III OSK 1746/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędziowie: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia del. WSA Beata Jezielska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 kwietnia 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 51/19 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 20 listopada 2018 r., nr SKO.[...] w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 10 kwietnia 2019 r. (sygn. akt IV SA/Po 51/19) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. sp. k. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z 20 listopada 2018 r. w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity na dzień orzekania przez WSA Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy C. z 28 sierpnia 2012 r. odmawiającą określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie [...] w B. na dz. nr [...], obręb B. z uwagi na niezgodność inwestycji ze szczegółowymi zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr 390/LXIII/2002 Rady Gminy C. z 18 września 2002 r., w zakresie przebiegu drogi wojewódzkiej nr [...] w rejonie wsi B. Wskazano, że w toku postępowania odwoławczego inwestor – M. F. prowadzący działalność jako Przedsiębiorstwo [...] wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie, w związku z czym Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z 17 listopada 2014 r., zawiesiło postępowanie odwoławcze. W piśmie z 12 września 2016 r. pełnomocnik inwestora wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium wskazało, że brało pod uwagę aktualnie obowiązujący dla przedmiotowej działki miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w zakresie przebiegu drogi wojewódzkiej nr [...] w rejonie wsi B., zatwierdzony uchwałą nr 390/LXIII/2002 Rady Gminy C. z 18 września 2002 r., a następnie zmieniony uchwałą nr 205/XXIII/2016 Rady Gminy C. z 16 czerwca 2016 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "w zakresie przebiegu drogi wojewódzkiej nr [...] w rejonie wsi B." - część D. Podano, że przedmiotowa działka przeznaczona jest pod zabudowę obiektów produkcyjnych, składów i magazynów lub usługowej oznaczone symbolami, oznaczone na rysunku planu symbolem [...]. Stosownie jednak do § 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) uchwały Nr 205/XXIII/2016, na tym terenie w zakresie określenia zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu ustala się zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów odrębnych, z wyjątkiem dopuszczonych pozostałymi ustaleniami planu oraz na terenach [...] - uwzględniając jednak zakazy - zapisane w paragrafie 9 pkt 1. W § 9 pkt 1 lit. c uchwały Nr 205/XXIII/2016 w zakresie szczegółowych parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu dla terenów oznaczonych symbolami: [...], [...], [...], [...], [...], [...] ustalono zaś lokalizację obiektów produkcyjnych, składów, magazynów, biur, baz transportowych, funkcji usługowej, w tym handlu hurtowego - z wyłączeniem - lokalizacji m.in. instalacji do odzysku, sortowania, kompostowania lub unieszkodliwiania odpadów, składowisk odpadów i miejsc retencji powierzchniowej odpadów. Zatem planowane przedsięwzięcie nie jest zgodne z zapisami miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego, gdyż wyłączono m.in. na terenie oznaczonym [...], który obejmuje przedmiotową działkę, lokalizację instalacji do odzysku, sortowania, kompostowania lub unieszkodliwiania odpadów, składowisk odpadów i miejsc retencji powierzchniowej odpadów. Jeżeli zaś plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem, wydać decyzję odmowną i to nawet bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko. Skargę do WSA wywiódł następca prawny inwestora – Przedsiębiorstwo [...], sp. z o.o. sp. k. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Oddalając skargę WSA stwierdził, że nie dostrzegł naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podniesiono, że podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018, poz. 2081, dalej jako: u.o.d.i.o.ś.) Wskazano, że działka, na której planowane jest przedsięwzięcie położona jest na terenie objętym planem miejscowym w rejonie wsi B., zgodnie z którym teren przeznaczony jest pod zabudowę obiektów produkcyjnych, składów i magazynów lub usługowej z wyłączeniem lokalizacji m.in. instalacji do odzysku, sortowania, kompostowania lub unieszkodliwiania odpadów, składowisk odpadów i miejsc retencji powierzchniowej odpadów. Podniesiono ponadto, że postępowanie w sprawie zostało zawieszone na wniosek inwestora, postanowieniem z 17 listopada 2014 r. Pismem z 12 września 2016 r. inwestor wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania, lecz Kolegium wydało zaskarżoną decyzję pomimo braku formalnego podjęcia postępowania. WSA stwierdził, że doszło w tym zakresie do naruszenia prawa, jednak w okolicznościach badanej sprawy było to uchybienie pozostające bez wpływu na wynik sprawy. W ustawowym terminie wnioskodawca zwrócił się o bowiem o podjęcie postępowania, co należy utożsamiać z jego deklaracją o podtrzymaniu złożonego przez siebie wniosku o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. Sam fakt braku formalnego poinformowania inwestora o podjęciu, na jego wniosek, postępowania, i to w sytuacji, gdy ustawodawca wykluczył zażalenie na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, stanowi w ocenie WSA okoliczność, która nie miała wpływu na wynik badanej sprawy, w szczególności jeżeli weźmie się pod uwagę bezsporny w badanej sprawie fakt braku zgodności zamierzenia inwestycyjnego wskazanego we wniosku z postanowieniami planu miejscowego. Podniesiono, że w okolicznościach niniejszej sprawy wystąpiono o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla zamierzenia polegającego na budowie [...], które zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016, poz. 71) zakwalifikowane zostało jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z postanowień art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. wynika, że co do zasady zgodność z postanowieniami planu miejscowego jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami planu miejscowego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie. Słusznie przy tym Kolegium zastosowało przepisy prawa miejscowego obowiązujące w dacie rozpoznawania przez siebie sprawy i uznało, że nie jest uprawnione do polemizowania z postanowieniami przepisów prawa miejscowego. WSA dostrzegł argumentację odwołania zmierzającą do wykazania wadliwości obowiązującego w dacie orzekania przez organ I instancji planu miejscowego, jednak wyjaśnił, że uchwała Rady Gminy stanowi akt prawa miejscowego i nigdy nie stwierdzono jej nieważności, zaś kwestia jej legalności mogłaby być rozważana przez sąd administracyjny na skutek skargi wywiedzionej na tę uchwałę. W związku z tym wskazano, że nie doszło zatem do naruszenia zasady dwuinstancyjności z uwagi na brak analizy prawidłowości postępowania organu I instancji. Wskazano, że Kolegium nie naruszyło art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. wskazując, że "nie odnosi się do pozostałych zarzutów odwołania, wobec ustalenia co do braku zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego" i wyjaśniając, że "nie mają one wpływu na treść wydanej decyzji". Od wyroku tego skargę kasacyjną wywiodło Przedsiębiorstwo [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w C. zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 98 § 2 k.p.a. poprzez nieprawidłowe przyjęcie przez WSA, że niewydanie przez organ postanowienia w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania stanowi okoliczność niemającą wpływu na wynik sprawy, kiedy zgodnie z wykładnią przepisu art. 98 § 2 k.p.a. przepis ten należy interpretować w ten sposób, że samo żądanie strony o podjęcie postępowania nie powoduje jego podjęcia, lecz konieczne jest do tego postanowienie organu, którego w niniejszej sprawie nie było; - art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 80, art. 107 § 3, art. 8, art. 11 i art. 15 k.p.a. poprzez nieprawidłową ocenę zaskarżonej decyzji przez WSA, przejawiającą się w przyjęciu, iż organ w sposób prawidłowy wydał zaskarżoną decyzję z uwzględnieniem zasady dwuinstancyjności oraz dokonał w uzasadnieniu faktycznym i prawnym zaskarżonej decyzji analizy prawidłowości postępowania organu I instancji uznając równocześnie, że uchybienia te nie mają wpływu na wynik sprawy, kiedy prawidłowym powinno być uznanie przez WSA, że uchybienia te są istotne i mają wpływ na wynik sprawy i tym samym stanowią przesłankę do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania jej do ponownego rozpoznania organowi II instancji. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także oświadczyła, że zrzeka się rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Kolegium wydało zaskarżoną decyzję w czasie formalnego zawieszenia postępowania. Wskazano, że wprawdzie skarżący kasacyjnie skierował żądanie podjęcia postępowania, ale Kolegium po otrzymaniu pisma nie wydało postanowienia o podjęciu postępowania. Podniesiono, że decyzja wydana w czasie zawieszenia postępowania została wydana z istotną wadą proceduralną, czego niesłusznie nie podzielił Sąd I instancji. Skarżący kasacyjnie przyznał, że zwrócenie się o podjęcie zawieszonego postępowania należy utożsamiać z deklaracją o podtrzymaniu złożonego wniosku o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, ale niezależnie od woli, jaką wyraził skarżący, nie zwalniało to organu z obowiązku wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. W związku z tym nie podzielono stanowiska WSA, że było to uchybienie pozostające bez wpływu na wynik sprawy. Ponadto zarzucono, że WSA dokonał błędnej kontroli zaskarżonej decyzji w kwestii dotyczącej naruszenia zasady dwuinstancyjności oraz niedokonania w uzasadnieniu faktycznym i prawnym zaskarżonej decyzji analizy prawidłowości postępowania organu I instancji. Podkreślono, że Kolegium było zobowiązane do odniesienia się w uzasadnieniu decyzji nie tylko do samej zgodności wnioskowanego przedsięwzięcia z obowiązującym w dacie orzekania planem miejscowym, ale także do prawidłowości prowadzenia postępowania oraz zastosowania i wykładni przepisów prawa materialnego przez organ I instancji. Zdaniem skarżącego kasacyjnie użyte w uzasadnieniu decyzji Kolegium sformułowanie, że "nie odnosi się do pozostałych zarzutów odwołania bowiem nie mają one wpływu na treść wydanej decyzji, która w ocenie niniejszego składu Kolegium została wydana prawidłowo jako decyzja odmowna" dowodzi, że organ ten nie tylko skontrolował decyzji organu I instancji, ale decyzję tę uznał za prawidłową. Podkreślono, że kwestia ta jest istotna chociażby z punktu widzenia ewentualnej odpowiedzialności odszkodowawczej, czy też możliwości dochodzenia innych roszczeń cywilnoprawnych, co Sąd winien był wziąć pod uwagę będąc związanym wszystkimi powszechnie obowiązującymi przepisami, w tym przepisami prawa cywilnego. Istotną z tego punktu widzenia jest możliwość wydania decyzji środowiskowej pod rządami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr 390/1X111/2002 Rady Gminy C. z dnia 18 września 2002 r., a której to kwestii nie jest władny badać samodzielnie sąd powszechny. Decyzja administracyjna wydana przez Kolegium jest zatem jedynym źródłem, na podstawie którego można ocenić, czy postępowanie organu I instancji było prawidłowe. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zarządzeniem z 8 listopada 2022 r. Przewodnicząca Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.) skierowała sprawę na posiedzenie niejawne, informując strony o możliwości uzupełnienia argumentacji uzasadnienia skargi kasacyjnej albo żądania jej oddalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej, w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 powołanej wyżej ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Strony w niniejszej sprawie zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska, co oznacza, że standardy ochrony praw stron i uczestników zostały zachowane. Powyższe zaś przesądziło o przyjęciu przez Naczelny Sąd Administracyjny, że rozpoznanie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym jest dopuszczalne. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozpoznaniu sprawy, związany był granicami skargi kasacyjnej. Wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mogących - w jej ocenie - mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 98 k.p.a. poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że niewydanie postanowienia w przedmiocie podjęcia postępowania stanowi okoliczność niemającą wpływu na wynik sprawy oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 80, art. 107 § 3, art. 8, art. 11 i art. 15 k.p.a. poprzez nieprawidłową ocenę przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji przejawiającą się w przyjęciu, że organ dokonał w uzasadnieniu prawnym i faktycznym analizy prawidłowości postępowania organu z uwzględnieniem zasady dwuinstancyjności. Odnosząc się do pierwszego z podniesionych zarzutów należy wskazać, że art. 98 § 2 k.p.a. stanowi, że jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. Tymczasem uzasadnienie tego zarzutu odnosi się do braku wydania przez organ postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania i wydania decyzji w okresie jego zawieszenia. Przy czym skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje okoliczności, że złożyła wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania. Zatem uzasadnienie zarzutu nie odpowiada wskazanemu naruszeniu przepisu prawa. Należy zaś podkreślić, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem odwoławczym, którego sporządzenie powierzone zostało profesjonalnym podmiotom. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07, wyrok NSA z 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12, wyrok NSA z 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, wyrok NSA z 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12, dostępne w Internecie). Nawet jednak, gdyby opierać się wyłącznie na uzasadnieniu skargi kasacyjnej, to odnosząc się do zarzutu wydania przez organ decyzji bez formalnego podjęcia postępowania wskazać należy, że Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że w tym zakresie doszło do naruszenia prawa. Zgodnie bowiem z art. 101 § 1 k.p.a. organ winien wydać w tym przedmiocie postanowienie i zawiadomić o nim strony. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest jednak pogląd, że od postanowienia tego nie służy zażalenie (wyroki NSA z 18 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 340/13, z 28 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2975/12, z 12 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2509/12, z 12 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2507/12, z 30 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1993/12, z 18 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 2296/12, z 18 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 2296/12). W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę Sądu I instancji, że niewątpliwe naruszenie prawa w tym zakresie, jakiego dopuścił się organ, nie miało wpływu na wynik sprawy. Takiego wpływu na treść rozstrzygnięcia nie wykazała także skarżąca kasacyjnie. W okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzić bowiem należy, że nie może być uznane za prawnie bezskuteczne procedowanie przez organ i wydanie decyzji, pomimo zawieszenia postępowania, tylko z tego powodu, że nie zostało wydane postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania. Uchybienie organu w tym zakresie nie pogorszyło bowiem w żaden sposób sytuacji prawnej skarżącej kasacyjnie, która sama złożyła wniosek o podjęcie postępowania i wyraziła wolę jego kontynuowania. W związku z tym nie ulega wątpliwości, że brak podjęcia postępowania w sprawie stanowiło uchybienie procesowe organu, ale uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela także drugiego z zarzutów skargi kasacyjnej, dotyczącego naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Istota zasady dwuinstancyjności sprowadza się do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, na co zresztą wskazuje sama skarżąca kasacyjnie, przytaczając stosowne orzeczenia sądów administracyjnych. Oznacza to, że organ odwoławczy nie może wyłącznie ograniczyć się do kontroli zaskarżonej decyzji, lecz musi ponownie rozpoznać sprawę administracyjną, uwzględniając przy tym zmianę stanu faktycznego i prawnego, czego także skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje. Natomiast skarżąca kasacyjnie uważa, że brak odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutów podniesionych w odwołaniu jest na tyle istotne, że mogło mieć wpływ na wynik sprawy i winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji. Takiego stanowiska Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela. Należy bowiem zauważyć, że zarzuty podniesione w odwołaniu dotyczyły stanu prawnego istniejącego na dzień wydania decyzji przez organ I instancji, który następnie uległ zmianie z uwagi na podjęcie uchwały o zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym organ odwoławczy musiał ponownie rozpoznać sprawę uwzględniając nowy stan prawny. W tej sytuacji ocena prawidłowości decyzji organu I instancji w kontekście podniesionych zarzutów odwołania musiałaby się odnosić do nieistniejącego już stanu prawnego. W związku z tym zawarte w decyzji organu odwoławczego stwierdzenie, że zarzuty te nie miały wpływu na treść wydanej decyzji, w tych okolicznościach nie budzi wątpliwości. Co więcej Sąd I instancji wyjaśnił, z jakich powodów podniesione przez skarżącą w odwołaniu zarzuty dotyczące poprzednio obowiązującego planu miejscowego i tak nie mogłyby skutkować uchyleniem decyzji I instancji przez organ odwoławczy. W tych okolicznościach nie doszło do naruszenia powoływanych przepisów k.p.a. Z powyższych powodów skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. W związku z tym, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.