III OSK 1972/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Arkadiusz Windak (spr.) Protokolant asystent sędziego Marita Sukiennik-Sikora po rozpoznaniu w dniu 18 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 9 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Op 101/23 w sprawie ze skargi P.W. na decyzję [...] Sp. z o.o. z siedzibą w N, z dnia 16 stycznia 2023 r. nr 1/2023 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od [...] Sp. z o.o. z siedzibą w N. na rzecz P.W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 9 maja 2023 r. sygn. akt. II SA/Op 101/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu po rozpoznaniu sprawy ze skargi P.W. na decyzję [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w N. z 16 stycznia 2023 r., nr 1/2023 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej: uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził od [...] Spółka z o.o. w N. na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. P. W. wystąpił do [...] Spółka z o.o. w N. o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: "1) W jakim celu Spółka [...] zakupiła ekran LED? 2) Gdzie ww. urządzenie zostało zamontowane? 3) Czy z zakupem wiążą się koszty obsługi urządzenia? Jeśli tak, to ile kosztują i kto je realizuje? 4) Ile wynosi pensja Prezesa Zarządu Spółki? 5) Ile wynosi wynagrodzenie Przewodniczącego Rady Nadzorczej i członka rady? 6) Ile kosztuje Spółkę sponsorowanie [...]. Proszę o podanie kwoty wydanej na ten cel w 2022 r. i przeznaczonej w 2023 r.? 7) Czy na terenie innych gmin, wchodzących w skład [...], Spółka sponsoruje drużyny sportowe? 8) Ilu Spółka zatrudnia obecnie pracowników? 9) Ile kosztuje wynajem pomieszczeń pod siedzibę Spółki w N.? 10) Czy Spółka posiada samochód służbowy? Jeśli tak, proszę o podanie marki, roku produkcji i numeru rejestracyjnego." Decyzją z 16 stycznia 2023 r. [...] Spółka z o.o. w N. (dalej określana jako "Spółka"), działając na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.), zwanej dalej "u.d.i.p.", po rozpatrzeniu wniosku odmówiła udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji Spółka przyznała, że zagadnienia objęte wnioskiem stanowią informację publiczną zaznaczając, że ustawa o dostępie do informacji publicznej wprowadza pewne ograniczenia w jej udzielaniu. Spółka powołała się na art. 5 ust. 2 zdanie 1 u.d.i.p. oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 511/13. Wyjaśniła, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowią nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Spółka wskazała, że pojęcie tajemnicy przedsiębiorcy jest rodzajowo zbliżone do tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r., Nr 153, poz. 1503 ze zm.). Zdaniem Spółki, wobec zakresu wniosku spełnione zostały wszystkie przesłanki ograniczenia prawa do informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy ze względu na wartość gospodarczą dla przedsiębiorcy. Żądane dane świadczą o prowadzonej przez firmę polityce finansowej, obrazują jej zobowiązania względem kontrahentów, dotyczą wierzytelności i odnoszą się do inwestycji, są zatem informacjami szczególnie chronionymi. Mają znaczenie gospodarcze dla Spółki, gdyż dotyczą szeroko rozumianego gospodarowania jej mieniem w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i ze względu na konkurencyjność na rynku deweloperskim są informacjami szczególnie chronionymi dla przedsiębiorcy. P. W. w skardze na powyższą decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu podniósł zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu orzekł, że kwestionowana decyzja narusza przepisy prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Sąd I instancji uznał, że istota sporu sprowadza się do oceny, czy informacje, które stanowiły przedmiot żądania skarżącego, stanowią informację publiczną podlegającą ochronie przed udostępnieniem, na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Sąd wskazał, że to na podmiocie dysponującym informacją ciąży obowiązek wykazania, że zastrzeżone przez niego informacje są tego rodzaju, że wpisują się w definicję tajemnicy przedsiębiorstwa. Według Sądu Wojewódzkiego, na tajemnicę przedsiębiorcy składają się łącznie dwa elementy: formalny - rozumiany jako wyrażenie woli utajnienia danych informacji, przejawiającej się w formie czynności przedsięwziętych przez przedsiębiorcę w celu zapewnienia poufności określonych danych oraz aspekt materialny. Omawiając aspekt materialny tajemnicy przedsiębiorcy Sąd I instancji odwołał się do przepisu art. 11 ust. 2 u.z.n.k. i podał, że tajemnicę przedsiębiorcy stanowi poufna informacja posiadająca szeroko rozumianą wartość gospodarczą, a w szczególności to informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna. Zastrzeżenie tajemnicy winno dotyczyć informacji mających taki walor, a nie jakichkolwiek. Nie jest w tym wypadku decydująca wyłącznie subiektywna wola przedsiębiorcy, który musi szczegółowo określić, biorąc pod uwagę podstawy ochrony danych i tajemnicy przedsiębiorcy, z czego wywodzi daną przesłankę i w czym znajduje ona uzasadnienie (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 119 i powołane tam orzecznictwo). Sąd I instancji stwierdził, że Spółka w spornej materii przyjęła, że żądane dane świadczą o prowadzonej przez firmę polityce finansowej, obrazują jej zobowiązania względem kontrahentów, dotyczą wierzytelności i odnoszą się do inwestycji, są zatem informacjami szczególnie chronionymi. Tym samym uznała, że w rozpatrywanym przypadku chodzi o informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa. Przy czym z akt administracyjnych, ani z lektury decyzji nie wynikają podstawy takiego stanowiska. Zdawkowe twierdzenia Spółki zawarte w uzasadnieniu decyzji, bez przedstawienia Sądowi poddających się ocenie materiałów, nie może zostać uznane za prawidłowe. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, za tajemnicę przedsiębiorstwa nie mogą być uznane informacje związane z zakupem ekranu LED, czy też dotyczące: wynagrodzenia Prezesa Zarządu Spółki, sponsorowania [...], sponsorowania drużyn sportowych, liczby zatrudnianych pracowników, kosztów związanych z wynajmem pod siedzibę Spółki, czy informacje dotyczące ilości posiadanych samochodów służbowych, jeżeli okoliczności odmowy udostępnienia ww. informacji nie zostały właściwie uzasadnione. Nie jest wystarczające samo oświadczenie przedsiębiorcy, że informacje stanowią dla niego wartość gospodarczą, a do tego w istocie sprowadza się uzasadnienie decyzji. W rozpoznawanej sprawie nie zostały w sposób wyczerpujący wyjaśnione i uzasadnione materialne aspekty tajemnicy. Sąd I instancji zaznaczył, że nie kwestionuje, że twierdzenia Spółki w sensie materialnym rzeczywiście mogą wpisywać się w tajemnicę przedsiębiorcy, jednak jawią się jako zbyt ogólnikowe, a przez to nie poddające się kontroli w kontekście zasadności odmowy udostępnienia informacji publicznej. W ocenie Sądu, nie jest możliwe prawidłowe załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej - w tym zwłaszcza wydanie w tym przedmiocie decyzji odmownej z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorcy - bez wnikliwej analizy dokumentów, w których taka informacja potencjalnie jest zawarta oraz dokumentów wskazujących na podjęcie przez przedsiębiorcę działań zmierzających do zachowania ich w poufności, tj. jej aspekt formalny. Z tych też względów kontrolowana decyzja wymyka się z możliwości oceny twierdzeń Spółki co do zastosowania norm stypizowanych w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Sąd I instancji przytoczył pogląd prezentowany w literaturze przedmiotu, wedle którego każdy, kto decyduje się zawrzeć umowę z jednostką sfery budżetowej, musi liczyć się z tym, że informacje z tym związane będą podlegać ujawnieniu, łącznie z informacjami dotyczącymi podstawowych danych osobowych takiej osoby (zob. M. Pieńczykowski, Ochrona danych osobowych jako negatywna przesłanka udostępniania informacji publicznej, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego z 2018 r., nr 2, str. 64). Sąd I instancji podkreślił, że pytanie o koszty funkcjonowania Spółki, czy wydatkowanie środków finansowych służy kontroli wydatkowania środków, w których udział ma podmiot publiczny. Sąd Wojewódzki stwierdził, że do wydania zaskarżonej decyzji doszło z naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest niekompletny poprzez utajnienie danych, co nie pozwoliło na ustalenie, czy mamy do czynienia z wypełnieniem przesłanek z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Sąd I instancji uznał, że przedstawione uchybienia koniecznym czyniły uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Od wyroku skargę kasacyjną wniosła, reprezentowana przez adwokata, [...] Spółka z o.o. w N. Skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie, o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi I Instancji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skargę kasacyjną oparto na podstawie przepisów art. 174 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i zarzutach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 5 ust. 2 zd. 1 u.d.i.p., poprzez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy Spółka miała prawo do powołania się na tajemnice przedsiębiorstwa w zakresie wniosku o udzielenie informacji publicznej, - prawa do prywatności określonego w art. 47 Konstytucji RP w zakresie pytania 4 i 5 wniosku o udzielenie informacji publicznej, - art. 86 RODO w zakresie pytania 4 i 5 poprzez uznanie, że rozporządzenie europejskie w sprawie ochrony danych osobowych nie obowiązuje w przedmiotowej sprawie, podczas gdy ma ono zastosowanie i stoi na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku o udzielenie informacji publicznej, 2) naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewłaściwą ocenę zebranego materiału dowodowego w sprawie i wskazanie bez dostatecznego uzasadnienia z jakich to względów Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję, co prowadzi do niemożności kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. W zakresie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżąca kasacyjnie wskazała, że Sąd I instancji nie odniósł się do wartości prawa do prywatności i a priori założył, że prawo z art. 61 Konstytucji RP ma charakter ważniejszy. Sąd wskazał, że zgadza się z poglądem M. Pieńczykowskiego, jednakże bez żadnego własnego uzasadnienia dlaczego taki pogląd podziela, z czego on wynika i z jakich przepisów. Sąd nie odniósł się do ustaleń faktycznych i prawnych wynikających z zaskarżonej decyzji, przez co sporządzone uzasadnienie uniemożliwia instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku. To zaś jest wystarczającą podstawą do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu. W uzasadnieniu zarzutu naruszenia prawa do prywatności Spółka podniosła, że doszło do naruszenia normy z art. 47 Konstytucji RP, albowiem Sąd I instancji uznał, że nie ma w zasadzie żadnego ograniczenia w prawie do prywatności w zakresie choćby wynagrodzenia osób pełniących funkcje publiczne, gdyż tak uważa M. Pieńczykowski. W ramach zarzutu naruszenia art. 86 RODO skarżąca kasacyjnie podniosła, że do udostępnienia wynagrodzenia nie dojdzie zgodnie z normą z art. 86 RODO, albowiem dane dotyczące wynagrodzenia stanowią dane osobowe wrażliwe i nie można ich udostępniać bez wyraźnej podstawy prawnej. Sąd I instancji nie wskazał w uzasadnieniu z jakich to podstaw wynikających z RODO miałoby dojść do upublicznienia wynagrodzenia Prezesa Zarządu, jak i Przewodniczącego Rady Nadzorczej Spółki. W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. W., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej, które wyznaczają jej podstawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny władny jest badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Sąd II instancji nie może konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ich uściślać, ani w inny sposób korygować. Prawidłowe przytoczenie i sformułowanie podstaw kasacyjnych w formie zarzutów (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) powinno obejmować nie tylko wskazanie naruszonych konkretnych przepisów prawa, ale również określenie sposobu ich naruszenia przez Sąd I instancji (art. 174 p.p.s.a.). Powinno także zawierać konkretyzację tych podstaw przez powiązanie ich treści ze stanem prawnym i faktycznym sprawy, w celu właściwego ukierunkowania kontroli kasacyjnej (por. wyrok NSA z 3 października 2023 r. sygn. akt II GSK 1926/22). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie zwracano uwagę, że zgłaszając zarzuty oparte na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. należy wykazać, że sąd dopuścił się naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (bądź niezastosowanie) danej normy. Kasator powinien wykazać i uzasadnić, że wojewódzki sąd nieprawidłowo odczytał normę prawną wynikającą z treści przepisu prawa materialnego, bądź mylnie zrozumiał treść przepisu. Obowiązany jest wyjaśnić jak, w jego ocenie, powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego kasator zobowiązany jest do wyjaśnienia, dlaczego przepis, który sąd I instancji przyjął za mający zastosowanie w sprawie, "nie przystaje" do stanu faktycznego ustalonego w sprawie i jaki przepis w takim razie powinien mieć zastosowanie. W przypadku zarzutu niezastosowania danego przepisu, autor skargi kasacyjnej powinien uzasadnić dlaczego ten przepis powinien być zastosowany w sprawie (por. wyrok NSA z 29 lipca 2022 r. sygn. akt I GSK 2728/18). Przypomnienie powyższych reguł było konieczne z uwagi na nienależyty sposób sformułowania zarzutów kasacyjnych, który zdeterminował zakres i wynik kontroli instancyjnej kwestionowanego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że autor skargi kasacyjnej niewłaściwie, za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., próbuje zakwestionować sądową ocenę sprawy, zarzucając Sądowi Wojewódzkiemu wadliwą ocenę materiału dowodowego. Tak skonstruowany zarzut nie mógł odnieść oczekiwanego skutku. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z formalnymi wymogami uzasadnienia, wynikającymi wprost z art. 141 § 4 p.p.s.a. Ocenie Sądu kasacyjnego podlegało zatem to, czy uzasadnienie wyroku zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy oraz zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania (por. wyrok NSA z 29 sierpnia 2023 r. sygn. akt II OSK 2905/20). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie wyroku Sądu Wojewódzkiego wskazuje przyczynę uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. Zawiera właściwy opis stanu sprawy, w tym wniosek skarżącego oraz stanowisko organu wyrażone w decyzji. Sąd Wojewódzki wskazał również podstawę prawną wydanego wyroku i omówił przepisy, na które się powołał w kontekście rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Ponadto, zostało ono sporządzone w sposób zrozumiały i kompletny, w pełni umożliwiający jego kasacyjną kontrolę. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że autor skargi kasacyjnej, poza lakonicznym stwierdzeniem o występujących dysfunkcjach uzasadnienia wyroku Sądu Wojewódzkiego, nie rozwinął i nie uzasadnił należycie przedstawionej tezy. Argumentacja mająca uzasadniać zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest adekwatna do rozważań Sądu i rzeczywistej przyczyny uchylenia zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd Wojewódzki prawidłowo i szczegółowo przeanalizował prawne aspekty odmowy udzielenia informacji publicznej ze względu na przesłankę "tajemnicy przedsiębiorcy", o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z tą normą, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Sąd Wojewódzki zasadnie wyjaśnił, że tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wyprowadza się z definicji legalnej pojęcia "tajemnicy przedsiębiorstwa" zawartej w art. 11 ust. 2 ustawie z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2022 r. poz. 1233). W świetle tego przepisu, dane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, jeżeli spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: po pierwsze, są to informacje o charakterze technicznym, technologicznym, organizacyjnym przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą; po drugie, są to informacje poufne, tzn. nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej; po trzecie, przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania poufności takich informacji. Brak spełnienia choćby jednej ze wskazanych przesłanek dyskwalifikuje daną informację jako tajemnicę przedsiębiorstwa. Na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis, stosowanych technologii, urządzeń) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji. Sam fakt wyrażania woli zachowania tajemnicy nie jest zatem wystarczającym do odmowy udostępnienia informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. Bez spełnienia przesłanki materialnej, tj. wartości określonych danych dla interesów samego przedsiębiorcy - nie można uznać, że zaistniał warunek dla objęcia żądanych informacji ochroną z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Nie jest wystarczające jedynie oświadczenie przedsiębiorcy, że wskazane przez niego informacje stanowią tajemnicę za względu na wartość gospodarczą czy inwestycyjną. Aby takie zastrzeżenie było skuteczne, konieczne jest dokładne wyjaśnienie, dlaczego konkretne informacje posiadają określoną wartość gospodarczą i w czym się ona wyraża. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji wyczerpująco uzasadnił z jakich względów uznał, że decyzja z 16 stycznia 2023 r. narusza przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd wyjaśnił, że za tajemnicę przedsiębiorstwa nie mogą być uznane informacje związane z zakupem ekranu LED, czy też dotyczące: wynagrodzenia Prezesa Zarządu Spółki, sponsorowania drużyn sportowych, liczby zatrudnianych pracowników, kosztów związanych z wynajmem pod siedzibę Spółki, czy informacje dotyczących ilości posiadanych samochodów służbowych, jeżeli okoliczności odmowy udostępnienia ww. informacji nie zostały właściwie uzasadnione. Sąd I instancji zajął stanowisko, że uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy powinno zawierać stosowną argumentację, jednoznacznie wskazującą, że informacja zasługująca na ochronę ma dla przedsiębiorcy wartość gospodarczą i że przedsiębiorca podjął odpowiednie kroki zapewniające zachowanie jej poufności. Sąd uznał, że braki w powyższym zakresie oraz niekompletny materiał dowodowy (utajniony) nie pozwoliły na zweryfikowanie przesłanki "tajemnicy przedsiębiorcy" w odniesieniu do żądanych informacji. To zaś zdeterminowało ocenę kontrolowanej decyzji jako wydanej z naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Z powyższych przyczyn zarzut jakoby Sąd sporządził uzasadnienie z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. W tym miejscu należy zauważyć, że brak podniesienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd Wojewódzki przepisów postępowania, np. w postaci naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. i wykazania, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu podać pod ocenę okoliczności przyjętych za podstawę faktyczną kontrolowanego wyroku. Okoliczność ta jest istotna z tego względu, że możliwość skutecznego powoływania się na zarzut wadliwego zastosowania (bądź niezastosowania) prawa materialnego uzależniona jest od uprzedniego zakwestionowania ustaleń stanu faktycznego na których oparto skarżony wyrok. Jest to konsekwencją faktu, że błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy dowiedzenia ich wadliwości. W sytuacji gdy skarżąca kasacyjnie nie podważyła skutecznie sądowej oceny okoliczności faktycznych sprawy, zarzut wadliwego niezastosowania prawa materialnego okazał się zarzutem bezpodstawnym. W rezultacie zarzut kasacyjny naruszenia art. 5 ust. 2 zd. 1 u.d.i.p. również z tego względu nie mógł przynieść oczekiwanego skutku. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, Sąd Wojewódzki nie odmówił stronie prawa do powołania się na tajemnicę przedsiębiorstwa. Sąd Wojewódzki szczegółowo przeanalizował prawne aspekty odmowy udzielenia informacji publicznej w kontekście art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Jednakże zauważył, że w uzasadnieniu wydanej decyzji nie przedstawiono argumentacji wskazującej, że objęte wnioskiem informacje zasługują na ochronę albowiem mają dla przedsiębiorcy wartość gospodarczą oraz że przedsiębiorca podjął odpowiednie kroki zapewniające zachowanie ich poufności. Trafnie przy tym zwrócił uwagę Sąd Wojewódzki, że w tym kontekście nie jest wystarczające ogólnikowe stwierdzenie przedsiębiorcy, że dane informacje stanowią tajemnicę za względu na wartość gospodarczą. Aby takie zastrzeżenie mogło być uznane za skuteczne konieczne jest dokładne wyjaśnienie, dlaczego konkretne informacje posiadają określoną wartość gospodarczą i w czym się ona wyraża, a tego elementu zaskarżona decyzja nie zawiera. Konsekwencją takiej oceny decyzji było uznanie przez Sąd Wojewódzki, że została ona wydana z naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Za chybione Naczelny Sąd Administracyjny uznał również zarzuty naruszenia przez Sąd Wojewódzki przepisów art. 47 Konstytucji RP oraz art. 86 RODO. Normy te nie były przedmiotem szerszych rozważań Sądu I instancji, bowiem nie stanowiły przyczyny uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, którą była lakoniczność jej uzasadnienia, niepozwalająca na poddanie jej kontroli merytorycznej w ramach postępowania sądowoadministracyjnego. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, na mocy art. 184 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.