III OSK 1731/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Marszałka Województwa Wielkopolskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 czerwca 2025 r. sygn. akt IV SAB/Po 112/25 w sprawie ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. [...] na bezczynność Marszałka Województwa Wielkopolskiego w przedmiocie wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Marszałka Województwa Wielkopolskiego na rzecz P. S.A. z siedzibą w W. [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 18 czerwca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt IV SAB/Po 112/25 po rozpoznaniu na w trybie uproszczonym w dniu 18 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. [...] (dalej: Spółka, skarżąca, strona) na bezczynność Marszałka Województwa Wielkopolskiego (dalej: Marszałek, organ) w przedmiocie wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów, w pkt 1. zobowiązał Marszałka do rozpatrzenia sprawy znak DSK-IV.7243.36.2024 z wniosku skarżącego z 11 kwietnia 2024 r. w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; w pkt 2. stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie opisanej w pkt 1 sentencji; w pkt 3. stwierdził, że bezczynność ta nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; w pkt 4. zasądził od Marszałka na rzecz Spółki kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wskazał, Spółka reprezentowana przez pełnomocnika procesowego (radcę prawnego), w skardze na bezczynność Marszałka w sprawie znak DSK-IV.7243.36.2024 z wniosku Spółki z 11 kwietnia 2024 r. w sprawie wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów zarzuciła organowi administracji publicznej naruszenie art. 64 § 2 k.p.a. przez pozostawienie bez rozpoznania podania skarżącej z 11 kwietnia 2024 r. o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów, w sytuacji gdy wniosek nie posiadał braków formalnych i możliwe było jego merytoryczne rozpoznanie. W odpowiedzi na skargę Marszałek wniósł o jej oddalenie w całości. W piśmie procesowym z 12 maja 2025 r. ("replika na odpowiedź na skargę") Spółka, ustosunkowała się do odpowiedzi na skargę. Sąd I instancji zobowiązując Marszałka do rozpatrzenia sprawy znak DSK-IV.7243.36.2024 z wniosku skarżącej z 11 kwietnia 2024 r. w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; 2. stwierdzając, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie opisanej w pkt 1 sentencji; 3. stwierdzając, że bezczynność ta nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, że w dniu 12 kwietnia 2024 r. (data nadania pocztowego) Spółka wystąpiła do Marszałka Województwa Wielkopolskiego z wnioskiem z 11 kwietnia 2024 r. w sprawie wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów na terenie działalności Zakładu prowadzonej na terenie województwa w. Podanie to wpłynęło do siedziby organu w dniu 15 kwietnia 2024 r. Przed wniesieniem skargi (co nastąpiło w dniu 24 marca 2025 r. - data nadania pocztowego) skarżąca wniosła ponaglenie, o którym mowa w art. 52 § 1 i 2 oraz art. 53 § 2b p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 k.p.a., na co wskazuje fakt złożenia pisma z 22 stycznia 2025 r. stanowiącego ponaglenie na "bezczynność i przewlekłość" i pisma z 17 marca 2025 r. stanowiącego ponaglenie na bezczynność Marszałka w załatwienia sprawy znak DSK-IV.7243.36.2024 dotyczącej wniosku Spółki z 11 kwietnia 2024 r. (data wpływu do organu: 15 kwietnia 2024 r.). W takich warunkach Sąd I instancji stwierdził, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona z zachowaniem wymogów formalnych, o których mowa w art. 52 § 1 i 2 oraz art. 53 § 2b p.p.s.a. Skarga była dopuszczalna, co umożliwiało jej merytoryczne rozpoznanie przez sąd administracyjny. Sąd I instancji zaznaczył, że na dzień rozstrzygania sprawy przez ten Sąd, tj. 18 czerwca 2025 r., żadna ze stron postępowania nie poinformowała Sądu o wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej znak DSK-IV.7243.36.2024 z wniosku Spółki z 11 kwietnia 2024 r. w sprawie wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów. Według Sądu I instancji, zgodnie z art. 378 ust. 2a, pkt 1 p.o.ś., o właściwości marszałka województwa nie decyduje to, czy dane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem zawsze znacząco oddziałującym na środowisko, ale to, czy jest przedsięwzięciem na terenie zakładu (w rozumieniu art. 3 pkt 48 p.o.ś.), gdzie jest eksploatowana instalacja (w rozumieniu art. 3 pkt 6 p.o.ś.), która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec powyższego, skoro linie kolejowe jako budowle niebędące urządzeniem technicznym spełniają przesłanki by zakwalifikować je jako instalacje, a do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zaliczają się m.in. linie kolejowe wchodzące w skład infrastruktury transportu kolejowego transeuropejskiej sieci transportowej, to w świetle art. 378 ust. 2a, p.o.ś. marszałek województwa będzie organem właściwym w przedmiotowej sprawie. Skoro skarżąca Spółka zarządza zakładem, na terenie którego eksploatowana instalacja kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, to w sprawie zastosowanie znajduje przepis art. 378 ust. 2a, pkt 1 p.o.ś. W skardze kasacyjnej Marszałek, reprezentowany przez r.pr., na podstawie art. 173 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej: p.p.s.a.), zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji. II. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, wskazując na treść art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 378 ust. 2a pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2025 r. poz. 647, ze zm., dalej: p.o.ś.), przez błędną ich wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że wszystkie linie kolejowe zarządzane przez wnioskodawcę stanowią teren jednego zakładu w rozumieniu p.o.ś., a w konsekwencji uznanie Marszałka za organ właściwy do rozpoznania złożonego wniosku o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów w pełnym jego zakresie; 2) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 i art. 66 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.), przez stwierdzenie bezczynności organu administracji w następstwie błędnego przyjęcia, że w sprawie nie zachodziły przesłanki do pozostawienia podania skarżącej bez rozpoznania, a organ był wyłącznie właściwy do jego rozpatrzenia, w sytuacji, gdy pomimo otrzymanego wezwania, skarżąca nie usunęła braków formalnych wniosku, a podanie dotyczyło kilku spraw podlegających załatwieniu przez rożne organy; b) art. 141 § 4 w zw. z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wyrażające się w sporządzeniu uzasadnienia, które nie zawiera pełnego wyjaśnienia przyjętej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a to poprzez niewskazanie przesłanek, w oparciu o które wszystkie linie zarządzane przez skarżącą uznano za stanowiące teren jednego zakładu w rozumieniu art. 3 pkt 48 p.o.ś.; W oparciu o powyższe zarzuty - każdy z osobna, jak też wszystkie łącznie – wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.; Ponadto, wniesiono o zwrot na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, a to na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.; Jednocześnie, na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., złożono oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie jej zarzutów. Spółka, reprezentowana przez r.pr. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o: 1. oddalenie skargi kasacyjnej organu w całości, stosownie do treści art. 184 p.p.s.a.; 2. zwrot na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, czyli zgodnie z dyspozycją art. 204 pkt 2) p.p.s.a.; 3. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., złożono oświadczenie, o zrzeczeniu się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności co do zasady rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd I instancji przepis prawa materialnego, chyba, że postawiony w skardze kasacyjnej zarzut procesowy jest w istocie konsekwencją zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego. W takiej sytuacji uzasadnione jest dokonanie jego oceny w ramach analizy tych właśnie zarzutów (materialnych). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w tym składzie, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wyrażającego się w sporządzeniu uzasadnienia, które nie zawiera pełnego wyjaśnienia przyjętej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a to przez niewskazanie przesłanek, w oparciu o które wszystkie linie zarządzane przez skarżącą uznano za stanowiące teren jednego zakładu w rozumieniu art. 3 pkt 48 p.o.ś., sformułowany w II.2) b) petitum skargi kasacyjnej. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wyjaśnić należy, że w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji nie występuje teza, według której wszystkie linie zarządzane przez skarżącą uznano za stanowiące teren jednego zakładu w rozumieniu art. 3 pkt 48 p.o.ś. Uzasadnienie wyroku zawiera pełne wyjaśnienie przyjętej podstawy prawnej. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., jeżeli nie wiadomo, jaki stan faktyczny Sąd pierwszej instancji przyjął, jako podstawę wyrokowania, a także w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy wada uzasadnienia nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się, bowiem w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to, więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (zob. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, wyrok NSA z 12 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1620/10 oraz wyrok NSA z 19 grudnia 2024 r., sygn. akt III OSK 2718/23). Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem, dlaczego nie stwierdził czy stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, czy też przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1985/09). W orzecznictwie NSA podnosi się między innymi, że: 1) wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku; funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok NSA z 20 lipca 2023 r., sygn. akt III OSK 1047/22); 2) uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie; jest to norma prima facie o charakterze głównie technicznym (wskazuje konieczne elementy uzasadnienia orzeczenia), obowiązki sądu płynące z tej regulacji są jednak niezwykle istotne; choć uzasadnienie wyroku jest w istocie rzeczy instytucją wtórną w stosunku do postępowania przeprowadzonego przed sądem administracyjnym - sprowadza się ono bowiem do rekapitulacji jego przebiegu i prezentacji stanowiska sądu - art. 141 § 4 p.p.s.a. tworzy po stronie sądu obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi zapoznanie się z tokiem rozumowania, który doprowadził sąd do określonego rozstrzygnięcia sprawy; zarówno strony postępowania - jak i inne zainteresowane osoby i podmioty - powinny być w stanie na podstawie uzasadnienia jednoznacznie zrekonstruować podstawę rozstrzygnięcia, a także przyczyny zajęcia danego stanowiska przez sąd; z treści uzasadnienia wyroku powinno wynikać, że sąd przeanalizował wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze, konfrontując je z ustaleniami poczynionymi przez organy i z materiałem dowodowym sprawy; motywy wyroku muszą być przy tym jasne oraz przekonujące, stanowić konsekwentną i logiczną całość; przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. wymaga, aby sąd pierwszej instancji wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tej regulacji, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (lub - alternatywnie - stwierdził takie naruszenie); wywody sądu nie mogą być przy tym wewnętrznie sprzeczne, niespójne i niekonsekwentne, gdyż uniemożliwia to jednoznaczne odczytanie intencji sądu, które przemawiały za podjęciem określonego rozstrzygnięcia; przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej przede wszystkim wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia (wyrok NSA z 8 marca 2023 r., sygn. akt I FSK 1398/19). Uwzględniając powyższe, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie nie pojawiły się wątpliwości prowadzące do stwierdzenia, że zaskarżony wyrok został wydany w sytuacji, w której nie zawiera pełnego wyjaśnienia przyjętej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a to przez niewskazanie przesłanek, w oparciu o które wszystkie linie zarządzane przez skarżącą uznano za stanowiące teren jednego zakładu w rozumieniu art. 3 pkt 48 p.o.ś. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w tym składzie, wszystkie kwestie stanowiące istotę sporu w tej sprawie, zostały dogłębnie wyjaśnione w uzasadnieniu wyroku. To czyni nieuzasadnionym zarzuty skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt II. 2) a) petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 i art. 66 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.), przez stwierdzenie bezczynności organu administracji w następstwie błędnego przyjęcia, że w sprawie nie zachodziły przesłanki do pozostawienia podania skarżącej bez rozpoznania. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia zgodzić należy się z Sądem I instancji, że w niniejszej sprawie Marszałek był właściwy w sprawie z wniosku Spółki o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów na terenie działalności [...]. Przy tym, pomimo niezasadnego powołania się na art. 66 § 1 k.p.a., organ nie załatwił sprawy w terminie nawet w tej części, w jakiej uznawał swoją właściwość. Wszystko to wskazuje na zaistnienie po stronie organu stanu bezczynności w załatwieniu sprawy. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania było nieuprawnione. W trafnej ocenie Sądu I instancji, organ powinien przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i jej rozstrzygnięcia w drodze wydania decyzji załatwiającej sprawę (przez wydanie żądanego pozwolenia, odmowę jego wydania czy też ewentualnie tzw. merytoryczne umorzenie postępowania). W orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, który podziela Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tym składzie, według którego "Organ administracji publicznej, do którego wpłynęło podanie, powinien był wszcząć postępowanie w sprawie, w której jest właściwy. W sprawach pozostałych powinien był zawiadomić stronę, że powinna wnieść do właściwych organów administracji publicznej odrębne podania. Nie ma więc organ obowiązku sporządzenia np. odpisu podania i przekazania go do organów właściwych do rozpatrzenia w pozostałym zakresie spraw objętych podaniem. Obowiązki organu niewłaściwego ograniczone są zatem do zawiadomienia, że w innych sprawach wnoszący podanie powinien złożyć odrębne podanie do właściwego organu" (zob. wyrok NSA z 31 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 912/16). Stosownie do art. 66 § 1 k.p.a., jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, uczyni przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości. Równocześnie zawiadomi wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu. Oznacza to, że Marszałek, po ustaleniu, że przedmiotem postępowania jest sprawa objęta jego właściwością, powinien prowadzić postępowanie i podjąć stosowne rozstrzygniecie. Natomiast w zakresie w jakim podanie może dotyczyć innych spraw podlegających załatwieniu przez inny organ, Marszałek, jeżeli okaże się, że nie jest właściwy do ich załatwienia, powinien zawiadomić wnoszącego podanie, że w tych sprawach należy wnieść odrębne podanie do właściwego organu (zob. postanowienie NSA z 9 maja 2012 r., sygn. akt II OW 30/12). Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt II.1) petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 378 ust. 2a, pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2025 r. poz. 647, ze zm., dalej: p.o.ś.), przez błędną ich wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że wszystkie linie kolejowe zarządzane przez wnioskodawcę stanowią teren jednego zakładu w rozumieniu p.o.ś. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wyjaśnić należy, że w żadnym miejscu uzasadnienia wyroku Sądu I instancji nie wskazano, że wszystkie linie kolejowe zarządzane przez wnioskodawcę stanowią teren jednego zakładu w rozumieniu p.o.ś. Takiej tezy nie można też wyprowadzić z argumentacji Sądu I instancji, jak również nie wynika ona z wyjaśnienia przez Sąd I instancji podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Odnosząc się dalej do tego zarzutu wskazać należy, że w pełni podzielić należy stanowisko wyrażone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. postanowienia z: 24 kwietnia 2025 r. sygn. akt III OW 9/25, 28 lutego 2025 r. sygn. akt III OW 90/24 i 28 maja 2024 r. sygn. akt III OW 155/23), dotyczące wykładni przepisów art. 378 ust. 1 i 2a p.o.ś. regulujących właściwość organów ochrony środowisk. Według art. 376 p.o.ś. organami ochrony środowiska, z zastrzeżeniem art. 377, są m.in. starosta (pkt 2) i marszałek województwa (pkt 2b). Zgodzić należy się z Sądem I instancji, który stwierdził, że "w świetle art. 378 ust. 2a p.o.ś. marszałek województwa będzie organem właściwym w przedmiotowej sprawie. Skoro skarżąca Spółka zarządza zakładem, na terenie którego eksploatowana instalacja kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, to w sprawie zastosowanie znajduje przepis art. 378 ust. 2a pkt 1 p.o.ś.". Dalej Sąd I instancji prawidłowo wyjaśnił, że "W świetle twierdzeń stron i akt sprawy pozostaje poza sporem stron postępowania, że część linii kolejowych wskazanych we wniosku Spółki z dnia 11 kwietnia 2024 r. (tabela nr 1 wniosku - str. 6), skorygowanym w piśmie z dnia 4 września 2024 r. w zakresie obszaru działania Zakładu, wchodzi w skład infrastruktury transportu kolejowego transeuropejskiej sieci transportowej, a zatem stanowi przedsięwzięcie, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 29 rozporządzenia. Natomiast to, czy działalność, której dotyczy wniosek [tu: wytwarzanie odpadów na terenie działalności Zakładu], powyższego kryterium nie spełnia, nie ma rozstrzygającego znaczenia w sprawie". Sąd zasadnie zwrócił uwagę, że "że przy pismach z dnia 5 sierpnia i 21 sierpnia 2024 r. Spółka przedstawiła wyjaśnienia w zakresie weryfikacji wniosku i uzupełnienia braków wniosku, a przy wspomnianym piśmie z dnia 4 września 2024 r. skorygowaną tabelę w zakresie obszaru działania [...]. W piśmie z dnia 4 listopada 2024 r., uczynionym na podstawie art. 50 § 1 i art. 54 k.p.a. – bez powołania się na art. 64 § 2 k.p.a. – wezwano skarżącą "do usunięcia – w terminie 21 dni od dnia doręczania niniejszego wezwania – wyjaśnień merytorycznych we wniosku o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów" poprzez m.in. ponowne zweryfikowanie wniosku i przedstawienie dodatkowych wyjaśnień w zakresie wniosku o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów i dołączanych do niego dokumentów". Powyższa argumentacja zasadnie doprowadziła Sąd I instancji do stwierdzenia, że "W niniejszej sprawie Marszałek był właściwy w sprawie z wniosku Spółki o wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów na terenie działalności [...]". Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.