III OSK 170/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 14 września 2021 r. sygn. akt II SA/Ke 503/21 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 17 marca 2021 r. znak: [...] w przedmiocie nakazania przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom I. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, II. zasądza od M. M. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach kwotę 510 (pięćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 14 września 2021 r. sygn. akt II SA/Ke 503/21 uwzględnił skargę M. M. i uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 17 marca 2021 r. znak [...] w przedmiocie nakazania przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. Powyższy wyrok zastał wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia 11 stycznia 2021 r. znak [...] Burmistrz Miasta i Gminy [...] z nakazał K. i D. G., właścicielom działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] (powstałej z podziału działki nr [...]), położonej w miejscowości P. G. (obręb geodezyjny B. M.), gm. M., zamontowanie mechanizmu pozwalającego na swobodne podnoszenie i opuszczanie bądź otwieranie kraty, spełniającego następujące założenia: mechanizm powinien umożliwić bezpieczne podniesienie kraty na wysokość minimum 90 cm, licząc od dna rowu do dolnej krawędzi kraty; powinien w minimalnym stopniu ingerować w przekrój czynny rowu; mechanizm winien być wykonany zgodnie ze sztuką budowlaną, oraz zobowiązał K. i D. G. do podnoszenia kraty w sytuacji zagrożenia, w celu uniemożliwienia piętrzenia wody, z terminem wykonania obowiązku, tj. na 90 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Po rozpatrzeniu odwołań M. M. oraz D. i K. G., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (zwane dalej Kolegium) decyzją z dnia 17 marca 2021 r. uchyliło powyższą decyzję Burmistrza i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości. Wyjaśniono, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji prowadził postępowanie zmierzające do ustalenia, czy zamontowana przez D. i K. G. na działce nr ewid. [...] w miejscowości P. G., gm. M., krata za przepustem drogowym spowodowała zakłócenie stosunków wodnych, czy też nie. Jednak z opracowania sporządzonego przez biegłego i akt sprawy wynika, że problem dotyczy zagospodarowania wód opadowych i roztopowych gromadzonych w rowach wzdłuż drogi powiatowej [...] i odprowadzanych przepustem pod ul. Ż. na prywatną działkę nr [...] osób fizycznych. Z dokumentacji przedłożonej przez odwołujących się wynika, że właściciele działki nr ewid. [...] od wielu lat próbują skłonić zarządcę drogi powiatowej nr [...] do zlikwidowania nielegalnie wybudowanego pod tą drogą przepustu, za pośrednictwem którego na działkę nr ewid. [...] wpływają wody opadowe i roztopowe z tak rozległej (jak wskazał to biegły) zlewni. Przedmiotem sporu jest więc, w ocenie Kolegium, kwestia niesprawnego działania systemu odwadniającego drogi powiatowej [...] (rowów) i przepustu pod tą drogą powiatową, co z kolei oznacza, że przedmiotowa sprawa nie należy do kompetencji Burmistrza Miasta i Gminy [...] ani Kolegium, ale do właściwości Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Organ pierwszej instancji nie jest zatem właściwy do prowadzenia postępowania w trybie art. 234 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r. poz. 310 z późn. zm.) zwanej dalej Prawo wodne. Rozpatrując skargę M. M. na powyższą decyzję, opisanym na wstępie wyrokiem z dnia 14 września 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium. W uzasadnieniu orzeczenia podkreślono, że wniosek, który zainicjował przedmiotowe postępowanie administracyjne dotyczył nakazania właścicielowi posesji usunięcia kraty w ogrodzeniu przy przepuście pod drogą powiatową, która uniemożliwia prawidłowy odpływ wód opadowych. Na zamontowanej kracie – jak podano – osadzają się bowiem liście, trawy i gałęzie blokując odpływ wód opadowych z rowu przydrożnego i przepustu. Powołany w sprawie biegły z zakresu inżynierii wodnej na podstawie przeprowadzonych obliczeń stwierdził, że wskutek utraty przepustowości kraty, zamontowanej na rowie odwadniającym na działce nr [...], spowodowanej zatkaniem tej kraty materiałem organicznym oraz odpadami, dochodzi do zmiany warunków przepływu wód w systemie odprowadzającym wody opadowe i roztopowe, co w pewnych warunkach, przy braku należytego utrzymywania czystości kraty, może prowadzić do znacznego spiętrzenia prowadzonych rowami wód, a w konsekwencji podtopienia działek nr [...] i [...]. Jako rozwiązanie problemu biegły wskazał bądź to demontaż kraty (jako rozwiązanie najprostsze i najtańsze) bądź też (jako rozwiązanie alternatywne) montaż mechanizmu pozwalającego na podnoszenie kraty. Zdaniem Sądu z opisanych okoliczności wynika, że jedyną i pierwotną przyczyną spiętrzania wód, a w konsekwencji ewentualnego podtapiania działek [...] i [...], jest wyłącznie zamontowana krata i osadzający się na niej materiał. Całokształt podniesionych okoliczności wskazuje więc na to, że – jak słusznie zauważył skarżący – istotą rozpatrywanej sprawy nie jest sugerowane przez Kolegium prawidłowe działanie przepustu, jak i fakt, że K. i D. G. od wielu lat próbują skłonić zarządcę drogi do zlikwidowania nielegalnie wybudowanego przepustu pod drogą, ale jedynie zmiana warunków przepływu wód spowodowana zamontowaniem kraty. W niniejszej sprawie nie ma więc podstaw do przyjęcia, że istotą sprawy jest "nienależyte utrzymywanie urządzenia wodnego" (czy – analogicznie – "utrzymywanie urządzeń melioracji wodnych" – art. 205 Prawa wodnego), co mogłoby powodować – na podstawie ww. przepisu – nałożenie określonych obowiązków na właściciela tego urządzenia, czy ustalenie (art. 206 Prawa wodnego) szczegółowych zakresów i terminów wykonywania obowiązku utrzymywania urządzeń melioracji wodnych (a zatem mającego charakter powtarzalny). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach istotą tej sprawy jest natomiast umyślne zamontowanie, na prywatnej nieruchomości, elementu, który powoduje (lub może powodować) zmianę stanu wód na gruntach. W takiej sytuacji organ pierwszej instancji prawidłowo rozważył zastosowanie art. 234 ust. 3 Prawa wodnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciło: 1) naruszenie prawa materialnego: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a. w związku z art. 234 ust. 3 Prawa wodnego poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy przepis ten nie znajduje w stanie faktycznym sprawy zastosowania, gdyż mamy do czynienia z nienależytym utrzymywaniem urządzenia wodnego, którym bezsprzecznie jest rów oraz przepust, na którym doszło do zlokalizowania kraty, która przy braku należytego utrzymywania jej czystości oddziałuje na dalsze elementy systemu odwadniającego odprowadzającego wody opadowego i roztopowe, a nie z zakłóceniem stosunków wodnych na gruncie b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 191 ust. 1 Prawa wodnego, poprzez odmowę jego zastosowania, w sytuacji gdy przepis ten znajduje w stanie faktycznym sprawy zastosowanie, gdyż mamy do czynienia z nienależytym utrzymywaniem urządzenia wodnego, którym bezsprzecznie jest rów oraz przepust, na którym doszło do zlokalizowania kraty, która przy braku należytego utrzymywania jej czystości oddziałuje na dalsze elementy systemu odwadniającego odprowadzającego wody opadowego i roztopowe, a odmowa zastosowania w/w przepisu skutkuje naruszeniem właściwości organu uprawnionego do orzekania w sprawie, 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. związku z art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) zwanej dalej K.p.a. poprzez błędne dokonanie przez Sąd oceny całokształtu materiału dowodowego, czyli pominięcie dowodu z opinii biegłego specjalisty z zakresu inżynierii wodnej z lutego 2020 r., z której wynika, że na skutek utraty przepustowości zamontowanej kraty poprzez zatkanie kraty materiałem organicznym oraz odpadami dochodzi do zmiany warunków przepływu wód opadowych w obrębie przepustu pod drogą powiatową oraz w obrębie pozostałych urządzeń wodnych, tj. przepustów zlokalizowanych na odcinku "A-1" rowu "A" i na rowie "B", co oznacza, że zamontowanie przedmiotowej kraty ma wpływ na dalsze elementy systemu odwaniającego teren. W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnicy postępowania K. i D. G. poparli stanowisko Kolegium wyrażone w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. W tej sprawie żadna z przesłanek wynikających z ww. przepisów nie zachodzi, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Sprawa ta podlega na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała jej przeprowadzenia. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna jest zasadna. Istota sporu w tej sprawie wskazana w zarzutach skargi kasacyjnej dotyczy ustalenia organu właściwego rzeczowo w przedmiotowej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji wskazało, że skoro do naruszenia stosunków wodnych dochodzi na skutek zamontowania kraty w obrębie przepustu pod drogą powiatową oraz przepustów zlokalizowanych na odcinku "A-1" rowu "A" i na rowie "B" to oznacza, że właściwym na podstawie art. 191 ust. 1 Prawa wodnego organem do wydania w tej sprawie decyzji winien być Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, a nie Burmistrz Miasta i Gminy [...]. W ocenie Sądu pierwszej instancji wprawdzie istotnie do zmiany stanu wód doprowadziło zamontowanie na rowie odwadniającym drogę publiczną kraty, a skoro krata ta znajduje się na terenie prywatnym, to należy zastosować art. 234 ust. 3 Prawa wodnego. Takie stanowisko Sądu nie jest zasadne w tej sprawie. Jeżeli z ustalonego i niekwestionowanego stanu faktycznego sprawy wynika, że zmiana stosunków wodnych nastąpiła poprzez zamontowanie kraty w obrębie urządzenia wodnego jakim niewątpliwie jest rów odprowadzający wody z drogi publicznej, to oznacza, że w istocie samo urządzenie wodne nie jest należycie utrzymywane i to stan tego urządzenia powoduje szkody na terenie gruntów sąsiednich. Tym samym skoro ustawodawca odrębnie wyposaża w kompetencje organ wykonawczy samorządu gminnego do wydawania decyzji w przypadku naruszenia stosunków wodnych na podstawie art. 234 Prawa wodnego, a odrębnie organ administracji rządowej (Zarząd Zlewni) w zakresie nienależytego utrzymywania urządzenia wodnego – art. 191 ust. 1 Prawa wodnego, to jedną z pierwszych okoliczności winno być ustalenie, który z tych organów jest właściwy w tej sprawie. Podnoszone przez Sąd pierwszej instancji okoliczności dotyczące wybudowania urządzenia wodnego na nieruchomości prywatnej lub nawet tego, kto taką kratę zamontował, mają charakter wtórny wobec ustalenia organu właściwego do rozstrzygnięcia/rozpoznania niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 191 ust. 1 Prawa wodnego w przypadku nienależytego utrzymywania urządzenia wodnego, którego następstwem jest zmiana funkcji tego urządzenia lub szkodliwe oddziaływanie tego urządzenia na wody lub grunty, organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych na wykonywanie urządzeń wodnych z urzędu lub na wniosek, mając na uwadze, że korzystanie z wód nie może powodować pogorszenia stanu wód i ekosystemów od nich zależnych, marnotrawstwa wody lub energii wody, a także nie może wyrządzać szkód, może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi tego urządzenia przywrócenie poprzedniej funkcji tego urządzenia, wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom lub likwidację szkód. Zgodnie zaś z art. 234 ust. 1 Prawa wodnego właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może: 1) zmieniać kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych ani kierunku odpływu wód ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich; 2) odprowadzać wód oraz wprowadzać ścieków na grunty sąsiednie. Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, z urzędu lub na wniosek w drodze decyzji nakazuje właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, ustalając termin wykonania tych czynności (art. 234 ust. 3 Prawa wodnego). Regulacja określona w art. 234 ust. 3 Prawa wodnego ma zastosowanie, gdy właściciel gruntu spowodował zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływające na grunty sąsiednie. Natomiast art. 191 ust. 1 Prawa wodnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia właściwego organu Wód Polskich w przypadku nienależytego utrzymywania urządzenia wodnego. Utrzymywanie urządzeń wodnych polega na eksploatacji, konserwacji oraz remontach w celu zachowania ich funkcji, co wynika z art. 181 ust. 1 ww. ustawy. Utrzymywanie urządzeń wodnych dotyczy różnego rodzaju czynności, których końcowym celem ma być zachowanie funkcji urządzenia wodnego. Niewątpliwie rów odprowadzający wody z drogi publicznej stanowi urządzenie wodne w rozumieniu art. 16 pkt 65 lit. a Prawa wodnego. Zgodnie z tym przepisem urządzeniem wodnym jest urządzenie lub budowla służąca do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów, w tym m.in. kanały i rowy. Przydrożny rów odwadniający, zlokalizowany przy drodze publicznej i umożliwiający przepływ wód opadowych i roztopowych zgodnego z ukształtowaniem terenu i przebiegiem samego rowu stanowi urządzenie wodne. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że w przypadku, gdy na skutek nienależytego utrzymywania urządzenia wodnego, którego następstwem jest m.in. szkodliwe oddziaływanie tego urządzenia na wody lub grunty, właściwym do wydania decyzji jest organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych na wykonywanie urządzeń wodnych (por. postanowienie NSA z 21 lutego 2023 r., III OW 222/22; postanowienie NSA z 16 listopada 2022 r. III OW 13/22; postanowienie NSA z 26 lipca 2022 r. III OW 214/21). Takim organem w tej sprawie jest Dyrektor właściwego Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Tym samym trafnie strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. związku z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez błędne dokonanie przez ten Sąd oceny całokształtu materiału dowodowego, czyli pominięcie dowodu z opinii biegłego specjalisty z zakresu inżynierii wodnej z lutego 2020 r., z której wynika, że na skutek utraty przepustowości zamontowanej kraty poprzez zatkanie kraty materiałem organicznym oraz odpadami dochodzi do zmiany warunków przepływu wód opadowych w obrębie przepustu pod drogą powiatową oraz w obrębie pozostałych urządzeń wodnych, tj. przepustów zlokalizowanych na odcinku "A-1" rowu "A" i na rowie "B", co oznacza, że zamontowanie przedmiotowej kraty ma wpływ na dalsze elementy systemu odwaniającego teren. Taki opis stanu faktycznego wprost wskazuje, że to wadliwe funkcjonowanie części przepustu pod drogą publiczną stanowi przyczynę szkodliwego oddziaływania tego urządzenia na grunty sąsiednie. Także zasadnie podnosi strona skarżąca kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa materialnego poprzez wadliwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 234 ust. 3 Prawa wodnego w sytuacji, gdy przepis ten nie znajduje w stanie faktycznym sprawy zastosowania, gdyż przyczyną wyrządzania szkody w gruntach sąsiednich było nienależyte utrzymywanie urządzenia wodnego. Tym samym trafnie podnosi się w skardze kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 191 ust. 1 Prawa wodnego, poprzez odmowę jego zastosowania w sytuacji, gdy przepis ten znajduje w stanie faktycznym sprawy zastosowanie i tym samym zastosowanie tego przepisu prowadziłoby w okolicznościach tej sprawy do wskazania organu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie jako właściwego do orzekania. Wskazane wyżej przez Naczelny Sąd Administracyjny motywy i przyjęte oceny stanowią wystarczającą podstawę do uwzględnienia skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach i uchylenia zaskarżonego wyroku. Ponieważ sama istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, to działając na podstawie art. 188 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę M. M. na decyzję Kolegium z dnia 17 marca 2021 r. znak [...] w przedmiocie nakazania przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom, którą uchylono zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 11 stycznia 2021 r. znak [...] nakazującą K. i D. G., właścicielom działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] zamontowanie mechanizmu pozwalającego na swobodne podnoszenie i opuszczanie bądź otwieranie kraty. Kontrolując zaskarżoną decyzję organu odwoławczego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest niezasadna i Kolegium nie naruszyło w tej sprawie art. 234 ust. 3 Prawa wodnego oraz art. 191 ust. 1 Prawa wodnego. Organ ten prawidłowo wskazał, jaki organ winien być w tej sprawie właściwy, a ponieważ całe postępowanie administracyjne toczyło się przed organem niewłaściwym, tym samym prawidłowo Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie przed niewłaściwym organem jako bezprzedmiotowe. Sprawę powinien rozstrzygać organ właściwy, co również trafnie stwierdziło Kolegium. Z powyższych względów w punkcie pierwszym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i stosując art. 151 w związku z art. 193 P.p.s.a., oddalił skargę M.M. W punkcie drugim Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, stronie która wniosła tę skargę należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącego, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. W związku z tym w tej sprawie należało od M. M. zasądzić na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach kwotę 510 złotych stanowiącą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Koszty te obejmują zwrot wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 150 złotych oraz wynagrodzenie radcy prawnego będącego pełnomocnikiem strony skarżącej kasacyjnie w wysokości 360 złotych obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.).