III OSK 177/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Beata Jezielska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] z siedzibą w X. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2529/20 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w X. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 13 sierpnia 2020 r. nr DOOŚ-WDŚ/ZIL.420.10.2020.KM.12 w przedmiocie stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z 2 września 2021 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2529/20) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w X. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 13 sierpnia 2020 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity na dzień orzekania przez WSA Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał, że postanowieniem z 22 lipca 2019 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie uzgodnił realizację przedsięwzięcia pn. "[...]" i określił jej warunki. Następnie postanowieniem z 6 sierpnia 2019 r. RDOŚ, działając na podstawie art. 113 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a., sprostował z urzędu oczywiste omyłki pisarskie w tym postanowieniu. Pismem z 10 grudnia 2019 r. skarżące Stowarzyszenie wywiodło odwołanie od decyzji Wojewody Mazowieckiego z 30 sierpnia 2019 r. o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej, zaskarżając w jego treści również trzy postanowienia RDOŚ wydane w tej sprawie, w tym postanowienie z 6 sierpnia 2019 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki w postanowieniu o uzgodnieniu realizacji przedsięwzięcia, wnosząc o ich uchylenie. Pismem z 22 stycznia 2020 r. Minister Rozwoju przekazał według właściwości odwołanie od decyzji Wojewody Mazowieckiego, w zakresie dotyczącym zaskarżenia postanowienia RDOŚ z 6 sierpnia 2019 r., Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska. Zaskarżonym postanowieniem GIOŚ stwierdził, że zażalenie nie może zostać rozpatrzone z powodu uchybienia terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu organ podał, że stosownie do art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r. poz. 283 ze zm., dalej jako: u.u.i.ś.) strony były zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej. Podano, że zawiadomienie z 6 sierpnia 2019 r., informujące o wydaniu postanowienia z 6 sierpnia 2019 r. i możliwości zapoznania się z jego treścią, zostało zamieszczone: na tablicy ogłoszeń oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Warszawie, na tablicy ogłoszeń Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego, n a tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta w Y., na tablicy ogłoszeń oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy Z. oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w Y. Wskazano, że najpóźniej, tj. w dniu 12 sierpnia 2019 r., zawiadomienie to zostało obwieszczone w Urzędzie Gminy w Y. oraz Urzędzie Miasta w Y. W związku z tym postanowienie RDOŚ z 6 sierpnia 2019 r. zostało doręczone stronom 26 sierpnia 2019 r., zaś 7-dniowy termin na wniesienie zażalenia na to postanowienie upłynął 2 września 2019 r. Zatem zażalenie Stowarzyszenia z 10 grudnia 2019 r. zostało wniesione po terminie przysługującym stronom do złożenia środka zaskarżenia. W skardze na powyższe postanowienie Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie przepisów k.p.a. oraz u.u.i.ś wskazując na błędne przyjęcie, że postanowienie o sprostowaniu jest zaskarżalne odrębnym zażaleniem oraz bezpodstawne uznanie, że w treści odwołania skarżący odrębnie zaskarżył postanowienie prostujące. W związku z tym Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz uznanie za bezskuteczne zawiadomienia Ministra Rozwoju z 22 stycznia 2020 r. o przekazaniu odwołanie od decyzji Wojewody, w zakresie zarzutów dotyczących postanowienia prostującego, do rozpoznania GDOŚ. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie. Oddalając skargę WSA stwierdził, że zgodnie z art. 90 ust. 8 u.u.i.ś. na postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia zażalenie nie przysługuje. Natomiast orzecznictwo sądów administracyjnych odnośnie do możliwości zaskarżenia postanowienia o sprostowaniu postanowienia uzgadniającego nie jest jednolite. Podniesiono, że WSA podziela pogląd, zgodnie z którym na postanowienie to przysługuje zażalenie, gdyż ma ono odmienny charakter od postanowienia uzgadniającego warunki realizacji przedsięwzięcia. Sprostowanie nie może bowiem prowadzić do merytorycznej zmiany treści prostowanego rozstrzygnięcia, a jego przedmiotem mogą być wyłącznie "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". W związku z tym sprostowanie postanowienia uzgadniającego nie może mieć wpływu na merytoryczną treść postanowienia prostowanego. Wskazano, że wyłączenie możliwości odrębnego zaskarżenia postanowienia uzgadniającego warunki realizacji przedsięwzięcia wynika z jego ścisłego i merytorycznego związku z decyzją zezwalającą na jego realizację, gdyż postanowienie to wiąże organ wydający decyzję w zakresie kwestii środowiskowych. Natomiast w ramach kontroli postanowienia prostującego postanowienie uzgodnieniowe ocenie podlega wyłącznie kwalifikacja błędów pisarskich, rachunkowych i innych oczywistych omyłek. W związku z tym dualizm w środkach zaskarżenia tych rozstrzygnięć nie niesie za sobą ryzyka niedopuszczalnej kontroli postanowienia uzgadniającego przy okazji kontroli postanowienia prostującego. WSA uznał zatem, że stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia było prawidłowe, gdyż termin do jego wniesienia upłynął w dniu 2 września 2021 r. Od wyroku tego skargę kasacyjną wywiodło Stowarzyszenie zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 113 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 90 ust. 1 i 8 u.u.i.ś. w zw. z art 106 § 5 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że postanowienie RDOŚ w Warszawie z 6 sierpnia 2019 r. prostujące z urzędu oczywiste omyłki pisarskie w postanowieniu RDOŚ w Warszawie z 22 lipca 2019 r. uzgadniającym warunki realizacji przedsięwzięcia pn.: "[...]" jest zaskarżalne odrębnym zażaleniem, podczas gdy sprostowanie należało potraktować jako integralną część postanowienia uzgadniającego i tym samym nie przysługiwało na nie zażalenie, co bezpośrednio doprowadziło do oddalenia skargi; - art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. w zw. z art. 65 § 1 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez Sąd do zarzutu dotyczącego naruszenia przez organ zasady praworządności oraz zarzutu dotyczącego wadliwego wydzielenia przez Ministra Rozwoju pismem z 22 stycznia 2020 r. zarzutów zażalenia na "postanowienie prostujące" z treści odwołania z 10 grudnia 2019 r. od decyzji Wojewody Mazowieckiego z 30 sierpnia 2019 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "[...]" i niewypowiedzenie się w tym zakresie w wyroku, podczas gdy powyższa aktywność organu stanowiła bezpośrednią przyczynę wydania wadliwego postanowienia, a w konsekwencji dokonanie wadliwej kontroli działań organów administracyjnych. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie w całości postanowienia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 13 sierpnia 2020 r., a także stwierdzenie bezskuteczności zawiadomienia Ministra Rozwoju z 22 stycznia 2020 r. przekazującego odwołanie z 10 grudnia 2019 r. od decyzji Wojewody Mazowieckiego z 30 sierpnia 2019 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w zakresie zarzutów dotyczących postanowienia prostującego do rozpoznania GDOŚ, a w razie nieuwzględnienia tego wniosku - o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skarżący kasacyjnie zakwestionował postanowienie prostujące oczywistą omyłkę w ramach odwołania od decyzji Wojewody Mazowieckiego uznając, że sprostowanie to stanowi integralną część postanowienia uzgodnieniowego, co wyłącza możliwość wniesienia na nie zażalenia w trybie art. 113 § 3 k.p.a. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia przyjęcie przeciwnego założenia prowadziłoby do naruszenia ustawowego zakazu odrębnego zaskarżenia postanowienia uzgadniającego, gdyż sprowadzałaby się do jego oceny w powiązaniu z kontrolą prostowanego postanowienia. Skoro zaś pogląd przyjęty przez skarżącego kasacyjnie wynika wprost z orzecznictwa sądowego, to nie jest uzasadnione, aby jego zastosowanie w praktyce doprowadziło do pozbawienia go możliwości działania w postępowaniu poprzez wnoszenie środków zaskarżenia. Zarzucono, że działanie Ministra Rozwoju skutkowało pozbawieniem skarżącego możności obrony swoich praw, gdyż upływ terminu do wniesienia zażalenia spowodował nierozpatrzenie środka odwoławczego, a WSA do tej kwestii się nie odniósł, co było konsekwencją opowiedzenia się przez Sąd za poglądem o dopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie sprostowania oczywistych omyłek. Zdaniem skarżącego kasacyjnie w ten sposób doszło do naruszenia 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a,, ponieważ dokonana została wadliwa kontrola działań organów administracyjnych. Ponadto podniesiono, że WSA wadliwie nie odniósł się do zarzutu niezgodnego z prawem wydzielenia z odwołania zażalenia i jego odrębnego rozpatrzenia, podczas gdy było wiadome, że takie zażalenie nie będzie mogło być rozpatrzone z powodu uchybienia terminu do jego wniesienia. Wskazano przy tym, że wprawdzie zawiadomienie o przekazaniu sprawy według właściwości w trybie art. 65 § 1 k.p.a. nie nosi cech postanowienia administracyjnego i nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia, ale jest surogatem ochrony prawnej wnoszącego podanie i dlatego powinno zawierać uzasadnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozpoznaniu sprawy, związany był granicami skargi kasacyjnej. Wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 113 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 90 ust. 1 i 8 u.u.i.ś. w zw. z art 106 § 5 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że postanowienie prostujące z urzędu oczywiste omyłki pisarskie w postanowieniu uzgadniającym warunki realizacji przedsięwzięcia jest zaskarżalne odrębnym zażaleniem, podczas gdy zdaniem skarżącego kasacyjnie sprostowanie należało potraktować jako integralną część postanowienia uzgadniającego, a tym samym nie przysługiwało na nie zażalenie. Na wstępie należy podkreślić, że postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oparte jest na zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, tak jak ma to miejsce w postępowaniu przed Sądem I instancji. Zatem obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych i zarzutów skargi, a także ich uzasadnienie, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z 19 lutego 2009 r., sygn. akt II SK 1688/07). Wprawdzie nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych w sytuacji, gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 p.p.s.a. (por. uchwała NSA z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09), jednakże Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2140/13, wyrok NSA z 13 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 1420/14), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia poprzez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1679/11). W związku z tym należy zauważyć, że wprawdzie autor skargi kasacyjnej powołał się na podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucając naruszenie wskazanych przepisów k.p.a. oraz u.u.i.ś., ale nie powiązał ich z naruszeniem przepisów postępowania sądowego, które to przepisy stanowią podstawę prawną orzekania przez sąd administracyjny. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że powołanie przepisów postępowania administracyjnego w oderwaniu od będących podstawą zaskarżonego wyroku przepisów postępowania sądowego, nie może być uznane za spełniające przesłanki podstaw kasacyjnych, o których mowa art. 174 pkt 2 p.p.s.a., gdyż przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym, stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a., jest orzeczenie sądu (por. np. wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., sygn. II OSK 2535/12). Jednakże Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że wadliwość zarzutu skargi kasacyjnej jest możliwa do usunięcia przez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego i uznał, że do wskazanego zarzutu należy odnieść się merytorycznie. Nie ulega wątpliwości, że z treści art. 90 ust. 8 u.u.i.ś. wynika, że na postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia nie służy zażalenie. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem do postanowienia tego nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 k.p.a., zaś art. 106 § 5 k.p.a. stanowi, że zajęcie stanowiska przez organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. W związku z tym postanowienie to może być kwestionowane wyłącznie w ramach kontroli instancyjnej decyzji wydanej w postępowaniu głównym. Jednakże zasada ta nie znajduje zastosowania w przypadku sprostowania postanowienia uzgodnieniowego. Takie stanowisko pozostaje bowiem w sprzeczności z treścią art. 113 § 1 i 3 w zw. z art. 126 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ postanowieniach i na postanowienie to służy zażalenie. Podkreślić należy, że sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany treści prostowanego rozstrzygnięcia, a ma jedynie na celu usunięcie oczywistych nieścisłości, niedokładności i omyłek. Wprawdzie istnieje bezsporny związek pomiędzy postanowieniem uzgodnieniowym i postanowieniem o sprostowaniu oczywistych omyłek, ale nie stanowi on dostatecznej przesłanki do odstępowania od literalnej wykładni przepisów w celu zawężenia prawnych możliwości kwestionowania orzeczenia wydanego na podstawie art. 113 k.p.a. Przy czym dualizm wynikający wprost z przepisów prawa, a dotyczący różnych trybów zaskarżenia tych postanowień, nie niesie za sobą ryzyka poddania niedopuszczalnej kontroli instancyjnej, przy okazji prowadzenia postępowania zażaleniowego odnośnie do postanowienia prostującego, także samego postanowienia uzgadniającego. Należy bowiem zauważyć, że postępowanie zażaleniowe nie może wykraczać poza samą materię sprostowania, zaś charakter uchybień, które mogą podlegać sprostowaniu przesądza o tym, że będą to uchybienia, które pozostają bez wpływu na treść uzgodnienia, a tym samym treść decyzji środowiskowej w postępowaniu głównym. Dodatkowo należy wskazać, że sprostowanie może nastąpić w każdym czasie, a zatem również po ostatecznym lub nawet prawomocnym zakończeniu postępowania głównego. W związku z tym wykluczenie zastosowania trybu zażaleniowego do postanowienia prostującego uniemożliwiałoby stronom ewentualne kwestionowanie prawidłowości dokonanego sprostowania, o ile miałoby to miejsce już po zakończeniu postępowania głównego. Należy także wskazać, że norma z art. 126 k.p.a. odsyła do odpowiedniego stosowania art. 113 k.p.a. w odniesieniu do każdego rodzaju postanowień, a więc również tych niezaskarżalnych zażaleniem. Odpowiednie stosowanie art. 113 § 3 k.p.a. będzie w tym przypadku oznaczało zastosowanie wprost, ponieważ brak jest podstaw do wyłączenia stosowania tego przepisu w odniesieniu do postanowienia o sprostowaniu postanowienia uzgodnieniowego. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 kwietnia 2019 r. (sygn. akt II OSK 2199/17). Wprawdzie w sprawie tej przedmiotem skargi było postanowienie stwierdzające nieważność postanowienia w sprawie sprostowania oczywistej omyłki w postanowieniu uzgodnieniowym, ale NSA w orzeczeniu tym wyraził jednoznaczne stanowisko w kwestii dopuszczalności zaskarżalności postanowienia prostującego w drodze zażalenia. Niezasadny jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. w zw. z art. 65 § 1 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez Sąd do zarzutu dotyczącego wadliwego wydzielenia zażalenia na postanowienie prostujące z treści odwołania. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przy czym w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09). Przy czym naruszenie to musi być na tyle istotne, że mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Natomiast za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego (por. wyrok NSA z 24 marca 2022 r. sygn. akt III OSK 1480/21). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku realizuje wymagania określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, podano zarzuty sformułowane w skardze, stanowisko organu oraz wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala zatem na prześledzenie toku rozumowania WSA i poznanie motywów, jakimi kierował się Sąd podejmując zaskarżone orzeczenie. Natomiast odnosząc się do zarzutu braku odniesienia się do kwestii wydzielenia zażalenia z treści odwołania należy wskazać, że wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wyroku nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów zawartych w skardze. Wymagane jest by uzasadnienie stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono syntezą stanowiska sądu (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 62/11). Ponadto, jak podał sam skarżący kasacyjnie, wynikało to z przyjętego przez Sąd I instancji poglądu o dopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie prostujące. Natomiast okoliczność, że stanowisko zajęte przez wojewódzki sąd administracyjny odnośnie do interpretacji przepisów prawa jest odmienne od prezentowanego przez autora skargi kasacyjnej nie oznacza, że uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a nie może bowiem służyć do podważenia przyjętej przez Sąd I instancji wykładni prawa. W tych okolicznościach nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty naruszenia prawa procesowego podniesione w skardze kasacyjnej. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.