III OSK 1708/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Artur Kuś Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 384/23 w sprawie ze skargi K.P., F.P. i I.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 22 lutego 2023 r., nr Gd/4962/21 w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J.K. na rzecz K.P., F.P. i I.P. solidarnie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 17 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 384/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: Sąd I instancji, WSA), po rozpoznaniu sprawy ze skargi K.P., F.P. i I.P., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej: SKO, Kolegium, organ odwoławczy) z 22 lutego 2023 r., nr Gd/4962/21 i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Kartuz (dalej: Burmistrz, organ I instancji) z 18 sierpnia 2021 r., nr OŚ.6220.15.2017.NL w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia (pkt 1) oraz zasądził od Kolegium solidarnie na rzecz skarżących kwotę 731 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2). Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się uczestnik postępowania J.K. (dalej: skarżący kasacyjnie, inwestor) i w skardze kasacyjnej, zaskarżając wyrok w całości, zarzucił mu: - naruszenie prawa materialnego - art. 134 § 1, art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 66 oraz art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 11094 ze zm.; dalej: u.o.o.ś.), poprzez uznanie, iż: 1) wydanie przez organy architektoniczno-budowlane prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji, umożliwia uchylenie ostatecznej decyzji Burmistrza z 15 stycznia 2019 r., podczas gdy stosownie do brzmienia art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 u.o.o.ś., ponowna ocena tego oddziaływania jest niemożliwa, 2) sporządzona przez mgr M.K. "Ocena i weryfikacja merytoryczna dokumentacji służącej ocenie oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia..." stanowi kontroperat do raportu oddziaływania na środowisko opracowanego przez mgr inż. T.S., podczas gdy opracowanie to nie spełnia takiego wymogu, a nadto zostało sporządzone przez osobę, której kwalifikacje dla sporządzenia takiego opracowania nie zostały przez uczestników postępowania wykazane, 3) przyjęty przez organy I i II instancji (decyzja Burmistrza i Kolegium) orzekające w przedmiotowym postępowaniu raport oddziaływania na środowisko opracowany przez mgr inż. T.S., w kontekście stanowiska wyrażonego przez mgr M.K. nie spełnia wymogów art. 66 u.o.o.ś. i jako taki wymaga weryfikacji, podczas gdy ustalenia raportu wypełniają przesłanki określone w art. 66 cyt. wyżej ustawy; - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. nieprawidłowe zastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i uznanie przy dokonywaniu oceny zgodności zaskarżonej decyzji administracyjnej ze wskazanymi w skardze kasacyjnej przepisami postępowania administracyjnego, że wskazana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wadliwość decyzji spowodowała, iż treść decyzji środowiskowej jest nieprawidłowa, w sytuacji gdy sporządzony przez inwestora raport oddziaływania inwestycji na środowisko został zaakceptowany przez wszystkie uprawnione organy współpracujące przy wydaniu decyzji, jak również organy procedujące i kontrolujące jej wydanie, zwłaszcza że w wyniku działań inwestora doszło do likwidacji fermy zwierząt futerkowych i rozpoczęcia budowy hodowli drobiu w warunkach zapewniających pełne bezpieczeństwo dla środowiska. Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w niniejszej sprawie, w tym o kosztach zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto skarżący kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się prawa do rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością skargi kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wydając zaskarżony wyrok działał ze świadomością, iż organy architektoniczno-budowlane dla przedmiotowej decyzji wydały decyzje o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę. Sąd ten również powziął wiedzę, iż inwestor w oparciu o to pozwolenie część obiektu już zrealizował. Sąd l instancji w uzasadnieniu wyroku nie odniósł się do tej kwestii jak również nie wskazał, w kontekście brzmienia art. 72 u.o.o.ś. trybu wydania "nowej" decyzji środowiskowej. W tych okolicznościach, w ocenie skarżącego kasacyjnie, uzasadniony jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przy wydawaniu zaskarżonego wyroku art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 u.o.o.ś. Sąd ten bowiem przyjął, iż wydanie przez organy architektoniczno-budowlane prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji, umożliwia uchylenie ostatecznej decyzji Burmistrza Kartuz z 15 stycznia 2019 r., nr OŚ.6220.15.2017.NL, podczas gdy stosownie do brzmienia art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 u.o.o.ś., ponowna ocena tego oddziaływania jest niemożliwa. Nie jest bowiem możliwe "uzupełnienie" procesu inwestycyjnego dla przedsięwzięcia w trakcie jego realizacji o brakujące (nowe) elementy oceny oddziaływania na środowisko. Zdaniem inwestora, ponowna ocena oddziaływania nie jest dokumentem, a postępowaniem, które może być przeprowadzone wyłącznie na etapie wydawania decyzji określonych w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 ww. ustawy, w tym przypadku pozwolenia na budowę. W przypadku, gdy zostało już wydane pozwolenie na budowę, nie ma możliwości przeprowadzenia ponownej oceny. Skarżący kasacyjnie uznaje za nieuzasadniony okolicznościami niniejszej sprawy pogląd Sądu I instancji wyrażony w uzasadnieniu wyroku str. 15, jakoby ocena zapisów raportu dokonana przez organy orzekające w niniejszej sprawie nie uwzględniała warunków przestrzeni wiejskiej, w której jest realizowana inwestycja, tj. działalności agroturystycznej czy piekarni ekologicznej. Wbrew "przekonaniom" Sądu I instancji, inwestycja realizowana przez skarżącego kasacyjnie wychodzi "naprzeciw" środowisku. Zlikwidował on bowiem fermę zwierząt futerkowych, zaś budowa przedmiotowego kurnika pozostaje bez wpływu na sąsiednie nieruchomości. Podkreślono, że potwierdziły to zapisy złożonego przez inwestora i zatwierdzonego przez właściwe organy raportu oddziaływania na środowisko, w tym na sąsiednie nieruchomości. Działalność rolnicza na przedmiotowym terenie jest podstawową funkcją i w ocenie skarżącego kasacyjnie, jako taka nie może być wypierana i ograniczana przez plany innych inwestorów, co do zmiany sposobu zagospodarowania tego terenu. Kwestionowanie zapisów raportu wyłącznie z powodu subiektywnej oceny, co do wpływu nowej funkcji gospodarstwa rolnego na prowadzoną w jego sąsiedztwie działalność gospodarczą jest pozbawione podstaw i jako takie nie zasługuje na uwzględnienie. Dalej wskazano, że wbrew twierdzeniom Sądu I instancji organy zarówno I, jak i II instancji dokonały analizy zgłoszonych przez uczestników postępowania uwag do raportu o oddziaływaniu na środowisko sporządzonego przed procedowaniem pozwolenia na budowę kurnika. Dały temu wyraz w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji, zarówno Burmistrz, jak i Kolegium odnieśli się do zapisów raportu, jak i zgłoszonych do niego przez uczestników postępowania uwag. Ten ostatni organ wskazał ponadto, że uwagi uczestników postępowania w żaden sposób nie czynią wątpliwych, a co za tym idzie wadliwych ustaleń raportu. W tych okolicznościach odmienna ocena Sądu I instancji oparta wyłącznie na twierdzeniach uczestników postępowania nie może zostać uznana za przesądzającą o "wartości" tj. o kompletności i rzetelności raportu. W ocenie skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji dokonując weryfikacji nie poczynił ustaleń dotyczących potwierdzenia nieprawidłowości czy niekompletności zapisów pierwotnie sporządzonego raportu oddziaływania na środowisko częściowo już zrealizowanej inwestycji. Nie powziął bowiem żadnej "fachowej" wiedzy pozwalającej na zwalczenie stanowisk obu procedujących wcześniej w sprawie organów. Podnieść tu trzeba, że Sąd I instancji w tej kwestii nie uzasadnił swojego stanowiska. Kierował się przy wydaniu rozstrzygnięcia wyłącznie interesem strony składającej skargę na rozstrzygnięcie SKO pomijając tym samym słuszny interes wnoszącego w niniejszej sprawie kasację. Kolegium naprawiając wadliwość decyzji Burmistrza uznało, że do wydania decyzji z 15 stycznia 2019 r. doszło z naruszeniem prawa, niemniej jednak ze względu na okoliczności tj. zbieżność ustaleń raportu oddziaływania na środowisko z treścią opinii do ustaleń raportu złożonej przez uczestników postępowania, uchylenie ostatecznej decyzji stało się nieuzasadnione. Z tych względów, zdaniem skarżącego kasacyjnie, wydana przez Burmistrza decyzja z 18 sierpnia 2021 r. zweryfikowana i zmieniona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 22 lutego 2023 r. jest uzasadniona i również w kontekście zapisu art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 u.o.o.ś. winna pozostać zachowana. Dodatkowo inwestor zauważył, że uczestnicy postępowania w trakcie procedowania decyzji o udzieleniu pozwolenia na zmianę sposobu zagospodarowania gospodarstwa inwestora czynnie uczestniczyli we wszystkich etapach tego postępowania. Kwestionowanie zatem jego prawidłowości w postępowaniu wznowieniowym w ocenie inwestora zmierza wyłącznie do uniemożliwienia mu prowadzenia gospodarstwa rolnego w formie przez niego zaplanowanej i zaakceptowanej przez organy architektoniczno-budowlane. Ostatecznie nadmieniono, że strony niniejszego postępowania od wielu lat pozostają w sporze związanym z realizacją przedmiotowej inwestycji i również kwestie objęte przedmiotowym postępowaniem wznowieniowym (tj. uwarunkowania środowiskowe dotyczące położenia inwestycji, wpływ na nieruchomości sąsiednie itp.) były poruszane w wielu postępowaniach przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku i Naczelnym Sądem Administracyjnym, w sprawach o uzgodnienie warunków zabudowy i pozwolenia na budowę. Pismem z 20 maja 2024 r. – w odpowiedzi na skargę kasacyjną – K.P., F.P. i I.P. wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie od skarżącego kasacyjnie na rzecz skarżących solidarnie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Z uwagi na konstrukcję zarzutów skargi kasacyjnej konieczne jest poczynienie w pierwszej kolejności uwag o charakterze ogólnym. Podkreślić należy, że granice skargi kasacyjnej są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym prawidłowe wskazanie podstaw kasacyjnych polega na podaniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone (z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu - ewentualnie innych jednostek redakcyjnych) oraz wyjaśnienie, na czym to naruszenie polegało (art. 176 p.p.s.a.). Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumpcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej, zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania, wykazać należy, że uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 października 2024 r., sygn. akt III OSK 238/23 i przywołane tam orzecznictwo). Dopełnienie tych wymogów jest konieczne, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. W tym zakresie Sąd odwoławczy ma obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., I OPS 10/09). Nie jest zaś dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej, ani ich uściślanie. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że nie jest ani uprawniony, ani zobowiązany do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej, czy do formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej, bądź też do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny. Należy bowiem mieć na uwadze, że wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Konieczne jest przy tym oddzielenie podstawy kasacyjnej od jej uzasadnienia, które jest niezbędnym elementem skargi kasacyjnej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 17 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1695/13; 19 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 16/13; 13 września 2011 r., sygn. akt II FSK 549/10; 13 lipca 2011 r., sygn. akt II FSK 277/10; 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1289/08). Należy także podkreślić, że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych - doradców podatkowych (art. 175 § 1 i § 3 p.p.s.a.), aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 4 sierpnia 2010 r., sygn. akt I FSK 1353/09; 30 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1961/08; 29 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 2048/08). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wyrażał już pogląd, że w świetle art. 174 p.p.s.a. tworzenie zbitki przepisów - szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć sąd I instancji, nie wskazując konkretnie na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe. Podsumowując, z regulacji zawartych w p.p.s.a. wynika, że prawidłowo sformułowany zarzut skargi kasacyjnej powinien zawierać precyzyjne wskazanie przepisu prawa materialnego lub procesowego oraz uzasadnienie tego naruszenia. Zarzut niespełniający tych wymogów nie może być przedmiotem kontroli instancyjnej. W rozpoznawanej sprawie zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego został sformułowany poprzez wyliczenie przepisów, których naruszenia miał dopuścić się Sąd I instancji, to jest art. 134 § 1, art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 66 oraz art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.; dalej: u.i.o.ś.). Poza tym, że zarzut ten stanowi zbitkę przepisów, to co jeszcze bardziej istotne powołany w nim jako podstawa skargi kasacyjnej art. 66 u.i.o.ś. składa się z wyjątkowo dużej liczby ustępów podzielonych na wiele mniejszych jednostek redakcyjnych. Autorka skargi kasacyjnej nie wskazała konkretnie, która jednostka redakcyjna tego przepisu w jej ocenie została naruszona. Złożona budowa tego przepisu w powiązaniu z uzasadnieniem skargi kasacyjnej nie pozwala na stwierdzenie, który konkretnie przepis stanowi podstawę skargi kasacyjnej. Co więcej należy zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przesądził, czy raport znajdujący się w aktach sprawy odpowiada wymaganiom zawartym w całym art. 66 u.i.o.ś. Sąd I instancji zwrócił uwagę na brak przeprowadzenia w tym zakresie prawidłowego postępowania dowodowego, w tym brak oceny treści raportu oraz pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Przy czym, co istotne, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przesądził, że opinia sporządzona przez M.K. stanowi kontraport, lecz stwierdził, iż zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zasadnie Sąd I instancji podkreślił, że weryfikacja prawidłowości sporządzenia raportu może odbywać się za pomocą różnych środków dowodowych dopuszczonych prawem, których wartość i przydatność dowodowa powinna zależeć od całościowej ich oceny, uwzględniającej zakres przedmiotowy, stopień szczegółowości, związek przedmiotowy ze sprawą oraz autorstwo wpływające na stopień wyspecjalizowania i przydatność dowodu. Oceny takiej nie dokonały zaś organy administracji. Niezasługujące na aprobatę jest twierdzenie skargi kasacyjnej, że wydanie przez organy architektoniczno-budowlane prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę uniemożliwia uchylenie ostatecznej decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań wydanej przez Burmistrza Kartuz z 15 stycznia 2019 r. Nie stoją temu na przeszkodzie przepisy art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 u.i.o.ś. Przepis ten wymienia rodzaje przedsięwzięć, których realizacja wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przepisy te jednak nie stoją na przeszkodzie do wszczęcia i prowadzenia postępowań nadzwyczajnych, do których należy także wznowienie postępowania. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową służącą do wzruszenia decyzji ostatecznych obciążonych wadami kwalifikowanymi, a wpływ rozstrzygnięć podjętych we wznowionym postępowaniu na inne decyzje administracyjne znajduje swoje uregulowanie w przepisach postępowania. Brak jest normy prawnej zabraniającej wznowienia postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, w rozpoznawanym przypadku, tylko z tego powodu, że w oparciu o tę decyzję została wydana inna decyzja. Nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. nieprawidłowe zastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i uznanie przy dokonywaniu oceny zgodności zaskarżonej decyzji administracyjnej ze wskazanymi w skardze kasacyjnej przepisami postępowania administracyjnego, że wskazana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wadliwość decyzji spowodowała, iż treść decyzji środowiskowej jest nieprawidłowa, w sytuacji gdy sporządzony przez inwestora raport oddziaływania inwestycji na środowisko został zaakceptowany przez wszystkie uprawnione organy współpracujące przy wydaniu decyzji, jak również organy procedujące i kontrolujące jej wydanie, zwłaszcza że w wyniku działań inwestora doszło do likwidacji fermy zwierząt futerkowych i rozpoczęcia budowy hodowli drobiu w warunkach zapewniających pełne bezpieczeństwo dla środowiska. Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut skargi kasacyjnej został zatem oparty na naruszeniu przepisu wynikowego, który przyznaje sądowi pierwszej instancji kompetencję do uwzględnienia skargi w sytuacji stwierdzenia ww. przesłanki. Tak sformułowany zarzut nie może być uznany jest skuteczny. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazywano wielokrotnie, że przepisy określające kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania, takie jak m.in. art. 145 § 1 p.p.s.a. czy 151 p.p.s.a. mają charakter ogólny (blankietowy). Są przepisami procesowymi normującymi sposób rozstrzygnięcia sądu administracyjnego w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ administracji odpowiednio prawa materialnego i przepisów postępowania, o ile naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia któregoś z powyższych przepisów zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym - jej zdaniem - sąd pierwszej instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 379/14; z 28 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 229/13; z 14 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 384/13; z 24 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 563/11). Takich powiązań w postawionym zarzucie nie podano, ograniczając się ogólnie do wskazania, że rozstrzygnięcie organu zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania wskazanych w skardze kasacyjnej. W skardze kasacyjnej zaś nie przywołano żadnych przepisów postępowania, którym uchybić miałby Sąd I instancji. Brak takich powiązań oznacza w konsekwencji nieskuteczność zarzutu naruszenia omawianego przepisu. W skardze kasacyjnej przywołano art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wywodząc, że miał on wpływ na ocenę merytoryczną treści decyzji, w tym ocenę treści raportu. Powołany wyżej przepis wymienia jedynie jako przesłankę wznowieniową sytuację, w której strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Nie odnosi się więc on do merytorycznej oceny treści raportu. W konsekwencji skutkowało to niezasadnością powołanego wyżej zarzutu. W sprawie nie doszło także do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. O jego naruszeniu można byłoby mówić, gdyby Sąd I instancji wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. W rozpoznawanej sprawie sytuacja tak nie zachodziła. Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna jako nieoparta na usprawiedliwionych podstawach prawnych została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.