III OSK 2055/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych od punktów 2 i 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2025 r. sygn. akt II SAB/Wa 208/25 w sprawie ze skargi A.A. na bezczynność Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w przedmiocie rozpoznania odwołania z dnia 10 czerwca 2024 r. oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 27 czerwca 2025 r., sygn. akt II SAB/Wa 208/25, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A.A. (dalej: "skarżąca") na bezczynność Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (dalej: "organ" lub "CKL") w przedmiocie rozpoznania odwołania z dnia 10 czerwca 2024 r.: w punkcie 1 orzekł, że CKL dopuściła się bezczynności; w punkcie 2 orzekł, że bezczynność CKL miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; w punkcie 3 przyznał skarżącej sumę pieniężną w wysokości 1000 złotych. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych [...] orzeczeniem z 21 maja 2024 r. nr RKL Wr-997/2024/K/POL uznała skarżącą za niezdolną do służby w Policji. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca wniosła odwołanie do CKL, które wraz z aktami sprawy wpłynęło do organu w dniu 8 lipca 2024 r. W dniu 16 stycznia 2025 r. do organu wpłynęło ponaglenie skarżącej na niezałatwienie sprawy w terminie, które zostało w dniu 20 stycznia 2025 r. przekazane do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Pismem z dnia 12 stycznia 2025 r. skarżąca wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność CKL w przedmiocie rozpoznania jej odwołania z 10 czerwca 2024 r. Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania jej odwołania w terminie 14 dni od daty doręczenia akt; stwierdzenie, iż organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu odwołania; uznanie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), a także o obciążenie organu kosztami postępowania. W odpowiedzi na skargę CKL wskazała, że orzeczeniem z 6 lutego 2025 r. nr CKL-193-2025/K/POL, po rozpoznaniu odwołania skarżącej uchyliła w całości orzeczenie z dnia 21 maja 2024 r. i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez DRKL [...]. Orzeczenie to zostało wysłane do stron w dniu 7 lutego 2025 r. Jednocześnie organ wyjaśnił, że z uwagi na niewielką liczbę lekarzy orzeczników świadczących pracę w CKL, problemy w pozyskaniu nowych lekarzy do zatrudnienia w tej Komisji oraz wzrastającą liczbę spraw, wysoce utrudniona jest możliwość dotrzymywania przez CKL ustawowych terminów na rozpatrywanie odwołań. Przywołanym powyżej wyrokiem z 27 czerwca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że CKL dopuściła się bezczynności, jak wynika bowiem z akt sprawy odwołanie skarżącej wpłynęło do organu w dniu 8 lipca 2024 r. (prezentata organu), od tego dnia biegł zatem termin do załatwienia sprawy przez organ, który upłynął w dniu 8 sierpnia 2024 r., tymczasem odwołanie zostało rozpoznane dopiero w dniu 6 lutego 2025 r., orzeczeniem nr CKL-193-2025/K/POL. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że organ pozostawał w bezczynności, bowiem załatwił sprawę 6 miesięcy po upływie terminu przewidzianego w art. 46 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 310; dalej: "ustawa o komisjach lekarskich"). CKL nie zrealizowała również obowiązku przewidzianego w art. 36 k.p.a., który to przepis miał w tej sprawie zastosowanie na podstawie wyżej przywołanego art. 4 ustawy o komisjach lekarskich, i nie poinformowała strony o niezałatwieniu sprawy w terminie z podaniem przyczyny zwłoki i wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy. Powyższe skutkowało uwzględnieniem skargi na bezczynność organu w pkt 1 sentencji wyroku. Powyższe ustalenia w ocenie Sądu pierwszej instancji świadczyły również o zlekceważeniu przez organ prawa strony do rozpatrzenia jej sprawy bez zbędnej zwłoki, tym bardziej, że z akt administracyjnych, jak również z przebiegu postępowania odwoławczego nie wynika, by wydanie orzeczenia przez Komisję wymagało szczególnego nakładu czasu i środków. Z tej przyczyny, zdaniem Sądu pierwszej instancji, bezczynności organu w tej sprawie można przypisać rażący charakter, przede wszystkim z uwagi na znaczną zwłokę Komisji w rozpatrzeniu odwołania oraz brak podejmowania jakichkolwiek czynności przez okres pół roku. Odnosząc się do wskazywanych przez organ w odpowiedzi na skargę okoliczności związanych z trudnościami w obsadzie kadrowej składów orzeczniczych Komisji, które powodują znaczne opóźnienia w wydawaniu orzeczeń, Sąd stwierdził, że przyczyny organizacyjne leżące po stronie organu administracji związane np. z niedoborami kadrowymi, nie mogą stanowić okoliczności usprawiedliwiającej tak znaczne uchybienie terminu do zakończenia sprawy. Rolą organu administracji jest, aby tak zorganizować pracę aparatu administracyjnego, by terminy wynikające z wiążących organ przepisów prawa powszechnie obowiązującego były dotrzymywane. Jak wynika z brzmienia przywołanego art. 46 ustawy o komisjach lekarskich, termin na rozpatrzenie przez CKL odwołania nie ma jedynie charakteru instrukcyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd pierwszej instancji uznał w pkt 2 wyroku, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie wystąpiły również okoliczności przemawiające za przyznaniem na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 1000 zł (pkt 3 sentencji wyroku), co ma stanowić swego rodzaju rekompensatę za uciążliwości dla skarżącej związane z długotrwałym prowadzeniem przez organ postępowania, wielokrotnie przekraczającym prawem przewidziane terminy. Sąd wziął pod uwagę, że przedłużające się postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia zdolności do służby w Policji wiąże się z negatywnymi skutkami w sferze zawodowej i osobistej skarżącej, zmusza bowiem stronę do oczekiwania na rozstrzygnięcie dotyczące możliwości pełnienia służby w tej formacji. Wysokość przyznanej sumy pieniężnej jest niższa niż wnioskowana przez skarżącą, jednak zdaniem Sądu jest ona adekwatna z punktu widzenia realizacji celów tej instytucji, w szczególności uwzględniając, że organ wydał ostatecznie orzeczenie kończące postępowanie w tej sprawie, w związku z czym brak jest konieczności podejmowania wobec organu działań o charakterze dyscyplinującym. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 3 sentencji Sąd wydał na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Komisja od powyższego orzeczenia wywiodła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając wyrok w części, tj. w zakresie jego punktu 2 i 3, zarzucając orzeczeniu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj.: 1) art. 149 § 1a p.p.s.a., poprzez stwierdzenie, że bezczynność organu administracji miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa w sytuacji, gdy bezczynność ta wynikała z przyczyn organizacyjnych, niezależnych od organu administracji, który mimo dołożenia należytych starań nie miał obiektywnych możliwości załatwienia sprawy z zachowaniem ustawowego terminu, a tym samym bezczynność ta nie mogła mieć miejsca z rażącym naruszeniem prawa, gdyż nie była skutkiem oczywistego, drastycznego naruszenia prawa, przy jednoczesnym braku racjonalnego uzasadnienia; 2) art. 149 § 2 p.p.s.a., poprzez przyznanie od organu administracji na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 1.000 zł w sytuacji, gdy bezczynność organu administracji nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, nadto w skardze strony nie zamieszczono uzasadnienia wniosku o przyznanie sumy pieniężnej, nawiązującego do ewentualnego uszczerbku strony, wywołanego bezczynnością lub przewlekłością postępowania; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku bez dostatecznie jasnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, to jest: a) z pominięciem szczegółowego, konkretnego wyjaśnienia, z jakich przyczyn Sąd uznał, że bezczynność organu administracji miała miejsce "z rażącym naruszeniem prawa"; b) z pominięciem okoliczności związanych z aktualną sytuacją organizacyjną i kadrową CKL, podczas gdy zgodnie z poglądem dominującym w orzecznictwie sądów administracyjnych jako kryterium kwalifikujące przewlekłość prowadzenia postępowania przez organ jako naruszającą prawo w sposób rażący, wskazuje się w szczególności oczywistość, drastyczność naruszenia prawa, przy jednoczesnym braku racjonalnego uzasadnienia; c) z pominięciem dokładnego i wszechstronnego uzasadnienia rozstrzygnięcia o przyznaniu skarżącej od organu administracji sumy pieniężnej (pkt 3 wyroku), przy uwzględnieniu faktu, iż zawarty w skardze wniosek o przyznanie sumy pieniężnej nie został należycie uzasadniony, nadto bez uwzględnienia okoliczności sprawy świadczących o braku winy organu w uchybieniu ustawowemu terminowi na rozpatrzenie sprawy, a w miejsce tego poprzestanie na stwierdzeniu, że cyt. "przedłużające się postępowanie administracyjne wiąże się z negatywnymi skutkami w sferze zawodowej i osobistej skarżącej"; d) bez należytego uwzględnienia faktu, iż organ administracji w dniu 6 lutego 2025 r. wydał ostateczne orzeczenie w sprawie skarżącej, a w związku z tym cyt. "brak jest konieczności podejmowania wobec organu działań o charakterze dyscyplinującym" (s. 6 uzasadnienia), a pomimo tego, zastosowanie środka przewidzianego w art. 149 § 2 p.p.s.a., przez co zachodzi sprzeczność pomiędzy treścią punktu 3 sentencji wyroku, a jego uzasadnieniem. Wobec powyższych zarzutów Komisja zrzekając się rozprawy wniosła o uchylenie wyroku w zaskarżonej części oraz przekazanie sprawy w tym zakresie WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania. Dodatkowo zawnioskowała o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Komisja przedstawiła argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została złożona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a., bowiem skarżący kasacyjnie organ zrzekł się rozprawy, zaś skarżąca nie zażądała jej przeprowadzenia. Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na zarzutach naruszenia przepisów postepowania, które mogły mieć – w ocenie skarżącego kasacyjnie - istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie organ zarzucił naruszenie art. 149 § 1a p.p.s.a. poprzez stwierdzenie, że bezczynność organu administracji miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa w sytuacji, gdy bezczynność ta wynikała z przyczyn organizacyjnych, niezależnych od organu administracji, który mimo dołożenia należytych starań nie miał obiektywnych możliwości załatwienia sprawy z zachowaniem ustawowego terminu, a tym samym bezczynność ta nie mogła mieć miejsca z rażącym naruszeniem prawa, gdyż nie była skutkiem oczywistego drastycznego naruszenia prawa, przy jednoczesnym braku racjonalnego uzasadnienia. Należy podnieść, że ponieważ w skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutów, w oparciu o które możliwe byłoby kwestionowanie stanu faktycznego sprawy, ustalenia w tym zakresie należy uznać za prawidłowe i wiążące. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Prawdą jest, że kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na akceptację w demokratycznym państwie prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, a zachodzi m.in. w razie jawnego natężenia braku woli organu do załatwienia sprawy. Z reguły dopiero sytuacja, gdy długość postępowania stanowi wielokrotność miary czasu wyznaczonego przez prawodawcę jako maksymalny termin załatwienia sprawy, pozwala mówić o przekroczeniu na tyle dużym, a przez to też i oczywistym, iż nie budzi wątpliwości ocena uznająca go za przekroczenie kwalifikowane. W niniejszej sprawie odwołanie skarżącej wpłynęło do organu w dniu 8 lipca 2024 r. Tym samym termin załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym upłynął w dniu 8 sierpnia 2024 r. Sprawa została załatwiona w dniu 6 lutego 2025 r. (po wniesieniu do Sądu pierwszej instancji skargi na bezczynność organu). Od daty wniesienia odwołania do czasu rozstrzygnięcia sprawy upłynęło zatem prawie 6 miesięcy, a w tym czasie organ nie podjął żadnych czynności w celu jej rozpoznania, jak również nie zrealizował obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 36 k.p.a., na co trafnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji. Zgodnie z art. 46 ustawy z dnia z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich Centralna Komisja Lekarska rozpatruje odwołanie w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania albo w terminie 60 dni od dnia jego otrzymania w przypadku konieczności wykonania dodatkowych badań lub uzyskania dodatkowych dokumentów, po zapoznaniu się ze wszystkimi dokumentami w sprawie, a w razie potrzeby również po przeprowadzeniu niezbędnych badań lub po zleceniu przeprowadzenia dodatkowych badań lekarskich, w tym obserwacji w podmiocie leczniczym, lub po dostarczeniu na jej żądanie dodatkowych dokumentów. W niniejszej sprawie doszło zatem do sześciokrotnego przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Przyczyny bezczynności, na które powołuje się organ, nie mogą stanowić zasadnego jej usprawiedliwienia. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny podziela w pełni stanowisko Sądu pierwszej instancji wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zagadnienia związane z trudnościami organizacyjnymi w wykonywaniu zadań przez organ nie mogą powodować negatywnych konsekwencji dla strony postępowania, polegających na bezczynności organu czy przewlekłym prowadzeniu dotyczącej jej sprawy i nie mają wpływu na ocenę stanu bezczynności w kontekście rażącego naruszenia prawa. Omawiany zarzut skargi kasacyjnej jest zatem bezzasadny. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 tego przepisu, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Instytucja sumy pieniężnej (podobnie, jak też instytucja grzywny), o której jest mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., ma na celu wzmocnienie instytucji przeciwdziałających bezczynności oraz przewlekłemu prowadzeniu postępowania i pełni funkcję prewencyjną, co prowadzi do wniosku, że jej podstawowym celem jest zdyscyplinowanie organu i zapobieżenie w przyszłości tego rodzaju naruszeniom przez organ, przy czym w przypadku przyznania na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej zasądzona kwota pełni także funkcję kompensacyjną za czas nieuzasadnionego oczekiwania na działanie organu i poniesione w związku z tym konsekwencje braku należytego (terminowego) działania organu w sprawie (tak NSA w wyroku z 14 stycznia 2026 r., II GSK 2097/25). Na tle redakcji art. 149 § 2 p.p.s.a. trzeba zauważyć, że sam fakt bezczynności nie stanowi dostatecznej przesłanki do przyznania od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej. Gdyby taki był zamiar ustawodawcy, wówczas przepis obligowałby wprost sąd do przyznania sumy pieniężnej, a nie jedynie przewidywał taką możliwość. Przewidziane w ustawie jedynie fakultatywne działanie sądu - bez sprecyzowania przesłanek przyznania sumy pieniężnej - oznacza, że wybór co do zastosowania tego środka zależy od oceny sądu, a przesądzające są konkretne, szczególne okoliczności faktyczne danej sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazano, że przyznanie na gruncie art. 149 § 2 p.p.s.a. sumy pieniężnej powinno być zastrzeżone jedynie dla istotnych uchybień zasadzie efektywnego i terminowego działania organu w załatwieniu sprawy. Przyznanie sumy pieniężnej jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w tego rodzaju sytuacjach, w których oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 19 maja 2017 r., IV SAB/Wa 294/16). Suma ta, chociaż ma częściowo charakter kompensacyjny, nie ma na celu naprawienia szkody. Odpowiedzialność za szkodę, przewidziana w art. 4171 § 3 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 z późn. zm.), wyklucza traktowanie sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., jako odszkodowania. Przyznawana na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. suma pieniężna nie zastępuje także zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia dóbr osobistych. Otrzymana kwota ma zrekompensować negatywne przeżycia związane z niezałatwieniem sprawy w terminie, z naruszeniem prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki oraz niedogodności, jakich strona doznała na skutek bezczynności organu administracji (por. np. wyrok WSA we Wrocławiu z 14 maja 2020 r., III SAB/Wr 1224/19), nie stanowi jednak odszkodowania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut skargi kasacyjnej jest niezasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skorzystał z możliwości przyznania sumy pieniężnej, wskazując w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na przyczyny częściowego uwzględnienia żądania skargi w tym zakresie. Przewidziane w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi fakultatywne działanie sądu - bez sprecyzowania przesłanek przyznania sumy pieniężnej - oznacza, że wybór co do zastosowania tego środka zależy od oceny sądu, a przesądzające są konkretne, szczególne okoliczności faktyczne danej sprawy. Przedłużające się postępowanie w sprawie ustalenia zdolności do służby niewątpliwie powodowało dla skarżącej negatywne konsekwencje w sferze zarówno zawodowej, jak i osobistej, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie, i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za pomocą odnośnego zarzutu nie można skutecznie zwalczać ustaleń sądu co do stanu faktycznego ani kwestionować stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi ze statuowanej tym przepisem normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z 27 września 2024 r., III OSK 2850/22). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., wyjaśnia motywy podjętego przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcia i tym samym sprawia, że poddaje się ono kontroli instancyjnej. W szczególności Sąd pierwszej instancji przedstawił stan sprawy, przytoczył i wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia, a także podał przesłanki stwierdzenia stanu bezczynności oraz zakwalifikowania jej jako rażącego naruszenia prawa. W uzasadnieniu wyroku odniesiono się także do kwestii przyznania skarżącej sumy pieniężnej w oparciu o art. 149 § 2 p.p.s.a. Zarzut naruszenia powyższego przepisu jest zatem niezasadny. W treści tego zarzutu skarżący kasacyjnie w istocie nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji. Tymczasem - jak już wyżej wskazano - zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. na to nie pozwala. Wobec tego, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ją na podstawie art. 184 p.p.s.a.