III OSK 2100/21

Dnia 19 kwietnia 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak sędzia del. WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 277/19 w sprawie ze skargi T.M. na decyzję Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia 20 lutego 2019 r. nr PO V WO 117.3.2019 w przedmiocie dodatku wyrównawczego 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od T.M. na rzecz Prokuratora Okręgowego w [...] kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 25 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 277/19 oddalił skargę T.M. na decyzję Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia 20 lutego 2019 r. nr PO V WO 117.3.2019 w przedmiocie dodatku wyrównawczego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł T.M. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.") zarzucił: I) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 1, art. 3 ust. 1 i 1a, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 8 i art. 104 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 330, dalej w skrócie "u.s.w.ż.z."), poprzez ich błędną interpretację, która miała wpływ na wynik sprawy i spowodowała utrzymanie w mocy decyzji administracyjnych wydanych przez organy obu instancji w stosunku do osoby niebędącej żołnierzem zawodowym w służbie czynnej; 2) art. 41 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r. poz. 178, dalej w skrócie "u.p.w.u.p.p.") oraz art. 19 ust. 1, art. 22 ust. 1 i 3 oraz art. 80 ust. 1 pkt 3, ust. 2 i 3 u.s.w.ż.z., poprzez ich błędną interpretację, która miała wpływ na wynik sprawy i spowodowała przyznanie [...] T.M. dodatku wyrównawczego dla prokuratorów w wysokości [...] zł, zamiast [...] zł, w oparciu o zaniżoną kwotę wynagrodzenia nabytego wcześniej w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w Warszawie na stanowisku [...] – prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie, przyjętą przez Prokuratora Rejonowego w [...] w wysokości [...] zł, zamiast [...] zł, z powodu błędnej oceny przepisów dotyczących określenia pojęcia stanowiska zajmowanego przez wyżej wymienionego w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w Warszawie, nieuznania dodatku wyrównawczego za dodatek o charakterze stałym, wchodzący w skład uposażenia tego żołnierza, co później miało wpływ na ustalenie wynagrodzenia, które miało mu być zachowane na kolejnym stanowisku, na podstawie art. 41 § 1 u.p.w.u.p.p.; 3) art. 76 ust. 2 pkt 2 u.s.w.ż.z., poprzez jego błędną interpretację, która miała wpływ na wynik sprawy i spowodowała utrzymanie w mocy decyzji obniżających uposażenia [...] T.M. nie z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające zmianę, tj. z dniem 1 czerwca 2016 r. – jak przewiduje to ten przepis, a z dniem 17 maja 2016 r.; II) naruszenie przepisów postępowania, które to miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 141 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 107 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej w skrócie "k.p.a."), poprzez niewskazanie podstawy prawnej i faktycznej wydania decyzji w stosunku do osoby niebędącej żołnierzem zawodowym, w sprzeczności z art. 76 ust. 2 kpt 2 u.s.w.ż.z., a tym samym zaakceptowanie decyzji organów obu instancji, również bez uzasadnienia faktycznego i prawnego, że obniżenie dodatku ma nastąpić z dniem 17 maja 2016 r., co miało wpływ na utrzymanie w mocy decyzji wydanej w sprawie bezprzedmiotowej; 2) art. 141 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji wydanej na podstawie nieistniejącego przepisu, tj. § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2010 r. Nr 196, poz. 1298 ze zm., dalej w skrócie "rozporządzenie z dnia 11 października 2010 r."), uchylonego przepisem art. 73 u.p.w.u.p.p. oraz utrzymanie w mocy decyzji organu drugiej instancji, akceptującej fakt wydania zaskarżonej decyzji w oparciu o przepis już nieistniejący, przy jednoczesnym wydaniu decyzji obu instancji przez organy wskazane w § 2 ust. 4 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw woskowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1126, dalej w skrócie "rozporządzenie z dnia 2 czerwca 2017 r."), które obowiązywało w dniach wydania decyzji organów obu instancji i zastąpiło rozporządzenie z dnia 11 października 2010 r. i niewskazanie podstawy prawnej uchylenia się od zasady przewidzianej w art. 73 u.p.w.u.p.p. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. Prokurator Okręgowy w [...] w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ustosunkowując się do powołanych w skardze kasacyjnej zarzutów stwierdził, że są one niezasadne, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. W piśmie procesowym z dnia 3 kwietnia 2023 r. T.M. podtrzymał argumentację powołaną w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy i Sąd pierwszej instancji. Istota sporu w sprawie sprowadza się zasadniczo do kwestii, czy ustalając skarżącemu kasacyjnie wysokość dodatku wyrównawczego w związku z jego zwolnieniem z zajmowanego stanowiska w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury i następnie wyznaczeniem na stanowisko służbowe w Prokuraturze Rejonowej w Gdyni, wysokość owego dodatku powinna być powiększona o kwotę dodatku funkcyjnego, który przysługiwał skarżącemu kasacyjnie w związku z pełnieniem obowiązków [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej. Przed dniem 4 kwietnia 2016 r., tj. przed zwolnieniem skarżącego kasacyjnie z zajmowanego stanowiska służbowego w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury i przeniesieniem na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...], zajmował on stanowisko służbowe [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie. Było to stanowisko wojskowe, dla którego został określony stopień etatowy oraz grupa uposażenia. Należności wynikające z zaszeregowania stanowiska do określonej grupy uposażenia oraz dodatek za długoletnią służbę wojskową stanowiły uposażenie skarżącego kasacyjnie jako żołnierza zawodowego. Wobec tego, że T.M. był jednocześnie prokuratorem, w kwestii należnego mu uposażenia zastosowanie znajdował przepis art. 80 ust. 2 u.s.w.ż.z., w myśl którego w przypadku, gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego sądu wojskowego albo asesora lub prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku sędziego sądu powszechnego albo asesora lub prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku. Jest to jeden z dodatków, o których stanowi art. 72 ust. 1 u.s.w.ż.z. Aby wypełnić dyspozycję przepisu art. 80 ust. 2 u.s.w.ż.z. należało wobec tego określić równorzędne stanowisko prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury. Takim stanowiskiem dla stanowiska [...] wojskowej prokuratury okręgowej – stosownie do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2012 r., poz. 825) – było stanowisko (funkcja) prokuratora prokuratury okręgowej, pełniącego funkcję [...] w prokuraturze okręgowej (decyzja nr 4/2016 Wojskowego Prokuratora Okręgowego w Warszawie z 11 stycznia 2016 r., określająca skarżącemu kasacyjnie dodatek wyrównawczy). Zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 270, poz. 1599 ze zm., dalej w skrócie "u.p."), wynagrodzenie zasadnicze prokuratorów zajmujących równorzędne stanowiska prokuratorskie jest równe; wysokość wynagrodzenia prokuratorów zajmujących równorzędne stanowiska prokuratorskie różnicuje staż pracy lub pełnione funkcje. W myśl art. 62 ust. 1a u.p., wynagrodzenie zasadnicze prokuratora określa się w stawkach, których wysokość ustala się z zastosowaniem mnożników podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego. W związku z pełnioną funkcją prokuratorowi przysługuje dodatek funkcyjny (ust. 1f). Przedstawione przepisy prawa dowodzą, że zajmowanie "stanowiska prokuratorskiego" w prokuraturze odpowiedniego szczebla, nie jest tożsame z pojęciem pełnienia określonych "funkcji". Desygnaty pojęć "stanowisko" i "funkcja" nie pokrywają się. W art. 6 u.p. zawarty jest katalog stanowisk prokuratorskich. Wykaz funkcji, z pełnieniem których związany był dodatek funkcyjny, regulowało natomiast rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 2 kwietnia 2010 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom. Dla funkcji [...] w prokuraturze okręgowej przewidziany został mnożnik służący do ustalenia wysokości dodatków funkcyjnych w wysokości 0,3-0,55. W świetle przytoczonej regulacji, przyjąć należy, że dodatek funkcyjny ([...]) był dodatkiem przyznanym na czas pozostawania skarżącego kasacyjnie na stanowisku [...] – prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej, odpowiadającego funkcji [...] w prokuraturze okręgowej. Dodatek funkcyjny jest bowiem immanentnie związany z pełnioną funkcją. Jest to dodatek czasowy. Nie stanowi stałego elementu wynagrodzenia, lecz jest jego dodatkowym składnikiem, przysługującym w związku z pełnioną funkcją. Konsekwencją odwołania z funkcji jest ustanie prawa do dodatku funkcyjnego. Gdyby zatem nie doszło do przekształceń ustrojowych w prokuraturze, a skarżący kasacyjnie w dalszym ciągu pełniłby służbę wojskową w prokuraturze do spraw wojskowych, lecz zostałyby przeniesiony na inne stanowisko służbowe, np. prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej, odpowiadające – zgodnie z art. 116 ust. 2 u.p. – stanowisku prokuratora w prokuraturze okręgowej, to wówczas przy obliczaniu dodatku wyrównawczego nie byłby uwzględniany dodatek funkcyjny, gdyż taki dodatek prokuratorowi prokuratury okręgowej nie przysługuje (por. wyrok NSA z dnia 23 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 3526/21). Skarżący kasacyjnie został przeniesiony na stanowisko służbowe prokuratora prokuratury rejonowej w [...] Prokuratury Rejonowej w [...]. Nie została mu powierzona żadna funkcja, za sprawowanie której przysługiwałaby dodatkowa gratyfikacja. Nie do zaakceptowania jest takie rozumienie przepisu art. 41 § 1 u.p.w.u.p.p., stosownie do którego prokurator wojskowy, poprzez regulację z art. 41 § 1 u.p.w.u.p.p., nabywałby trwale prawo do wynagrodzenia, które przysługiwało mu czasowo z tytułu pełnionej funkcji, nieobjętej przecież z założenia i jej charakteru gwarancjami trwałości. Jak trafnie wskazuje Sąd pierwszej instancji, nie dość więc, że otrzymywałby zapłatę odpowiadającą funkcjom, których po zmianach w ustroju prokuratury nie pełni, to nadto znalazłby się nawet w lepszej sytuacji, aniżeli prokuratorzy wojskowych prokuratur okręgowych powołani na stanowiska w prokuraturach okręgowych w wydziałach do spraw wojskowych (por. art. 40 § 1 u.p.w.u.p.p.), do których art. 41 § 1 u.p.w.u.p.p. nie ma zastosowania. Przyjąć zatem należy, że wobec zmiany ustroju prokuratury, zniesienia wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury oraz utraty mocy przez dotychczasowe przepisy stanowiące podstawę ustalenia dotychczasowego sposobu wynagradzania prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (z uwagi na treść art. 73 i art. 74 u.p.w.u.p.p.), nie ma podstaw prawnych do uwzględnienia otrzymywanego wcześniej dodatku funkcyjnego przy obliczaniu dodatku wyrównawczego dla prokuratora, który pozostając po dniu 4 marca 2016 r. w czynnej służbie wojskowej nie sprawuje już funkcji przewidzianej w zlikwidowanych strukturach wojskowej prokuratury okręgowej. Prawo skarżącego kasacyjnie do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku, zgodnie z art. 41 § 1 u.p.w.u.p.p., obejmuje dotychczasowe wynagrodzenie zasadnicze wraz z dodatkiem za długoletnią pracę. Wskazane elementy wynagrodzenia są bowiem związane z zajmowanym przez T.M. od dnia 4 kwietnia 2016 r. stanowiskiem i wykonywanymi przez niego obowiązkami prokuratora prokuratury rejonowej. Uwzględniając powyższą argumentację, zarzuty skargi kasacyjnej podnoszące naruszenie prawa materialnego (nr I pkt 1 i 2), należało uznać za nieuzasadnione. Chybiony jest także zarzut nr I pkt 3 skargi kasacyjnej, podnoszący błędną interpretację przepisu art. 76 ust. 2 pkt 2 u.s.w.ż.z. Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku w ogóle nie dokonywał bowiem wykładni w/w przepisu. Nie zasługiwały na uwzględnienie również zarzuty określone jako procesowe, tj. naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz 141 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 3 k.p.a. Przede wszystkim wskazać należy, że zarzuty owe od strony formalnej zostały nieprawidłowo sformułowane. Zarzut naruszenia przepisu procedury administracyjnej przez organ powinien być powiązany z odpowiednim przepisem p.p.s.a., tzw. przepisem wynikowym, tj. na przykład z art. 145 p.p.s.a. lub art. 151 p.p.s.a., gdyż sąd administracyjny nie stosuje przepisów procedury administracyjnej, a jedynie ocenia prawidłowość jej zastosowania przez organy. Tym samym zarzut naruszenia procedury administracyjnej musi być powiązany z odpowiednimi przepisami procedury sądowoadministracyjnej. Za przepis wynikowy nie może być uznany powołany w obu zarzutach przepis art. 141 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie wskazuje, na czym naruszenie owego przepisu miało polegać w związku z pozostałymi przepisami powołanymi w obu zarzutach. Tym niemniej dostrzeżona niedoskonałość nie zwalniała Naczelnego Sądu Administracyjnego z obowiązku odniesienia się do naruszenia przepisów wskazanych w obu zarzutach. Jeśli chodzi o pierwszy z powołanych zarzutów, to skarżący kasacyjnie podnosi, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana na podstawie uchylonego na mocy art. 73 u.p.w.u.p.p. przepisu § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia z dnia 11 października 2010 r., który stanowił, że wysokość dodatku prokuratorowi wojskowej prokuratury okręgowej, wojskowemu prokuratorowi garnizonowemu i jego zastępcy, ustala w drodze decyzji wojskowy prokurator okręgowy. Niewątpliwie powołany przepis w dacie rozstrzygania organów już nie obowiązywał. Utracił bowiem moc z dniem 5 kwietnia 2017 r. na podstawie art. 73 pkt 4 u.p.w.u.p.p. Odnosząc się do kwestii właściwości organu, przypomnieć należy, że w niniejszej sprawie została ona przesądzona prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2165/17. W uzasadnieniu powołanego wyroku NSA stwierdził, że rozporządzenie z dnia 11 października 2010 r., w zakresie regulującym właściwość organów do wydawania decyzji w przedmiocie dodatków wyrównawczych, zostało wydane z przekroczeniem upoważnienia ustawowego z art. 80 ust. 7 u.s.w.ż.z., według którego Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej miał określić, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania wysokości dodatku wyrównawczego, o którym mowa w ust. 2 z uwzględnieniem określenia składników uposażenia i wynagrodzenia przyjmowanych przy obliczaniu dodatku wyrównawczego, a także terminy wypłacania tego dodatku, mając na względzie konieczność zapewnienia pełnej i niezwłocznej kompensaty różnicy w uposażeniu należnym na zajmowanym stanowisku. NSA wskazał, że w zacytowanym upoważnieniu nie mieści się określenie organów właściwych do ustalania wysokości dodatku wyrównawczego i w konsekwencji uznał, że literalna wykładnia tej delegacji ustawowej prowadzi do wniosku, że rozporządzenie nie zawiera upoważnienia do samodzielnego ustalenia, jakie organy są właściwe do wydawania decyzji o dodatku wyrównawczym. Z kolei biorąc pod uwagę treść upoważnienia do wydawania rozporządzenia w art. 80 ust. 7 u.s.w.ż.z. po nowelizacji, uznać należało, że także przepisy rozporządzenia z dnia 2 czerwca 2017 r., w zakresie regulującym właściwość organów do wydawania decyzji w przedmiocie dodatków wyrównawczych, zostały wydane z przekroczeniem upoważnienia ustawowego. Zmiana treści upoważnienia zawartego w art. 80 ust. 7 tej ustawy nie wskazywała na uprawnienie Prezydenta RP do określenia organów właściwych do ustalania wysokości dodatku wyrównawczego. Zatem stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 10 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2165/17, w zakresie właściwości organu, pomimo zmiany przepisów wykonawczych pozostaje wiążące. Jeśli chodzi natomiast o podstawę do rozstrzygnięcia w przedmiocie dodatku wyrównawczego w formie decyzji administracyjnej, to wynika ona z przepisu art. 80 ust. 4 u.s.w.ż.z., który stanowi, że dodatki do uposażenia przyznaje organ w formie decyzji. Zatem kompetencja do wydania decyzji administracyjnej w zakresie dodatku wyrównawczego wynikała z w/w przepisu. Trzeba też zauważyć, że nierzetelnie powołano w skardze kasacyjnej uzasadnienie wyroku NSA z dnia 23 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 335/14, sugerując, że według owego judykatu żołnierz rezerwy nie podlega działaniu u.s.w.ż.z., a zatem w kwestii wyrównania uposażenia nie mogą orzekać organy uprawnione do wydawania decyzji administracyjnych na podstawie w/w ustawy (strony 6-7 uzasadnienia skargi kasacyjnej) – co miałoby świadczyć o trafności stanowiska skarżącego kasacyjnie, iż wobec zwolnienia go ze służby wojskowej, nie było podstaw do wydania decyzji w sprawie. Przytoczone twierdzenie nie jest stanowiskiem NSA, lecz strony skarżącej w owej sprawie. W uzasadnieniu powołanego wyroku NSA wyraził tezę przeciwną do przypisywanej mu przez skarżącego kasacyjnie. Stwierdził mianowicie, że "(...) wszelkie roszczenia żołnierza zawodowego dotyczące należnego uposażenia podlegają załatwieniu na zasadach określonych w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, nawet wtedy gdy zostały zgłoszone już po zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Żądanie wyrównania należnego uposażenia może bowiem wynikać wyłącznie z faktu pozostawania przez żołnierza w stosunku służbowym i pełnienia służby". Reasumując, przyjąć należało, że powołanie w podstawie prawnej decyzji przepisu § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia z dnia 11 października 2010 r. nie miało wpływu na poprawność rozstrzygnięcia. W konsekwencji nie można było uznać, że decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa albo bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przepis art. 107 § 1 pkt 4 i 6 i § 3 k.p.a. stanowi o uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji administracyjnej. Skarga kasacyjna zarzuca brak argumentacji w zaskarżonych decyzjach odnośnie faktu, że skarżący w dacie orzekania nie był już żołnierzem zawodowym. Przypomnieć należy, że decyzje te dotyczą uposażenia za okres, kiedy skarżący był żołnierzem zawodowym. Zatem, jak już wskazano powyżej, uzasadnione było wydanie decyzji administracyjnej w sprawie na podstawie art. 80 ust. 2 i 4 u.s.w.ż.ż., który to przepis (art. 80 ust. 2) organ pierwszej instancji powołał w podstawie prawnej decyzji. Fakt niepowołania w decyzji wszystkich przepisów lub powołanie się przez organ administracji w decyzji na przepisy niewłaściwe w sprawie, jakkolwiek wskazuje na wadliwość działania organu, to nie stanowi jednak przesłanki do uznania przez Sąd, że nastąpiło naruszenie prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że organy administracji mogły wydać zaskarżoną decyzję, mając do tego podstawę w innym przepisie tej samej ustawy. Analogicznie należało przyjąć w odniesieniu do przepisu art. 76 ust 2 pkt 2 u.s.w.ż.z., którego nie powołano w kwestionowanych decyzjach. Przepis ten stanowi, że zmiana wysokości uposażenia następuje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające tę zmianę – w razie zaistnienia okoliczności powodujących obniżenie uposażenia. Oznacza to, że decyzja organu obniżająca uposażenie powinna uwzględniać w swoim rozstrzygnięciu konsekwencje prawne wynikające z owego przepisu, a wiec fakt, że skutek prawny w postaci obniżenia wynagrodzenia następuje od kolejnego miesiąca po miesiącu, w którym nastąpiło zdarzenie skutkujące owym obniżeniem. W sprawie nie jest kwestionowane, że skarżący kasacyjnie przestał pełnić funkcję [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie w kwietniu 2016 r. Zatem w świetle art. 76 ust 2 pkt 2 u.s.w.ż.z. od dnia 1 maja 2016 r. dodatek funkcyjny mu nie przysługiwał. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 209 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.), z uwzględnieniem stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12. Sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).