III OSK 1714/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Artur Kuś sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 13 czerwca 2025 r. sygn. akt II SA/Bk 595/25 w sprawie ze skargi I.Z. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku z dnia 7 lutego 2025 r. nr 247/2025 w przedmiocie zwolnienia ze służby 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od I.Z. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 13 czerwca 2025 r. sygn. akt II SA/Bk 595/25 oddalił skargę I.Z. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku z dnia 7 lutego 2025 r. nr 247/2025 w przedmiocie zwolnienia ze służby. U podstaw rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna. Rozkazem personalnym z dnia 8 września 2022 r. nr 954/2022 Komendant Wojewódzki Policji w Białymstoku zwolnił I.Z. (dalej w skrócie: "skarżąca") ze służby w Policji z dniem 30 września 2022 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 1882 ze zm., dalej w skrócie: "ustawa"). Rozkaz ten został utrzymany w mocy przez Komendanta Głównego Policji rozkazem personalnym z dnia 30 listopada 2022 r. nr 4285/2022 Skarga na powyższy rozkaz została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 298/23, natomiast skargę kasacyjną od tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił i wyrokiem z dnia 9 lipca 2024 r. sygn. akt III OSK 492/24 uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji oraz wydane w sprawie przez organy rozkazy personalne w przedmiocie zwolnienia skarżącej ze służby. W dniu 1 sierpnia 2024 r. skarżąca złożyła oświadczenie o gotowości niezwłocznego podjęcia służby w związku z w/w wyrokiem NSA z dnia 9 lipca 2024 r. Wyrok ten wpłynął do organu pierwsze instancji w dniu 2 września 2024 r. Rozkazem personalnym z dnia 9 września 2024 r. nr 1809/2024 Komendant Miejski Policji w Białymstoku zwolnił skarżącą ze służby w Policji z dniem 30 września 2024 r. na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 ustawy. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej w skrócie: "k.p.a."). W ocenie organu pierwszej instancji, skarżąca uchybiła 7-dniowemu terminowi do złożenia oświadczenia o gotowości do służby. Uczyniła to bowiem w dniu 1 sierpnia 2024 r., a termin ten, liczony od uprawomocnienia się wyroku uchylającego decyzję o zwolnieniu ze służby, upływał w dniu 16 lipca 2024 r. Na skutek odwołania skarżącej, Komendant Wojewódzki Policji w Białymstoku rozkazem personalnym z dnia 7 lutego 2025 r. nr 247/2025 uchylił rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 9 września 2024 r. nr 1809/2024 w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącej ze służby w Policji i ustalił datę zwolnienia na 15 listopada 2024 r., zaś w pozostałej części wydany w pierwszej instancji rozkaz personalny utrzymał w mocy. Organ odwoławczy podkreślił, że podstawę rozstrzygnięcia stanowi art. 42 ust. 1 ustawy i to na tej podstawie prawomocny wyrok uchylający decyzję o zwolnieniu ze służby wywołuje skutek w postaci przywrócenia do służby z urzędu (z tym że na przyszłość – ex nunc). Skutek ten ma charakter obligatoryjny i niezależny od uznania organu. Przywrócenie do służby następuje z mocy prawa, z datą prawomocności wyroku uchylającego decyzję zwolnieniową i nie ma podstaw do wydawania w tym zakresie decyzji administracyjnej. Od daty uprawomocnienia się takiego wyroku funkcjonariusz znajduje się w takiej samej sytuacji służbowej, w jakiej pozostawał w dniu zwolnienia ze służby, ale okres pozostawania poza służbą nie może być traktowany jak okres jej pełnienia. O ile jednak samo reaktywowanie stosunku służbowego w takiej sytuacji nie wymaga żadnej aktywności ze strony funkcjonariusza, o tyle dalsze istnienie takiego stosunku zależy od podjęcia określonych działań – i to w ściśle wyznaczonym przez ustawodawcę terminie. Z art. 42 ust. 2 ustawy wynika, że policjant mający wolę kontynuowania służby winien zgłosić gotowość do jej pełnienia w terminie 7 dni. Termin ten rozpoczyna bieg od daty uprawomocnienia się wyroku reaktywującego stosunek służbowy, tj. od dnia ogłoszenia takiego wyroku. Jest on terminem prekluzyjnym dla strony, a jego uchybienie powoduje, że czynność prawna podjęta po upływie tego terminu jest bezskuteczna, a instytucja przywrócenia terminu nie znajduje zastosowania. Konsekwencją niezłożenia w w/w terminie oświadczenia o gotowości do służby jest zatem obowiązek po stronie organu wydania decyzji o zwolnieniu ze służby na podstawie art. 42 ust. 2 w zw. z art. 41 ust. 3 ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na powyższy rozkaz personalny I.Z. zarzuciła naruszenie wskazanych przepisów k.p.a. oraz art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 ustawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W motywach powołanego na wstępie wyroku wskazał, że uchylenie decyzji o zwolnieniu ze służby było wynikiem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2024 r. sygn. akt III OSK 492/24, uchylającym wyrok Sądu pierwszej instancji oraz rozkazy personalne organów Policji obu instancji, a zatem siedmiodniowy termin z art. 42 ust. 2 ustawy na zgłoszenie przez skarżącą gotowości do służby upływał w dniu 16 lipca 2024 r. (wtorek). Zgłoszenie przez skarżącą gotowości do służby w dniu 1 sierpnia 2024 r. było zatem spóźnione i nie mogło doprowadzić do dopuszczenia jej do służby oraz ustalenia uposażenia, bowiem sprzeciwiała się temu treść art. 42 ust. 2 ustawy. Zdaniem WSA w Białymstoku, argumenty skarżącej, iż termin siedmiodniowy powinien być w jej przypadku liczony od doręczenia wyroku NSA z uzasadnieniem, gdyż nie była powiadomiona o terminie posiedzenia niejawnego, na którym zapadł prawomocny wyrok, są nietrafne, bowiem zgodnie z art. 144 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a.") sąd jest związany wydanym wyrokiem od chwili jego ogłoszenia, a jeżeli wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym – od podpisania sentencji wyroku. Wyrok wydany na posiedzeniu niejawnym podlega niezwłocznie publicznemu udostępnieniu w sekretariacie sądu, przez okres czternastu dni (art. 139 § 4 p.p.s.a.). Z kolei stosownie do treści art. 168 § 1 p.p.s.a., orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje od niego środek odwoławczy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiodła I.Z. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 42 ust. 2 w zw. z art. 41 ust. 3 ustawy w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że w przedmiotowej sprawie skarżąca nie dochowała siedmiodniowego terminu zgłoszenia gotowości podjęcia służby, który winien być liczony od dnia następnego od wydania wyroku przez NSA w sprawie o sygn. akt III OSK 492/24 (co nastąpiło w dniu 9 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym) i zakończył się w dniu 16 lipca 2024 r., w sytuacji, gdy w/w wyrok NSA (który uchylił wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 298/23, a także rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 30 listopada 2022 r. nr 4285 i rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku z dnia 8 września 2022 r. nr 954/2022 w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji) został wydany na posiedzeniu niejawnym, którego termin nie był znany skarżącej, uzasadnienie wyroku zostało sporządzone z urzędu, zaś skarżąca o jego treści dowiedziała się w momencie doręczenia, które nastąpiło w dniu 31 lipca 2024 r. i od tego terminu skarżącej zaczął biec termin zgłoszenia gotowości do podjęcia służby, który został przez nią dochowany, gdyż taką gotowość zgłosiła już w dniu 1 sierpnia 2024 r.; b) art. 42 ust. 2 w zw. z art. 41 ust. 3 ustawy w zw. z art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że w przedmiotowej sprawie skarżąca nie dochowała siedmiodniowego terminu zgłoszenia gotowości podjęcia służby, który winien być liczony od dnia następnego od wydania wyroku przez NSA w sprawie o sygn. akt III OSK 492/24 (co nastąpiło w dniu 9 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym) i zakończył się w dniu 16 lipca 2024 r., w sytuacji, gdy w/w wyrok NSA był udostępniony publicznie w trybie art. 139 § 5 p.p.s.a. w okresie pomiędzy 12 lipca 2024 r. a 25 lipca 2024 r., co oznacza, że przyjmując ostatni dzień powyższego udostępnienia, siedmiodniowy termin zgłoszenia gotowości do służby (przy założeniu, że termin ten nie liczy się od doręczenia w/w wyroku NSA) upływał i tak w dniu 1 sierpnia 2024 r., co pokrywa się z pismem skarżącej dotyczącym zgłoszenia przez nią gotowości do służby, które wpłynęło do Komendy Miejskiej Policji w [...] w dniu 01 sierpnia 2024 r., a więc dzień po uzyskaniu przez nią wyroku NSA z dnia 9 lipca 2024 r. wraz z uzasadnieniem; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 106 § 3 w zw. z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a., poprzez przeprowadzenie dowodu w postaci uzyskania informacji z NSA dotyczącego wyroku tego Sądu z dnia 9 lipca 2024 r. sygn. akt III OSK 492/24, a mianowicie, czy strony postępowania były zawiadamiane o terminie posiedzenia niejawnego w dniu 9 lipca 2024 r. i czy termin posiedzenia niejawnego był udostępniony na e-wokandzie do publicznej wiadomości oraz ustalenie, że termin posiedzenia niejawnego wyznaczonego na 9 lipca 2024 r. w sprawie III OSK 492/24 był umieszczony w dniu 25 kwietnia 2024 r. na e-wokandzie, stąd też, w ocenie WSA w Białymstoku, istniała możliwość niewymagających jakichś ponadstandardowych działań dowiedzenia się o terminie rozpoznania skargi kasacyjnej przez sprawdzenie e-wokandy NSA, tym bardziej, że skarżąca zrzekła się przeprowadzenia rozprawy, w sytuacji, gdy WSA w Białymstoku dość wybiórczo dokonał oceny materiału dowodowego poprzez pominięcie informacji m.in. z notatki służbowej z dnia 3 czerwca 2025 r., a także zarządzenia NSA z dnia 24 kwietnia 2024 r., z których wynika, że strony postępowania nie są zawiadamiane o terminie posiedzenia niejawnego, a tylko o składzie orzekającym, zaś kwestia skorzystania przez skarżącą z możliwości zrzeczenia się przeprowadzenia rozprawy nie może oznaczać, że skarżąca z tego powodu ma ponosić ujemne konsekwencje i być obciążana obowiązkiem w postaci codziennych telefonów do NSA, celem uzyskania informacji o terminie posiedzenia niejawnego w sprawie III OSK 492/24, tym bardziej, że skarżąca została pismem z dnia 28 maja 2024 r. poinformowana przez NSA w Warszawie, że orzeczenie w jej sprawie, wraz z uzasadnieniem, doręczone zostanie stronom z urzędu; b) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku uniemożlwiającego poddanie go kontroli instancyjnej, a mianowicie naprzemienne wskazywanie daty umieszczenia na e-wokandzie terminu posiedzenia niejawnego w sprawie III OSK 492/24, gdzie najpierw WSA w Białymstoku wskazywał na datę 25kwietnia 2025 r., zaś potem 25 kwietnia 2024 r., a także urwane uzasadnienie w zakresie przedstawienia materii prawidłowości nadania rygoru natychmiastowej wykonalności; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji: - gdy brak jest w postępowaniu organów klarownego uzasadnienia zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności w wydawanych przez nich rozkazach w sytuacji, gdy nie wykazano jakiejkolwiek rzeczywistej okoliczności uzasadniającej konieczność nadania takiego rygoru, zaś twierdzenia WSA w Białymstoku w tym zakresie oparte są wyłącznie na ogólnikach i próbie nieudolnego uzasadnienia, że organy te jednak wyjaśniły dostatecznie kwestię nadania rygoru natychmiastowej wykonalności; - niedochowania trzymiesięcznego terminu zwolnienia ze służby skarżącej, gdyż rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 9 września 2024 r. nr 1809/2024 został doręczony skarżącej w dniu 15 listopada 2024 r., a więc z uchybieniem tego terminu zgodnie z art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 ustawy; - uchylenia rozkazu personalnego organu pierwszej instancji w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i ustalenie daty zwolnienia ze służby na dzień 15 listopada 2024 r., co oznacza, że de facto został wydany rozkaz personalny, tj. decyzja na niekorzyść skarżącej, co przyczynia się do tego, że organ emerytalno-rentowy wypłacający skarżącej świadczenie emerytalne będzie stwierdzał ustanie prawa do emerytury do dnia 15 listopada 2024 r., a także dokonywał ponownego ustalenia wysokości emerytury do tego dnia; d) art. 144 w zw. z art. 168 § 1 w zw. z art. 170 p.p.s.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i ustalenie, że wyrok sądu drugiej instancji jest od razu prawomocny, a jego prawomocność zbiega się z wydaniem wyroku na posiedzeniu niejawnym, w sytuacji, gdy efektem uchylenia przez NSA decyzji w sprawie zwolnienia ze służby, jak to było w przypadku skarżącej, jest "reaktywowanie" stosunku służbowego z dniem ogłoszenia lub doręczenia wyroku. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonych rozkazów personalnych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Dodatkowo, w związku z zarzutem z pkt 2 lit. c tiret 3 skargi kasacyjnej, wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu w postaci decyzji ZER MSWiA z dnia 4 lipca 2025 r. o ponownym ustaleniu wysokości emerytury i decyzji ZER MSWiA z dnia 4 lipca 2025 r. o ustaniu prawa do emerytury – na okoliczność wykazania skutków wydania na niekorzyść skarżącej zaskarżonego rozkazu personalnego, poprzez uchylenie rozkazu personalnego organu pierwszej instancji w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i ustalenie daty zwolnienia ze służby w Policji na dzień 15 listopada 2024 r. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Chybione okazały się zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego. Według art. 42 ust. 2 ustawy, jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3. Natomiast art. 41 ust. 3 ustawy stanowi, że policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Podkreślić należy, iż termin zakreślony w art. 42 ust. 2 ustawy jest terminem prekluzyjnym, co oznacza, że uchybienie temu terminowi powoduje, iż czynność prawna podjęta po jego upływie jest bezskuteczna. W konsekwencji niedopełnienie powyższego wymogu – niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy – skutkuje zwolnieniem policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy. Użycie w art. 42 ust. 2 ustawy zwrotu: "stosunek służbowy ulega rozwiązaniu" należy interpretować w ten sposób, że zwolnienie funkcjonariusza ze służby w oparciu o ten przepis ma charakter obligatoryjny, a więc nie zostało pozostawione uznaniu administracyjnemu organu. Wyrok NSA z dnia 9 lipca 2024 r. sygn. akt III OSK 492/24 jest wyrokiem prawomocnym. W rozpoznawanej sprawie był on wydany na posiedzeniu niejawnym, a zatem prawomocność zbiegła się z wydaniem tego wyroku – nie po przeprowadzeniu jawnej rozprawy, ale na posiedzeniu bez udziału stron (taki wyrok nie jest formalnie ogłaszany, a istnieje od dnia podpisania). Termin siedmiodniowy na zgłoszenie gotowości do służby powinien być liczony od dnia uprawomocnienia się wyroku uchylającego decyzję o zwolnieniu ze służby z powodu jej wadliwości, jako od daty obiektywnej i niezależnej od woli strony, a także niezależnie do tego, czy wyrok sądu odwoławczego został wydany na posiedzeniu niejawnym, czy też po rozprawie. Jak wynika z akt postępowania sądowego, termin posiedzenia niejawnego wyznaczonego na dzień 9 lipca 2024 r. w sprawie o sygn. akt III OSK 492/24 był umieszczony w dniu 25 kwietnia 2024 r. na e-wokandzie (karta nr 77). Oznacza to, że co najmniej od dnia 25 kwietnia 2024 r., a więc przez ponad dwa miesiące przed terminem rozpoznania sprawy (do dnia 9 lipca 2024 r.), istniała możliwość, niewymagająca ponadstandardowych działań, dowiedzenia się o terminie rozpoznania skargi kasacyjnej przez sprawdzenie e-wokandy NSA. Ponadto, co istotne, strona była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. W konsekwencji powołane zarzuty należało uznać za niezasadne. Nie można też stwierdzić, że dokonana wykładnia narusza art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 2 Konstytucji RP. Pierwszy z powołanych przepisów stanowi: "Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne.". Z kolei według drugiego przepisu: "Wyłączenie jawności rozprawy może nastąpić ze względu na moralność, bezpieczeństwo państwa i porządek publiczny oraz ze względu na ochronę życia prywatnego stron lub inny ważny interes prywatny. Wyrok ogłaszany jest publicznie.". Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawny nie dowodzi naruszenia zasady równości wobec prawa. Podkreślenia wymaga, że procedowanie w owym trybie wymagało zgodnego oświadczenia woli wszystkich stron, w tym także skarżącej. Zatem zgodnie z regułą volenti non fit iniuria rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie może być uznane za naruszenie powołanych przepisów Konstytucji RP. Chybione okazały się również zarzuty naruszenia prawa procesowego. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Użyte w tym przepisie sformułowanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przeprowadzenie dowodu w trybie 106 § 3 p.p.s.a. przez Sąd pierwszej instancji w postaci uzyskania informacji, czy strony postępowania były zawiadamiane o terminie posiedzenia niejawnego w dniu 9 lipca 2024 r. i czy termin posiedzenia był udostępniony na e-wokandzie do publicznej wiadomości, nie stanowi naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Jak zresztą wynika z argumentacji zarzutu skargi kasacyjnej, skarżąca kasacyjnie w istocie nie kwestionuje zasadności przeprowadzenia owego dowodu, lecz ustalenia Sądu pierwszej instancji, które w zakresie obowiązku informowania stron o terminie posiedzenia niejawnego wydają się oczywiste nawet bez przeprowadzenia owego dowodu. W zarzucie nr 2c skarżąca kasacyjnie podnosi również naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez uchylenie rozkazu personalnego organu pierwszej instancji w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i ustalenie daty zwolnienia ze służby na dzień 15 listopada 2024 r., co oznacza, że de facto został wydany rozkaz personalny, tj. decyzja na niekorzyść skarżącej, co przyczynia się do tego, że organ emerytalno-rentowy wypłacający skarżącej świadczenie emerytalne będzie stwierdzał ustanie prawa do emerytury do dnia 15 listopada 2024 r., a także dokonywał ponownego ustalenia wysokości emerytury do tego dnia. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c jest tak zwanym przepisem wynikowym, który określa wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez sąd pierwszej instancji. Jak już wspomniano, zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Odnosząc powyższe uwagi do treści tej części zarzutu, zauważyć przede wszystkim należy, iż skarżąca naruszenie wskazanych norm upatruje w szerszym zakresie, niż wyznaczone to zostało normatywną treścią przytoczonych przepisów. Tak skonstruowanym zarzutem nie można było skutecznie zakwestionować naruszenia zakazu reformationis in peius, o którym stanowi przepis art. 139 k.p.a. Z kolei odnosząc się do argumentu w owym zarzucie, że organy nie dochowały trzymiesięcznego terminu zwolnienia skarżącej ze służby, co stanowi uchybienie art. 41 ust. 3 ustawy, wskazać należy, iż niewątpliwie wskazany w owym przepisie termin został przez organy naruszony. Tym niemniej, skoro intencją skarżącej było przywrócenie do służby, to trudno owo naruszenie uznać za istotne. Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa elementy uzasadnienia wyroku. Stanowi, że powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na przyjęcie, że objęło ono wszystkie niezbędne wymogi, o których mowa w powołanym przepisie, a przedstawiony w nim wywód prawny w toku kontroli instancyjnej pozwala na ocenę, jakie znaczenie WSA w Białymstoku nadał zastosowanym normom prawnym i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. Zauważyć należy, iż za pomocą zarzutu naruszenia tego przepisu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd meriti stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, a w konsekwencji trafności rozstrzygnięcia. Poza tym przepis ten nie może z zasady stanowić samodzielniej podstawy kasacyjnej, bowiem wedle treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA z 2010 r., nr 3, poz. 39) może on być samodzielną podstawą kasacyjną tylko wówczas, gdy motywy wyroku nie zawierają stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Takiego braku niepodobna wytknąć omawianym motywom. Uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, a wywód Sądu pierwszej instancji jest jasny i klarowny. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 204 pkt 1, art. 200, art. 209 i art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.), z uwzględnieniem stanowiska wyrażonego w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12 (ONSAiWSA 2013, nr 3, poz. 38). Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był art. 182 § 2 i 3 in fine p.p.s.a.