III OSK 1940/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: sędzia NSA Artur Kuś (sprawozdawca) sędzia del. WSA Sławomir Pauter Protokolant starszy asystent sędziego Artur Bełczewski po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 maja 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 703/25 w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 17 stycznia 2025 r. nr DTPO-WKPA.401.32.2024.2.MP w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 maja 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 703/25 oddalił skargę S. M. (dalej: "skarżąca") na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "GIOŚ") z 17 stycznia 2025 r. znak: DTPO-WKPA.401.32.2024.2.MP w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne. We wniosku z 17 marca 2021 r., znak: 3211-SPA.4035.2019.2021.1.RJ, Drugi Urząd Skarbowy w [...] zwrócił się do Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: "Zachodniopomorski WIOŚ") o dokonanie klasyfikacji pojazdu [...], nr nadwozia [...], przywiezionego z [...] do Polski, którego odbiorcą była skarżąca. Do wniosku o dokonanie oceny pojazdu Urząd Skarbowy dołączył następujące dokumenty: - deklarację uproszczoną dla podatku akcyzowego od nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych [...], - raport wygenerowany z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców CEPIK dotyczący historii pojazdu [...], - rachunek sprzedaży ([...]) z 4 grudnia 2019 r., - dokument z odprawy celnej [...], - pierwsza strona aktu własności ([...]) wydanego w stanie [...] 18 listopada 2019 r., - opinię rzeczoznawcy techniki motoryzacyjnej, A. W., nr [...] z [...] lutego 2020 r. Po zapoznaniu się z wyjaśnieniami skarżącej oraz dokumentami przekazanymi przez Urząd Skarbowy, Zachodniopomorski WIOŚ uznał skarżącą za odbiorcę odpadu w postaci uszkodzonego pojazdu [...] sprowadzonego nielegalnie z [...] do Polski i decyzją z 8 listopada 2024 r., znak: DL7062.1.8.2024.JBI, na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. z 2024 r. poz. 746, dalej: "u.o.m.p."), nałożył na skarżącą, jako odbiorcę odpadu o kodzie 16 01 04 w postaci uszkodzonego pojazdu marki [...], przywiezionego nielegalnie bez dokonania zgłoszenia, karę pieniężną w wysokości 15 000 zł. GIOŚ decyzją z 17 stycznia 2025 r., znak DTPO-WKPA.401.32.2024.2.MP, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a.") oraz art. 32 ust. 1 u.o.m.p. i art. 34 u.o.m.p. w zw. z art. 85 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1157 z dnia 11 kwietnia 2024 r. w sprawie przemieszczania odpadów, zmiany rozporządzeń (UE) nr 1257/2013 i (UE) 2020/1056 oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 (Dz.U. L. 2024/1157, 30.4.2024) w zw. z art. 3 ust. 1 lit. b tiret iii) rozporządzenia nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczenia odpadów (Dz.U.UE.L.2006.190.1 z 12 lipca 2006 r. ze zm., dalej: "rozporządzenie 1013/200"), po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, utrzymał w mocy decyzję Zachodniopomorskiego WIOŚ z 8 listopada 2024 r. W uzasadnieniu wskazał, że sprowadzony przez skarżącą z [...] do Polski pojazd [...] o nr nadwozia [...] wypełnia definicję odpadu. GIOŚ zwrócił uwagę, że zgodnie z opinią z [...] lutego 2020 r., nr [...], wykonaną przez rzeczoznawcę A. W. sporny pojazd, zakupiony przez skarżącą posiadał liczne uszkodzenia. Rzeczoznawca zakwalifikował do wymiany szereg elementów pojazdu jak np.: wzmocnienie czołowe, maska, błotniki przednie, zderzak, pas przedni, poduszki powietrzne, szyba przednia, tablica rozdzielcza. Rzeczoznawca wskazał jako uszkodzone istotne elementy konstrukcyjne pojazdu. Stwierdził, że wymiany wymaga wzmocnienie boczne z podłużnicą prawe, natomiast wzmocnienie boczne z lewą podłużnicą uznał za wymagające naprawy. Rzeczoznawca ocenił wartość nieuszkodzonego pojazdu [...] na 118 000 zł. Po odliczeniu kosztów części i naprawy wartość uszkodzonego pojazdu, określoną metodą zredukowanego kosztu naprawy, wyniosła 42 870 zł. Wobec tego GIOŚ stwierdził, że uszkodzenia samochodu były poważne i wymagały kosztownych napraw, aby doprowadzić go do pełnej sprawności, pozwalającej na jego zarejestrowanie i ponowne wykorzystywanie zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem tj. do poruszania się po drogach publicznych. Zatem sporny pojazd wypełniał definicję odpadu. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę uszkodzenia istotnych elementów konstrukcyjnych pojazdu w postaci prawego wzmocnienia bocznego z podłużnicą oraz lewego wzmocnienia bocznego z podłużnicą, zdaniem organu odwoławczego, nie ma możliwości zakwalifikowania go jako pojazdu, wymagającego jedynie drobnych napraw, który w świetle wytycznych korespondentów nr 9 do rozporządzenia WE nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów) nie jest klasyfikowany jako odpad (Typ 2: pojazd używany nadający się do naprawy - nie będący odpadem). Biorąc pod uwagę wyniki opinii rzeczoznawcy GIOŚ stwierdził, że w momencie przekraczania granicy Polski sporny pojazd był w znacznym stopniu uszkodzony i nie było możliwe wykorzystywanie go zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem tj. do poruszania się po drogach publicznych. [...] stał się odpadem już na terenie [...], kiedy to w wyniku doznanych uszkodzeń nie mógł być wykorzystywany zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem. Wtedy to dotychczasowy właściciel pozbył się go na rzecz firmy ubezpieczeniowej, a następnie uszkodzony pojazd trafił do firmy [...], [...], od której uszkodzony samochód kupiła skarżąca i sprowadziła go do Polski. Zatem, w momencie przywozu do Polski, po pozbyciu się go przez poprzedniego właściciela, posiadając istotne uszkodzenia, pojazd [...] wypełniał definicję odpadu. Sporny pojazd przestał wypełniać kryteria odpadu dopiero po jego naprawie. Ponadto GIOŚ podniósł, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego skarżąca wypełnia kryteria odbiorcy odpadów wskazane w art. 2 pkt 14 rozporządzenia 1013/2006 oraz art. 2 ust. 1 pkt 4 u.o.m.p., które obligują organ do nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 32 ust. 1 u.o.m.p. Wobec poczynionych ustaleń, organ nie znalazł podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 189 f § 2 i § 3 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzuciła naruszenie: I. przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia, tj.; 1) art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, podczas gdy błędna kwalifikacja sprowadzonego pojazdu jako odpadu czyniła koniecznym uchylenie punktu pierwszego zaskarżonej decyzji oraz odstąpienie od wymierzenia skarżącej administracyjnej kary pieniężnej z powodu braku przymiotu odpadu o kodzie 16 01 04* w sprowadzonym przez skarżącą samochodzie marki [...] model [...]. 2) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 a § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 b k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a., poprzez naruszenie: a) zasady prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób zapewniający poszanowanie dla zasady prawdy obiektywnej oraz naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej stanowiącą prawną gwarancję ochrony praw obywatela wobec władczego działania i władzy publicznej, poprzez niezbadanie intencji poprzedniego posiadacza pojazdu w [...], w tym woli pozbycia się czy uzyskania jedynie odszkodowania od ubezpieczyciela, który następnie powierzenia zbycia pojazdu innego podmiotowi (prowadzącemu postępowanie likwidacyjne szkodę), co powoduje niezasadne przyjęcie przez organ, że pojazd marki [...] model [...] o numerze identyfikacyjnym [...] jako nienaprawiony mógł stanowię jedynie odpad. 3) art. 11 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez: a) rażące nadużycia prawa, poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego w zakresie analizy stanu faktycznego i braku odniesienia się do faktu, iż samochód marki [...] model [...] o numerze identyfikacyjnym [...] został naprawiony, przeszedł wszelkie badania techniczne i aktualnie jest pojazdem który jest w użyciu co czyni iż nie jest odpadem o kodzie 16 01 04*. b) zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie zamiaru zbycia pojazdu, jako odpad bądź pojazdu w stanie uszkodzonym, poprzez skierowanie zapytania do właściciela pojazdu na terenie [...], w sprzedaży na terenie [...] oraz państwa tranzytu Niemiec, na potwierdzenie faktu dotyczącego celu zbycia pojazdu, jego charakteru i użyteczności, a także oceny wystąpienia przesłanki wyzbycia się pojazdu czy odpadu przez i poprzedniego właściciela, błędnego i rażąco niezasadnego przyjęcia iż poprzedni właściciel zbył pojazd uszkodzony jako odpad w rozumieniu ar. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j. Dz.U. z 2022 r. poz. 699 ze zm., dalej: "u.o."). c) nadużycia prawa, poprzez błędne stwierdzenie, iż sprowadzony pojazd marki [...] model [...] o numerze identyfikacyjnym [...] w dacie jego sprowadzenia na terytoriom Polski był odpadem o kodzie 16 01 04* jak również, iż do takiej kwalifikacji prowadziły uszkodzenia sprowadzonego samochodu co jest sprzeczne ze stanem faktycznym z uwagi na naprawę pojazdu, dokonania niezbędnych przeglądów technicznych oraz wprowadzenia pojazdu do dalszego użytku. d) nadużycia prawa, poprzez błędną analizę stanu faktycznego i technicznego samochodu w dacie nabycia i stwierdzenie, iż sprowadzony pojazd marki [...] model [...] o numerze identyfikacyjnym [...] z uwagi na stan techniczny nie mógł być zarejestrowany w Stanie [...], co według organu jest to powodem do stwierdzenia, iż pojazd ten stanowi odpad o kodzie 16 01 04*, bez uwzględnienia, iż każdy pojazd po uszkodzeniu - kolizji - wypadku - w tym w systemie polskim ma odbierany dowód rejestracyjny do czasu naprawy i odpowiednich badań technicznych, co czyni iż praktycznie każdy pojazd który uległ częściowemu zniszczeniu na terenie Polski w wyniku kolizji czy wypadku w myśl interpretacji organu winien być odpadem ponieważ został odebrany dowód rejestracyjny. e) nadużycia prawa, poprzez błędne stwierdzenie, że strona dokonała nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia [...] lutego 2020 r. odpadu w postaci pojazdu marki [...] model [...] o numerze identyfikacyjnym [...] nabytego 4 grudnia 2019 r., co prowadzi organ do niezasadnego wniosku iż nabyty pojazd stanowił odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o. 4) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., poprzez: a) przyjęcie, że strona dokonała nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia odpadu w postaci pojazdu marki [...] model [...] o numerze identyfikacyjnym [...] nabytego [...] grudnia 2019 r., podczas gdy zgodnie z dokumentacją w dacie zakupu istniało jedynie ograniczenie w użytkowaniu pojazdu z nielicznymi uszkodzeniami i dotyczyło możliwości wprowadzenia do ruchu na terenie Stanów Zjednoczonych po dokonaniu napraw; II. przepisu postępowania, mające istotny wpływ na wysokość wymierzonej kary pieniężnej, tj. art 189§ f pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 i 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, poprzestanie na pouczeniu, albowiem waga naruszenia jest znikoma, a strona nie spotkała się z koniecznością dokonania jakichkolwiek zgłoszeń, tym bardziej, że w istocie nabywa pojazd od pośrednika amerykańskiego (komisanta) i pośrednika niemieckiego, a także poprzez jego błędną wykładnię, wskazującą na obligatoryjne wymierzenie przez organ kary pieniężnej, podczas gdy z mocy art. 189 c k.p.a. przepisy postępowania stosuje się odpowiednio; III. przepisu postępowania mającego istotny wpływ na wysokość wymierzonej kary pieniężnej, tj. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nie odniesienie się organu do argumentacji przedstawionej przez stronę skarżącą w treści pisma z 26 listopada 2024 r., co budzi wątpliwości co do prawidłowości rozstrzygnięcia organu, a także procesu wykładni przepisów międzynarodowych, jak również co do celu zbycia pojazdu przez właściciela na terenie [...], nie odniesienie się do dowodów zgromadzonych przez organ w zakresie dopuszczenia pojazdu do ruchu, naprawienia pojazdu, dalszej sprzedaży, spełnienia wszelkich wymogów prawnych, technologicznych do wprowadzenia pojazdu na teren Polski, aktualnie obowiązujących przepisów prawa. IV. przepisu prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 punkt 6 u.o. w zw. z art. 32 ust. 2 u.o.m.p., art. 34 u.o.m.p. poprzez: a) jego niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, albowiem pojazd w stanie uszkodzonym, którego naprawa nie przekracza wartości pojazdu w stanie pełnej sprawności, nie wypełnia dyspozycji odpadu, : że nie został ustalony przez organ cel zbycia pojazdu przez właściciela na terenie [...] natomiast organ oparł się tytko i wyłącznie na własnym domniemaniu co jest niezgodne z celem niniejszego postępowania, b) nałożenie na odwołującą kary pieniężnej, jako na odbiorcę odpadów w postaci uszkodzonego pojazdu o kodzie 16 01 04, w sytuacji gdy nie można uznać strony za "odbiorcę odpadów sprowadzonych nielegalnie", a sprowadzonego pojazd za odpad, którego właściciel czy posiadacz zamierza się wyzbyć, który zagraża środowisku, V. przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 3 w zw. z art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia 1013/2006 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w efekcie tegoż naruszenia błędne uznanie, iż odwołująca odpowiada za nielegalne międzynarodowe przemieszczenia odpadów, VI. przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. 24 ust. 3 rozporządzenia 1013/2006 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, albowiem niemożliwe jest podjęcie czynności unieszkodliwienia pojazdu, który po niezwłocznie wykonanej naprawie został zbyty, dopuszczony do ruchu i j stanowi w pełni sprawny pojazd mechaniczny, stąd wymierzona kara jest nieracjonalna wobec niemożności podjęcia przez organ czynności zmierzających do powrotnego przeniesienia "odpadu" do kraju eksportu czy jego utylizacja, co wpływa na błędną kwalifikację pojazdu jako odpadu, VII. skarżąca podniosła, że organ nie wziął pod uwagę, że z mocy art. 25a dodanego przez art. 10 pkt 5 u.o.m.p., w przypadku gdy przedmiotem przemieszczenia są odpady w postaci uszkodzonego pojazdu, znajdujące się na terenie kraju, nie stosuje się przepisów art. 25, jeżeli taki pojazd został naprawiony, a naprawa została potwierdzona pozytywnym wynikiem dodatkowego badania technicznego, o którym mowa w art. 81 ust. 11 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm.), co ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Z mocy art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 13 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa i w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1890) do spraw, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 25 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 10, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wydaniem orzeczenia, o którym mowa odpowiednio w art. 23 ust. 1 albo art. 25 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 10 w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się i przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. W takim przypadku wszczęte postępowanie staje się postępowaniem w sprawie wydania decyzji, o której mowa odpowiednio w art. 23 ust. 1 albo art. 25 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 10 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, o czym GIOŚ zawiadamia stronę postępowania i organy, o których mowa odpowiednio w art. 23 ust. 2 albo art. 25 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 10 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Mając na względzie powyższą argumentację, zmianę ustawy oraz dodany art. 25 a, a także przepisy intertemporalne należy zastosować je do sytuacji niniejszej sprawy, a czego organ nie uwzględnił. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumentację, mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych zarzutów. GIOŚ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy jednoznacznie wskazuje, że skarżąca dokonała przemieszczenia bez wymaganego zezwolenia samochodu z [...] na terytorium Polski. Z dokumentów wynika, że pojazd pochodzi z [...], wcześniej uległ wypadkowi. Na dokumencie [...] wydanym w stanie [...] [...] listopada 2019 r. zawarto adnotację "for export only" ("tylko na eksport"), wskazano właściciela pojazdu towarzystwo ubezpieczeniowe [...]. Na rachunku sprzedaży (dokument [...]) zamieszczona jest informacja, że "pojazd został sprzedany w takim stanie w jakim jest, bez żadnych gwarancji" (the Vehicle has been sold "as is where is" with no warranties). Uszkodzenie pojazdu za granicą zostało odnotowane w historii pojazdu dostępnej na stronie HistoriaPojazdu.gov.pl (dane zagraniczne: ryzyka według [...], ryzyk według [...]). Zakupiony pojazd został wprowadzony na teren Unii Europejskiej na podstawie dowodu odprawy celnej importowanej wydanego przez niemiecki urząd celny w [...]. Sąd I instancji stwierdził, że z uwagi na uszkodzenia pojazd był niezdolny do użytkowania zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem w dniu sprowadzenia do Polski, co wynika z opinii nr [...] z [...] lutego 2020 r. rzeczoznawcy techniki motoryzacyjnej, A. W., wpisanego pod nr [...] na listę rzeczoznawców prowadzoną przez Stowarzyszenie Rzeczoznawców Techniki Motoryzacyjnej i Ruchu Drogowego [...] w [...]. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że z ustaleń organów, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy wynika, że sporny pojazd w dacie jego międzynarodowego przemieszczenia nie spełniał przesłanek do uznania go za pojazd przeznaczony do naprawy, wymagający drobnych napraw, których katalog zamknięty został określony w Wytycznych Korespondentów nr 9 GIOŚ w zaskarżonej decyzji odniósł się wyczerpująco do powyższej kwestii. Zdaniem Sądu I instancji, zasadnie organ też przyjął, że ww. pojazd stanowi odpad, uwzględniając definicję "odpadu" zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o., a następnie uznał, że doszło zgodnie z art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia 1013/2006 do przemieszczenia odpadu bez wymaganego zgłoszenia, co stanowi nielegalne przemieszczenie. W ocenie Sądu I instancji, organy w sposób prawidłowy zakwalifikowały uszkodzony pojazd jako odpad w dacie międzynarodowego przemieszczenia. Nabycie przez pojazd statusu odpadu uzależnione jest od tego, czy w momencie przekroczenia granicy może on być wykorzystywany zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, a zatem czy może on poruszać się po drogach. Z tej przyczyny w postępowaniu w sprawie dotyczącej międzynarodowego przemieszczania odpadów nie bada się możliwości przywrócenia pojazdowi stanu technicznego umożliwiającego dopuszczenie do ruchu drogowego. To, co stanie się w przyszłości z pojazdem, nie ma wpływu na uzyskany przez niego status odpadu. Zdaniem Sądu I instancji, na dzień przekroczenia granicy Polski pojazd nie mógł samodzielnie poruszać się po drodze. Z tego względu bez znaczenia pozostały argumenty dotyczące dokonania naprawy pojazdu i jego ponownej rejestracji. Decydujące znaczenie ma wyzbycie się uszkodzonego pojazdu przez poprzedniego właściciela oraz zakres uszkodzeń, bez wątpienia w niniejszej sprawie przekraczający kategorię "drobnych napraw", do czego GIOŚ w zaskarżonej decyzji wyczerpująco się odniósł. Sąd podzielił argumentację organu w tym zakresie. Sąd podkreślił, że w przedmiotowej sprawie została wymierzona skarżącej kara w minimalnej wysokości i, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej organ uwzględnił przesłanki z art. 34 u.o.m.p.. Przy ustalaniu wysokości kary uwzględniono fakt, że przedmiotem nielegalnego przemieszczania był jeden pojazd jako odpad o charakterze niebezpiecznym, jak i, że skarżąca nie była wcześniej karana za naruszenia przepisów u.o.m.p. i rozporządzenia 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, poza tym zaistniała "możliwość powstania zagrożenia", ale nie stanowiło ono czynnika przeważającego w ocenie. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, iż w sprawie nie można było skorzystać, na zasadzie art.189f k.p.a., z instytucji odstąpienia od wymierzenia kary i poprzestania na pouczeniu skarżącej, gdyż wagi stwierdzonego naruszenia prawa nie można uznać za znikomą, a samo odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej nie pozwoliłoby na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, gdyż celem tym zgodnie z art. 50 rozporządzenia 1013/2006 jest w głównej mierze zapewnienie skutecznego i odstraszającego charakteru kary, a więc nie tylko zapewnienie prewencji indywidualnej, ale przede wszystkim prewencji ogólnej. Samo zaś pouczenie tego efektu nie zapewni, gdyż może u osób obowiązanych stworzyć wrażenie, iż są one obowiązane przestrzegać wskazanych regulacji tylko po wykryciu naruszenia. Za chybiony Sąd I instancji uznał zarzut nie wzięcia pod uwagę, że na mocy art. 25 a, dodanego przez art. 10 pkt 5 u.o.m.p., w przypadku gdy przedmiotem przemieszczania są odpady w postaci uszkodzonego pojazdu, znajdujące się na terenie kraju, nie stosuje się przepisów art. 25, jeżeli taki pojazd został naprawiony, a naprawa została potwierdzona pozytywnym wynikiem dodatkowego badania technicznego, o którym mowa w art. 81 ust. 11 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, co ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Skarżąca nie zauważyła bowiem, że przepis art. u.o.m.p. odnosi się do postępowania wszczętego na podstawie art. 25, którego celem jest wskazanie sposobu zagospodarowania odpadów przemieszczonych lub przemieszczanych nielegalnie w ruchu międzynarodowym. Niniejsze postępowanie zaś dotyczy nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na odbiorcę odpadów, na podstawie art. 32 ust. 1 u.o.m.p. Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie: I. przepisów postępowania, tj. art. 127 § 1 k.p.a. w zw. z art. 105 k.p.a. w zw. z art. 7 a §1 k.p.a. poprzez bezzasadne zaniechanie rozważenia zarzutu dotyczącego naruszenia przez organ przepisu prawa materialnego tj. art. 7 Konstytucji oraz art. 288 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej: "TFUE") wobec bezpośredniego zastosowania i powoływanie się przez organ w uzasadnianiu zaskarżonej decyzji na "Wytyczne Korespondentów nr 9", które nie są źródłem prawa powszechnie obowiązującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ani także aktem prawnym przyjętym w celu wykonania kompetencji Unii Europejskiej, a także poprzez zaniechanie uznanie, że wobec niemożności ustalenia przez organ zamiaru pozbycia się pojazdu przez posiadacza pierwotnego wątpliwości w tym zakresie należy interpretować na korzyść skarżącej. II. prawa materialnego, tj.: 1. art. 3 ust. 1 punkt 6 u.o. w zw. z art. 32 ust. 2 u.o.m.p., art. 34 u.o.m.p. poprzez: a. jego niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, albowiem pojazd w stanie uszkodzonym, którego naprawa nie przekracza wartości pojazdu w stanie pełnej sprawności, nie wypełnia dyspozycji odpadu, tym bardziej, że strona jako posiadacz prowadzący profesjonalną działalność gospodarczą nie zamierza pozbywać się nabytych pojazdów, ale wykonać naprawę oraz zbyć w ramach przedmiotu prowadzonej działalności gospodarczej, tym bardziej, że nie został ustalony cel zbycia pojazdu przez właściciela na terenie [...]; b. nieustalenie zamiaru zbywcy pojazdu co do jego pozbycia się jako odpad a nie wyłącznie w związku z chęcią uzyskania dochodu, wobec braku jednoznacznych ustaleń co do zamiaru pierwotnego jego posiadacza, w sytuacji gdy nie można uznać strony za "odbiorcę odpadów sprowadzonych nielegalnie", a sprowadzonego przez skarżącą pojazdu za odpad, którego właściciel czy posiadacz zamierza się wyzbyć, który zagraża środowisku, 2. art. 2 ust. 1 pkt 4 u.o.m.p. w zw. z pkt 1 preambuły rozporządzenia 1013/2006 poprzez uznanie skarżącej za odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie, podczas gdy wpływ rozporządzenia na handel międzynarodowy ma charakter uboczny, a zatem istotna jest wola i zamiar skarżącej jako kolejnego nabywcy pojazdu, a cel sprzedaży pojazdu przez ostatniego właściciela pojazdu marki [...] model [...] o numerze identyfikacyjnym [...] czy sprzedającego pojazd na rzecz skarżącej [...], [...] i ich zamiar pozbycia się jako odpadu nie został przez organ ustalony, co powoduje niezasadne przerzucenie ciężaru dowodu na skarżącą w zakresie ustalenia woli i zamiaru zbywcy pojazdu, jak również sprzeczne z istotą nabywania pojazdów w trybie transgranicznym z koniecznością uprzedniego ustalenia przyczyn zbycia ruchomości przez pierwotnego posiadacza, co implikuje tezę o błędnej wykładni pojęcia nielegalnego przemieszczenia odpadu, a także poprzez zaniechanie dokonania ustaleń co do przebiegu postępowania likwidującego szkodę i zainteresowania posiadacza pojazdu uzyskaniem odszkodowania, 3. art. 3 ust. 1 lit. b tiret iii rozporządzenia 1013/2006 w zw. z art. 2 pkt 14 rozporządzenia 1013/2006, art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia 1013/2006 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w efekcie tegoż naruszenia błędne uznanie, iż skarżąca odpowiada za nielegalne międzynarodowe przemieszczenia odpadów, jak również uznanie, że decydujące znaczenie dla uznania pojazdu za odpad ma jego stan w chwili przemieszczenia się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podczas gdy w sprawie nie zostało ustalone czy pierwotny posiadacz pozbył się pojazdu jako nieprzydatnego, czy w celach związanych z brakiem środków na jego naprawę. 4. art. 24 ust. 3 rozporządzenia 1013/2006 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, albowiem niemożliwe jest podjęcia czynności unieszkodliwienie pojazdu, który po niezwłocznie wykonanej naprawie został dopuszczony do ruchu i stanowi w pełni sprawny pojazd mechaniczny, stąd wymierzona kara jest nieracjonalna wobec niemożności podjęcia przez organ czynności zmierzających do powrotnego przeniesienia "odpadu" do kraju eksportu czyjego utylizacji, co wpływa na błędną kwalifikację pojazdu dokonaną przez Sąd jako odpadu. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku, przyjęcie że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona i rozpoznanie skargi, poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżąca wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. 1. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy odnotować, że złożony w niniejszej sprawie środek odwoławczy został oparty na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 27 czerwca 2012 r.; sygn. akt II GSK 819/11; z 26 marca 2010 r.; sygn. akt II FSK 1842/08 oraz z 4 czerwca 2014 r.; sygn. akt II GSK 402/13). Podkreślić przy tym trzeba, że dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 5 maja 2004 r.; sygn. akt FSK 6/04 oraz z 26 lutego 2014 r.; sygn. akt II GSK 1868/12). Niezbędne jest tym samym wykazanie nie tylko, że określone naruszenia procesowe w ogóle miały miejsce, ale iż były one na tyle istotne, że gdyby do nich nie doszło, to rozstrzygnięcie sprawy prawdopodobnie byłoby inne. Tak więc tylko nieustalenie, czy nierozważnie faktów istotnych dla sprawy stanowi naruszenie przepisów postępowania, które może uzasadniać zastosowanie instytucji przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. 2. W ocenie NSA, niezasadne są zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 127 § 1 k.p.a. w zw. z art. 105 k.p.a. w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji "zaniechał rozważenia zarzutu dotyczącego naruszenia przez organ przepisu prawa materialnego, tj. art. 7 Konstytucji oraz art. 288 TFUE", gdyż organ zastosował w sprawie "Wytyczne Korespondentów nr 9", które nie są źródłem prawa powszechnie obowiązującego ani także aktem prawnym przyjętym w celu wykonania kompetencji UE a także "poprzez zaniechanie uznania, że wobec niemożności ustalenia przez organ zamiaru pozbycia się pojazdu przez posiadacza pierwotnego wątpliwości w tym zakresie należy interpretować na korzyść skarżącej". Z kolei zarzuty naruszenia prawa materialnego strona skarżąca upatruje w naruszeniu przez Sąd I instancji: a) art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o. w zw. z art. 32 ust. 2, art. 34 u.o.m.p.; b) art. 2 ust. 1 pkt 4 u.o.m.p. w zw. z pkt 1 preambuły rozporządzenia nr 1013/2006; c) art. 3 ust. 1 lit. b tiret iii w zw. z art. 2 pkt 14, art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia nr 1013/2006; d) art. 24 ust. 3 rozporządzenia nr 1013/2006. Dokonując pewnego uproszczenia można przyjąć, że zarzuty te sprowadzają się do błędnej kwalifikacji pojazdu dokonanej przez Sąd jako "odpadu", gdyż zamiar pozbycia się pojazdu jako "odpadu" nie został przez organ prawidłowo ustalony. Zarzuty te również nie są zasadne. Biorąc pod uwagę charakter zarzutów i ich wzajemne powiazanie, zdaniem NSA, można do nich odnieść się w sposób komplementarny. 3. W ocenie NSA, wszelkie zarzuty wskazujące na naruszenia prawa procesowego i materialnego przez Sąd I instancji są niezasadne z kilku podstawowych względów. Po pierwsze – Sąd I instancji w niniejszej sprawie prawidłowo wskazał stan faktyczny i podstawowe przepisy prawa mające zastosowanie w niniejszej sprawie oraz wskazał na rozumienie pojęcia "odpady", pojęcia "pozbycia się" w orzecznictwie NSA i TSUE oraz istotę administracyjnych kar pieniężnych. Z racji na szczegółowe odniesienie się do tych kwestii nie jest konieczne ponowne odwoływanie się do nich przez NSA w uzasadnieniu. Z akt sprawy wynikało bowiem, że: - skarżąca była nabywcą odpadu o kodzie 16 01 04* w postaci uszkodzonego pojazdu (pojazd ten uległ wypadkowi) marki [...] (przywiezionego nielegalnie z [...] na terytorium Polski bez dokonania zgłoszenia właściwym organom); - rzeczoznawca ocenił wartość nieuszkodzonego pojazdu [...] na 118 000 zł; po odliczeniu kosztów części i naprawy wartość uszkodzonego pojazdu wyniosła 42 870 zł; - organy wymierzyły administracyjną karę pieniężną w wysokości 15 000 zł (zgodnie z art. 32 ust. 1 u.o.m.p.); - pojazd był niezdolny do użytkowania zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem w dniu sprowadzenia do Polski (wynika to z opinii nr [...] z [...] lutego 2020 r. sporządzonej przez rzeczoznawcę techniki motoryzacyjnej A. W.); z opinii wynika, że w pojeździe zakwalifikowano do wymiany szczegółowo opisane elementy i pojazd nie mógł samodzielnie poruszać się po drodze; - w przedmiotowej sprawie została wymierzona skarżącej kara w minimalnej wysokości (co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji) przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej organ uwzględnił przesłanki z art. 34 u.o.m.p.; Sąd I instancji oceniając decyzję podzielił również stanowisko organu, iż w sprawie nie można było skorzystać (na zasadzie art. 189f k.p.a.) z instytucji odstąpienia od wymierzenia kary i poprzestania na pouczeniu skarżącej. Podsumowując, sprowadzony z [...] do Polski pojazd [...] wypełniał definicję "odpadu" oraz posiadał liczne uszkodzenia konstrukcyjne co skutkowało nałożeniem przez organy spornej kary pieniężnej. Po drugie – nie jest zasadny zarzut sformułowany w skardze kasacyjnej wskazujący m.in. na naruszenie art. 7 Konstytucji i art. 288 TFUE przez powoływanie się przez organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji na Wytyczne Korespondentów nr 9. Kwalifikacja przez organy pojazdu jako "odpadu" powinna uwzględniać szeroką definicję "odpadu" oraz pojęcie "pozbycia się przedmiotu", zgodnie z przepisami krajowymi i unijnymi. Istotne w tym zakresie są wytyczne interpretacyjne oraz wskazówki metodologiczne, które mogą być pomocne przy ocenie, czy pojazd sprowadzony z zagranicy jest "odpadem". Bez znaczenia jest podnoszona w skardze kasacyjnej okoliczność, że wskazówki lub Wytyczne korespondentów nie stanowią źródła powszechnie obowiązującego prawa. Jest to bowiem generalny akt stosowania prawa, który został wykorzystany wyłącznie jako wskazówka interpretacyjna. W niniejszej sprawie istotne znaczenie miało to, czy konieczne naprawy przedmiotowego pojazdu przekraczały "drobne naprawy". W dniu 8 lipca 2011 r. na posiedzeniu korespondentów unijnych dla rozporządzenia Nr 1013/2006, zostały uzgodnione wytyczne w sprawie przemieszczania odpadów w postaci pojazdów. Wytyczne te zawierają ujednolicone stanowisko państw członkowskich co do sposobu, w jaki w rozumieniu wspólnym wszystkich państw członkowskich należy interpretować rozporządzenie Nr 1013/2006. Jak już wyżej wskazano, wytyczne korespondentów mogą stanowić istotną wskazówkę interpretacyjną w tego rodzaju sprawach i ich zastosowanie jest dopuszczalne oraz nie stanowi naruszenia przepisów prawa, w tym również powołanych w zarzutach kasacyjnych. Z pkt 8 lit. e wytycznych wynika, że pojazd używany klasyfikowany jest zazwyczaj jako odpad między innymi, gdy nie nadaje się do drobnych napraw lub posiada znacznie uszkodzone istotne części (np. w wyniku wypadku) lub jest pocięty na kawałki (np. na pół). Istotne przy kwalifikowaniu pojazdu jako odpadu może być również, że koszty naprawy przekraczają obecną wartość pojazdu (pkt 9 lit. d) wytycznych). Jako przykład drobnych napraw w wytycznych korespondentów wskazano bowiem pękniętą lub rozbitą przednią szybę, rozbite lampy przednie lub tylne, silnik wystawiony na działanie czynników atmosferycznych ze względu na brak maski, nieotwierające lub niezamykające się drzwi lub drzwi zdjęte z zawiasów (każda para drzwi dołączona do pojazdu), konieczność wymiany klocków hamulcowych, rozładowany akumulator lub jego brak, całkowicie zużyty bieżnik opon oraz uszkodzona nieistotna część pojazdu. Natomiast jak wynika z akt sprawy, przedmiotowy pojazd w dacie transgranicznego przemieszczenia był uszkodzony. Uszkodzenia te zostały ściśle ustalone przez rzeczoznawcę. Organ w decyzji wskazał zakres uszkodzeń pojazdu ("przednia pokrywa - pogięta, błotnik przedni lewy - pogięty, błotnik przedni prawy - pogięty, wzmocnienie boczne z podłużnicą prawe i lewe - pogięte, wzmocnienie czołowe - pogięte, zderzak przedni - popękany, pas przedni - popękany, reflektory przednie lewy i prawy - połamane, lampa kierunkowskazu przedniego lewa i prawa, reflektor prawy przeciwmgłowy - rozbity, krata wlotu powietrza - połamana, przednie pasy bezpieczeństwa - odstrzelone, poduszka powietrzna kierowcy - rozwinięta, poduszka powietrzna pasażera - rozwinięta, poduszka powietrzna kolanowa kierowcy - rozwinięta, szyba przednia - popękana, tablica rozdzielcza - rozerwana, sprężarka klimatyzacji - uszkodzone koło pasowe, kondensator klimatyzacji (skraplacz) - wygięty, chłodnica wody - wygięta, konsola bezpieczników z wiązkami przewodów - popękane, wentylator chłodnic - połamany, obudowa filtra powietrza - połamana, akumulator z podstawą – popękany; do naprawy zakwalifikowano: drzwi boczne przednie lewe - lakierowanie, wzmocnienie boczne z podłużnicą - naprawa plus lakierowanie, zderzak tylny - lakierowanie, przewody klimatyzacji - odkształcone, moduł sterowania silnika - naprawa mocowań, elektroniczny sterownik zespołu napędowego - odkształcony, naprawa; silnik nie został uruchomiony) prawidłowo uznając, że tego rodzaju okoliczności nie można zakwalifikować jako wymagających "drobnych napraw". Zdaniem NSA, bez wątpienia w niniejszej sprawie zakres uszkodzeń pojazdu przekraczał kategorię "drobnych napraw", do czego GIOŚ w zaskarżonej decyzji wyczerpująco się odniósł i Sąd I instancji prawidłowo podzielił tą argumentację. Po trzecie – wobec powyższych ustaleń, zdaniem NSA niezasadne są pozostałe zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej w szczególności wskazujące, że sporny pojazd nie był "odpadem" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o. w zw. z art. 32 ust. 2, art. 34 u.o.m.p. Odpad to każda substancja lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany (art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o.). Zatem relewantną cechą pojęcia "odpadu" jest "pozbycie się" go. Dla oceny, czy doszło do "pozbycia się" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o. danego przedmiotu, istotna jest przyczyna dokonania tej czynności i intencje, które skłoniły posiadacza rzeczy do wyzbycia się jej. W ocenie NSA, w niniejszej sprawie nie ulega żadnych wątpliwości, że taka przesłanka w niniejszej sprawie wystąpiła. Dla uznania przedmiotu za "odpad" nie ma znaczenia okoliczność, że dla jego nabywcy może on mieć wartość użytkową i nadaje się do dalszego wykorzystania po poddaniu stosownym operacjom (np. naprawie w warsztacie samochodowym). Zasadnie zatem organy a później Sąd I instancji uznały, że w takiej sytuacji należy zastosować art. 32 ust. 2 u.o.m.p. (kary pieniężne nakładane na odbiorcę odpadów lub zgłaszającego w tzw. widełkach od 10 000 zł do 1 000 000 zł) i art. 34 u.o.m.p. (ustalenie wysokości kar pieniężnych). Administracyjne kary pieniężne wymierzane na podstawie u.o.m.p. w ujęciu systemowym stanowią instytucję odpowiedzialności administracyjnej w gospodarce odpadami i znajdują swoje źródło w u.o. Przypomnieć również trzeba, że kara ta nakładana jest obligatoryjnie za sam fakt popełnienia czynu, czyli zachowania niezgodnego z prawem. Innymi słowy odpowiedzialność za czyn, o którym mowa w art. 33 u.m.p.o. jest niezależna od winy, o czym świadczy właśnie użyty w tym przepisie zwrot "choćby nieumyślnie". Nie ma więc znaczenia wina podmiotu dokonującego naruszenia. Wina nie jest przesłanką zaistnienia odpowiedzialności administracyjnej. Po czwarte – bezzasadny jest również zarzut wskazujący na naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 4 u.o.m.p. (wskazujący na definicję "odbiorcy odpadów sprowadzonych nielegalnie") w zw. z pkt 1 preambuły rozporządzenia nr 1013/2006. Nie ulega wątpliwości, że to skarżąca kasacyjnie była odbiorcą odpadów odpadu w postaci uszkodzonego pojazdu marki [...], sprowadzonego nielegalnie z [...] do Polski, tj. bez dokonania zgłoszenia. Tym samym skarżąca była odpowiedzialna za nielegalny przywóz odpadów w postaci omawianego pojazdu. Pojazd prawidłowo zakwalifikowano jak o "odpad" a więc organy w sposób właściwy zinterpretowały również pkt 1 preambuły rozporządzenia nr 1013/2006, zgodnie z którym "głównym i najważniejszym celem i przedmiotem niniejszego rozporządzenia jest ochrona środowiska, a jego wpływ na handel międzynarodowy ma jedynie uboczny charakter". Zgodnie z ogólnymi wytycznymi TSUE, zawartymi między innymi w wyroku z 18 grudnia 2007 r. w sprawie C-194/05, odnośnie interpretacji pojęcia odpadów, pojęcie to musi być interpretowane w sposób szeroki celem zapewnienia przez UE wysokiego poziomu ochrony środowiska, ponadto uwzględniona musi zostać zasada prewencji i przezorności. Zasady te z kolei nakładają na organy administracji publicznej obowiązek podejmowania wszelkich działań, które mają na celu zapobieżenie zdarzeniom mogącym negatywnie oddziaływać na środowisko. Po piąte – niezasadne są również zarzuty wskazujące na naruszenie art. 3 ust. 1 lit. b tiret iii ("Procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody określonej w przepisach niniejszego tytułu podlegają przemieszczenia następujących odpadów: (...) odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV lub IVA") w zw. z art. 2 pkt 14 (pojęcie "odbiorcy" odpadów), art. 2 pkt 35 lit. a (definicja "nielegalnego przemieszczania odpadów bez zgłoszenia") rozporządzenia nr 1013/2006. Międzynarodowe przemieszczenie spornego odpadu wymagało zastosowania procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych zainteresowanych organów na podstawie art. 3 rozporządzenia nr 1013/2006. Zgodnie z art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia, procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody podlegają wszystkie odpady, jeżeli mają być poddane procesom unieszkodliwiania, a także: - odpady wyszczególnione w załączniku IV, który obejmuje między innymi opady wyszczególnione w aneksach II i VII Konwencji Bazylejskiej, - odpady wyszczególnione w załączniku IVA, - odpady niesklasyfikowane pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV i IVA, - mieszanin odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV lub IVA, chyba że zostały wyszczególnione w załączniku IIIA, jeżeli mają być poddane procesom odzysku. Odpad w postaci omawianego pojazdu nie został sklasyfikowany pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV i IVA i z tej przyczyny międzynarodowe przemieszczenie pojazdu (odpadu) wymagało zastosowania procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych zainteresowanych organów. Po szóste – całkowicie bezzasadny jest podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 24 ust. 3 rozporządzenia nr 1013/2006. Zdaniem skarżącego kasacyjnie "(...) niemożliwe jest podjęcia czynności unieszkodliwienie pojazdu, który po niezwłocznie wykonanej naprawie został dopuszczony do ruchu i stanowi w pełni sprawny pojazd mechaniczny, stąd wymierzona kara jest nieracjonalna wobec niemożności podjęcia przez organ czynności zmierzających do powrotnego przeniesienia "odpadu" do kraju eksportu czy jego utylizacji, co wpływa na błędną kwalifikację pojazdu dokonaną przez Sąd jako odpadu". Abstrahując od pozornej czytelności i jasności tego zarzutu, należy wskazać, że art. 24 ust. 3 rozporządzenia nr 1013/2006 nie został wskazany, jako stanowiący podstawę prawną decyzji, jak i organy wywodził z tego przepisu żadnych skutków dla rozpatrywanej sprawy. Organy w zaskarżonej decyzji nie orzekały w sprawie sposobu zagospodarowania odpadów ("podjęcia czynności unieszkodliwienia pojazdu"), lecz w sprawie nałożenia kary pieniężnej. 5. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.