III OSK 2085/22

Dnia 29 października 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Artur Kuś (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Mirosław Wincenciak sędzia del. WSA Maciej Kobak Protokolant: starszy asystent sędziego Edyta Kuczkowska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2025 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 7 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Po 225/22 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z 17 marca 2022 r., nr SKO-IP-4193/3/2022 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 7 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Po 225/22 oddalił skargę J. K. (dalej: "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie (dalej: "SKO") z 17 marca 2022 r., nr SKO-IP-4193/3/2022 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne. Skarżący wnioskiem z 28 stycznia 2022 r. zwrócił się do Wójta Gminy Powidz (dalej: "Wójt") o udostępnienie informacji publicznej: "- czy T. R. zgłosił do opodatkowania budynek gospodarczy oddany do użytku w maju 2021 r.? Czy budynek ten jest opodatkowany jako budynek gospodarczy, czy jako budynek mieszkalny? - czy T. R. zgłosił powierzchnie użytkowe budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego (jako magazyny) wykorzystywane bezspornie do działalności gospodarczej w latach 2020 - 2021 (tak wynika z dokumentów organów nadzoru budowlanego) do opodatkowania? - czy T. R. zgłosił wszystkie budowle "[...]" (food trucki - 8 szt., toalety, pawilon handlowy, szambo, pergole itp.) wykorzystywane bezspornie do działalności gospodarczej w latach 2020 - 2021 (tak wynika z dokumentów organów nadzoru budowlanego) do opodatkowania? (2% wartości budowli)? - czy T. R. zgłosił wszystkie grunty wykorzystywane bezspornie do działalności gospodarczej w latach 2020 - 2021 (tak wynika z dokumentów organów nadzoru budowlanego) do opodatkowania? - decyzji podatkowych Wójta Gminy Powidz ustalających podatek od nieruchomości dla T. R. za lata 2020 - 2022 r.". Wójt pismem z 1 lutego 2022 r. wezwał skarżącego o wyjaśnienie, czy zwraca się o udostępnienie informacji publicznej w swoim imieniu, czy też jako pełnomocnik oraz wskazał, że sprawa zostanie załatwiona do 28 lutego 2022 r. W dniu 22 lutego 2022 r. do Urzędu Gminy Powidz wpłynął kolejny, tożsamy treścią z wnioskiem z 28 stycznia 2022 r., wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w którym skarżący wskazał, że występuje wyłącznie w swoim imieniu. Decyzją z 28 lutego 2022 r. nr Fn.3.1431.1.022 Wójt działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. dalej: "k.p.a.") i art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm. dalej: "u.d.i.p.") oraz w zw. z art. 293 § 1 i art. 294 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej: "O.p.") odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej. Dokonując analizy merytorycznej wniosku Wójt ustalił, że przedmiot żądania dotyczy podania informacji dotyczących nieruchomości stanowiących własność osoby fizycznej - T. R., które to informacje wynikają z informacji podatkowej podatnika (właściciela nieruchomości) i podlegają ochronie objętej odrębną ustawą, a mianowicie ustawą Ordynacja podatkowa. Wójt podkreślił, że zgodnie z art. 293 § 1 O.p. "indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową, do przestrzegania której zobowiązani są m.in. wójtowie, burmistrzowie czy prezydenci miast". W tej sytuacji w myśl art. 5 ust. 1 u.d.i.p., który stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych również w przepisach o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych Wójt odmówił udzielenia żądanych informacji. SKO decyzją z 17 marca 2022 r. nr SKO-IP-4193/3/2022, działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570) i § 1 pkt 15 lit. b rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 293 § 1 O.p. orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W ocenie SKO, w rozpatrywanej sprawie Wójt prawidłowo uznał, że wnioskowaną przez skarżącego informację należy zaliczyć do objętych tajemnicą skarbową na podstawie art. 293 § 1 O.p. i słusznie stwierdził, że jest to informacja dotycząca indywidualnych danych podatnika zawarta w złożonych przez niego informacjach podatkowych, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. SKO zgodziło się z organem I instancji, że istotę tajemnicy skarbowej uregulowanej w tym przepisie stanowi wyłączenie indywidualnych danych zawartych we wszelkiego rodzaju dokumentach, które podatnik składa organowi podatkowemu, a także tych, które znajdują się w dokumentach organu podatkowego lub pozyskiwanych przez ten organ informacji na temat tych danych. Niewątpliwie bowiem udzielenie przez organ informacji dotyczącej tego, jakie nieruchomości zgłosił do opodatkowania T. R. i treści wydanych w tej sprawie decyzji, nastąpiłoby na podstawie informacji podatkowych złożonych przez podatnika, o których mowa w art. 293 § 1 O.p., które na podstawie tego przepisu objęte są tajemnicą skarbową. Skarżący nie żądał zbiorczego zestawienia danych, ale informacji dotyczących ściśle przez niego oznaczonych nieruchomości stanowiących własność innej osoby. Prawo do informacji publicznej podlega w takiej sytuacji ograniczeniu na mocy art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 293 § 1 O.p. Na marginesie SKO wskazało, iż odnośnie do podatników prowadzących działalność gospodarczą - art. 293 § 3 O.p. przewiduje możliwość ujawnienia informacji objętych tajemnicą skarbową, ale jedynie kontrahentowi takiego podatnika, czyli podmiotowi, z którym podatnik zawarł umowę handlową. Organ podatkowy, na wniosek kontrahenta podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, wydaje zaświadczenie w zakresie informacji, o których mowa w art. 293 § 3 O.p. W przypadku gdy wniosek dotyczy deklaracji lub innego dokumentu, których termin złożenia nie upłynął, a podatnik nie złożył takiej deklaracji lub innego dokumentu, organ podatkowy odmawia wydania zaświadczenia (art. 306ia O.p.). Skoro ustawodawca ograniczył krąg podmiotów, które mogą żądać informacji w trybie art. 306ia O.p. w zw. z art. 293 § 3 O.p., SKO uznało, że żądanie informacji o innym podmiocie niż "kontrahent" nie mieści się w dyspozycji analizowanych przepisów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wójta. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że w wypadku gdy informacja nie może być udostępnione ze względu na to, że dokument zawiera dane wrażliwe, organ powinien ją tak przetworzyć aby sama treść informacji bez danych wrażliwych mogła być udostępniona. Zdaniem skarżącego, odpowiedź na proste pytanie (tak lub nie) nie naruszy tajemnicy skarbowej. Decyzja podatkowa, jak każda inna decyzja, jest informacją publiczną, a dane wrażliwe należało zanonimizować. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Sąd I instancji stwierdził, że zakres tajemnicy skarbowej należy rozumieć możliwie szeroko i dotyczy wszelkich danych dotyczących skonkretyzowanego obowiązku podatkowego. Wskazał, że indywidualne dane objęte tajemnicą skarbową to w szczególności dane osobowe, takie jak imiona, nazwiska, numer PESEL, NIP. Zdaniem Sądu, nie można jednak ograniczać zakresu tajemnicy skarbowej tylko do tego rodzaju danych, gdyż zakres tajemnicy skarbowej jest bardzo szeroki. Obejmuje ona indywidualne dane, czyli fakty, liczby i informacje, dotyczące materiałów służących do ustalania obowiązku podatkowego oraz przekształcenia go w zobowiązanie podatkowe. Dane objęte tajemnicą skarbową dotyczą w zasadzie pełnej treści dokumentów składanych przez podatników, płatników lub inkasentów. W ocenie Sądu I instancji, w trybie u.d.i.p. nie mogą być ujawnione indywidualne dane podatnika, płatnika, inkasenta, znajdujące się w posiadaniu organu podatkowego; można je ujawnić tylko w formie zbiorczej. Nie mogą być też ujawniane dane zawarte w rozstrzygnięciu organu podatkowego w sprawie indywidualnego wymiaru podatku przez konkretnego podatnika, a nawet dane dotyczące numerów poszczególnych spraw podatkowych, dat wszczęcia i zakończenia indywidualnych postępowań podatkowych, gdyż są one danymi, o których mowa w art. 293 § 2 O.p. i stanowią tajemnicę skarbową. Sąd zwrócił uwagę, że tajemnica skarbowa obejmuje dane, czyli fakty, liczby i informacje dotyczące materiałów służących do ustalania obowiązku podatkowego oraz przekształcenia go w zobowiązanie podatkowe. Dane objęte tajemnicą skarbową dotyczą w zasadzie pełnej treści dokumentów składanych przez podatników, płatników lub inkasentów. Obejmują one bowiem zawsze dane odnoszące się do konkretnego podmiotu (w tym sensie są danymi indywidualnymi) i dotyczą źródeł i wysokości osiąganych przychodów oraz rodzajów i wysokości poniesionych wydatków (kosztów), także opłaconych zaliczek na podatek. Sąd podkreślił, że tajemnica skarbowa stanowi szczególny rodzaj tajemnicy służbowej, zatem jej granice muszą być zakreślone szeroko. Z opodatkowaniem związane są bowiem zjawiska gospodarcze, a niejednokrotnie wiąże się ono z indywidualnymi przejawami życia jednostki, co wymaga ścisłego przestrzegania zawodowej dyskrecji dotyczącej wszelkich informacji, jakie pozyskiwane są dla potrzeb stosowania prawa podatkowego, a w trybie u.d.i.p. mogą być udzielane jedynie informacje zbiorcze o podatnikach, nie mogą być natomiast udzielane żadne informacje odnoszące się do danego podmiotu. W związku z powyższym Sąd I instancji stwierdził, że prawidłowo organy orzekające argumentowały, że wskazane we wniosku dane nie mają charakteru informacji zbiorczych gdyż dotyczą konkretnego, możliwego do łatwej identyfikacji podmiotu będącego zobowiązanym do realizacji obowiązku podatkowego dla danej nieruchomości. Zdaniem Sądu, organy obu instancji zasadnie uznały, że zapytanie dotyczyło w istocie danych dotyczących konkretnego, oznaczonego podatnika, gdyż łatwość połączenia danych z konkretnym podmiotem nie daje możliwości uznania oczekiwanych przez wnioskodawcę danych jako anonimowych, dotyczących niemożliwego do zidentyfikowania podatnika. Nie są one więc danymi zbiorczymi lecz indywidualnymi. Nie było też możliwe zanonimizowanie tych danych w taki sposób, żeby udostępnić żądaną informację, skoro zadane pytania dotyczyły konkretnej osoby i żądano odpowiedzi "tak lub nie". Zakres informacji żądanych przez skarżącego był chroniony tajemnicą skarbową, skoro dotyczył wypełniania obowiązków podatkowych przez T. R., "zgłoszenia" przez niego konkretnych budynków i budowli do opodatkowania. Skarżący wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zarzucając naruszenie: 1. prawa materialnego tj. naruszenie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. polegające na jego zastosowaniu tzn. na odmowie udostępnienia informacji publicznej i art. 10 ust. 1 u.d.i.p. polegające na jego niezastosowaniu tzn. na udostępnieniu informacji publicznej w związku z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w aspekcie art. 293 § 1 O.p. polegające na jego błędnej wykładni oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a polegające na jego niezastosowaniu; organy (Wójta, SKO), a także WSA w Poznaniu popełniły błąd subsumpcji (subsumcji) uznając, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do odmowy udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę skarbową; 2. przepisów postępowania tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. polegające na nieuchyleniu zaskarżonych decyzji tj. na nieuwzględnieniu skargi pomimo tego, że orzeczenia te nie odpowiadają prawu. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie na kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu I instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z 4 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z 17 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 1458/19; wyrok NSA z 1 marca 2023 r., sygn. akt I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z 26 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z 29 listopada 2022 r., sygn. akt I OSK 931/22). W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca kasacyjnie wskazuje na art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a., których naruszenia upatruje w nieuchyleniu zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej tj. na nieuwzględnieniu skargi pomimo tego, że, zdaniem skarżącego, orzeczenia te nie odpowiadają prawu Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut ten nie mógł odnieść skutku przede wszystkim z uwagi na jego błędną konstrukcję. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przywołany przez stronę skarżącą kasacyjnie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. mają charakter ogólny (blankietowy) i określają kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepisy nie mogą zatem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. art. 151 p.p.s.a. zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie ww. przepisu jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyroki NSA: z 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1701/14, z 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1595/14, z 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1596/14, z 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1088/14, z 8 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 71/15, z 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14). W związku z nieskutecznością podniesionego przez autora skargi kasacyjnej zarzutu w oparciu o drugą podstawę kasacyjną, wskazać należy, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania służą m.in. kwestionowaniu ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy, co oznacza, że brak tego rodzaju zarzutów w niniejszej sprawie powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej przyjmuje, jako niezakwestionowany punkt odniesienia, stan faktyczny i jego ocenę przyjęte przez Sąd I instancji. Przechodząc do omówienia zarzutu sformułowanego w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej należy przypomnieć, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z 4 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 934/12, LEX nr 1372091). Wobec powyższego wskazać należy, że w realiach niniejszej sprawy omawiany zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego mógłby odnieść skutek jedynie w przypadku wykazania, że Sąd I instancji w przyjętym przez ten Sąd stanie faktycznym i prawnym sprawy dokonał ich wadliwego zestawienia, prowadzącego do wniosku, że dostęp do informacji publicznych, których żądał skarżący kasacyjnie, został ograniczony ponad konieczną ochronę tzw. danych wrażliwych. Skoro jednak Sąd I instancji przyjął, na skutek dokonanej przez ten Sąd i niezakwestionowanej w skardze kasacyjnej wykładni przepisów u.d.i.p. oraz na skutek niezakwestionowanych w skardze kasacyjnej ustaleń, że dostęp do informacji publicznych, których żądał skarżący kasacyjnie, winien być ograniczony to brak podstaw do stwierdzenia niewłaściwego zastosowania prawa materialnego poprzez brak rozważenia czy w rzeczywistości prawo do prywatności zostanie naruszone, gdy udzielona zostanie informacja publiczna połączona z anomimizacją wszystkich elementów uzasadnienia żądanego przez skarżącego kasacyjnie wyroku, które teoretycznie mogłyby prowadzić do zagrożenia naruszenia prywatności osoby fizycznej. Stanowisko Sądu I instancji w zakresie subsumcji przyjętego stanu faktycznego wobec treści stosowanej normy prawnej jest konsekwentne i prawidłowe, a zatem zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w jego konstrukcji zaprezentowanej w skardze kasacyjnej nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Należy podkreślić, że prawo dostępu do informacji publicznej jest niewątpliwie istotnym publicznym prawem podmiotowym w katalogu praw obywatelskich i politycznych, nie jest jednak prawem absolutnym. Stosownie do art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Jedną z takich tajemnic jest, podlegająca ochronie na podstawie przepisów O.p., tajemnica skarbowa. W myśl art. 293 O.p. indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową (§ 1). Przepis § 1 stosuje się również do danych zawartych w: 1) informacjach podatkowych przekazywanych organom podatkowym przez podmioty inne niż wymienione w § 1; 2) aktach dokumentujących czynności sprawdzające; 3) aktach postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz aktach postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe; 4) dokumentacji rachunkowej organu podatkowego; 5) informacjach uzyskanych przez organy Krajowej Administracji Skarbowej z banków oraz z innych źródeł niż wymienione w § 1 lub w punkcie 1); 6) informacjach uzyskanych w toku postępowania w sprawie zawarcia porozumień, o których mowa w dziale II a; 7) aktach dokumentujących kontrolę, o której mowa w rozdziale 9 działu III ustawy z dnia 9 marca 2017 roku o wymianie informacji podatkowej z innymi państwami. W niniejszej sprawie skarżący we wniosku o udostępnienie informacji publicznej domagał się ujawnienia informacji dotyczących konkretnego, oznaczonego podatnika - T. R.. Tymczasem w orzecznictwie wskazuje się, że brzmienie art. 293 O.p. oznacza, że w trybie u.d.i.p. mogą być udzielane jedynie informacje zbiorcze o podatnikach, nie mogą być natomiast udzielane żadne informacje indywidualne (por. wyrok NSA z 3 lutego 2022 r., sygn. akt III OSK 4926/21). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo przyjął Sąd I instancji, że dane, których ujawnienia domagał się skarżący stanowią tajemnicę skarbową w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów O.p. Zatem, jak trafnie wywiódł Sąd I instancji odmowa ujawnienia tych danych znajdowała oparcie w przepisach prawa. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że zarówno Wójt, jak i SKO, słusznie odmówiły udostępnienia żądanej informacji publicznej, podając właściwą podstawę prawną tj. m.in. art. 5 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 293 § 1 O.p. i art. 294 O.p. i wskazując, że żądana informacja nie może zostać udostępniona z uwagi na objęcie jej tajemnicą skarbową. Powołane przepisy O.p. wskazują, że nie udostępnia się danych indywidualnych podatników zawartych w deklaracjach podatkowych oraz innych dokumentach składanych przez podatników, a także danych zawartych w dokumentacji rachunkowej organu. Tym samym w trybie u.d.i.p. mogą być udostępniane jedynie informacje zbiorcze (ogólne) o podatnikach, nie mogą być natomiast udzielane żadne informacje indywidualne. Indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie zauważył Sąd I instancji, że indywidualne dane objęte tajemnicą skarbową stosownie do powołanych wyżej przepisów O.p. to w szczególności dane osobowe, takie jak imiona, nazwiska, numer PESEL, NIP. Prawidłowo również przyjął, że nie można ograniczać zakresu tajemnicy skarbowej tylko do tego rodzaju danych. Naczelny Sąd Administracyjny podziela wyrażony w doktrynie i orzecznictwie pogląd, że zakres tajemnicy skarbowej jest bardzo szeroki. Obejmuje ona indywidualne dane, czyli fakty, liczby i informacje, dotyczące materiałów służących do ustalania obowiązku podatkowego oraz przekształcenia go w zobowiązanie podatkowe. Dane objęte tajemnicą skarbową dotyczą w zasadzie pełnej treści dokumentów składanych przez podatników, płatników lub inkasentów. W trybie u.d.i.p. nie mogą być ujawnione indywidualne dane podatnika, płatnika, inkasenta, znajdujące się w posiadaniu organu podatkowego - można je ujawnić tylko od strony zbiorczej. Nie mogą być też ujawniane dane zawarte w rozstrzygnięciu organu podatkowego w sprawie indywidualnego wymiaru podatku przez konkretnego podatnika, a nawet dane dotyczące numerów poszczególnych spraw podatkowych, dat wszczęcia i zakończenia indywidualnych postępowań podatkowych, gdyż są one danymi, o których mowa w art. 293 § 2 O.p. i stanowią tajemnicę skarbową. Dane zawarte w rozstrzygnięciu organu podatkowego w sprawie indywidualnego wymiaru podatku przez konkretnego podatnika stanowią tajemnicę skarbową (por. wyrok WSA w Warszawie z 25 października 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 970/06). Mając na uwadze powyższe w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, że wskazane we wniosku J. K. dane nie mają charakteru "informacji zbiorczych" gdyż dotyczą konkretnego, możliwego do łatwego zidentyfikowania konkretnego podmiotu tj. T. R. będącego zobowiązanym do realizacji obowiązku podatkowego dla danej nieruchomości. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie uznał Sąd I instancji, że zapytanie dotyczyło w istocie danych dotyczących konkretnego, oznaczonego podatnika, gdyż łatwość połączenia danych z konkretnym podmiotem nie daje możliwości uznania oczekiwanych przez wnioskodawcę danych jako anonimowych, dotyczących niemożliwego do zidentyfikowania podatnika. Nie są one więc danymi zbiorczymi lecz indywidualnymi. Prawidłowe jest również stanowisko Sądu I instancji, że nie było też możliwe zanonimizowanie tych danych w taki sposób, żeby udostępnić żądaną informację, skoro zadane pytania dotyczyły konkretnej osoby i żądano odpowiedzi "tak lub nie". Zakres informacji żądanych przez skarżącego był chroniony tajemnicą skarbową, skoro dotyczył wypełniania obowiązków podatkowych przez T. R., "zgłoszenia" przez niego konkretnych budynków i budowli do opodatkowania. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, że organy zasadnie odmówiły skarżącemu udostępnienia informacji publicznej. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw. ----------------------- # 12