III OSK 1839/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Fundacji X z siedzibą we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Wr 51/24 w sprawie ze sprzeciwu Fundacji X z siedzibą we W. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 23 listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary administracyjnej za zniszczenie spowodowane niewłaściwym przeprowadzeniem cięć pielęgnacyjnych drzew oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 19 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Wr 51/24, oddalił sprzeciw Fundacji X z siedzibą we W. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 23 listopada 2023 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary administracyjnej za zniszczenie spowodowane niewłaściwym przeprowadzeniem cięć pielęgnacyjnych drzew. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji pismem z dnia 15 maja 2023 r. Fundacja X z siedzibą we W. (dalej jako: "Fundacja") zwróciła się do Burmistrza S. z wnioskiem o wszczęcie postępowania wskazując na naruszenie art. 87a ust. 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1336) - dalej: "u.o.p.", polegające na usunięciu ponad 50 % korony drzewa, która rozwinęła się w całym okresie rozwoju drzewa. Jednocześnie wniesiono o dopuszczenie do udziału w postępowaniu na prawach strony w myśl art. 31 § 1 K.p.a. W trakcie oględzin dokonano pomiaru drzew, określono ich gatunek oraz dokonano opisu zastanego stanu fitosanitarnego drzew zlokalizowanych na terenie cmentarza parafialnego. Sporządzono szkic określający położenie drzew oraz sporządzono dokumentację fotograficzną. Z oględzin został sporządzony protokół, który został podpisany przez pracownika Urzędu Miejskiego oraz przedstawiciela parafii. Jak wskazano w protokole 53 drzewa gatunku lipa drobnolistna zostały pozbawione wierzchołków i wszystkich bocznych konarów oraz gałęzi. Pozostały jedynie pnie. Wygląd drzew wskazuje, że wierzchołki i grube konary zostały odłamane lub usunięte już przed kilku laty. W miejscach po utraconych konarach widoczne są głębokie wypróchnienia i ubytki wgłębne. W czasie oględzin stwierdzono, że podczas ostatniego, przeprowadzonego zabiegu usunięto gałęzie o stosunkowo niewielkiej grubości, prawdopodobnie przyrost z ostatnich kilku lat. Na wszystkich drzewach widoczne są tegoroczne przyrosty. Decyzją z dnia 4 września 2023 r. organ I instancji wymierzył Parafii Rzymskokatolickiej pod wezwaniem [...] w S., za zniszczenie spowodowane niewłaściwym przeprowadzeniem cięć pielęgnacyjnych 53 drzew gatunku lipa drobnolistna rosnących na terenie cmentarza parafialnego, karę administracyjną w wysokości 579 600,00 zł z odroczeniem spłaty kwoty 405 720,00 zł, na okres 5 lat od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna (ze względu na możliwość zachowania żywotności przez drzewa) i nakazał Parafii wpłatę w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji kwoty wynoszącej 173 880,00 zł. Po rozpatrzeniu odwołania Parafii, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu, decyzją z 23 listopada 2023 r., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Jak wskazano w uzasadnieniu, poza sporem w niniejszej sprawie są dane przyjęte do wyliczenia kwoty administracyjnej kary pieniężnej przyjęte przez organ pierwszej instancji np. ilość drzew, ich obwody, a także gatunek drzew. Identyfikując kluczowe zagadnienia podniesione w odwołaniu Kolegium wskazało na brak uwzględnienia przez organ I instancji, że w przedmiotowej sprawie wystąpił stan wyższej konieczności; brak uznania przez organ I instancji faktu, że drzewa opisane w protokole nie zostały zniszczone przez Parafię, ponieważ wytwarzają one pączki, (co ma potwierdzać dołączony do akt sprawy materiał fotograficzny), usunięcie masy drzewa poprzez wycinkę nie spowodowało ich zniszczenia albowiem lipy nadal żyją. Jednocześnie część z nich została zaatakowana przez grzyby i jest wypróchniała a zatem ich ewentualne zniszczenie ma inną przyczynę niż przycinanie; brak powołania przez organ pierwszej instancji biegłego z dziedziny dendrologii, mimo tego, że (zdaniem parafii) protokół z oględzin drzew zlokalizowanych na terenie cmentarza parafialnego zawierał niedokładne i niefachowe opisy przyciętych drzew oraz mimo tego, że odwołująca wniosła o powołanie na podstawie art. 84 § 1 K.p.a. biegłego z dziedziny dendrologii na okoliczność zakresu przeprowadzonej wycinki. Kolegium nie podzieliło przy tym zarzutów strony odwołującej się w odniesieniu do podnoszonego stanu wyższej konieczności. Jak wskazało SKO zgromadzona dokumentacja pozwala na stwierdzenie, że drzewa były w złym stanie od dłuższego czasu (od wichury we wrześniu 2019 r.), a więc nie była to więc sytuacja nagła, niespodziewana, niedająca się przewidzieć. Stan wyżej konieczności musi wynikać bowiem z obiektywnego stanu rzeczy, a nie subiektywnego przeświadczenia (odczucia). W zakresie stwierdzenia Parafii, że protokół z oględzin drzew zlokalizowanych na terenie cmentarza parafialnego zawierał niedokładne i niefachowe opisy przyciętych drzew stwierdzić należy, że poza ogólnikowym stwierdzeniem o niefachowości opisów, SKO stwierdziło, że odwołanie nie zawierało konkretnych przykładów na poparcie tej okoliczności. Kolegium wskazało jednak, że analizując akta administracyjne nie można stwierdzić w jaki sposób organ I instancji dokonał ustaleń, że nastąpiło usunięcie gałęzi wskazanych drzew w wymiarze przekraczającym 50% korony, która rozwinęła się w całym okresie rozwoju drzewa. Jak zauważono w aktach sprawy znajdują się zdjęcia drzew z oględzin, które miały miejsce w dniu 10 lipca 2023r. Ze wskazanych zdjęć jak również protokołów oględzin nie wynika sposób ustalenia powyższej wielkości. Dopiero w decyzji z 4 września 2023r. Burmistrz stwierdził, że całkowite usunięcie gałęzi z drzew rosnących na terenie cmentarza parafialnego spełnia kryteria art. 87a ust. 5 u.o.p., nie wskazując jednak w oparciu o co i w jaki sposób dokonano tego ustalenia. Nadto podkreśliło SKO, że z samego protokołu jak również z innych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika czy osoba dokonująca oględzin 10 lipca 2023 r., tj.: S. K., posiadał specjalistyczna wiedzę z zakresu np. dendrologii, ochrony przyrody, pozwalającą na dokonanie tak jednoznacznych ustaleń, że redukcja korony nastąpiła powyżej 50%. Nadto nawet jeżeli osoba ta posiadała taką wiedzę, to z akt sprawy, jak również zaskarżonych orzeczeń nie wynika w jaki sposób doszło do określenia, że redukcja korony nastąpiła powyżej 50% a nie np. 40% czy 20%. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że zdaniem parafii w roku 2019 teren cmentarza został dotknięty huraganowym wiatrem, co doprowadziło do utraty części konarów (SKO podkreśliło przy tym, że parafia nie podała, w jakim procencie). W opinii Kolegium przyjęte przez organ I instancji stanowisko, zgodnie z którym huragan nie miał wpływu na całkowite usunięcie gałęzi z drzew, które zostały wykonane w miesiącu lutym 2023 r. może okazać się błędne w zakresie ilości procentowej usuniętych gałęzi. Odwołując się do treści art. 87a ust. 4 i 5 u.o.p. organ odwoławczy podkreślił, że konieczne jest każdorazowe ustalenie, czy dokonane usunięcie gałęzi nie spowodowało skrócenia objętości korony o 30% bądź 50%, ale nie tylko względem stanu korony, jaki poprzedzał te konkretne czynności, lecz stanu z całego okresu rozwoju drzewa - od chwili powstania korony do czasu sprzed dokonania ostatniego przycięcia, nie pomijając tych gałęzi korony, które zostały usunięte w ramach wszystkich przeprowadzonych zabiegów. Jeżeli nastąpiło usunięcie gałęzi przekraczające 30% ale nie przekraczające 50% korony, która rozwinęła się w całym okresie rozwoju drzewa - to wówczas mamy do czynienia z uszkodzeniem drzewa. Natomiast usunięcie gałęzi w wymiarze przekraczającym 50% korony, która rozwinęła się w całym okresie rozwoju drzewa, stanowi już zniszczenie drzewa. W rezultacie SKO stwierdziło, że prawidłowe ustalenie czy w sprawie doszło do uszkodzenia czy zniszczenia drzewa ma ogromne znaczenie dla prawidłowego ustalenia wysokości kary. Podsumowując Kolegium wskazało, że dostrzeżone braki uzasadnienia decyzji organu I instancji, w tym brak zebrania, rozpatrzenia i oceny dowodów skutkowało koniecznością uchylenia rozstrzygnięcia Burmistrza i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W zakresie zaleceń co do ponownie prowadzonego postępowania organ odwoławczy wskazał na konieczność podjęcia czynności pozwalających na prawidłowe określenie procentowej wielkości usuniętych gałęzi z korony poszczególnych drzew, np. poprzez powołanie biegłego, a także zebranie ewentualnego, dodatkowego materiału dowodowego obrazującego stan drzew sprzed wycinki. W sprzeciwie Fundacji zarzucono naruszenie: 1. przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 7 K.p.a. poprzez niepodjęcie kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego mniejszej sprawy z pominięciem słusznego interesu społecznego i interesu obywateli; - art. 77 § 1 i 2 K.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego; - art. 80 K.p.a. poprzez dokonywanie oceny nie na podstawie całokształtu materiału dowodowego, a jedynie na jego wybranych elementach; - art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niejasne i niewystarczające wskazanie faktów, które organy uznały za udowodnione, dowodów na których się oparły oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówiły wiarygodności, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji polegający na uznaniu, iż do zniszczenia drzew nie doszło lub, że istniały uzasadnione; 2. przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 87a ust. 2 u.o.p. poprzez jego niezastosowanie; - art. 89 ust. 10 u.o.p. poprzez nieutrzymanie w mocy nałożenia kary za zniszczenia drzew powstałe w okresie krótszym, niż pięć lat. W rezultacie tak sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu sprzeciwu wskazano, że w sferze merytorycznej ograniczono się do zebrania oświadczeń proboszcza parafii i osób powiązanych z parafią bez uznania innych obiektywnych dowodów zgromadzonych w sprawie. Nadto zauważono, że nawet jeśli drzewa ogłowiono wcześniej to organ nie reagował wcześniej na ich faktyczne zniszczenie. Brak jest danych na podstawie, których ustalono stan wyższej konieczności. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie sprzeciwu. Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał sprzeciw za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw. W uzasadnieniu Sąd ten podzielił ocenę Kolegium, że w sprawie koniecznym było rozważenie, czy huragan, który miał miejsce w 2019 r. mógł przyczynić się do usunięcia gałęzi w znacznym procencie korony, która rozwinęła się w całym okresie rozwoju drzewa. Wyjaśnienie powyższej okoliczności było istotne zarówno z uwagi na stanowisko parafii prezentowane w toku postępowania, ale również ze względu na konieczność przeprowadzenia prawidłowych ustaleń w zakresie tego, czy w sprawie doszło do uszkodzenia czy też zniszczenia drzew. Jak stanowi bowiem art. 87a ust. 4 u.o.p. usunięcie gałęzi w wymiarze przekraczającym 30% korony, która rozwinęła się w całym okresie rozwoju drzewa, w celu innym niż określony w ust. 2, stanowi uszkodzenie drzewa. Natomiast usunięcie gałęzi w wymiarze przekraczającym 50% korony, która rozwinęła się w całym okresie rozwoju drzewa, w celu innym niż określony w ust. 2, stanowi zniszczenie drzewa (art. 87a ust. 5 u.o.p.). Zauważyć przy tym należy, że w uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano, że: "(...) Wygląd drzew wskazuje, że wierzchołki i grube konary zostały odłamane lub usunięte już przed kilku laty.(...)" (s. 11 uzasadnienia decyzji Burmistrza). Zdaniem Sądu meriti rację ma zatem Kolegium, że ustalenie tej okoliczności ma ogromne znaczenie dla prawidłowego ustalenia wysokości kary. Stosownie bowiem do art. 89 ust. 1 u.o.p. karę pieniężną, o której mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1-3, 5 i 6, (czyli również za zniszczenie drzewa lub krzewu), ustala się w wysokości dwukrotnej opłaty za usunięcie drzewa lub krzewu, o której mowa w art. 84 ust. 1, a w przypadku, w którym usunięcie drzewa lub krzewu jest zwolnione z obowiązku uiszczenia opłaty, administracyjną karę pieniężną ustala się w wysokości takiej opłaty, która byłaby ponoszona, gdyby takiego zwolnienia nie było. Natomiast administracyjną karę pieniężną za uszkodzenie drzewa spowodowane wykonywaniem prac w obrębie korony drzewa ustala się w wysokości opłaty za usunięcie drzewa, o której mowa w art. 84 ust. 1, pomnożonej przez 0,6 (art. 89 ust. 2 u.o.p.). Przy tym z akt administracyjnych sprawy nie wynika ażeby organ I instancji ustalił stan drzew sprzed usunięcia gałęzi w lutym 2023 r. Wobec podnoszonych przez Parafię zarzutów okoliczność ta winna zostać stwierdzona w sposób nie budzący wątpliwości. W ocenie Sądu Wojewódzkiego zasadnie zatem dostrzegło SKO, że organ I instancji nie wyjaśnił okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i prawidłowo uchyliło decyzję Burmistrza na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. W odniesieniu do twierdzeń sprzeciwu wskazujących na brak reakcji organu na rzekome wcześniejsze ogłowienie drzew Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w takim przypadku jeszcze bardziej uzasadnione jest stanowisko organu odwoławczego, który wskazał na konieczność zebrania odpowiedniego materiału dowodowego celem prawidłowego ustalenia stanu drzew znajdujących się na cmentarzu parafialnym sprzed cięć dokonanych w lutym 2023 r. Skoro zatem podniesione w sprzeciwie zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151a § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", orzekł o oddaleniu sprzeciwu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Fundacja X z siedzibą we W. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzuciła "naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 134 § 1 P.p.s.a polegające na niedostrzeżeniu przez WSA we Wrocławiu, jak i organ pierwszej instancji naruszenia: 1. przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, polegające na: - naruszeniu art. 7 K.p.a. poprzez niepodjęcie kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy z pominięciem słusznego interesu społecznego i interesu obywateli; - naruszeniu art. 77 § 1 i 2 K.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego; - naruszeniu art. 80 K.p.a. poprzez dokonywanie oceny nie na podstawie całokształtu materiału dowodowego, a jedynie na jego wybranych elementach; - naruszeniu art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niejasne i niewystarczające wskazanie faktów, które organy uznały za udowodnione, dowodów na których się oparły oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówiły wiarygodności; - co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych mających istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji polegający na uznaniu, iż do zniszczenia drzew nie doszło lub, że istniały uzasadnione 2. prawa materialnego w postaci: - art. 87a ust. 2 u.o.p. poprzez jego niezastosowanie; - art. 89 ust. 10 u.o.p. poprzez nieutrzymanie w mocy nałożenia kary za zniszczenia drzew powstałe w okresie krótszym niż pięć lat." W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie Fundacja wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz Fundacji kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 182 § 2a P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym. Na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego (art. 182 § 3 P.p.s.a.). Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Z uwagi na sposób sformułowania i zredagowana skargi kasacyjnej oraz wskazanych w niej zarzutów koniecznym wydaje się wskazać na wstępie, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Dlatego też przedmiotem oceny Sądu mogą być jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane i uzasadnione przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie, uzupełnianie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyroki NSA: z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. I OSK 1420/14; z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. II OSK 2457/17; z dnia 8 marca 2018 r.; sygn. I OSK 955/16; z dnia 2 marca 2018 r., sygn. I OSK 2306/17; z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. II GSK 1253/13, z dnia 27 listopada 2015 r., sygn. I OSK 902/14 – wszystkie dostępne [w:] CBOSA). Do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie należy także wyciąganie z treści skargi kasacyjnej przytoczonych tam zarzutów i wiązanie ich z powołanymi w jej petitum przepisami w celu uzupełnienia przytoczonej podstawy kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że nie ma on obowiązku formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych. Należy bowiem mieć na uwadze, że precyzowanie, czy też uzupełnianie za stronę zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej ten środek odwoławczy. Konieczne jest przy tym oddzielenie podstawy kasacyjnej od jej uzasadnienia, które jest niezbędnym elementem skargi kasacyjnej (zob. wyrok NSA z dnia 19 marca 2014 r., sygn. II GSK 16/13, LEX nr 1551417; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. II OSK 1695/13, LEX nr 1658172). Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd meriti. Powyższych wymogów wniesiona skarga kasacyjna nie spełnia. Poza bowiem wskazaniem przepisów prawa materialnego i procesowego w jej petitum skarga kasacyjna pozbawiona jest praktycznie jakiegokolwiek merytorycznego uzasadnienia stawianych Sądowi pierwszej instancji zarzutów. Za ich uzasadnienie nie sposób bowiem uznać przytoczenia wyłącznie treści ustawowego brzmienia tych przepisów. Jak już wyżej wskazano, Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., sygn. II FSK 557/07; LEX nr 422065; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. II GSK 1669/12, LEX nr 1450654; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., sygn. I OSK 1799/12, LEX nr 1295809; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. II OSK 1977/12, LEX nr 1502246). Tymczasem treść uzasadnienia skargi kasacyjnej, składająca się w istocie z 5 zdań i nie odnosząca się w żaden sposób do postawionych w petitum zarzutów, nie nadaje się do merytorycznego rozpoznania. Na marginesie wskazać również należy, że o ile skarga – w myśl art. 134 P.p.s.a. i art. 145 P.p.s.a. – otwiera postępowanie sądowoadministracyjne prowadzące do kontroli legalności decyzji administracyjnej pod kątem prawidłowego zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego oraz norm o charakterze proceduralnym, to art. 64e P.p.s.a. wyraźnie zawęża kontrolę sądową przy sprzeciwie do oceny jedynie przesłanek warunkujących wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Tym samym również w postępowaniu kasacyjnym nie mogą podlegać weryfikacji zarzuty dotyczące zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego w zakresie wiążącym się z merytorycznym rozpoznaniem przedmiotowej sprawy administracyjnej. Nadto autor skargi kasacyjnej zarzucając kwestionowanemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego, ograniczył się do wyliczenia w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej przepisów u.o.p., poprzestając wyłącznie na ich wymieniu. Tym samym kastor nie określił na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie, ani nie wyjaśnił jaka w jego ocenie winna być prawidłowa wykładnia tych przepisów. Innymi słowy, z zarzutu tego nie sposób wyprowadzić wniosku, w jakiej formie i dlaczego wyliczone w nim przepisy zostały naruszone. W konsekwencji skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.