III OSK 1926/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku R.R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej R.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 325/25 w sprawie ze skargi R.R. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 28 listopada 2024 r. nr DTPO-ZKP.401.32.2023.2.SS w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z 3 czerwca 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 325/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R.R. (dalej: "skarżący", "skarżący kasacyjnie") na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 28 listopada 2024 r. nr DTPO-ZKP.401.32.2023.2.SS w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Pismem z 13 sierpnia 2025 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, wywiódł skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Warszawie z 3 czerwca 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 325/25, w której zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie decyzji organu drugiej instancji i obciążenie skarżącego kasacyjnie wskazaną w niej karą pieniężną w wysokości 20 000 zł doprowadziłoby do sytuacji prawnej trudnej do odwrócenia. Nawet w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia decyzji, odzyskanie uiszczonej kary administracyjnej może być znacznie utrudnione zarówno z uwagi na długotrwałość postępowania, jak i potencjalne problemy z wykonaniem wyroku uwzględniającego skargę. Zatem, powrót do stanu sprzed wykonania decyzji wymagałby nie tylko długotrwałego postępowania o zwrot świadczenia, ale również zaangażowania znacznych nakładów czasowych i organizacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej p.p.s.a.), po przekazaniu skargi przez organ sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pojęcie "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" wymagają uzasadnienia w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. m.in. postanowienia NSA: z 29 kwietnia 2021 r., I GSK 335/21, z 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15). Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawiać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (tak m.in. postanowienie NSA z 29 kwietnia 2021 r., I GSK 335/21). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, zauważyć należy, że skarżący w zawartym w skardze kasacyjnej wniosku nie przedstawił swojej sytuacji finansowej. Wśród załączników skargi kasacyjnej nie znajdują się dokumenty, które przedstawiałyby jej sytuację majątkową, a sama argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu wniosku ma ogólny i powierzchowny charakter. Nałożony na skarżącego kasacyjnie obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, fakt zobowiązania do wpłaty nawet znacznej kwoty nie stanowi o istnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. O takiej obawie można byłoby mówić jedynie po dokonaniu szczegółowej analizy sytuacji finansowej skarżącego i zestawieniu tej sytuacji z wysokością zobowiązania zawartego w zaskarżonej decyzji. Dokonanie takiej oceny, wobec braku stosownych twierdzeń i dowodów, jest niemożliwe. Skarżący kasacyjnie nie złożył żadnych dokumentów obrazujących jego sytuację finansową i majątkową, ani nawet nie przedstawił szczegółowych i zindywidualizowanych twierdzeń w tym zakresie. Przypomnieć należy, że ewentualna wadliwość decyzji nie stanowi przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej przez sądy administracyjne. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.