III OSK 1891/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski, Sędzia del. WSA Arkadiusz Windak (spr.), po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 998/23 w sprawie ze skargi A.O. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z 12 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 998/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi A.O. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z [...] marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych, oddalił skargę. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W 1997 r. przeprowadzono wobec A.O. postępowanie karne w sprawie o czyn z art. 266 § 1 ustawy z dnia 19 kwietnia 1969 r. Kodeks karny (Dz. U. z 1969 r. Nr 13 poz. 94 ze zm.). Na zasadach określonych w ówcześnie obowiązującym art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023r. poz. 171 ze zm.) w związku z przedstawieniem skarżącemu zarzutów właściwe organy Policji uzyskały jego dane jako osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego. Następnie dane te były przetwarzane przez Policję w latach 2005 i 2014 w związku z postępowaniami karnymi w sprawach o czyny z art. 224 § 2, art. 158 § 1, art. 288 § 1 i art. 286 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. Organy Policji dokonały tzw. rejestracji procesowej, tj. wprowadziły dane osobowe do zbioru danych KSIP. Ponadto, w związku z zatrzymaniem skarżącego na podstawie postanowienia o zatrzymaniu i przymusowym doprowadzeniu podejrzanego z 8 maja 2014 r. w śledztwie 3Ds 23/14 o czyn z art. 18 § 2 w zw. z art. 288 § 1 k.k. dokonano rejestracji zatrzymania skarżącego. Skarżący pismami z 7 kwietnia 2019 r. i z 25 maja 2022 r. zwrócił się do Komendy Głównej Policji w Warszawie o usunięcie jego danych osobowych z KSIP, wskazując na okoliczność zatarcia skazań. W odpowiedzi Komendant Główny Policji pismami z 16 kwietnia 2019 r. i 2 czerwca 2022 r. odmówił usunięcia danych osobowych skarżącego, stwierdzając legalność i celowość dalszego ich przetwarzania w KSIP. Komendant Główny Policji wyjaśnił, że w związku z naruszeniem norm prawnokarnych przez skarżącego oraz ich rodzajem, nie można stwierdzić, że jego dane osobowe stały się zbędne dla realizacji zadań Policji, zwłaszcza wymienionych w art. 1 ust. 2 ustawy o Policji, m.in. ochrony życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, a także wykrywania przestępstw i wykroczeń oraz ścigania ich sprawców. Podkreślił, że nie bez znaczenia dla odmownej decyzji w zakresie usunięcia danych osobowych z KSIP pozostaje również rodzaj dóbr chronionych prawem naruszonych popełnionymi przez skarżącego przestępstwami oraz formy sprawstwa i umyślności popełnionych czynów. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: "Prezes UODO") decyzją z [...] marca 2023 r. nr [...], na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 12 oraz art. 13 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości (Dz. U. z 2019 r. poz. 125 ze zm. - "ustawa z 14 grudnia 2018 r."), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie skargi A.O. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Komendanta Głównego Policji w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji (dalej także "KSIP"), odmówił uwzględnienia wniosku. W uzasadnieniu decyzji Prezes UODO wskazał, że zasady i warunki ochrony danych osobowych przetwarzanych przez właściwe organy w celu rozpoznawania, zapobiegania, wykrywania i zwalczania czynów zabronionych, w tym zagrożeń dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, a także wykonywania tymczasowego aresztowania, kar, kar porządkowych i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności, zostały określone w ustawie z 14 grudnia 2018 r. Organ przytoczył treść art. 13, art. 14 i art. 16 ustawy z 14 grudnia 2018 r. oraz art. 20 ust. 1 i art. 21nb ust. 1 ustawy o Policji. Organ wskazał, że w zakresie nieuregulowanym w art. 16 ustawy z 14 grudnia 2018 r. weryfikacji informacji, w tym danych osobowych, przetwarzanych w KSIP pod kątem przydatności dokonuje się w sposób określony w § 104 i 105 zarządzenia nr 70 Komendanta Głównego Policji z dnia 2 grudnia 2019 r. w sprawie Krajowego Systemu Informacyjnego Policji (Dz. Urz. KGP z 2019 r. poz. 114). Dane osobowe, które są nieprawidłowe w świetle celów ich przetwarzania muszą zostać niezwłocznie usunięte (art. 31 ust. 2 ustawy z 14 grudnia 2018 r.). Prezes UODO zaznaczył, że Komendant Główny Policji dokonał weryfikacji danych skarżącego przetwarzanych w KSIP po otrzymaniu informacji o zakończeniu postępowań prowadzonych w jego sprawach. Dodatkowych weryfikacji tych danych Komendant dokonał w związku z otrzymanymi wnioskami skarżącego o usunięcie jego danych osobowych z KSIP, a także w związku z jego skargą skierowaną do Prezesa UODO. Weryfikacji dokonano w szczególności pod kątem przesłanek z art. 51 ust. 4 Konstytucji RP oraz pod kątem legalności i celowości przetwarzania danych osobowych. Komendant Główny Policji stwierdził dalszą zasadność przetwarzania danych osobowych skarżącego i określił, że celem przetwarzania danych osobowych skarżącego jest zapobieżenie popełnieniu przez niego w przyszłości przestępstwa, jak również - w przypadku niemożności zapobieżenia - wykrycie go. W związku z naruszeniem norm prawnokarnych przez skarżącego oraz rodzajem norm naruszonych, Komendant uznał, że nie można stwierdzić, że dane osobowe skarżącego stały się zbędne dla realizacji zadań Policji, zwłaszcza wymienionych w art. 1 ust. 2 ustawy o Policji. Nie bez znaczenia dla odmownej decyzji w zakresie usunięcia danych osobowych skarżącego z KSIP pozostaje rodzaj dóbr chronionych prawem naruszonych popełnionymi przez skarżącego przestępstwami oraz formy sprawstwa i umyślności popełnionych czynów. W ocenie Prezesa UODO, nie ma podstaw do stwierdzenia, że dane osobowe skarżącego są przetwarzane przez Komendanta Głównego Policji w sposób niezgodny z ustawą z 14 grudnia 2018 r. Przetwarzanie danych osobowych skarżącego w zakresie objętym skargą znajduje oparcie w przesłance określonej w art. 13 ustawy z 14 grudnia 2018 r. Wiążąc treść tego przepisu z kompetencjami organów Policji w zakresie zapewniania bezpieczeństwa i porządku publicznego, a także z prawem tych organów do przetwarzania danych osobowych osób podejrzanych o popełnienie przestępstwa, skazanych prawomocnym wyrokiem sądu, jak również tych, wobec których skazanie uległo zatarciu, należy dojść do wniosku, że przetwarzanie danych osobowych skarżącego w KSIP oparte jest na obowiązujących przepisach prawa. Prezes UODO wyjaśnił, że nie jest władny oceniać przydatności danych zebranych w tych postępowaniach karnych. Skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa UODO, zarzucając naruszenie przepisów art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i art. 8 k.p.a. oraz art. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z 14 grudnia 2018 r. oraz § 29 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 sierpnia 2018 r. w sprawie przetwarzania informacji przez Policję (Dz. U. z 2018 r. poz. 1636). Skarżący zarzucił błędne przyjęcie przez Prezesa UODO, że zgromadzone dane osobowe nadal uzasadniają ich przetwarzanie, podczas gdy jego postawa i zachowanie całkowicie przeczą takiemu stanowisku. W odpowiedzi na skargę Prezes UODO wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając wymieniony na wstępie wyrok oddalający skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił uwagę na odmienny od zbiorów urzędowych status policyjnego zbioru danych KSIP, w którym informacje, w tym dane osobowe, przetwarza się w celu wykonywania zadań ustawowych Policji w sposób dyskrecjonalny. Udostępnianie przez administratora informacji z KSIP odbiorcom, tj. innym organom władzy publicznej, służbom lub instytucjom jest możliwe wyłącznie w przypadku, gdy taki obowiązek wynika z innych przepisów szczególnych, które określają także zakres i cel udostępnienia. Zdaniem Sądu, skoro wniosek skarżącego o usunięcie danych osobowych dotyczył jego danych przetwarzanych w KSIP, w ramach celów określonych w art. 1 pkt 1 ustawy z 14 grudnia 2018 r., to do sprawy nim zainicjowanej należało zastosować przepisy wspomnianej ustawy. Sąd I instancji podkreślił, że dane osobowe przetwarzane w KSIP weryfikuje się nie rzadziej niż co 10 lat od dnia zebrania, uzyskania, pobrania lub aktualizacji danych, zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z 14 grudnia 2018 r. Ponadto, zgodnie z art. 31 ust. 2 tej ustawy, administrator podejmuje wszelkie działania, aby dane osobowe, które są nieprawidłowe w świetle celów ich przetwarzania, zostały niezwłocznie usunięte lub sprostowane. Kwestia okoliczności uwzględnianych przy dokonywaniu weryfikacji, na poziomie aktu prawa wewnętrznego, została uregulowana w przepisach rozdziału 15 zarządzenia nr 70 Komendanta Głównego Policji z dnia 2 grudnia 2019 r. w sprawie Krajowego Systemu Informacyjnego Policji. W tym kontekście szczególnie istotny jest § 105 ust. 1 tego zarządzenia, zgodnie z którym weryfikując informacje, w tym dane osobowe, przetwarzane w celu wykrywania przestępstw, pod kątem ich przydatności, uwzględnia się m.in. czas, który upłynął od momentu wprowadzenia informacji, w tym danych osobowych, do zbiorów danych KSIP do momentu dokonywania oceny oraz aktualność przesłanek legalności oraz niezbędności dalszego przetwarzania informacji, w tym danych osobowych, do wykonania zadań ustawowych Policji. Sąd I instancji uznał, że w badanej sprawie Prezes UODO nie miał podstaw do stwierdzenia, że dane osobowe skarżącego są przetwarzane przez Komendanta Głównego Policji w sposób niezgodny z ustawą z 14 grudnia 2018 r. Sąd Wojewódzki zaznaczył, że ustawowym celem przetwarzania danych osobowych skarżącego jest zapobieżenie popełnieniu przez niego w przyszłości przestępstwa, jak również - w przypadku niemożności zapobieżenia - wykrycie go. W związku z naruszeniem norm prawnokarnych przez skarżącego oraz ich rodzajem nie można było stwierdzić, że dane osobowe skarżącego stały się zbędne dla realizacji zadań Policji, zwłaszcza tych wymienionych w art. 1 ust. 2 ustawy o Policji, m.in. ochrony życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, a także wykrywania przestępstw i wykroczeń oraz ścigania ich sprawców. Cechy przestępstw, szczególnie ich powszechny charakter, stanowią kolejny element uzasadniający dalsze przetwarzanie danych osobowych skarżącego przez Policję. Sąd I instancji uznał, że sam fakt zatarcia wobec skarżącego skazania nie powinien bezwarunkowo skutkować usunięciem danych osobowych przetwarzanych w KSIP. Ustawodawca uzależnił bowiem decyzję o usunięciu danych osobowych przetwarzanych w celach określonych w art. 1 pkt 1 ustawy z 14 grudnia 2018 r. od decyzji administratora dotyczącej ich przydatności. Dane osobowe skarżącego podlegały kilkukrotnej weryfikacji, jednakże w ich wyniku nie stwierdzono, że są one zbędne - nieprzydatne do realizacji ustawowych zadań Policji. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, to organy Policji oceniają przydatność zebranych informacji, dokonując ich weryfikacji po zakończeniu sprawy, w ramach której dane te zostały wprowadzone do zbioru. Jednocześnie Sąd wyjaśnił, że czym innym jest dostęp do informacji o karalności osoby z Krajowego Rejestru Karnego, który ma charakter powszechny, a czym innym informacje wytworzone przez organy Policji w związku z prowadzonymi postępowaniami, znajdujące się w zamkniętym, ogólnie niedostępnym zbiorze informatycznym. Informacje, jakimi dysponuje KSIP służą wyłącznie do realizacji zadań Policji (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 2426/15). Skutkiem takiego charakteru policyjnego zbioru danych jest m.in. to, że zatarcie skazania (uznanie za niebyłe) nie wpływa na fakt przetwarzania danych osobowych przez Policję w KSIP, bowiem zbiór ten nie jest rejestrem skazanych (vide: art. 106 k.k.). Zatarcie skazania ma znaczenie w kontekście statusu skarżącego jako osoby niekaranej, nie wywiera natomiast wpływu na zgodność z prawem przetwarzania jego danych osobowych w KSIP. Sąd Wojewódzki podkreślił, że zarówno przepisy ustawy z 14 grudnia 2018 r., jak i ustawy o Policji nie wskazują zatarcia skazania jako kryterium usunięcia danych osobowych z KSIP. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 8 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61 poz. 284) Sąd I instancji wyjaśnił, że ustawa o Policji nie przewiduje bezterminowego przetwarzania danych znajdujących się w KSIP. Organy Policji dokonują weryfikacji danych po zakończeniu sprawy, w ramach której zostały one wprowadzone do zbioru, a ponadto nie rzadziej niż co 10 lat od dnia uzyskania lub pobrania informacji, usuwając zbędne dane. Stąd też organy są obowiązane do systematycznego przeglądania i usuwania zbędnych danych z systemu. Nie sposób stwierdzić jakoby organy Policji uchylały się od tego obowiązku, przy czym po dokonanej analizie nie uznały, by zasadnym było usunięcie danych skarżącego z KSIP, gdyż istnieje cel ich przetwarzania określony w art. 1 pkt 1 ustawy z 14 grudnia 2018 r. Sąd uznał, że przetwarzanie przez Policję danych osobowych skarżącego, w celu realizacji ustawowych zadań Policji, odbywa się na zasadach i w granicach określonych w ustawie z 14 grudnia 2018 r., zgodnie z zasadą legalizmu (art. 7 Konstytucji RP) oraz w granicach zasady proporcjonalności wynikającej z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 51 ust. 2 Konstytucji RP. Od wyroku skargę kasacyjną wniósł A.O., reprezentowany przez radcę prawnego, w której na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący, podczas gdy zasada prawdy obiektywnej wymaga, aby organ podjął również z urzędu wszelkie czynności, które są niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego, a Prezes UODO odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego, pomimo iż nie został zbadany charakter wniosku skarżącego, a co za tym idzie nie ustalono, czy i jakie przesłanki usunięcia danych osobowych skarżącego z KSIP mogą znaleźć zastosowanie; 2. art. 8 k.p.a. poprzez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez przekazywanie sprzecznych informacji w zakresie aktów prawnych jako prawidłowych przepisów na podstawie których oparta została decyzja, tj. art. 20 ustawy o Policji - w sytuacji gdy orzecznictwo Sądu w sposób jasny mówi, iż są to "wewnętrzne zasady" usuwania danych ze zbiorów policyjnych (wyrok WSA z 24 października 2011 r. sygn. akt. II SA/Wa 625/11); 3. art. 80 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że Prezes UODO dokonał oceny materiały dowodowego w sposób prawidłowy, podczas gdy analiza sprawy prowadzi do stanowiska, że organ dokonał dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zamiast oceny swobodnej, bez wskazań doświadczenia życiowego i z pominięciem oczywistych dowodów poprzez uznanie za zasadną odmowę uwzględnienia skargi na niezgodne z prawem przetwarzanie danych osobowych w KSIP, podczas gdy analiza sprawy prowadzi do odmiennego stanowiska; 4. art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez sprawowanie niewłaściwej kontroli nad postępowaniem administracyjnym na skutek błędnego przyjęcia, że art. 26 ust. 1, art. 27 ust. 2 pkt 2, art. 30 i art. 33 ustawy o ochronie danych osobowych nie mają zastosowania w kwestii oceny legalności przetwarzania danych osobowych skarżącego w KSIP. II. naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. art. 3 i art. 5 ustawy o ochronie danych osobowych oraz art. 20 ust. 1 ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepisy ustawy o ochronie danych osobowych nie mają zastosowania w kwestii oceny legalności przetwarzania danych osobowych skarżącego w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji (KSIP); 2. art. 20 ust. 1, ust. 2a, ust. 2b w zw. z art. 20 ust. 17 ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż zasady przetwarzania (w tym usuwania) danych osobowych osób podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, zostały w ustawie o Policji uregulowane w sposób kompleksowy i one mają zastosowanie w kwestii oceny legalności przetwarzania danych osobowych skarżącego w KSIP, przed przepisami ustawy o ochronie danych osobowych; 3. art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości (Dz. U. z 2019 r. poz. 125 z późn. zm.), poprzez błędne przyjęcie przez Prezesa UODO, że zgromadzone dane osobowe nadal uzasadniają ich przetwarzanie, podczas gdy postawa i zachowanie skarżącego całkowicie przeczą takiemu stanowisku; 4. art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. poprzez brak wskazania przez Prezesa UODO jak z punktu widzenia zasady celowości dane skarżącego są potrzebne do wykrywania i zwalczania czynów zabronionych; 5. art. 13 ust. 1 i 2 pkt 2 i art. 14 i art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. przez naruszenie zasady przetwarzania danych zgodnie z prawem i wyłącznie w uzasadnionych celach, naruszenie zasady adekwatności danych do potrzeb i nienadmierne do celów, a także zapewniające bezpieczeństwo danych oraz poprzez naruszenie zasady pozyskiwania danych wyłącznie w niezbędnym do zrealizowania celu oraz zakazu przetwarzania danych wrażliwych; 6. art. 1 ust. 2 ustawy o Policji poprzez błędne przyjęcie, że dane skarżącego są niezbędne dla realizacji zdań Policji, zwłaszcza tych wymienionych w art. 1 ust. 2 ustawy, podczas gdy analiza niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że dane skarżącego są zbędne i nieprzydatne z punktu widzenia realizacji ww. zadań; 7. art. 2, art. 7 oraz art. 51 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez ich niezastosowanie i błędne przyjęcie, że przetwarzanie danych osobowych skarżącego może się odbywać bezterminowo; 8. naruszenie zasad określonych w motywie 1, 2, 11, 12, 26, 27, 29, 31, 37, 43, 46 preambuły Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylająca decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (zwana dalej: "Dyrektywą policyjną"), w zw. z art. 1, art. 4 ust. 1 ppkt a, f, art. 6, art. 8, art. 10, art. 12, art. 14 i art. 16 ust. 2 i 3 pkt 2 ww. Dyrektywy i swobodne i dowolne przetwarzanie danych osobowych skarżącego przez Policję z rażącym naruszeniem podstawowych praw i wolności, zwłaszcza prawa do ochrony danych, niezastosowanie rozporządzenia 2016/679 w sytuacji dalszego udostępniania danych osobowych skarżącego przez podmiot do kolejnych osób i podmiotów nieuprawnionych, z rażącym naruszeniem zasady przetwarzania danych wyłącznie w celach określonych prawem jako środek niezbędny i proporcjonalny w demokratycznym państwie prawa z rażącym naruszeniem zasady zgodności przetwarzanych danych z celami, adekwatnością danych do potrzeb i nienadmierne do celu, rażącym naruszeniem zasady poufności danych i ich zabezpieczeniu przed nieuprawnionym dostępem, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało nierozpatrzeniem całego materiału dowodowego, nieustaleniem faktów i podstaw prawnych przetwarzania danych osobowych w KSIP, a w konsekwencji wydaniem decyzji o odmowie uwzględnienia wniosku i oddaleniem skargi przez WSA, pomimo braku podstaw prawnych do przetwarzania danych osobowych przez skarżony podmiot. W związku z powyższym skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Głównego Policji, zasądzenie kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto oświadczył, że zrzeka się rozprawy. W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie podniósł, że nie zgadza się z twierdzeniem Sądu, że ustawa o ochronie danych osobowych nie ma zastosowania do przetwarzania danych osobowych przez Policję. Z art. 3 ust. 1 ustawy wynika, że ustawę stosuje się do organów państwowych, organów samorządu terytorialnego oraz do państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych. Zgodnie zaś z art. 5 ustawy, jeżeli przepisy odrębnych ustaw, które odnoszą się do przetwarzania danych, przewidują dalej idącą ich ochronę, niż wynika to z niniejszej ustawy, stosuje się przepisy tych ustaw. Przepisy ustawy o Policji nie przewidują dalej idącej ich ochrony aniżeli ustawa o ochronie danych osobowych. Ponadto, w ocenie skarżącego kasacyjnie, Komendant Główny Policji nie wykazał w jaki sposób przetwarzanie jego danych przyczyniło się do realizacji któregokolwiek z zadań Policji. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, jedynym podmiotem uprawnionym do dokonywania oceny stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu przestępczego jest Sąd. Według skarżącego kasacyjnie, działanie organu jest sprzeczne z Konstytucją RP, a nadto przytaczane zapisy ustaw są sprzeczne z aktami prawa międzynarodowego, gdzie gwarantowane są wolność, godność człowieka, równość wobec prawa. Skarżący kasacyjnie powołał się na art. 47, art. 49 i 51 ust. 1-5 i art. 54 Konstytucji RP oraz zaznaczył, że przepisy ustawy o Policji są na tyle ogólne, że nie można uznać, iż stanowią one lex specialis w stosunku do ustawy o ochronie danych osobowych. Nadto, dla realizacji celu, jakim jest zapewnienie przez Policję bezpieczeństwa i porządku publicznego, zbędne jest przetwarzanie danych tych osób, co do których nastąpiło zatarcie skazania. Skarżący powołał się na orzeczenie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu II Wydział Karny z 11 maja 2023 r., sygn. akt II AKa 480/21, na przepisy ustawy o ochronie danych osobowych i art. 47, art. 49, art. 50, art. 51 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Odwołując się do przepisów art. 20 ust. 1 i art. 20 ust. 17 ustawy o Policji, skarżący kasacyjnie stwierdził, że skoro dane te mogą być przetwarzane przez okres 10 lat, to w sytuacji, gdy okres ten upłynął, nakaz usunięcia ze zbioru wszelkich danych powinien mieć usprawiedliwione podstawy. Skarżący kasacyjnie wskazał też na orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 4 grudnia 2008 r. sygn. 30562/04 i 30566/04 W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ uznał zarzuty kasacyjne za bezpodstawne i wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej określanej jako "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się do zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. Wynika to z tego, że w odróżnieniu od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Według przepisu art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Celowym jest wyjaśnienie, że autor skargi kasacyjnej zobligowany jest tak skonkretyzować podstawy kasacyjne, aby w opisie zarzutów szczegółowo i precyzyjne oznaczyć naruszone normy prawa i wskazać w jaki sposób doszło do ich naruszenia przez sąd I instancji. Natomiast uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać czytelne rozwinięcie zarzutów kasacyjnych i dalsze umotywowanie swojego stanowiska w sprawie, w nawiązaniu do zgłoszonych zarzutów. Jest to odrębny element skargi kasacyjnej, który ma zawierać argumentację przemawiającą - w ocenie strony - za prawidłowością stanowiska zajętego w ramach przytoczonych podstaw kasacyjnych. Uzasadnienie nie powinno służyć uzupełnieniu podstaw kasacyjnych o dalsze naruszenia. Co istotne, Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony, ani zobowiązany do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej, bądź też do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny. Nie jest też rolą Sądu II instancji wyodrębnianie, czy też przyporządkowywanie argumentów z uzasadnienia skargi kasacyjnej do konkretnych zarzutów, ujętych w petitum skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z 3 czerwca 2025 r. sygn. akt III FSK 1131/24). Stawiając w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego strona skarżąca powinna określić, czy naruszenie to nastąpiło przez błędną wykładnię danego przepisu, czy też jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie (lub jedno i drugie). Przy czym, w pierwszym przypadku należy wyjaśnić, jak naruszony przepis zinterpretował sąd w zaskarżonym orzeczeniu, a jaka, zdaniem strony, powinna być prawidłowa wykładnia tej normy. Natomiast wskazując na niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego, wnoszący skargę kasacyjną zobowiązany jest wskazać dlaczego przepis, który sąd I instancji przyjął za mający zastosowanie w sprawie, "nie przystaje" do stanu faktycznego ustalonego w sprawie i jaki w takim razie przepis powinien mieć zastosowanie. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego wymaga więc wyjaśnienia, jak dany przepis prawa powinien być stosowany ze względu na ustalony stan faktyczny sprawy, albo dlaczego ze względu na ten stan faktyczny nie powinien być on stosowany, a w przypadku zarzutu "niezastosowania" tego przepisu, dlaczego powinien być on w sprawie zastosowany. Opierając skargę kasacyjną na drugiej z podstaw, wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., kasator zobligowany jest do wykazania, że zarzucane Sądowi uchybienie przepisom postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dla spełnienia tego wymogu nie wystarczy przytoczenie formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wyraźne wskazanie, który przepis postępowania został naruszony i w jaki sposób do tego doszło na tle poszczególnych elementów stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz wykazanie wpływu zarzucanego naruszenia na jej wynik końcowy. O skuteczności zarzutów naruszenia prawa procesowego nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe uwagi były konieczne ze względu na sposób zredagowania zarzutów skargi kasacyjnej, nie zawsze odpowiadający przedstawionym wyżej zasadom. Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia procedury, ujęte w pkt I ppkt 1, 2 i 3 skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że autor skargi kasacyjnej nie sprostał warunkom właściwego sformułowania tej kategorii zarzutów prawa procesowego, tak aby była możliwa merytoryczna ich ocena w odniesieniu do treści zaskarżonego wyroku. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. skarżący kasacyjnie przede wszystkim nie sprecyzował jakich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego zaniechał organ, a nie dostrzegł tego Sąd I instancji. Nie wskazał również w jaki sposób zarzucane uchybienie miało mieć wpływ na wynik sprawy. Zarzucając organowi naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. autor skargi kasacyjnej nie wskazał dowodów, których nie przeprowadzono w sprawie lub dowodów, które zostały pominięte. Niewystarczające jest ogólne stwierdzenie, że w sprawie nie został zbadany charakter wniosku skarżącego oraz że nie ustalono, czy i jakie przesłanki usunięcia danych osobowych z Krajowego Systemu Informacyjnego Policji mogły mieć zastosowanie w sprawie. Brak skonkretyzowania tak sformułowanych zarzutów, również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, skutkował niemożnością poddania ich merytorycznej kontroli. Jako chybiony należało ocenić zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. dot. przekazywania sprzecznych informacji w zakresie aktów prawnych, tj. art. 20 ustawy o Policji z odmiennym stanowiskiem sądów uznających, że są to wewnętrzne zasady usuwania danych ze zbiorów policyjnych. Oparcie rozstrzygnięcia przez organ na określonych podstawach prawnych nie oznacza "przekazywania sprzecznych informacji". W żaden sposób nie świadczy również o naruszeniu zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Nie poddawał się sądowej kontroli zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. w sytuacji nieskonkretyzowania w jego opisie, na czym miałaby polegać zarzucana organowi dowolna ocena materiału dowodowego. Skarżący kasacyjnie nie wskazał dowodów, które zostały błędnie ocenione lub pominięte przez organ w postępowaniu oraz jaki miało wpływ zarzucane naruszenie miało na wynik sprawy. Postępowanie administracyjne zakończone decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych nie wymagało prowadzenia szerokiego postępowania dowodowego w celu ustalenia okoliczności istotnych dla oceny legalności przetwarzania danych osobowych skarżącego kasacyjnie. Materiał dowodowy stanowiły przede wszystkim informacje o postępowaniach dotyczących skarżącego, które były podstawą niejednokrotnej rejestracji jego danych osobowych w KSIP. Co do zasady istnienia tych informacji skarżący kasacyjnie nie kwestionował w trakcie postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił również zarzutu ujętego w pkt I ppkt 4 skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Norma ta określa zatem granice rozpoznania skargi przez Sąd I instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu ww. przepisu można byłoby mówić wówczas, gdyby Sąd I instancji wykroczył poza granice sprawy w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie dostrzegając naruszeń prawa, które Sąd I instancji zobowiązany był ujawnić z urzędu. Z kolei art. 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych określa odpowiednio w § 1 i § 2, że "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej" oraz że "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej". O naruszeniu przywołanej normy można mówić w przypadku, gdy Sąd Wojewódzki zaniechał wykonania kontroli decyzji administracyjnej, odmawiając rozpoznania skargi, pomimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, lub wykonując kontrolę aktu zastosowałby inne kryteria niż kryterium zgodności z prawem. Opisane nieprawidłowości w rozpoznawanej sprawie nie miały miejsca. Co istotne, nie można za pomocą omawianego zarzutu kwestionować zajętego przez Sąd w wyroku stanowiska i wyrażonych w jego uzasadnieniu poglądów, w tym przyjętej wykładni przepisów prawa. Tymczasem skarżący kasacyjnie, w ramach ww. zarzutu podjął próbę zakwestionowania podstaw materialnoprawnych zaskarżonej decyzji i sądową ocenę tej kwestii. Tak sformułowany zarzut nie mógł odnieść oczekiwanego przez stronę skutku. Podsumowując grupę zarzutów związanych z naruszeniem przepisów postępowania zwrócić należy również uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stosuje wprost procedury administracyjnej, a jedynie ocenia poprawność stosowania jej przepisów w postępowaniu przed organami administracji publicznej. Stąd też prawidłowa forma zarzutów kasacyjnych wymagała powiązania przepisów, które strona uważa za naruszone przez organ z przepisami postępowania sądowego, na podstawie których wydano zaskarżony wyrok. Skarżący kasacyjnie kwestionując wyrok oddalający skargę w podstawie kasacyjnej winien ująć przepis art. 151 p.p.s.a. w związku z innymi naruszeniami postępowania, czego w analizowanej skardze kasacyjnej również zaniechał. Niezasadne okazały się zarzuty naruszenia prawa materialnego, zgłoszone w pkt II skargi kasacyjnej. Ze względu na sposób ich ujęcia oraz ich wzajemne powiązanie Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał je łącznie. Co do istoty zmierzają one do podważenia oceny Sądu I instancji o zgodnym z prawem przetwarzaniu danych osobowych skarżącego kasacyjnie przez Komendanta Głównego Policji w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji ze względu na cel ich przetwarzania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że w sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości (Dz. U. z 2019 r. poz. 125 ze zm.), nie zaś ustawa o ochronie danych osobowych. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, stosuje się ją do ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych w zakresie określonym w art. 2 i art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 4 maja 2016 r., str. 1), zwanego dalej ,,rozporządzeniem 2016/679". Art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. stanowi, że ustawa określa zasady i warunki ochrony danych osobowych przetwarzanych przez właściwe organy w celu rozpoznawania, zapobiegania, wykrywania i zwalczania czynów zabronionych, w tym zagrożeń dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, a także wykonywania tymczasowego aresztowania, kar, kar porządkowych i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności. Za niezasadne należało uznać stanowisko skarżącego kasacyjnie zaprezentowane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że z przepisów art. 3 i art. 5 ustawy o ochronie danych osobowych w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że kwestia oceny legalności przetwarzania przez Komendanta Głównego Policji danych osobowych w systemie KSIP podlega reżimowi ustawy o ochronie danych osobowych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych przez organy Policji w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji ustawa z dnia 14 grudnia 2018 r. zawiera regulacje lex specialis względem podstawowego aktu o ochronie danych osób fizycznych. Podkreślenia wymaga, że ustawa z dnia 14 grudnia 2018 r. w zakresie swojej regulacji, wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylającej decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (Dz. Urz. UE L 119 z 4 maja 2016 r., str. 89). Wobec powyższego nie mógł został uwzględniony zarzut naruszenia przez organ jak i przez Sąd Wojewódzki ww. dyrektywy 2016/680, skoro zaskarżoną decyzję prawidłowo podjęte w oparciu o regulacje ustawy, która implementuje jej postanowienia do porządku krajowego - zarzut pkt II ppkt 8 skargi kasacyjnej. Ponadto, zarzut ten uzasadniony ogólnymi hasłami o naruszeniu praw i wolności, o rażącym naruszeniu prawa, nie został poparty stosowną argumentacją. Dodatkowo skutek rzekomych naruszeń został powiązany z naruszeniami przepisów postępowania (nierozpatrzeniem całego materiału dowodowego, nieustaleniem faktów i braku podstaw prawnych przetwarzania danych osobowych skarżącego). Jak już wskazano wyżej, podstawa prawna do przetwarzania danych osobowych w KSIP istniała i została prawidłowo wskazana oraz wyjaśniona w zaskarżonej decyzji. Ponadto, uzasadnieniem zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego winna był błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego w ramach konkretnego stanu faktycznego. Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie (czy niezastosowanie) jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię - niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktów (por. wyrok NSA z 15 października 2025 r. sygn. akt III OSK 2876/24). Nie mógł także odnieść skutku zarzut z pkt II ppkt 2 skargi kasacyjnej. Po pierwsze, Sąd I instancji nie przeprowadzał w uzasadnieniu wyroku takiej wykładni przepisów ustawy o Policji, z której miałoby wynikać stanowisko, że zasady przetwarzania (w tym usuwania) danych osobowych osób podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, zostały w ustawie o Policji uregulowane w sposób kompleksowy i mają one zastosowanie w kwestii oceny legalności przetwarzania danych osobowych w KSIP, przed przepisami ustawy o ochronie danych osobowych. Jak można odczytać z uzasadnienia Sąd Wojewódzki przedstawił ogólne podstawy prawne i zasady przetwarzania danych osobowych przez Policję, uregulowane w ustawie o Policji, także w związku z przepisami ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. Sąd zaznaczył, że skoro wniosek skarżącego dot. usunięcia danych osobowych przetwarzanych w KSIP w ramach celów określonych w art. 1 pkt 1 z dnia 14 grudnia 2018 r., to do sprawy zainicjowanej tym wnioskiem należało zastosować przepisy ww. ustawy. Po drugie, Sąd I instancji w żadnym miejscu uzasadnienia nie przywołał przepisów art. 20 ust. 2a i 2b w zw. z art. 20 ust. 17 tej ustawy i nie dokonywał ich interpretacji na potrzeby rozpoznawanej sprawy. Zgodnie z zasadą aktualności obowiązującą na gruncie prawa administracyjnego, organ administracji uwzględnia stan faktyczny i stan prawny obowiązujący na moment orzekania. W konsekwencji również sądy administracyjne dokonują kontroli zgodności z prawem decyzji na dzień jej wydania. Uwaga ta jest o tyle istotna, że autor skargi kasacyjnej wskazuje na naruszenie art. 20 ust. 17 ustawy o Policji, który nie obowiązywał w dniu wydania zaskarżonej decyzji, bowiem został uchylony z dniem 6 lutego 2019 r. przepisem art. 58 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. Zatem przepis art. 20 ust. 17 ustawy o Policji nie mógł być (i nie był) podstawą oceny zasadności żądania usunięcia danych osobowych skarżącego kasacyjnie z KSIP przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych oraz przez Komendanta Głównego Policji. Jak już wskazano podstawą tej oceny były przepisy ustawy z 14 grudnia 2018r. Stosownie do treści art. 13 ust. 1 ww. ustawy, właściwe organy przetwarzają dane osobowe wyłącznie w zakresie niezbędnym dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2 tej ustawy, za wyjątkiem określonych w niej przypadków uznaje się za niedopuszczalne przetwarzanie tzw. danych wrażliwych, tj. danych osobowych ujawniających pochodzenie rasowe, etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne, światopoglądowe, przynależność do związków zawodowych, a także danych genetycznych, danych biometrycznych przetwarzanych w celu jednoznacznego zidentyfikowania osoby fizycznej, danych dotyczących zdrowia, danych dotyczących seksualności i orientacji seksualnej osoby fizycznej. Dopuszcza się przetwarzanie danych wrażliwych, jeżeli: 1) przepisy prawa zezwalają na ich przetwarzanie lub 2) jest to niezbędne dla ochrony życia lub zdrowia lub interesów osoby, której dane dotyczą, lub innej osoby lub 3) dane takie zostały upublicznione przez osobę, której dotyczą. Przypomnieć należy, że co do zasady - stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o Policji - w celu realizacji zadań ustawowych Policja jest uprawniona do przetwarzania informacji, w tym danych osobowych, z zachowaniem ograniczeń wynikających z art. 19. Przetwarzanie oraz wymiana informacji, w tym danych osobowych, może dotyczyć danych osobowych, o których mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, przy czym dane dotyczące wyników analizy kwasu deoksyrybonukleinowego (DNA) obejmują informacje wyłącznie o niekodującej części DNA (art. 20 ust. 1a). Zgodnie z art. 21nb ust. 1 ustawy o Policji, Komendant Główny Policji prowadzi Krajowy System Informacyjny Policji (...) będący zestawem zbiorów danych, w którym przetwarza się informacje, w tym dane osobowe, w związku z realizacją zadań ustawowych. Z treści podanych norm wynika, że informacje, w tym dane osobowe, przetwarza się w KSIP w celach określonych w art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r., tj. w celu rozpoznawania, zapobiegania, wykrywania i zwalczania czynów zabronionych, w tym zagrożeń dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, a także wykonywania tymczasowego aresztowania, kar, kar porządkowych i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności. Ponadto, dane osobowe, przetwarza się w KSIP również w celu realizacji ustawowych zadań Policji, określonych w ustawie w Policji, m.in. dotyczących ochrony życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, wykrywania przestępstw i wykroczeń oraz ścigania ich sprawców (art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 ustawy o Policji w związku z art. 13 ust. 1 z dnia 14 grudnia 2018 r.). W rozpoznawanej sprawie sama zasadność umieszczenia danych osobowych skarżącego kasacyjnie w KSIP nie była przedmiotem sporu, natomiast skarżący kasacyjnie kwestionuje dalsze ich przetwarzanie w tym systemie, negując cel ich przetwarzania (vide: zarzuty z pkt II ppkt 3, 4, 5, 6). Skarżący kasacyjnie, jak wynika z argumentacji skargi kasacyjnej, przede wszystkim podnosi, że przetwarzanie jego danych osobowych jest zbędne i nieprzydatne w kontekście celów przetwarzania przez Policję w KSIP. Uważa, że cel przetwarzania nie został uzasadniony przez organ. Argumentacja ta okazała się nieprzekonująca. Skarżący kasacyjnie nie zdołał podważyć stanowiska Sądu Wojewódzkiego o braku podstaw do stwierdzenia, że dane osobowe skarżącego są obecnie przetwarzane w sposób niezgodny z ustawą z dnia 14 grudnia 2018 r. Jak wynika z pisma z 4 sierpnia 2022 r. Komendant Główny Policji uznał, że dalsze przetwarzanie danych osobowych skarżącego ma na celu zapobieżenie popełnieniu przez niego w przyszłości przestępstwa, jak również - w przypadku niemożności zapobieżenia - wykrycie go. Stwierdził również, że dalsze przetwarzanie danych osobowych przez Policję, ze względu na cechy tych przestępstw, szczególnie ich powszechny charakter, pozwoli również na właściwe dokonywanie dalszych prognoz kryminologicznych oraz czynności analitycznych, a także pełną realizację ustawowych zadań Policji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dostatecznie dokładnie przeprowadzono w sprawie analizę celowości dalszego przetwarzania danych osobowych skarżącego w KSIP w związku popełnionymi przez niego przestępstwami. Komendant szczegółowo opisał daty, rodzaj i charakter przestępstw, które zostały popełnione przez skarżącego, z podaniem też treści norm prawnokarnych w których te przestępstwa zostały stypizowane. Ponadto, opisując charakter popełnionych czynów wskazał jakie dobra podlegają ochronie każdorazowo odnosząc je do zadań Policji ujętych w art. 1 ust. 2 ustawy o Policji. Komendant uzasadnił, że nie bez znaczenia dla oceny żądania skarżącego kasacyjnie pozostaje rodzaj dóbr chronionych prawem naruszonych popełnionymi przez skarżącego przestępstwami oraz formy sprawstwa i umyślności popełnionych czynów. Jak słusznie zaakcentował w zaskarżonej decyzji Prezes UODO, za zbędne dane należy uznać takie, które nie są już przydatne w świetle celów, wymienionych w ustawie z dnia 14 grudnia 2018 r. i w ustawie o Policji. Skoro organ Policji należycie ocenił i przekonująco uzasadnił przydatność dla Policji informacji zawierających dane osobowe skarżącego, to Prezes UODO nie miał podstaw do zanegowania stanowiska organu Policji. Zgodzić należy się z Sądem Wojewódzkim, że w świetle omówionych regulacji, wbrew poglądowi skarżącego, organy Policji są uprawnione do przetwarzania danych osób skazanych prawomocnym wyrokiem sądu, jak również tych, wobec których skazanie uległo zatarciu. Nie jest uzasadnione oczekiwanie skarżącego kasacyjnie, że za usunięciem danych osobowych z KSIP powinien przemawiać fakt zatarcia skazania. Zatarcie skazania ma znaczenie w kontekście statusu skarżącego jako osoby niekaranej. Nie wywiera bezpośredniego wpływu na możliwość dalszego przetwarzania danych osobowych w KSIP. Ustawodawca uzależnił decyzję o usunięciu danych osobowych przetwarzanych w celach określonych w ustawie o Policji i ustawie z dnia 14 grudnia 2018 r. od decyzji administratora (Komendanta Głównego Policji). Jak trafnie wyjaśnił to Prezes UODO i Sąd Wojewódzki należy odróżnić system KSIP, który nie stanowi ogólnodostępnego rejestru (zbioru danych) od Krajowego Rejestru Karnego. W tym ostatnim rejestrze, po zatarciu skazania, dane osoby skazanej zostają wykreślone i osoba taka odzyskuje status osoby niekaranej. Natomiast w KSIP informacje, w tym dane osobowe, przetwarza się w celu wykonywania zadań ustawowych Policji, w sposób dyskrecjonalny. Oznacza to, że udostępnianie przez Komendanta Głównego Policji, jako administratora danych, informacji z policyjnego zbioru danych odbiorcom, tj. innym organom władzy publicznej, służbom lub instytucjom jest możliwe wyłącznie w przypadku, gdy taki obowiązek wynika z innych przepisów szczególnych, które określają także zakres i cel udostępnienia. Zasady udostępniania takich informacji precyzyjnie określa art. 21 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. Zatem przetwarzanie danych osobowych w systemie KSIP następuje w ramach i na mocy przepisów ustawowych. Ustosunkowując się do zarzutów pkt II ppkt 7 skargi kasacyjnej, wskazujących na naruszenie szeregu przepisów Konstytucji RP, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie zostały one poparte stosownym uzasadnieniem. Wbrew sugestiom autora skargi kasacyjnej, na żadnym z etapów postępowania nie sformułowano wniosku, że przetwarzanie danych osobowych skarżącego może odbywać się bezterminowo. Przesłanki do przetwarzania danych skarżącego w KSIP zostały w sprawie omówione oraz przeanalizowane, z uwzględnieniem obowiązkowych okresów weryfikacji potrzeby ich dalszego przetwarzania przez organy Policji. W tym kontekście skarżący kasacyjnie przywołał wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, który w orzeczeniu z 4 grudnia 2008 r. (sygn. 30562/04 i 30566/04) stwierdził, że bezterminowe przechowywanie przez władze danych szczególnie wrażliwych jest niedopuszczalne w demokratycznym społeczeństwie i prowadzi do naruszenia art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, stanowiącego o prawie do ochrony życia prywatnego. Trybunał wskazał również, że prawo krajowe powinno zawierać odpowiednie mechanizmy ochronne w celu zapobieżenia takiego wykorzystania informacji osobistych, które naruszałoby art. 8 Konwencji. Uwzględnieniem tych wskazań są postanowienia art. 16 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r., zgodnie z którym administrator dokonuje weryfikacji danych osobowych w terminach określonych przez przepisy szczególne, regulujące działania właściwego organu, a jeżeli przepisy te nie określają terminu - nie rzadziej niż co 10 lat od dnia zebrania, uzyskania, pobrania lub aktualizacji danych (ust. 1). Weryfikacja dokonywana jest w celu ustalenia, czy istnieją dane, których dalsze przechowywanie jest zbędne. Zbędne dane usuwa się, z zastrzeżeniem art. 17 (ust. 2). Z powyższą regulacją koresponduje przepis § 105 ust. 1 zarządzenia nr 70 Komendanta Głównego Policji z dnia 2 grudnia 2019 r. w sprawie Krajowego Systemu Informacyjnego Policji (Dz. Urz. KGP poz. 114 ze zm.), zgodnie z którym, weryfikując informacje, w tym dane osobowe, przetwarzane w celu wykrywania przestępstw, pod kątem ich przydatności, uwzględnia się m.in. czas, który upłynął od momentu wprowadzenia informacji, w tym danych osobowych, do zbiorów danych KSIP do momentu dokonywania oceny oraz aktualność przesłanek legalności oraz niezbędności dalszego przetwarzania informacji, w tym danych osobowych, do wykonania zadań ustawowych Policji. W przedmiotowej sprawie wymaganej ustawą weryfikacji dokonano po otrzymaniu informacji o zakończeniu postępowań w sprawach przeciwko skarżącemu, a ponownie w związku z wnioskami o usunięcie danych osobowych z KSIP i w związku ze skargą złożoną do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na mocy art. 184 p.p.s.a.