: a) art. 61 ust. 1 Konstytucji poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie stanowiących informację publiczną informacji o pracownikach, którym w 2018 r. przyznano nagrody oraz premie, o ich wysokości oraz uzasadnienia przyznania, pomimo braku podstaw do zastosowania ograniczenia prawa do informacji publicznej w tym zakresie, b) art. 5 ust. 2 u.d.i.p., poprzez jego błędne zastosowanie i odmowę udostępnienia informacji publicznej w zakresie wnioskowanym przez skarżącego, pomimo iż w sprawie nie zachodziła okoliczność ograniczająca prawo do informacji publicznej w postaci prawa do prywatności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że jest spółką akcyjną prowadzącą działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy. Posiada swe własne organy, oprócz walnego zgromadzenia zarząd i radę nadzorczą. Poza wskazanymi organami w strukturach Spółki funkcjonują osoby posiadające przymiot pracowników świadczących pracę w rozumieniu kodeksu pracy. Skarżący w swym wniosku żądał podania informacji odnoszących się wprost do pracowników, pomijając osoby wchodzące w skład wyżej wymienionych organów Spółki. Jakkolwiek Sąd w uzasadnieniu wyroku podniósł - w ślad za tezą wyroku NSA z 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 1530/14 - że nie ma znaczenia, na jakiej podstawie prawnej dana osoba wykonuje funkcję publiczną, to jednak organ jest związany wnioskiem strony skarżącej, a z niego wynika wprost, że żądanie dotyczy pracowników. Dalej wyjaśnił, że jedynymi osobami pełniącymi funkcje publiczne w organie są członkowie jego zarządu oraz rady nadzorczej, zaś wszyscy bez wyjątku pracownicy nie wykonują żadnych funkcji publicznych. Ponadto dodał, że informacje o kwotach wypłaconych za wskazane we wniosku okresy zostały udostępnione w piśmie z 19 grudnia 2022 r. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd I instancji stwierdził, że nie wszystkie dane, których udostępnienia żądał skarżący podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Wskazał, że we wniosku, w pkt 2 i 4 skarżący domagał się udostępnienia informacji o wypłaconych w 2018 r. nagrodach każdemu pracownikowi przez podanie imienia i nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody oraz wypłaconych premiach w 2018 r. każdemu pracownikowi przez podanie imienia i nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody. Zdaniem Sądu I instancji, o ile ilość środków publicznych wydatkowanych na wynagrodzenie (w tym także nagrody i premie) stanowi jawną informację publiczną, o tyle już wynagrodzenie poszczególnych pracowników Spółki, nie pełniących funkcji publicznych, takowego przymiotu jawnego z mocy prawa nie ma. Wysokość wynagrodzenia, składniki nań składające się w przypisanych im konkretnych kwotach, nagrody i premie pracownika nie będącego osobą funkcyjną, nie pełniącego roli piastuna organu, nie stanowią informacji publicznej udostępnianej na tożsamych zasadach co wysokość wynagrodzenia (i jego poszczególne składniki) pracownika pełniącego funkcję publiczną. Sąd wskazał na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 20 marca 2006 r. sygn. akt K 17/05 dokonał wykładani pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną" na tle stosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p wskazując, że "nie jest też możliwe precyzyjne i jednoznaczne określenie, czy i w jakich okolicznościach osoba funkcjonująca w ramach instytucji publicznej będzie mogła być uznana za sprawującą funkcję publiczną. Nie każda osoba publiczna będzie tą, która pełni funkcje publiczne. Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych". W ocenie Sądu I instancji, żądanie skarżącego w części, w jakiej odnosi się do nagród i premii pracowników Spółki nie pełniących funkcji publicznych nie znajduje podstaw w obowiązujących przepisach. Zdaniem Sądu I instancji, udostępnieniu w trybie u.d.i.p. podlegają natomiast informacje co do wysokości nagród i premii wypłaconych pracownikom pełniącym w Spółce rolę piastuna organu. Jednak w tym zakresie organ nie poczynił żadnej analizy dotyczącej tego czy jakikolwiek jej pracownik pełni bądź nie funkcje publiczną. Dopiero w odpowiedzi na skargę, organ poruszył tę kwestię, która powinna być wyjaśniona w decyzji zgodnie z wymogami z art.107 § 3 k.p.a. Sąd I instancji wyjaśnił, że w sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, która nie jest informacją publiczną (dotycząca np. wynagrodzeń osób nie pełniących funkcji publicznych), organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udostępnienia informacji, lecz zawiadamia jedynie, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą. Natomiast w razie stwierdzenia, że informacje, o które wnioskuje strona są co do zasady objęte zakresem wskazanej ustawy, nie podlegają jednak udostępnieniu ze szczególnych powodów (np. właśnie ze względu na konieczność ochrony życia prywatnego pracowników), organ ma obowiązek wydać odmowną decyzję administracyjną, w której uzasadni szczegółowo, dlaczego odmówił wnioskującemu dostępu do poszczególnych informacji. Sąd I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie organ wydał decyzję administracyjną, która wymyka się spod kontroli Sądu. Zdaniem Sądu I instancji, zawarte w niej stwierdzenia nie wyjaśniają przyczyn odmowy udostępnienia informacji publicznej dotyczącej przecież wszystkich pracowników, a więc i tych, którzy pełnią funkcje publiczne. Sąd I instancji stwierdził, że rację ma Spółka, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy jednak informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Sąd I instancji podkreślił, że zasadność odmowy ze wskazaniem na brak osób pełniących funkcje publiczne w strukturach Spółki wymaga przedstawienia struktury zatrudnienia, ze wskazaniem poszczególnych osób zajmujących stanowiska decyzyjne, co do których brak ograniczeń dotyczących pozostałych pracowników. W ocenie Sądu Instancji kontrolowana decyzja tego nie zawiera. Stowarzyszenie wywiodło skargę kasacyjną od powyższego wyroku zarzucając naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 5 ust. 2 u.d.i.p., poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na niezasadnym przyjęciu, iż informacje o nagrodach przyznanych ze środków publicznych nie mogą być udostępnione ze względu na prywatność osób fizycznych; 2. art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. w zw. z art. 61 ust. 1 Konstytucji poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że informację podlegającą udostępnieniu stanowią jedynie informacje o osobach, które w organie pełnią funkcje publiczne i sprawują "kompetencje decyzyjne", podczas gdy informacją objęci są wszyscy zatrudnieni pracownicy. II. przepisów postępowania, mających wpływ na treść orzeczenia, tj.: 3. art. 141 § 4 a p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a. oraz 7 k.p.a., poprzez niewłaściwą kontrolę działania Spółki polegającą na uznaniu, iż decyzja organu była przedwczesna i w konsekwencji bezpodstawne zalecenie, aby Spółka dokonała oceny osób zatrudnionych pod kątem spełnienia przez nich przesłanki uznania za osoby pełniące funkcję publiczną, podczas gdy informacja o wypłaconych premiach i nagrodach powinna być udostępniona w odniesieniu do wszystkich osób zatrudnionych w organie, który dysponuje majątkiem publicznym. Naruszenie to miało istotny wpływ na treść orzeczenia, gdyż doprowadziło do udzielenia organowi błędnych wskazań co do dalszego postępowania. Podnosząc powyższe zarzuty Stowarzyszenie wniosło o u uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Stowarzyszenie wniosło o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 1. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, NSA związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania jak i prawa materialnego. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie jest uzasadniona. 2. Istota sprawy sprowadza się do oceny zgodności z prawem wyroku Sądu I instancji który uchylił decyzję organu (Spółki) odmawiającą udzielenia wnioskodawcy informacji obejmującej podanie imienia i nazwiska pracowników organu na rzecz których zostały w 2018 r. wypłacone nagrody oraz premie. Zdaniem Sądu I instancji, Spółkę należy zaliczyć do podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej a organ w decyzji odmownej nie poczynił żadnej analizy dotyczącej tego czy jakikolwiek jej pracownik pełni bądź nie pełni "funkcji publicznej". Skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie z kolei zarzuca Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego i procesowego poprzez błędną wykładnię wskazanych w skardze przepisów u.d.i.p. i Konstytucji polegającą na: a) niezasadnym przyjęciu, iż informacje o nagrodach przyznanych ze środków publicznych nie mogą być udostępnione ze względu na prywatność osób fizycznych; b) informację podlegającą udostępnieniu stanowią jedynie informacje o osobach, które w organie pełnią funkcje publiczne i sprawują "kompetencje decyzyjne", podczas gdy informacją objęci powinni być wszyscy zatrudnieni w Spółce pracownicy. Dodatkowo Stowarzyszenie zarzuciło wyrokowi Sądu I instancji naruszenie art. 141 § 4 a p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a. i art. 7 k.p.a. 3. W ocenie NSA skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu w całości. Ze względu na sposób jej sformułowania można odnieść się do w zarzutów w niej zawartych w sposób łączny. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego jak i prawa procesowego z kilku zasadniczych powodów. Po pierwsze - co do zasady wynagrodzenie pracowników wraz ze wszystkimi jego składnikami (w tym nagrodami i premiami) w sytuacji gdy jest finansowane ze środków publicznych jest jawne. Wysokość wynagrodzeń czy nagród ze środków publicznych, stanowi informację publiczną, dotyczy bowiem publicznej sfery działalności danego organu. Pogląd ten jest dominujący w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA: z 14 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 578/19, z 19 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2929/17, z 19 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2737/17 z 5 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 840/17, z 28 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 1432/17). Zatem informacja o wysokości przyznawanych i wypłaconych pracownikom nagród, z podaniem kwoty przypisanej do konkretnego pracownika posiada niewątpliwie walor "informacji publicznej". Nie oznacza to jednak automatycznie, że wszystkie osoby zatrudnione w danej jednostce publicznej mają obowiązek udostępnić żądane przez wnioskodawcę informacje (np. o wynagrodzeniu, nagrodach czy premii) w pełnym zakresie. Informacją publiczną jest informacja o wydatkach podmiotu publicznego na wynagrodzenia pracowników. W tych ramach można żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia konkretnej grupy pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, a także składników takiego wynagrodzenia. Natomiast jeżeli wynagrodzenie zawiera składniki nie związane z pełnieniem funkcji publicznej przez daną osobę, a dotyczące jej sytuacji osobistej, wówczas posiada to znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 16 września 2025 r., sygn. akt III OSK 770/25 oraz wyroki NSA z 4 kwietnia 2026 r., sygn. akt: III OSK 1338/23 i III OSK 2231/24). W orzecznictwie wskazuje się, że wykładania językowa art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie nakłada na organ z urzędu obowiązku ustalania w każdej sprawie czy osoba, której dotyczy wniosek o udzielenie informacji publicznej, rezygnuje z prawa do ochrony swojej prywatności. Zapytanie o rezygnację z prawa do prywatności organ winien skierować do osoby fizycznej, jeśli wnosi o to wyraźnie osoba składająca wniosek o udzielenie informacji publicznej lub gdy przebieg postępowania wyjaśniającego wskazuje, iż okoliczność to powinna zostać wyjaśniona (por. wyrok NSA z 10 maja 2023 r., sygn. akt III OSK 2125/21, wyrok NSA z 13 lipca 2023 r., sygn. akt III OSK 2449/21). Po drugie – prawidłowo Sąd I instancji przyjął, że: "(...) żądanie skarżącego w części, w jakiej odnosi się do nagród i premii pracowników Spółki nie pełniących funkcji publicznych nie znajduje podstaw w obowiązujących przepisach. Z całą pewnością udostępnieniu w trybie powoływanej ustawy podlegają natomiast informacje co do wysokości nagród i premii wypłaconych pracownikom pełniącym w Spółce rolę piastuna organu" (s. 8 uzasadnienia). Sąd I instancji w związku z tym wyodrębnił dwie grupy pracowników, których sytuacja prawna w zakresie prawa do ochrony informacji o ich wynagrodzeniach, czy też nagrodach jest zdecydowanie różna: a) pracowników, którzy "pełnią funkcję publiczną" i w stosunku do których wyłączona jest w tym zakresie ochrona ich prywatności, jeżeli żądana informacja pozostaje w związku z pełnioną funkcją; zatem wobec osób pełniących funkcje publiczne nie działa klauzula limitująca dostęp do informacji publicznej, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 11 marca 2026 r., sygn. akt III OSK 1492/25); wskazał między innymi "piastuna organu" nie przesadzając o innych osobach, które mogą pełnić również "funkcje publiczne" w organie; b) pracowników, którzy "nie pełnią funkcji publicznej" i wobec których możliwe jest zastosowanie przepisów chroniących ich prawo do prywatności (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Jednocześnie zasadnie wskazał, że zaskarżona (i uchylona przez Sąd) decyzja odnosi się do wszystkich pracowników, czyli tych którzy pełnią funkcje publiczne jak i nie pełniących takich funkcji. Wskazał przy tym, że zasadność odmowy w zakresie udzielenia informacji ze wskazaniem na brak osób pełniących funkcje publiczne w strukturach Spółki wymaga przedstawienia struktury zatrudnienia (ze wskazaniem poszczególnych osób "pełniących funkcję publiczna") czego w sprawie nie uczyniono. Po trzecie – zasadnie również Sąd I instancji wskazał w uzasadnieniu, że w tym zakresie organ nie poczynił żadnej analizy dotyczącej tego czy jakikolwiek jej pracownik pełni bądź nie pełni "funkcji publicznej". Dopiero w odpowiedzi na skargę, organ poruszył tę kwestię. W związku z tym Sąd I instancji wskazał tzw. wytyczne dla organu przy ponownym rozpoznaniu wniosku skarżącego: - w sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, która nie jest informacją publiczną (dotyczy wynagrodzeń osób nie pełniących funkcji publicznych), organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym u.d.i.p.; - w razie zaś stwierdzenia, że informacje, o które wnioskuje strona są co do zasady objęte zakresem u.d.i.p. nie podlegają jednak udostępnieniu ze szczególnych powodów (np. ze względu na konieczność ochrony życia prywatnego pracowników), organ ma obowiązek wydać odmowną decyzję administracyjną, w której uzasadni szczegółowo, dlaczego odmówił wnioskującemu dostępu do poszczególnych informacji; - z całą pewnością udostępnieniu w trybie u.d.i.p. podlegają informacje co do wysokości nagród i premii wypłaconych pracownikom pełniącym w Spółce rolę piastuna organu; przypomnieć można, że ingerencja w prywatność polegająca na ujawnieniu wysokości wynagrodzenia (ale też nagród i premii) osoby pełniącej funkcje publiczną nie przekracza granicy intymności wyznaczonej przepisami art. 47 i art. 61 ust. 3 Konstytucji (por. wyrok NSA z 5 stycznia 2016 r. sygn. akt I OSK 3042/14); użyte w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" obejmuje każdą osobę, która ma wpływ na kształtowanie spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., tj. na sferę publiczną; w związku z tym za pełniące funkcje publiczne uznać należy osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym; cechą wyróżniającą takie osoby jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej; wskazanie, czy mamy do czynienia z "funkcją publiczną", powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne; chodzi zatem o podmioty, którym co do zasady przysługują kompetencje decyzyjne w ramach instytucji publicznej; zatem za "osoby pełniące funkcje publiczne" w rozumieniu art. 5 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. należy uznać pracowników zajmujących stanowiska i funkcje, których sprawowanie łączy się co najmniej z przygotowywaniem rozstrzygnięć dotyczących innych podmiotów oraz pozwala na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej; jednak dla prawidłowego zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. koniecznym jest każdorazowe badanie zakresu uprawnień (obowiązków) osób, których dotyczy wniosek o udostępnienie informacji publicznej; badanie taki musi mieć każdorazowe zastosowanie (kazuistyczne), gdyż nie można w sposób prawidłowy ustalić zamknięty katalog takich podmiotów (por. wyrok NSA z 22 kwietnia, sygn. akt 2231/24). Po czwarte - zdaniem NSA, ochrona prywatności jednostki obok ochrony informacji niejawnych i innych tajemnic prawnie chronionych stanowi jedną z głównych przesłanek pozwalających na ograniczenie prawa dostępu do informacji publicznej. Prywatność jednostki jest podstawową wartością, stanowiącą granicę dla wolności pozyskiwania i rozpowszechniania informacji. Prawo do prywatności podlega ochronie, a gwarancje ochrony prawa do prywatności, w polskim porządku prawnym, wprowadzają zarówno ratyfikowane przez Polskę umowy międzynarodowe oraz prawo pochodzące od organizacji międzynarodowych, których Rzeczpospolita Polska jest członkiem, jak również akty prawne pochodzące od prawodawcy krajowego. Ochrona prawa do prywatności zagwarantowana została przede wszystkim na poziomie art. 47 Konstytucji. Prawo do prywatności nie ma i nie może mieć jednakże wymiaru bezwzględnego. Podstawowe znaczenie w tym zakresie mają przepisy o ochronie danych osobowych, gdyż dotyczą one sfery ochrony prywatności określonej osoby w zakresie przetwarzania informacji o niej (por. wyroki NSA z 18 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 667/09; z 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK1365/06). Art. 31 ust. 3 Konstytucji dopuszcza możliwość wprowadzenia ograniczeń w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw (w tym także prawa do prywatności). Ograniczenia te muszą być jednak ustanowione w ustawie, ich ustanowienie musi być konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności i praw innych osób. W przypadku prawa do prywatności jego ograniczenia daje się podzielić na dwie grupy: zależne od woli osoby, której prawo do prywatności przysługuje, i niezależne od wolt tej osoby. W pierwszej sytuacji prawo do prywatności podlega ograniczeniu na skutek rezygnacji zainteresowanego z części lub z całości przysługującego mu prawa. W drugiej sytuacji zainteresowany nie ma wpływu na ograniczenie prawa do prywatności, następuje ono z mocy samego prawa bądź z woli innego podmiotu, uprawnionego przez prawo do decydowania w przedmiocie ograniczenia. Po piąte – zasadnie zatem wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, że żądanie skarżącego w części, w jakiej odnosi się do nagród i premii pracowników Spółki nie pełniących funkcji publicznych nie znajduje podstaw w obowiązujących przepisach. W konsekwencji powyższego za chybiony uznać należy zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust 1 pkt 5 u.d.i.p. w zw. z art. 61 ust. 1 Konstytucji. Z kolei w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania należy wskazać, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być bowiem skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże jak i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie nie można uznać, aby Sąd I instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny przyczyn wydanego rozstrzygnięcia. 4. Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a., NSA orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.