III OSK 2082/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia del. WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 112/23 w sprawie ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 18 października 2022 r., znak: SKO.OŚ/4170/400/2021 w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 112/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu na rozprawie, sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej także jako: "skarżąca", "skarżąca kasacyjnie", "spółka") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej także jako: "SKO", "Kolegium", "organ II instancji", "organ odwoławczy" z dnia 18 października 2022 r., znak: SKO.OŚ/4170/400/2021 w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów: oddalił skargę. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: W prowadzonym przez Wójta Gminy [...] (dalej także jako: "Wójt" "Wójt Gminy", "organ I instancji") postępowaniu w dniu 20 grudnia 2017 r. przeprowadzona została wizja w terenie, podczas której stwierdzono składowanie odpadów typu: gruz budowlany wraz z ziemią i kamieniami, elementami betonowymi w tym również pojedyncze sztuki odpadów; tj. tworzyw sztucznych, metali; tekstylia, opakowania z tworzyw sztucznych, odpady foliowe na działce o numerze ew. [...]. W trakcie wizji na działce prowadzone były roboty ziemne, odpady znajdujące się na części sąsiedniej działki o numerze ew. nr [...] przy użyciu koparek były przekładane na działkę spółki o numerze ew. [...]. Przedstawiciel firmy wyjaśnił, że obecnie na działce rozpoczęte zostały prace budowlane związane z realizacją inwestycji na podstawie posiadanych decyzji Starosty zezwalających na budowę. Dnia 16 kwietnia 2018 r. przedstawiciel spółki złożył do organu pisemne zawiadomienie (uzupełnione pismem z dnia 21 maja 2018 r.) informujące, że odpady tj. opakowania z tworzyw sztucznych, azbest, złom metalowy, tekstylia, papier, pochodzące z działek nr ew. nr [...] oraz [...] zostały usunięte. Informacja zawierała również nazwy firm, którym odpady te zostały przekazane. Ponadto przedstawiciel spółki oświadczył, że gruz budowlany wraz z elementami betonowymi został wykorzystany do utwardzenia działki nr [...] obręb ew. [...] w ramach realizowanej na działce inwestycji budowlanej. W dniu 7 czerwca 2018 r. przeprowadzone zostały oględziny na przedmiotowej działce, w trakcie których stwierdzono, że ziemia, kamienie i gruz zostały rozgarnięte na jej powierzchni. Teren działki został podniesiony do wysokości około 0,8 m w stosunku do działki nr [...], z którą graniczy. Na działce były widoczne ślady prowadzonych prac budowlanych. Na powierzchni działki znajdowały się pojedyncze kawałki odpadów plastiku, szkła, foli, kabli itp. Organ I instancji przeprowadził kolejne oględziny w dniu 26 lipca 2019 r., które nie ujawniły żadnych zmian na działce od ostatnich oględzin. Wójt Gminy decyzją z dnia 30 września 2021 r., Nr GPK.6236.9.2017, nakazał firmie [...] Sp. z o.o. w [...], w pkt 1) usunięcie z działki nr [...] obręb [...] odpadów: gruz budowlany wraz z ziemią i kamieniami zakwalifikowanych do rodzajów odpadów o kodach: 17 01 01 tj. odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów, 17 05 04, tj. gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03 oraz 20 03 01 niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne, poprzez ich zebranie, załadunek i transport przez uprawniony podmiot posiadający stosowne zezwolenia właściwego organu; w pkt 2) ustalił termin wykonania ww. obowiązku do 30.04.2022 r.; w pkt 3) zobowiązał stronę skarżącą do pisemnego powiadomienia Wójta Gminy [...] o wykonaniu nałożonego obowiązku wraz z okazaniem stosownych dokumentów potwierdzających usunięcie odpadów. W odwołaniu powołano w ramach zarzutów następujące naruszenia przepisów prawa: art. 7 oraz 77 k.p.a., art. 7 oraz 77 oraz 107 k.p.a., art. 26 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 6 ustawy o odpadach, art. 26 ust. 2 i 6 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 6 ustawy o odpadach oraz art. 26 ust. 3c ustawy o odpadach. Po rozpatrzeniu odwołania spółki, Organ odwoławczy (SKO) decyzją z 18 października 2022 r., nr SKO.OŚ/4170/400/2021, działając na podstawie art. 26 ust. 2 i ust. 6 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j.: Dz.U.2022.699), rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. 2020.10) oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), uchyliło zaskarżoną decyzję w punkcie 2 i w tym zakresie ustaliło termin usunięcia odpadów do 30 listopada 2022 r., natomiast w pozostałym zakresie utrzymało decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia SKO podtrzymało ustalenia organu I instancji, przyjmując je za własne. Organ wskazał, że przedmiotem postępowania są odpady przywiezione na działkę nr [...] obręb ew. [...]; tj. ziemia, gleba, gruz budowlany oraz pojedyncze sztuki odpadów tj. tworzyw sztucznych, metali, tekstyliów, opakowań z tworzyw sztucznych, odpadów foliowych, które ujawniono na działce w trakcie oględzin udokumentowanych na zdjęciach wykonanych podczas oględzin oraz na zdjęciach wykonanych przez pełnomocnika E. Z. Ustalono, że gruz budowlany z elementami betonowymi, kamienie i ziemia nie powstały w trakcie prowadzonych robót ziemnych w związku z rozpoczętą budową, ale zostały na działkę przywiezione. Zgodnie z rozporządzeniem odpady te oznaczone są kodem odpadów: 17 05 04, tj. gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03 tj. substancje niebezpieczne oraz 17 01 01 tj. odpady betonu oraz gruzu betonowego z rozbiórek i remontów. Pojedyncze kawałki plastiku, szkła, aluminium, gumowe rękawiczki należy zakwalifikować pod kodem 20 03 01 niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucono naruszenie: art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 26 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 16 ustawy o odpadach oraz art. 26 ust. 3c ustawy o odpadach. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 112/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie: oddalił skargę. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że poza sporem jest okoliczność, iż działka nr [...] w [...] nie jest miejscem przeznaczonym do składowania lub magazynowania odpadów. Dlatego prowadzenie prac budowlanych i zmiana rzędnych terenu przy wykorzystaniu odpadów z grupy 17 wymaga uzyskania zezwolenia na przetwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 41 ustawy o odpadach. Skarżąca nie legitymowała się zezwoleniem, o którym mowa w art. 41 ustawy o odpadach. Poza sporem pozostaje okoliczność, że na działce nr [...] W [...] znajdowały się odpady o kodach 17 01 01 odpady betonu i gruz betonowy z rozbiórek i remontów oraz 17 05 04 gleba i ziemia, w tym kamienie, co przyznaje także skarżąca w skardze na s. 6 oraz odpady o kodzie 20 03 01 – niesegregowane odpady zmieszane. W tym stanie faktycznym i prawnym nie ma wątpliwości, że skarżona decyzja była prawidłowa. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wywiodła skarżąca Spółka zaskarżając go w całości i zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu, na zasadzie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik z prawy, tj. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie odniesienie się do zawartych w skardze zarzutów naruszenia prawa procesowego, tj. art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy uniemożliwienie pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji w postępowaniu sądowym. Mając na uwadze powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego, w tym również kosztów zastępstwa procesowego – na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Ponadto Spółka oświadczyła, że na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, uczestniczka postępowania E. Z. wniosła o oddalenie przedmiotowej skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Oznacza to, że jeżeli – tak jak w rozpoznawanej sprawie – nie zachodzi nieważność postępowania zakres postępowania kasacyjnego wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Jak wskazano, Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Dalej, wskazać należy, że zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 1511/22, CBOSA). W rozpatrywanej sprawie skarżący kasacyjnie przywołując przepisy art. 173 § 1 i § 2 oraz 177 § 1 p.p.s.a., oparł skargę kasacyjną, wskazując na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (174 pkt 2 p.p.s.a. ). Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia. Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie są trafne. Celem postępowania administracyjnego jest przede wszystkim zapewnienie realizacji norm materialnego prawa administracyjnego (B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne a postępowanie cywilne – porównanie funkcji i zasad (w:) Prawo – administracja – obywatele, Białystok 1997, s. 30). Postępowanie administracyjne kończy się wydaniem aktu stosowania prawa, który urzeczywistnia normy prawa materialnego i procesowego. Obowiązkiem organu, który postępowanie prowadzi, jest wskazanie zaistnienia faktów i zdarzeń, za pomocą prawem przepisanych środków dowodowych, a następnie przypisanie ich do konkretnej normy prawnej. Postępowanie administracyjne jest więc sekwencją czynności zmierzających do rekonstrukcji stanu faktycznego, a następnie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie – na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Przepisy proceduralne normują tok czynności procesowych, podmioty w nich uczestniczące oraz ich prawa procesowe, a także przewidują skutki naruszenia procedury. Procedura powinna zatem gwarantować prawo do rzetelnego postępowania z punktu widzenia ochrony interesów podmiotu administrowanego, a jednocześnie być skutecznym narzędziem w działaniu administracji publicznej, służącym procesowi stosowania prawa w ramach istniejących procedur. Wskazuje się, że postępowanie administracyjne ma być pragmatyczne, to znaczy powinno ono toczyć się sprawnie, szybko, oszczędnie, przy ograniczeniu czynności do niezbędnego minimum, z jednoznacznym ukierunkowaniem w celu uzyskania określonego efektu (J. Wegner-Kowalska, Idea pragmatyzmu w postępowaniu administracyjnym, w: Aksjologia prawa administracyjnego, t. 1, red. J. Zimmermann, Warszawa 2017, s. 965 i n.). Jednocześnie organ prowadzący postępowanie musi udzielić odpowiedzi na wszystkie kluczowe pytania z punktu widzenia przedmiotu tego postępowania. Pragmatyzm procedury administracyjnej nie może bowiem przesłaniać obowiązku wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności z punktu widzenia danej sprawy – czyli takich, które mają znaczenie prawne z punktu widzenia rozstrzygnięcia w danej sprawie. Prowadząc postępowanie w konkretnej sprawie organ musi więc mieć na względzie owe dwie wartości. Niewątpliwie jednak pragmatyzm i sprawność postępowania administracyjnego jurysdykcyjnego nie mogą odbywać się kosztem zasady prawdy obiektywnej – byłoby to zaprzeczeniem funkcji jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego. W sprawie niniejszej organy administracji sprostały tym wymogom, kompletując niekwestionowany materiał dowodowy i dokonały właściwej jego oceny w decyzjach podlegających kontroli sądu pierwszej instancji. Zgodnie natomiast z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a., Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Z istoty sądowej kontroli administracji wynika, że sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia zaskarżonej czynności, a wynikającego z akt sprawy. Ma zatem obowiązek ocenić, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia, jaki stan faktyczny wynika z akt sprawy i czy w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem. Mówiąc innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy ustalenia faktyczne dokonane w postępowaniu przed organami administracyjnymi, odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 31). Dokonana ocena, zaskarżonych decyzji przez Sąd pierwszoinstancyjny była prawidłowa i właściwie umotywowana. Uzasadnienie Sądu zawierało wszystkie konieczne elementy i wyjaśniało podstawy prawne rozstrzygnięcia. Wskazać należy również, że dokonana ocena materiału dowodowego może być skutecznie podważona tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy rozumowanie wykracza poza reguły logiki albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia związku przyczynowo-skutkowego. Odnośnie ilości odpadów, która miała być usunięta Sąd pierwszej instancji zasadnie wskazał, że art. 26 ust. 6 ustawy o odpadach określa elementy decyzji wydawanej na podstawie art. 26. W decyzji, o której mowa w ust. 2, określa się w szczególności: termin usunięcia odpadów, rodzaj odpadów, sposób usunięcia odpadów. Jest to wprawdzie katalog niewyczerpujący. Jednocześnie z przytoczonego przepisu wynika, że określenie ilości odpadów nie jest obligatoryjnym elementem takiej decyzji. Potwierdza to także orzecznictwo sądów administracyjnych (np. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1769/18, por. także wyrok WSA w Łodzi z dnia 7 września 2016 r. sygn. akt II SA/Łd 411/16). Znajdujące się na działce niesegregowane odpady zmieszane potwierdzała z kolei dokumentacja fotograficzna, jak również znajdujące się w aktach sprawy protokoły z wizji w terenie pokazujące, że na przedmiotowej działce były widoczne, wmieszane niekiedy w odpady z grupy 17 plastiki, kable, resztki tekstyliów, butelki plastikowe, plastikowe pojemniki, folie, metal. Kategoria odpadów o kodzie 20 03 01 zasadnie została wskazana przez organ jako dopełniająca, wszak oprócz widocznych odpadów o kodach 17 01 01 odpady betonu i gruz betonowy z rozbiórek i remontów oraz 17 05 04 gleba i ziemia, w tym kamienie, były też inne odpady, które w tym miejscu - jako nieprzeznaczonym do składowania lub magazynowania odpadów nie mogły się tam znajdować, co potwierdził Sąd meriti. W tym kontekście nakaz usunięcia tych odpadów przez odwołanie się do kategorii odpadów zmieszanych niesegregowanych nie stanowi o wadliwości skarżonej decyzji w stopniu, który zmieniałby wynik sprawy, który to wniosek podziela również Sąd rozpoznający kasację. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje zarzut, że docelowa projektowana rzędna terenu nie została jeszcze osiągnięta i skarżąca będzie występowała ponownie do Starosty Olkuskiego o wydanie zezwolenia na przetworzenie na tej działce gleby i ziemi. Okoliczność ta w Ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego też nie ma żadnego znaczenia w sprawie jako zdarzenie przyszłe, które nie mogło mieć wpływu na ocenę stanu faktycznego z daty podjęcia zaskarżonej decyzji. Poza sporem pozostaje to, że do przetwarzania odpadów przystąpiono już, bez wcześniejszego uzyskania zezwolenia. Wskazać należy, że dyspozycja art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że "uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie" (zdanie pierwsze). Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Dalej, za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu pierwszej instancji wyrażone w tym zakresie jest wystarczające i pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej. Uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd pierwszej instancji odniósł się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd ocenił stanowisko skarżącego nie mając przy tym bezwzględnego obowiązku odnoszenia się osobno do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r., II FSK 2204/11, LEX nr 1351331). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 2633/04, LEX 173345; wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., I OSK 2721/13). Natomiast zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować oceny prawnej wojewódzkiego sądu administracyjnego. Ponadto w świetle uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2024 r., II OSK 744/24, Legalis). Nie mógł zatem osiągnąć skutku zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., za pomocą którego – na co trzeba raz jeszcze zwrócić uwagę – nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, oceny tego stanu, czy też stanowiska sądu co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego. Należy podkreślić, że wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Przytoczona najważniejsza argumentacja Sądu pierwszej instancji, którą w pełni podziela Naczelny Sąd Administracyjny nie pozostawia wątpliwości, iż zarzut postawiony w skardze kasacyjnej nie zawiera uzasadnionych podstaw. Materiał dowodowy zebrany przez organy jest kompletny i wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji, a jej uzasadnienie odpowiada rygorom z art. 107 § 3 k.p.a. Natomiast kontrola instancyjna dokonana przez Sąd pierwszej instancji jest prawidłowa a zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. całkowicie chybiony. Końcowo należy wskazać, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania służą m.in. kwestionowaniu ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy, co oznacza, że brak zarzutów naruszenia przepisów postępowania czy też ich nieskuteczność powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej przyjmuje, jako niezakwestionowany punkt odniesienia, stan faktyczny i jego ocenę przyjęte przez Sąd pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Sprawa niniejsza podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., przeprowadzenia rozprawy.